หยกลวง บุบผารัก

ตอนที่ 1 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ต.ค. 63

 

 

 

 

 

“อาเหยามานี่สิ ข้าจับผีเสื้อหยกมาให้เจ้าด้วย”

“งดงามยิ่งนัก”

 

“อาเหยาเจ้าลองดื่มสิข้าขึ้นไปยอดเขาไปเก็บน้ำค้างบริสุทธิ์มาให้เจ้าด้วย”

“ฮ้า….”ใบหน้ากลมของเด็กหญิงยิ้มอย่างดีใจ

 

“ฮ่าๆ อาเหยาเจ้าช่างน่าเกลียดนักฮ่าๆ”ร่างเล็กของเด็กผู้ชายเอาโคลนแต้มใบหน้ากลมเกลี้ยงของเด็กหญิงอาอารมณ์ดี

“อา….ท่านแกล้งข้า ข้าจะไปฟ้องท่านอาจารย์”

 

“อาเหยา ฮึก ข้าจะกลับมาหาเจ้าแน่ฮึก…รอข้า”

 

 

 

หนี่เหยาเหยา นึกถึงอดีตที่แสนหวานของนางกับยี่ฟงด้วยน้ำตารินไหลริมฝีปากบางแดงคลี่ยิ้มด้วยใบหน้าที่ปวดร้าว ขณะมองไปเบื้อหน้าด้วยสายตาที่พร่าเรือน ร่างบางพยามเอื้อมมือที่สั่นเทาหมายจะจับคว้าใบหน้าบุรุษที่ยืนแข็งค้างโดยมีกระบี่เงินคู่ใจปักที่ร่างของนางอยู่ มือบางหมายเอื้อมไปเบื้องหน้าแต่ก็ไม่อาจเอื้อม

“อา…เหยา”เสียงนุ้มทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น น้ำตารินหลั่งออกมาโดยไม่รู้ตัว

“อึก…ข้า…ดีใจ อึก  ที่พบท่าน…..ยี่ฟง” ร่างบางพูดแล้วถอยชิดขยับไปริมผา ยี่ฟงได้แต่ส่ายศีรษะไปมากับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“ไม่ได้โปรดอาเหยา”

“หนี้รักชาตินี้…ข้าไม่อาจ…ตอบแทนท่านได้ ชาติหน้าข้าขออยู่ข้างกายท่าน ดาบนี้คืนให้ท่าน” พูดจบร่างบางก็กระชากกระบี่ออกจากร่างก่อนจะทิ้งตัวดิ่งลงเหว ยี่ฟงพยามที่จะคว้ามือบางเอาไว้แต่หยวนหลิงกับซิ่นซานได้จับตัวยี่ฟงเอาไว้เพราะร่างหนาหมายจะกระโดดตามลงไป

“ไม่!!!! อาเหยา ไม่!!!!”

“ลืมข้า” 

ร่างบางส่งเสียงแผ่วเบาก่อนจะหลับตาลง สตรีชุดขาวค่อยๆหายไปกับหมอก พร้อมกับสติของยี่ฟงที่ดับลง เป็นซิ่นซานที่ใช้มือสับที่ต้นคอให้อีกฝ่ายสลบ

“นางมารตายแล้ว” หยวนหลิงหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดมือหนากำแน่นหากสังเกตุดีๆจะมีโลหิตที่ไหลซึมออกมาจากฝ่ามือนั้น

เสียงเฮของฝ่ายจอมยุทธธรรมะดังทั่วพื้นที่ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปตามทางเมื่อเหตุการณ์สงบลง

 

 

 

 

 

เสียงไม้ไผ่หวีดหวิดเสียดแทงไปทั่วบริเวณ แต่รอบๆก็เต็มไปด้วยดอกเหมยที่พร้อมใจกันเบ่งบาน มีบุรุษชุดขาวนั่งเป่าขุ่ยท่วงทำนองโศกศัลย์ไว้อาลัยอยู่ที่หน้าหลุมศพอย่างเงียบๆ

“อาเหยา” มือหน้าค่อยๆลูปป้ายหินที่สลักคำไว้อย่างสวยงามแผ่วเบา

เคร้ง!!!

 ร่างหนาคว้ากระบีก่อนจะขว้างออกไปอย่างแม่นยำและรวดเร็ว

“ออกไป!!! อย่าได้คิดมาเหยียบที่นี่อีก!!!” ร่างหนากล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันและเย็นชา

ร่างบางชุดชมพูได้แต่ยืนสั่นเทามือที่ถือตระกร้าอาหารอ่อนแรงฉับพลันทำให้อาหารที่เตรียมมาตกลงพื้นทันใดห่างไปไม่กี่นิ้วมีกระบี่ปักอยู่ข้างๆเฉียดใบหน้างามไปเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงtalk 

เนื้อหาอาจรวบตึงเล็กน้อยความเป็นมาของทุกตัวละครจะค่อยๆเผยออกมาทีละนิดนะคะ

เรื่องนี้ถือว่าเป็นความแปลกใหม่อีกแบบของไรท์ เพราะฉนั้นอย่าคาดหวังอะไรมาก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น