::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 7 : : JunHyuk 6 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ม.ค. 59





Junhyuk 6







ฉันกลับบ้านเลยแล้วกัน”


“เดี๋ยวฉันไปส่ง”


“มะ...ไม่ต้อง ฉันกลับเองดีกว่า”


ผมรีบถอยหลังห่างจากจุนฮเวทันทีที่เห็นว่าเขากำลังจะเข้ามาจับมือผมเพื่อจะไปส่ง


อันตราย อันตรายเกินไปแล้วดงฮยอก


เรื่องที่เกิดในห้องสมุดเมื่อกี้ผมยังไม่หายตกใจ ผมคงมีช็อคแน่ ถ้าจุนฮเวจะจูงมือผมเดินกลับบ้านพร้อมกัน


“ตามใจนาย กลับบ้านดีๆล่ะ”


“อือ นายเหมือนกัน”


“ดงฮยอก!” ผมที่กำลังจะเดินออกไปกลับถูกเสียงเรียกและแรงดึงจากจุนฮเวหยุดไว้ซะก่อน


“อะ...อะไร”


“นายโอเคใช่ไหม...เรื่องนั้น”


“ย่าห์..หยุดพูดไปเลยนะ”


เกือบจะลืมไปแล้วนะจะมาถามทำใมว่ะ ไม่เอาดิไม่เขิลนะดงฮยอก เก็บอาการเอาไว้


“ฉันขอโทษ กลับบ้านไปได้แล้ว”


จุนฮเวดันหลังให้ผมกลับไปทางเดิม หมายความว่ายังไงเขาทำเรื่องแบบนั้นแล้วจะมาขอโทษผมน่ะหรอ 


จูบผมแล้วมาขอโทษกันเนี้ยนะ


“แล้วเจอกันวันจันทร์นะ กูจุนฮเว” 


ผมก็ยังคงทำได้แค่พูดเบาๆกับตัวเองตอนที่มองแผ่นหลังของเขากำลังเดินหายไปอย่างน้อยเขาก็ยังมองว่าผมมีความรู้สึกอยู่บ้าง


“วันนี้เราจะมาดูกันว่าแต่ละกลุ่มทำงานถึงไหนบ้าง เอ้า แยกย้ายกันเข้ากลุ่มได้แล้วแล้วให้แต่ละกลุ่มเอาแผนงานมาส่งครูด้วย” 


หลังจากครูซึงฮุนสั่งงานที่เราต้องทำในวันนี้เสร็จ ภายในห้องเรียนก็กลับมาชุลมุนวุ่นวายกันอีกครั้ง


“เนื้อหาที่มึงสองคนไปหามาเนี้ยถือว่าโอเคเลยนะ...แต่มันก็ยังไม่คลอบคลุมทั้งหมดอ่ะมึง” อ้าวห่าทำใมมึงไม่ลองไปหาเองมั้งล่ะ


มึงลองไปหาเองไหมล่ะไอ้ยุน  มึงรู้ไหมว่าเพราะกูต้องไปหาไอ้เนื้อหาบ้าบอเนี้ยกูเจอกับอะไรบ้าง


“อะไรของมึงเนี่ยกูแค่บอกเฉยๆป่ะว่ะ ทำใมตัองไม่พอใจด้วย”


“.....” เออ กูผิด


“จินฮยองอ่า คนคนนั้นเขาเป็นใครหรอ ทำใมไม่เคยเห็นหน้าเลย”


ผมหันไปตามที่ชานอูชี้ สายตาของผมก็เจอกับผู้ชายที่รูปร่างและหน้าตาจัดได้ว่าหล่อเลยทีเดียวล่ะ  จมูกโด่ง ปากสวยได้รูป มันดูเข้ากับดวงตาเรียวที่กำลังมองมาทางผมอยู่พอดี ทำให้เราสบตากันเข้าอย่างจัง


“อ่อ ไอ้ฮันบินน่ะหรอ”


“ฮันบินหรอ ทำใมไม่เคยเห็นหน้าเลย”


“พวกนายไม่เคยเห็นหรอก มันไม่ค่อยเข้าเรียนงี้แหล่ะ”


“อ่อ อย่างนี้นี่เอง”


สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา  และสายตาของเขาก็มองกลับมาที่ผมอย่างต้องการเช่นกัน ทำใมเขาถึงมองผมแบบนั้นกันนะ ไหนจะรอยยิ้มที่ดูเหมือนว่าจะเป็นมิตรนั่นอีก เขามองผมทำใมนะ


“ดงฮยอก!!!


“ฮ่ะ อะไร” ผมที่กำลังคิดเกี่ยวกับฮันบิน กลับถูกกูจุนฮเวจับให้หันหน้ามาหาเขาอย่างแรง พร้อมกับประโยคของคนตรงหน้าที่ทำเอาผมอยากมุดแผ่นดินหนี


“วันนี้ต้องไปหาหนังสือเพิ่มนะ”


“อะ...อีกแล้วหรอ”


ทำใมผมต้องไปกับกูจุนฮเวอีกแล้วอ่ะ








Jinhwan part


ถนนที่ตอนนี้ไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงแค่ความมืดและความเงียบในยามค่ำคืนที่ทำให้ผมต้องเร่งรีบฝีเท้าในการเดินให้เร็วยิ่งขึ้น ผมรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยและปฏิเสธไม่ได้ว่าการที่ผมจะได้เจอกับใครบางคนที่ผมไม่ได้เจอมานานมันจะทำให้ผมสูญเสียความเป็นตัวเองและไร้ซึ่งการควบคุมตัวเองขนาดนี้

 


ครืน  ครืน


โทรศัพท์ที่สั่นในกระเป๋าก็ไม่ได้ช่วยให้ผมลดความเร็วในการเดินได้แต่อย่างใด แต่มันกลับทำให้ผมอยากจะหายตัวไปให้ถึงที่หมายให้ได้ในทันที


“ใกล้ถึงแล้ว..รอหน่อยนะ”


[“....”]


“อือ..รู้แล้วน่า”


ปลายสายที่เงียบไปเรียกรอยยิ้มของผมอย่างกับคนบ้าก่อนที่ปลายสายจะจบบทสนทนาและวางสายไป พร้อมกับผมที่ชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างเต็มแรง


“นี่คุณ!!.”


“จะไปไหนครับพี่จินฮวาน”


“นะ..นาย”


“ดูเหมือนจะรีบซะด้วย”


ผมลุกขึ้นพร้อมเดินถอยหลังแต่กลับถูกคนตัวสูงดึงแขนกลับมาได้อย่างง่ายดาย ผมยอมรับว่าตอนนี้ความรู้สึกดีที่เคยมีมันหายไปแล้ว และมันกลับถูกแทนที่ด้วยความกลัวแทบทั้งหมด

 

ทำใมผมต้องเจอกับผู้ชายคนนี้!!!

 

“ขึ้นรถ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”


“ไม่”


“กล้ามากนะที่ปฏิเสธผมตอนนี้...ในสภาพนี้”


“นายต้องการอะไรจากฉัน..ฮันบิน”


แรงกระชากที่ทำให้ผมตัวลอยเอาได้ง่ายๆ ฮันบินผลักผมเข้าไปนั่งในรถได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่ผมจะใช้จังหวะที่ฮันบินเผลอผลักเขาจนเซ แต่ใครว่าผมจะหนีได้ทันกันล่ะโอกาสนั่นน่ะเท่ากับศูนย์เลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ไม่กี่ก้าวที่ผมได้ออกตัววิ่งก็ถูกคนคนเดิมคว้าเข้าที่เอวพร้อมกับล็อคตัวผมเอาไว้จนไม่สามารถขยับตัวหนีได้ และสุดท้ายคงเป็นผมที่ต้องยอม


“จอดรถและปล่อยฉันไปสักที”


“....”


“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไปเองได้”


“....”


“ย่าห์ คิมฮันบิน!!!


แรงเบรกกะทันหันของรถทำให้ผมเจ็บตัวได้ไม่น้อย แต่ยังไม่เท่ากับที่ผมเจ็บใจหรอกเพราะโดนฮันบินกระชากแขนลากไปนั่นมานี้อีกเป็นครั้งที่สองในรอบวัน


“ที่รีบเพราะออกมาหามันงั้นสิ”

“....”


“หึ หลบหน้าผมแต่กลับวิ่งมาหามันได้”


“.......”


“พี่ก็รู้ว่าต่อให้พี่หลบหน้าผมเท่าไหร่...ผมก็ยิ่งอยากอยู่ใกล้พี่มากขึ้นเท่านั้น”


สัมผัสจากคนตรงหน้าทำให้ผมนึกโมโหตัวเองขึ้นมาในใจ ผมไม่เคยตามอารมณ์ของเขาได้เลยสักครั้ง


“ปล่อยฉันไปได้แล้ว”


พูดไปก็เท่านั้นเหมือนว่าคำพูดของผมจะไร้ซึ่งความหมายกับฮันบิน เพราะสัมผัสที่ซุกไซร์อยู่ที่ซอกคอและฝ่ามือของเขาก็ลูบวนอยู่ที่แผ่นหลังจะยิ่งทำให้ผมเคลิ้มตามได้มาก แม้จะพยายามปฏิเสธและต่อต้านก็ยิ่งทำให้ผมเสียเปรียบกว่าเดิม สัมผัสที่ผมได้รับรู้รสชาติของเขาผ่านริมฝีปากด้วยการบดจูบปากของผมอย่างแรง แม้ว่าผมจะพยายามต่อต้านเขาด้วยกำปั้นที่ออกแรงมากเท่าไหร่แต่ก็ไม่สามารถใช้แรงที่ส่งไปหยุดการกระทำของคนตรงหน้าได้เลย


“นายมันบ้า..ฮึก ฮัน...บินนน อ่า”


ผมหาเสียงของตัวเองเจอได้หลังจากที่ฮันบินปล่อยให้ผมเป็นอิสระแต่ก็เป็นเวลาเพียงไม่นานเท่านั้น เพราะมือของเขาก็ยังคงทำหน้าที่อย่างต่อเนื่องได้เป็นอย่างดี มันยังคงลูบวนสำรวจภายใต้เสื้อของผมเหมือนเดิมและถูกบังคับให้มาลูบไล้ยอดอกของผมจนทำให้ผมต้องพยายามกัดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงน่าอายให้อีกคนได้ยิน


“ที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เพราะพี่หรออ หืม บอกผมสิจินฮวานอ่า”


“นะ..นาย อะ เอามือ อะ ออกไปนะ อ่า อึก”


ผมไม่สามรถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปเมื่อฮันบินส่งปลายลิ้นร้อนสัมผัสกับยอดอกของผมที่มันถูกปลุกเร้ามาก่อนแล้วโดยฝีมือของเขาเอง ริมฝีปากที่เข้าครอบครองอย่างคนเอาแต่ใจทำให้ผมเผลอส่งเสียงครางของตัวเองออกมาในที่สุด


“อะ...อ่า ฮันบิน อย่า ฮึก อ่า ฮะ...ฮันบินอ่า”


ผมรู้ดีว่าตอนนี้เขาคงพอใจอย่างมากที่ผมหลงเข้าไปในทางที่เขาสร้างเพื่อหลอกให้ผมหลงเขาไปได้


“ทนอีกนิดเถอะจินฮวาน...นี่เกมส์เพิ่งจะเริ่มเองนะ”


เพราะสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้กระชากสติของผมที่เคยมีออกไปจนหมดสิ้น และตอบรับทุกสัมผัสที่อีกคนมอบให้อย่างดี แต่กว่าที่ผมจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะสายตาของผมดันไปสะดุดเข้ากับร่างของใครอีกคนที่นอกรถ คนที่ผมกำลังจะไปหา


จุนฮเว!!!


ใจของผมหล่นหายไปเมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นชาและเฉยเมยของเขาก่อนที่ร่างสูงนั้นจะหันหลังเดินจากไป หันหลังให้ผมอีกครั้ง

 

“มะ...ไม่ อย่าไปนะ”

 

 




""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 มาต่อให้แล้วนะคะ^^

 รอติดตาม เม้นๆเลยนะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #207 tagera_sweet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:08
    มาม่าไหมอ่ะ พี่จิน ฮันบิน ฮเว ต้องเกี่ยวอะไรกันแน่ๆๆ
    #207
    0
  2. #133 INCHANN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 22:43
    หาาา จุนกะพี่จิน.. ต้องมีความสัมพันธ์อะไรกันเป็นพิเศษแน่ๆ รึเปล่าหว่า 55555
    #133
    0
  3. #91 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:13
    มาม่าาาเนอะพี่ทำใจจจยอ่านไม่ค่อยได้เลยยยแต่ฟินนนนอ้ะะะะจุนนแกกกจุ้บลูกฉันน
    #91
    0
  4. #58 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:48
    จินกับเน่เป็นอะไรกันน่ะ ดงดูถ้าจะไม่อยากเข้าห้องสมุดไปเลยแหะ 5555555
    #58
    0
  5. #43 _AceOfDevil_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 08:55
    ฮันบินเเกมันภัยสังคม พี่จินนี่ก็เคลิ้มง่ายจังนะ //เดี๋ยว
    #43
    0
  6. #37 wawa-viva (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 02:31
    พี่จินกะเน่เป็นไรกันอ่ะ? หรือเราลืม - - ฮันบินแกคงไม่มายุ่งกะดงใช่ไหม น่ากลัวจิงๆ รออยู่นะค่ะะ
    #37
    0
  7. #23 wawa-viva (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 23:37
    จงมาต่อๆๆๆๆๆๆๆๆ รีบๆมาต่อน้าาา
    #23
    0