คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Twilight x Harry Potter] [CD/HP+EC/HP] The night are so unkind (Yaoi)

โดย Ronny

การตายของเซดริก ทำให้แฮร์รี่ต้องจมดิ่งลงสู่ฝันร้ายในค่ำคืนแสนเจ็บปวด แฮร์รี่โดดเดี่ยวและสิ้นหวังแต่ความทรงจำเกี่ยวกับเซดริกคอยปลอบโยนเขาเสมอ เขาโหยหาถึงเซดริกมาตลอด จนนำเขาไปเจอใครคนหนึ่ง...

ยอดวิวรวม

3,466

ยอดวิวเดือนนี้

39

ยอดวิวรวม


3,466

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


172
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ต.ค. 59 / 21:53 น.
นิยาย [Twilight x Harry Potter] [CD/HP+EC/HP] The night are so unkind (Yaoi) [Twilight x Harry Potter] [CD/HP+EC/HP] The night are so unkind (Yaoi) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[Fic Harry Potter] [CD/HP+EC/HP] The night are so kind (Yaoi)

 

Pairing : Cedric Diggory/Harry Potter + Edward Cullen/Harry Potter

Rate : PG-13

Note : สำหรับฟิคสั้นเรื่องนี้ ไรท์ได้ทำการแปลงไปเป็นฟิคยาวเรียบร้อยแล้ว สำหรับใครที่ต้องการติดตามเรื่องนี้ต่อ สามารถกดลิงค์ข้างล่างนี้ แล้ววาร์ปไปกันเลยจ้า

[Fic Twilight x Harry Potter] Beside me (EC/HP CD/HP) - Yaoi


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Ps. เค้าได้แรงบันดาลจากใจของจากภาพนี้เลย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ต.ค. 59 / 21:53


Note: สำหรับฟิคสั้นเรื่องนี้ ไรท์ได้ทำการแปลงไปเป็นฟิคยาวเรียบร้อยแล้ว สำหรับใครที่ต้องการติดตามเรื่องนี้ต่อ สามารถกดลิงค์ข้างล่างนี้ แล้ววาร์ปไปกันเลยจ้า

[Fic Twilight x Harry Potter] Beside me (EC/HP CD/HP) - Yaoi

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


               “อะวาดา เคดาฟ-รา!” น้ำเสียงที่กรีดแหลมถูกเอ่ยออกมาพร้อมแสงสีเขียวเจิดจ้าที่ยังคงติดตา    เขาหวาดกลัวและเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต มันปวดร้าวราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ร่างชายหนุ่มนอนแผ่อยู่บนพื้น ดวงตาสีเทาเบิกค้างไร้แวว มันไม่สะท้อนอะไรใดๆออกมาเลยนอกเสียจากความว่างเปล่า ชายหนุ่มสิ้นใจแล้วต่อหน้าเขา

เขากำมือยึดร่างของชายหนุ่มไว้แน่น เขาจะไม่มีวันปล่อยมือออกไปเด็ดขาด เขาหวาดกลัวเกินไปที่จะต้องจมลึกลงสู่ความเวิ้งว้างว่างเปล่าหากเขาต้องปล่อยมือแล้วต้องเคว้งคว้างอย่างเดียวดายท่ามกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดนี้ เขาไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนหรือแม้กระทั่งขยับร่างกาย ถึงอย่างนั้นมือของเขากลับยึดร่างชายหนุ่มไว้แน่นยิ่งขึ้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังดึงเขาให้ออกห่างจากร่างของชายหนุ่ม แม้ร่างกายของเขาจะล้าเกินกว่าจะต้านทานมันไหว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด

กลุ่มควันสีเทาค่อยๆเผยเงาของชายหนุ่มให้ปรากฏต่อหน้าเขา

“ยึดไว้ให้แน่น แฮร์รี่” เสียงนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

“แฮร์รี่...” เสียงพูดเบาราวเสียงกระซิบ “พาร่างฉันกลับไปด้วยได้ไหม พาร่างของฉันกลับไปหาพ่อแม่”

ใช่ เขาจะไม่ยอมปล่อยมือ...ตลอดไป

 

 

 

“อย่าฆ่าเซดริกอย่าฆ่าดริกไม่!!!” แฮร์รี่ร้องเรียกด้วยเสียงครวญคราญ ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเต็มตา

แฮร์รี่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่เย็นยะเยือกเข้าถึงกระดูก แต่แผลเป็นบนหน้าผากเขากลับร้อนจนแทบจะเผาไหม้เขาให้กลายเป็นเถ่าทุลี บนใบหน้าหวานของเขามีเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นมา สองมือบางกำผ้าห่มไว้แน่นจนแทบจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ดวงตาสีเขียวมรกตกำลังสั่นไหวและแดงก่ำ น้ำตาใสๆคลอเบ้าจนแทบจะเอ่อล้นออกมา

เขากลับไปที่นั่นอีกแล้ว เขาฝันว่ากลับไปที่สุสานนั่นอีกแล้ว พร้อมกับร่างไร้วิญญานของใครคนหนึ่ง

“เซดริก” น้ำเสียงที่สั่นเครือถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาดุจเสียงกระซิบที่แหบพร่าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลอย่างห้ามไม่อยู่

แฮร์รี่ก้มหน้าลงมองฝามือของตัวเอง มันพร่ามัว แต่เขายังรู้สึกและรับรู้ได้ถึงสัมผัสของร่างกายที่เย็นเชียบของเซดริก ทุกอย่างมันเก็บอยู่ในทุกอนูของความทรงจำเขา มันช่างทรมานเหลือเกินที่ต้องมาทนแบกรับต่อความรู้สึกนี้ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นอย่างไม่เต็มใจ ความรู้สึกผิด เศร้าเสียใจ และทุกข์ทรมานกับการสูญเสียเซดริกไปต่อหน้าต่อตาในขณะที่เขาทำได้เพียงแค่มองดูท่านั้น

แฮร์รี่ ได้แต่พร่ำโทษว่าการตายของเซดริกนั้นเป็นเพราะเขา เขาเป็นคนบอกให้เซดริกจับถ้วยรางวัลพร้อมกันกับเขา เขาเป็นคนพาเซดริกไปหาโวลเดอมอร์ เพราะเขาคนเดียว แม้ว่าจะไม่มีใครตำหนิหรือกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของเขาเลยก็ตาม แต่ตัวเขาย่อมรู้ดีว่าทั้งหมด ว่ามันคืออะไร มันเป็นเพราะเขา...เพราะเขามาตลอด

“ฉันขอโทษ” แฮร์รี่พึมพำแผ่วเบาในขณะที่มองฝามือของตัวเองที่ยังคงหลงเหลือสัมผัสของเซดริกโดยหวังว่ามันจะสามารถส่งไปถึงเซดริกในไม่ช้า

 

 

 

แฮร์รี่เดินเลี้ยวเข้าไปในถนนแมกโนเลียเครสเซนต์และมุ่งตรงไปยังสนามเด็กเล่น

แฮร์รี่พยายามคิดถึงเรื่องอื่นๆที่พอจะทำให้เขาลืมเรื่องราวของเซดริกลงได้บ้าง อย่างน้อยๆก็เลิกคิดถึงมันในยามที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ยังดี แต่ถึงยังนั้นความรู้สึกสิ้นหวังกำลังรายล้อมรอบตัวเขา มันมากขึ้นทุกวันๆ เขาหมดสิ้นซึ่งศรัทธาในทุกอย่าง แล้วความรู้สึกพวกนี้ก็ยิ่งท่วมท้นมากยิ่งขึ้นเมื่อตัวเขารู้สึกว่า เขาถูกกันจากอะไรก็ตามแต่ที่อยู่ในโลกของเวทมนต์ ไม่มีใครส่งข่าวอะไรเลยให้เขารู้เลย แม้ว่าเขาจะชำเลืองมองดูหน้าแรกของเดลี่พรอเฟ็ตก่อนจะโยนมันทิ้งไปก็ตาม ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าหนังพิมพ์ยังจำเป็นต่อเขาอีกไหม

แฮร์รี่รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกที่กว้างใหญ่ มันเคว้งคว้างและว่างเปล่าเหลือเกิน เขาแหงนหน้าขึ้นไปมองก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าที่สดใส มันเป็นภาพที่สวยงามมาก หากแต่เขาไม่อาจสัมผัสถึงความงามนี้ได้ด้วยความรู้สึกหมดสิ้นซึ่งทุกอย่างแล้วเช่นนี้

แฮร์รี่ พอตเตอร์ อาจถูกทอดทิ้งจากโลกของเขาโดนสิ้นเชิง ให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวกับค่ำคืนที่แสนจะโหดร้ายที่ต้องย้อนกลับไปที่สุสานนั่นทุกครั้งที่ฝันร้าย เขาต้องทนเห็นเซดริกต้องตายไปครั้งแล้วครั้งเล่า หั้งหมดของเซดริกถูกตราตรึงไว้ในวิญญานของ เขามองเห็นใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของชายหนุ่มทุกครั้งที่หลับตาลง สัมผัสของเซดริกที่ฝามือของเขากลับเป็นสิ่งเดียวที่สามารถช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ มันอาจไม่มากมายจนล้นออกมา หากแต่มันมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว

แฮร์รี่เคยลองพยายามจะลืมและเลิกคิดถึงเหตุการณ์ที่สุสานในวันนั้น เขาไม่อยากจมดิ่งลงไปในความรู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างวันนั้นอีกแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ผล เขาไม่อาจลบภาพการตายของเซดริกออกไปจากหัวได้เลย ยิ่งเขาพยายามมากขึ้นเท่าไหร่ เขากลับยิ่งจดจำมันฝังลึกเข้าไปในใจมากขึ้นเท่านั้น

แฮร์รี่นั่งอยู่บนชิงช้าอยู่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเสาไฟส่องแสงพร่ามัวอยู่ริมถนน แสงสว่างจากเสาไฟมากพอที่จะทำให้แฮร์รี่มองเห็นเงาของใครคนหนึ่ง แม้เขาจะอยู่ห่างจากชายคนนั้นจนไม่สามารถมองเห็นได้ถนัดตา แต่ลึกๆแล้วแฮร์รี่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดว่าเขารู้จักชายคนนั้นดี

ยังไม่ทันที่สมองจะได้คิดไตร่ตรองอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ สองเท้าของแฮร์รี่ก้าวเข้าไปหาชายคนนั้นอย่างมั่นคง แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่ ร่างของชายคนนั้นกลับยิ่งห่างออกไปจากเขาเรื่อยๆ แฮร์รี่ตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปหาชายคนนั้นให้ไวขึ้นและไวขึ้นไปอีก และเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเข้าไปใกล้จนสามารถสัมผัสร่างนั้นได้แล้ว เขาจึงยื่นมือออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไป

ทุกอย่างเหมือนฝันที่อยู่ในหัวแล้วก็มลายหายไปเมื่อยามลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ลึกๆแล้วแฮร์รี่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริง เขาไม่ได้ฝันไป เขาจึงพยายามกวาดสายตามองไปให้ทั่วเพื่อหาชายคนนั้น แต่เมื่อลองสำรวจมองไปรอบๆจนทั่ว เขากลับไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ เว้นเสียแต่ถ้วยใบใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ๆขาของเขา มันดูคล้ายถ้วยอัคนี มันเป็นถ้วยใบใหญ่สลักหยาบที่ประดับประดาด้วยอัญมนีอย่างสวยงาม หากแต่มันไม่มีเปลวสีขาวอมฟ้าพุ่งขึ้นมาจากขอบถ้วย มันดูเก่าแก่มากจนแฮร์รี่ไม่นึกว่าจะได้เห็นอะไรที่เก่าแก่ได้มากขนาดนี้

แฮร์รี่ลังเลอยู่ชั่วขณะว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี ลึกๆแล้วเขาไม่อยากยื่นมืออกไปแตะมันเลย ดูจากครั้งล่าสุดที่เขาจับถ้วยรางวัลแล้วส่งเขาไปที่สุสานนั่น มันจึงดูไม่เข้าท่าจะส่งตัวเองไปยังสถานที่แบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง แค่เหตุผลนี้ก็มากพอที่จะทำให้เขาเดินหันหลังจากไปอย่างง่ายดาย แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีความรู้สึกในบางส่วนของใจเขากำลังร่ำร้องหาถ้วยใบใหญ่ใบนี้ ภาพชายคนนั้นที่จางหายไปเมื่อครู่กำลังกระตุ้นบางอย่างในจิตใจเขาให้คุ้มคลั่งขึ้นมา เขารู้สึกว่าถ้วยใบนี้คือคำตอบให้กับชีวิตของเขา เขาไม่แน่ใจนักว่าเหตุใดเขาถึงได้คิดเช่นนั้น แต่ความรู้สึกโหยหาแปลกๆนี้กำลังครอบงำตัวเขาไว้ จนท้ายที่สุดเขาก็ยื่นมือออกไปแตะขอบถ้วยใบนั้นอย่างเต็มใจ

ทุกอย่างที่แฮร์รี่เคยเห็นมันหายไป เขากำลังล่องลอยอยู่ในสถานที่ที่ว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา ที่นี่ไม่มีอะไรเลยนอกเสียจากพื้นผิวสีขาวที่ปกคลุมไปทั่วกับร่างของเขาที่ล่องลอยพร้อมกับถ้วยเก่าใบใหญ่ แม้มันจะอาจดูว่างเปล่าแต่เขากลับไม่ไดรู้สึกโดดเดี่ยว เขาไม่อาจอนุมานความรู้สึกนี้ได้เลยว่ามันคือด้านบวกหรือลบ มันคล้ายกับเขากำลังไร้ความรู้สึก

แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเขาล่องลอยอยู่ในที่แห่งนี้นานแค่ไหน ประสาทสัมผัสแห่งการรับรู้ของเขาถูกปิดตายเมื่ออยู่ที่นี่ แต่แล้วอยู่ๆกลับมีแสงบางอย่างพุ่งเข้ามาในตาของเขา มันเจิดจ้ามากเสียจนเขาต้องปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมามองอีกครั้ง

แฮร์รี่รู้สึกราวกับหลุดมายังสถานที่ที่เขาไม่รู้จัก เขากำลังยืนอยู่ใต้เมฆครึ้ม ความหม่นมัวจนมืดปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่งท่ามกลางป่าดงดิบที่มืดแห่งนี้

แม้ว่าตัวเขาจะยังสับสนและมึนงงแต่คงไม่มีเหตุผลเลยถ้าจะให้เขานั่งรอความช่วยเหลือจากใครสักคน ซึ่งเขารู้ดีว่าไม่มี แฮร์รี่จึงตัดสินใจเดินไปตามทางเล็กๆซึ่งส่วนใหญ่เป็นทางราบเรียบ ตลอดทางเดินเต็มไปด้วยเฟิร์นชื้นและตาข่ายมอส เขาเดินไปเรื่อยๆจนก้าวออกจากเฟิร์นต้นสุดท้ายสู่ทุ่งดอกไม้ที่ประประดับประดาไปด้วยดอกไม้หลากสีสันนานาพรรณ เขายังคงเดินผ่านต้นหญ้าอ่อนนุ่มไปจนมองเห็นต้นไม้หนาทึบที่ริมทุ่งกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้นั่น

แฮร์รี่ก้าวเข้าไปหาร่างชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่สิ่งที่เขาเห็นกำลังจะทำให้เขากลายเป็นบ้า ร่างกายของเขาเริ่มจะสั่นเทิ่มอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาของเขามีน้ำตาเอ่อคลอเบ้า มือบางกำไว้แน่น และหัวใจที่กำลังเรียกร้องอย่างบ้าคลั่ง เขาเดินเข้าไปใกล้และยืนห่างจากชายคนนั้นไม่กี่ก้าว

ชายหนุ่มผมสีทองแดงยุ่งเหยิง ดวงตาสีเข้ม จมูกและเครื่องทุกสัดส่วนคมสันและสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ใบหน้าของเขางดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์ ผิวของเขาขาวเนียนเหมือนรูปสลักหินอ่อน กล้ามเนื้อบึกบึนซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ผืนบาง แม้ว่าจะชายหนุ่มเบื้องหน้าจะงดงามไร้ที่ติราวกับเทพบุตรและไม่อาจสร้างความสนใจในจากแฮร์รี่ได้เลย เว้นเสียแต่ใบหน้าคมที่แฮร์รี่แสนจะคุ้นเคย

แฮร์รี่ค่อยๆยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าไร้ที่ติของชายหนุ่มโดยไม่สนใจสายตาเพชฌฆาตที่มองยังเขา นิ้วของเขาสั่นเทา เขาเลื่อปลายนิ้วใบสัมผัสแก้มของชายหนุ่มประกายระยิบระยับประหนึ่งมีเพชรนับพันฝังอยู่ใต้ผิวเมื่อถูกแสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ ผิวของชายหนุ่มเย็นเชียบดุจน้ำแข็ง ชายหนุ่มคนนี้ดูห่างไกลจากคำว่ามนุษษย์ธรรมดา ดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิท มืดมิด และไร้ประกาย

“เซดริก” แฮร์รี่พึมพำเบาๆพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลอีกครั้ง

แฮร์รี่มองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย มันท่วมท้นไปทั่วร่างของเขา เขาโหยหาที่จะเจอเซดริกมาตลอด อยากมองดวงตาคู่นี้อีกครั้ง อยากสัมผัสผิวกายที่ยังมีชีวิตชีวาอีกครั้ง อากสัมผัสถึงลมหายใจของเซดริกที่กำลังบอกว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่อีกครั้ง

“เซดริก” แฮร์รี่ค่อยๆเคลื่อนมือลูบไล้แก้มของเขาอย่างแผ่วเบา แม้ผิวของเขาจะเย็บเชียบแต่สัมผัสนี้ทำให้แฮร์รี่มั่นใจว่าเขายังคงหายใจ มันวิเศษมากสำหรับเขา วิเศษมากจริงๆ

เอ็ดเวิร์ดจ้องมองชายหนุ่มร่างเล็กผู้มาเยือนอย่างพินิจพิจารณา เขาไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับคนๆนี้มาก่อน แต่สัมผัสแผ่วเบาจากฝามืออุ่นๆนี้เขายังคงจดจำมันได้จากส่วนลึกในจิตใจ เขารู้สึกเหมือนผูกพันธ์กับชายหนุ่มร่างเล็กตรงหน้ามานาน กลิ่นหอมหวานที่โชยมาจากผิวกายมันยังคงตราตรึงอยู่ในบางส่วนของความทรงจำเขา เขาไม่เคยได้กลิ่นอะไรที่หอมหวานมากขนาดนี้มาก่อน มันดึงดูดเขาแต่กลับทำให้ใจเขาสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆแทรกซึมผ่านผิวหนังที่ไร้ชีวิต

เอ็ดเวิร์ดไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายหนุ่มร่างเล็กคนนี้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ ชายหนุ่มร่างเล็กคนนี้แตกต่างจากคนอื่นๆที่เขาเคยรู้จัก เขาดูแตกต่างจากมนุษย์ธรรดาทั่วไป มีบางอย่างในกายของคนๆนี้ที่ทำให้เขารู้สึกอย่างนั้น และเขารู้สึกว่าชายหนุ่มร่างเล็กคนนี้ก็แตกต่างเหมือนๆกับเขา

“ฉันขอโทษ” แฮร์รี่เอ่ยด้วยนำเสียงที่อ่อนแรงและสั่นเครือ “ฉัน...ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”

เอ็ดเวิร์ดไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มร่างเล็กคนนี้กำลังจะสื่ออะไรให้เขา แต่นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ฉายแววเจ็บปวด ใบหน้าหวานที่เปล่งปลั่งเป็นสีชมพู แล้วแววตาที่กำลังสั่นไหว กำลังทำใจเขาอ่อนยวบ เขาสบตาสีเขียวมรกตสดใสอย่างอ่อนโยน เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันเป็นความรู้สึกโหยหาแปลกใหม่ที่เขาไม่เข้าใจ

“คุณ...ผมไม่รู้จักคุณ และผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด” เอ็ดเวิร์ดจ้องมองร่างเล็กเขม็งแม้น้ำเสียงของเขาจะราบเรียบก็ตาม

แฮร์รี่เพียงแต่มองลึกลงไปในแววตาของชายหนุ่ม เขายื่นมืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระไปสัมผัมแก้มที่เย็นเชียบพลางลูบไล้อย่างอ่อนโยน

“นาย...กลับมาแล้ว นายยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม”

“แฮร์รี่” อยู่ๆชื่อนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเอ็ดเวิร์ด เขาไม่รู้จักคนที่ชื่อแฮร์รี่ด้วยซ้ำ แต่พอมองมองชายหนุ่มร่างเล็กในเวลานี้ เขากลับนึกถึงชื่อนี้อย่างไร้เหตุผล

แฮร์รี่โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แล้วอิงแอบในอกแกร่งของชายหนุ่ม แฮร์รี่สัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่คอยย้ำเตือนเขาว่าชายหนุ่มยังมีชีวิต เขารู้สึกถึงช่องว่างที่เคยว่างเปล่าในใจที่ค่อยๆถูกเติมเต็มจากเสียงลมหายใจนี้ และมันทำให้เขาสามารถหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

“ฉันคิดถึงนายเซดริก คิดถึงและโหยหามาตลอด”

สัญชาตญาณมนุษย์ที่อยู่ลึกข้างในทำให้เอ็ดเวิร์ดโอบกอดแฮร์รี่ไว้แน่นแนบอกพลางซบใบหน้าเข้ากับเรือนผมนุ่มแล้วสูดกลิ่มหอมหวานที่กำลังเยียวยาวหัวใจเขา

“ผมก็โหยหายถึงคุณ”

เอ็ดเวิร์ดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปยาวนานแค่ไหน แต่เขาคิดว่ามันคงนานมากพอที่เขาจะยอมผละอ้อมกอดจากร่างเล็ก เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่เคยเศร้าหมองและเจ็บปวดที่กลับมาสดใสขึ้น รอยยิ้มบางๆที่ริมฝีปาก แววตาที่เปล่งประกายและแก้มแดงสวย เขาอยากรักษามันไว้ เขาไม่อาจทนเห็นมันถูกช่วงชิงไป เขาคงทนไม่ได้

เอ็ดเวิร์ดมองร่างเล็กอย่างลังเล เวลานี้เขาไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป ริมฝีปากเย็นเฉียบของเขาประทับบนริมฝีปากบางอย่างนิ่มนวลก่อนจะดูดเม้มริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม สองมือสอดเข้าไรผมนุ่มอย่างแผ่วเบา เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอบเร่งไม่เป็นจังหวะของร่างเล็ก ริมฝีปากที่ร้อนรุ่ม เลือดที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่าง และความหอมหวานจากรสจูบที่กำลังทำให้เขาบ้าคลั่ง

แฮร์รี่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกเสียจากตอบรับสัมผัสจากอีกคน แขนเรียวโอบรอบลำคอแข็งแกร่งชายหนุ่มไว้ การตอบรับจากเขายิ่งทำให้จังหวะของชายหนุ่มร้อนแรงขึ้น จากที่เคยแผ่วเบาเริ่มทวีความเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปลายลิ้นหนาแหย่เข้ามาในโพรงปากเขาพลางขยับหยอกล้อกับปลายลิ้นก่อนสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากและตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสนี้ทำให้ทุกอย่างในหัวขาวโผลนไปหมด แต่ตัวเขากลับพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ความต้องการภายใต้รสจูบที่ลึกซึ้ง

เอ็ดเวิร์ดค่อยๆผลักใบหน้าหวานออกอย่างนุ่มนวลพลางจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

“มากับผม” พูดเพียงแค่นั้น เอ็ดเวิร์ดก็โยนแฮร์รี่ขึ้นหลัง

แฮร์รี่ปรับตัวเข้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วมากแทบไม่ทัน เขาสับสนงุนงงแต่เขาก็ยังเกี่ยวขาและแขนรอบตัวชายหนุ่มไว้แน่น ก่อนที่ชายหนุ่มจะพุ่งตัวผ่านพุ่มไม้หนามืดของป่าเร็วดุจกระสุนปืน ไม่มีเสียงเท้าสัมผัสพื้นเลยราวกับเขาเป็นภูตพรายที่กำลังโผบินท่ามกลางป่าไม้เขียวขจี

“เซดริก นายจะพาฉันไปไหน” แฮร์รี่ถาม

“ไปหาคำตอบบางอย่าง แต่ก่อนอื่นแฮร์รี่ เรียกผมว่าเอ็ดเวิร์ด ผมชื่อเอ็ดเวิร์ด คาเลน”

คำตอบจากอีกคนสร้างความตกใจให้แฮร์รี่ไม่น้อย แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจมัน แม้ชายหนุ่มจะเป็นใคร จะเป็นเอ็ดเวร์ด คาเลน จริงหรือไม่ มันไม่สำคัญเลยสำหรับเขา อย่างไรเสีย ชายหนุ่มคนเดียวก็ยังคงเป็น เซดริก ของเขาเสมอ และถ้าเขาจะได้อยู่เคียงข้างเซดริกอีกครั้ง ไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็พร้อมจะไป

แฮร์รี่ไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องจริงหรือไม่ แม้ทุกอย่างดูคล้ายจะเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น แต่เขากลับชอบมัน เป็นความฝันที่แสนวิเศษสำหรับเขาที่ได้สัมผัสผิวกายของเซดริกแบบนี้อีกครั้ง เคราเมอร์ลินเป็นพยามน เขามีความสุขจริงๆ เขาอยากหยุดเวลาไว้เพียงแค่นี้ไว้ตลอดกาล เพื่อที่เขาจะได้อำลาค่ำคืนที่แสนจะปวดร้าวไปชั่วนิรันดร์

 

END

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ronny จากทั้งหมด 14 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:06
    -_-///-,,'น่าร้ากกกกกกฟินมากกกกกก เซดริกพาหนูรี่เราไปไหนเนี่ย
    #9
    0
  2. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:42
    หนูรี่มีความสุข แต่คนอ่านเริ่มทุกข์ เพราะมันไม่มีต่อ ;_; #ร่ำไห้ แงงงงงงง ขอภาคต่อได้มั้ยยย T-T
    #8
    0
  3. วันที่ 13 กันยายน 2559 / 05:36
    รีบมาต่อน้าาาา
    #7
    0
  4. วันที่ 13 กันยายน 2559 / 05:34
    รีบมาต่อน่าาาา
    #6
    0
  5. #5 -'๑'-Asaku|2a-'๑'- (@noldy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 18:34
    อยากได้ภาคต่ออออ. แง่มมมม. อยากอ่านต่อ สนุกมากค่ะ^^
    #5
    0
  6. #4 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 17:06
    กริ๊ดดดดดดดด!!!!
    มีภาคต่อไหมค่า~~~~~
    #4
    0
  7. วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 11:44
    มะ-ม่ายยย จบแล้ว! มีต่อเลยได้ไหมมม 555 จอภาคต่อได้ไหม ฟินอ่ะ
    เรื่อวใหม่ก็ได้ เราชอบคู่นี้
    แต่งสนุกมากค่ะะ
    #3
    0
  8. วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 17:20
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อยากได้คู่นี้เป็นsfเยอะๆจังคะไรต์ *-*
    #2
    0
  9. #1 Petroni (@Petroni) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 13:43
    อ่าาาา จบแล้วอ่ะ ไม่อยากให้จบเลย อยากให้มีต่ออีกอ่ะ
    #1
    0