คุณบีของหนู

ตอนที่ 28 : แหวนหมั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

     ภายในรถน้ำทิพย์ให้เจ้าตัวเล็กหลับบนตักแล้วน้ำทิพย์เอามือของเขาปัดไรผมเจ้าตัวเล็กไปมาพร้อมยิ้มบางๆเขาไม่คิดว่าวันนั้นที่พ่อแม่ของเขาให้เขาเป็นคนเลี้ยงหนูน้อยคนนี้ ชีวิตเขาจะวุ่นวายในทุกวันตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเข้านอนแล้วเขาเองก็ไม่คิดเช่นกันว่าจากคนที่ เกลียดเด็ก จะมาหลงรักเด็กน้อยคนนี้ที่ได้ขึ้นฃื่อว่าเป็นลูกสาวของตัวเองได้อย่างไร 

"ยิ้มอะไรเหรอบีเห็นนั่งยิิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวตั้งนานสองนานแล้วนะ" ราศรีเอ่ยถามคนที่แอบรักข้างเดียวมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ราศรีเคยขอเป็นแฟนกับน้ำทิพยืแล้วครั้งหนึ่งแต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากว่าน้ำทิพย์นับถือราศรีเป็นเพียงพี่สาวคนนึงที่เธอเคารพรักเท่านั้น

"บีก็แค่รู้สึกดีที่มีคริสมาอยู่ด้วยน่ะค่ะมันทำให้บีไม่เหงาแล้วก็มีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยค่ะพี่แกนบีเองก็ไม่คิดหรอกนะคะว่าจะเลี้ยงเด็กคนนึงได้บีเกลียดเด็กด้วยซ้ำ" น้ำทิพย์รู้ดีว่าที่เกลียดเด็กเพราะอะไรน้ำทิพย์มีความฝังใจแต่เด็กว่าทำไมเวลาวันเกิดตัวเองพ่อกับแม่ชอบพาไปที่บ้านเด็กกำพร้าแล้วนำ อาหาร กับ ขนมไปแจกเด็กๆพวกนั้น แล้วเด็กๆเหล่านั้นก็ยังเรียกพ่อแม่ตัวเองว่า "พ่อกับแม่" อีกด้วย เหมือนตอนนี้น้ำทิพยืเองก้เข้าใจทุกอย่างแล้วว่าทำไมเด็กๆเหล่านั้นถึงเรียกแบบนั้น ซึ่งก่อนหน้า ก่อนหน้าที่ศิรินจะมาอยู่ด้วยน้ำทิพย์ก็ยังคงเกลียดเด็กแต่พอมาวันนี้มันกลับกลายเป็นว่า น้ำทิพยืได้หลงรักเด็กคนนี้ไปแล้ว

"บี นี่ก็เท่ากับหมายความว่าคริส"

"ค่ะคริสได้ทำลายความเกลียดเด็กของบีออกไปจนหมดแล้วค่ะพี่แกน ที่สำคัญบีเองก็ต้องขอบคุณพี่แกนเหมือนกันนะคะ" น้ำทิพย์หันไปยิ้มอ่อนให้พี่สาวพี่สาวที่รักและคอยอยู่เคียงข้างเสมอ

"มาแปลกนะวันนี้ จะมาขอบคุณอะไรพี่ล่ะ"  น้ำทิพย์เขยิบกายเข้าไปใกล้ๆ 

"ขอบคุณที่พี่แกนส่งนางฟ้าตัวน้อยคนนี้มาให้บีไงคะ" ราศรียิ้มมองน้องสาว

 "เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหมบี" ราศรีคิ้วตกเพราะเขาแอบรักน้ำทิพย์มาหลายปีแล้ว "พี่แกนหมายความว่ายังไงคะอย่างอื่น" "เดี๋ยวถึงห้างก็รู้เอง "ก็ได้ค่ะพี่แกน" น้ำทิพย์ทำสีหน้างุนงงกับพี่สาวก่อนนั่งหลับตาพักไปตลอดทางราศรีได้แต่หวังว่าน้ำทิพย์จะยอมตอบตกลง ไม่นานรถของราศรีก็ขับมาถึงห้างหรูห้างหนึ่ง น้ำทิพย์อุ้มหนูน้อยที่หลับคาตักขึ้นบ่าราศรีจอดรถเข้าที่จอดประจำแล้วเดินอ้อมมารับน้ำทิพย์

"พี่อุ้มให้ดีกว่านะบีนี่บีก็อุ้มมาหลาย ชม.แล้ว" ราศรีช้อนหนูน้อยขึ้นอย่างเบามือเพื่อไม่ให้หนูน้อยตื่น

"ขอบคุณค่ะพี่แกน" น้ำทิพย์ก้าวลงจากรถราศรียังไม่พูดอะไรได้แต่เดินนำไปที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง แล้วสั่งอาหารที่น้ำทิพย์ชอบ

"พี่แกนคะพี่เป็นอะไรไปคะวันนี้พี่ดูแปลกๆนะคะ" 

"ไม่มีอะไรหรอกบีพี่แค่อยากดูแลเหมือนแต่ก่อนบ้าง"  คำพูดของราศรีช่างกำกวมนักน้ำทิพย์พยักหน้า "ขอบคุณนะคะพี่แกน" ราศรียิ้มบางๆแล้วตักอาหารให้น้องสาวที่แอบรักข้างเดียวมาตลอด "ขอบคุณค่ะพี่แกน พี่แกนคะบีถามอะไรพี่แกนหน่อยได้ไหมคะ" 

"บีจะถามอะไรล่ะถ้าพี่ตอบได้พี่จะตอบ" ราศรีตักอาหารเข้าปากตัวเองแล้วสลับป้อนน้ำทิพย์ 

"พี่แกนยังรักบีอยู่ใช่ไหมคะ" ราศรีอึ้งไปกับคำถามของน้องสาว "ทำไมจู่ๆบีถึงถามพี่ล่ะร้อยวันพันปีไม่เคยถาม" "ตอบบีมาก่อนค่ะว่ารักหรือไม่รัก" น้ำเสียงจริงจังของน้ำทิพย์มันทำให้ราศรียิ้มขำๆ มันเหมือนกับคำสั่งมากกว่าคำถาม "รัก พี่ยังรักบี รักมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน" 

น้ำทิพย์ประกบปากเข้ากับปากราศรีแล้วจูบลงไปเบาๆ ราศรีกระพริบตาปริบๆด้วยความงงกับการกระทำของน้องสาว ใจของราศรีเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ สองมือของน้ำทิพย์จับแก้มราศรีแล้วลูบไปมาเบาๆ ราศรีมอบสบตาน้องสาวแสนรักไว้ สายตาของน้ำทิพย์ตอนนี้ต้องการที่พึ่งพิง ราศรีสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในตัวน้องสาวแต่เพียงแค่ไม่มั่นใจว่าคือความรักรึเปล่า น้ำทิพย์จูบพี่สาวอย่างนุ่มนวลนานพอดูแล้วค่อยๆถอนจูบออก ปากราศรีติดกลับมาก่อนเด้งกลับไปอย่างนุ่มนวล

"บี นี่บีเป็นอะไรทำไมจูบพี่นานแบบนี้" น้ำทิพย์ไม่รีรอ "ตกลงค่ะ" น้ำทิพย์ตอบห้วนๆสั้นๆง่ายๆ "อะไรเหรอบีตกลงอะไร" น้ำทิพย์ถอนหายใจ "พี่แกนคะเมื่อสามปีก่อนพี่แกนขออะไรบีล่ะคะถ้าลืมบีถือว่าคำตอบของบีเป็นโมฆะนะหาแฟนใหม่ดีกว่า" น้ำทิพย์ลงท้ายปริศนา แล้วตักข้าวทานต่อ 

"บีนี่บี" "ค่ะตกลง" "บีทำไมบีถึงได้" "พี่แกนคะถ้าพี่แกนไม่รักบีจริงพี่แกนจะอยู่เป็นโสดจนอายุจะสี่สิบแบบนี้เหรอคะแล้วอีกอย่างบีเองก็ไม่มีใครที่สำคัญมีเจ้าตัวน้อยนี่แล้วบียิ่งโนผู้ชายค่ะว่าไงคะถ้าไม่ตอบตกลงบีกลับดีกว่า" น้ำทิพย์ทำท่าจะลุกกลับ

ราศรีฉวยมือของน้ำทิพย์ไว้ แล้วสวมแหวนหมั้นลงไปที่นิ้วนางข้างขวา "คำตอบของพี่นะบี" "พี่แกน" "จองไว้ไงเพื่อเปลี่ยนใจจากพี่ไม่มีทาง" น้ำทิพย์ยิ้มขำๆ "คืนนี้ไอคอนโดพี่นะ" "ไม่ได้ค่ะพี่แกนบีต้องดูแลลูกนะคะไว้ยัยหนูโตกว่านี้นะคะพี่แกนทนมาได้ขนาดนี้แล้วทนอีกหน่อยนะคะ" น้ำทิพย์พูดอ้อนจนราศรียอมใจอ่อน "ก็ได้จ้ะป่ะพี่ไปส่ง" ราศรีพาน้ำทิพยกับศรินไปส่งบ้าน แล้วลากลับ ศิรินตื่นพอดี

"คุณแม่ขา" น้ำทิพย์ยิ้มอ่อน "ว่าไงคะคนเก่งของแม่บี" น้ำทิพย์เอามือลูบหน้าตาศิรินไปมา "คริสง่วงแล้วค่ะไปนอนกันนะคะ" "ค่ะไปนอนกัน" ศิรินเห็นแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างขวา

"ใครให้คุณแม่มาคะ" "ให้ให้อะไรเหรอลูก" ศิรินชี้ "แหวนเพชรนี่ไงคะเมื่อกี๊ยังไม่มีเลยนี่ ยัยนั่นให้มาใช่ไหมคะ" น้ำทิพย์ขมวดคิ้ว "ไปคำคำพูดแบบนี้มาจากไหนไม่น่ารักเบยนะคะ" 

"ขอโทษค่ะก็คริสหวงคุณแม่"  "น้าแกนให้แม่มาค่ะไม่ใช่คุณแอนหนูไม่ได้รังเกลียดน้าแกนใช่ไหมลูก" ศิรินส่ายหน้า "ไม่ค่ะคริสรักน้าแกนถ้เป็นน้าแกนคริสไม่ว่า" "น่ารักมากค่ะไปนอนกันได้แล้วลูกป่ะ" น้ำทิพย์อุ้มศิรินไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนแล้วนอนกอดบนเตียง ศิรินเปิดเสื้อน้ำทิพย์ออก น้ำทิพย์ขมวดคิ้วกับการกระทำของเด็กน้อย ศิรินดูดนมจากน้ำทิพย์ น้ำทิพย์เม้มปากแน่นแต่ก็ยอมให้หนูน้อยดูด ศิรินหลับคาอกน้ำทิพย์ น้ำทิพย์หลับตาม 

วันเวลาผ่านไปหลายปีจนหนูน้อยอายุได้ 15 ปีเต็ม "คุณแม่ขาๆคุณแม่ตื่นได้แล้วค่ะเช้าแล้วๆคริสต้องไปโรงเรียน น้าแกนขาๆตื่นๆๆๆจะนอนกอดกันอีกนานไหมคะคริสสายแล้วนะคะตื่นค่ะตื่น" เจ้าตัวเล็กเข้าไปปลุกราศรีกับน้ำทิพย์เพราะมันผิดเวลาเพราะสองร่างนอนกอดกันกลมไม่ได้มีอะไรเกินเลยแม้แต่น้อยแต่ก็เกือบไปเหมือนกันถ้าเจ้าตัวไม่งอนไปซัก่อน

ศิรินเข้ามาปลุกน้ำทิพย์กับราศรีที่นอนกอดกันกลมพร้อมบทรักในเกือบทุกคืน "มาปลุกน้ากับแม่ได้ทุกวันเลยนะเรา" "ก็คุณแม่กับน้าแกนขี้เซานี่คะเร็วๆค่ะคริสหิวแล้วด้วย" ศิรินคว้ากระเป๋าแล้วลงไปทานข้าว 

"พี่แกนไปอาบน้ำก่อนเลยค่ะ บีจะลงไปดูลูก" "บีนั้นแหล่ะไปอาบก่อนพี่ไปดูหลานเอง" ราศรีบีบจมูกน้ำทิพย์ส่ายไปมา น้ำทิพย์ปัดมืออีกคนออก "พี่แกนบียังงอนอยู่นะคะ" น้ำทิพย์ลุกไปอาบน้ำ ส่วนราศรีสวมเสื้อคลุมลงไปข้างล่างแล้วคิดหาวิธีง้อน้ำทิพย์

"คุณแม่ คุณพ่อ" ราศรียกมือไหว้ อาภากับทรงสิทธิ์ ทั้งสองคนรับไหว้ "แม่ดีใจด้วยนะแกนที่ยัยบียอมรับรักซักที" "ค่ะคุณแม่แกนเองก็ดีใจค่ะดีอีกอย่างค่ะบีไม่ต้องท้องเองมีลูกเลย" คำพูดของราศรีทำให้สองตายายมองหน้ากันแล้วขำ

"คุณยายขา คุณตา" ศิรินหอมแก้มทั้งคู่ไปมาคนละที "มอร์นิ่งคิสค่ะ" 

"แล้วน้าล่ะลูก" ราศรีทวง ศิรินกรอกตามองบน แล้วเดินไปหอมแก้มราศรีฟอดใหญ่ "กับคุณแม่แล้วยังไม่พออีกเหรอคะ" "ได้จากแม่แล้วแต่น้ายังไม่ได้จากหนูนี่" ราศรีให้ศิรินนั่งตัก น้ำทิพย์เดินลงมาจากบันไดแล้วรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างว่าตัวเองหวงลูกสาวคนนี้อีกแล้ว

...............................................................................................................................................................................................จบไปอีกตอนนะคะขอ บีแกนนีสนึงนะคะสงสารป๋าเขาล่ะ
ยัยหนูโตแล้วนะคะ ในที่สุดก็โตได้จังหวะเวลา
รอติดตามตอนต่อไปนะคะ วันนี้มาปล่อยสองตอน   


                                                                                       #ไร้ท์คนเดิมเพิ่มเติมคือบีแกน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #118 Ms.Jrspw (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 02:31
    ง่าาา มีแวะมาหาบีแกนด้วยง่ะ
    #118
    0
  2. #117 PuengWaleerat (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:30
    หื้มมม แวะบีแกนก่อนก็ได้หรอ
    #117
    0
  3. #116 Horizon-i (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:55
    ไม่ยอมมมมมมมม
    #116
    0
  4. วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    เอาล่ะ รีบๆเลิกกันนะคะ หยอกๆ5555555555555
    #115
    0