::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 29 : : Junhyuk 25 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.ย. 60










JunHyuk 25



Donghyuk part

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบถูกขนย้ายเข้ามาวางไว้ข้างเตียงนอนขนาด 3 ฟุต ของห้องเล็กๆในหอพักของมหาวิทยาลัย ผมโค้งขอบคุณคุณยามร่างใหญ่ที่แย้มยิ้มให้ผมก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป


“ครับแม่...ผมถึงแล้วนะครับ”


“.....”


“ครับทุกอย่างโอเคเลยครับ”


“.....”


“แม่ก็เหมือนกันนะครับ ดูแลตัวเองด้วยนะ”


“.....”


“ครับแม่ สวัสดีครับ”


เสียงจากปลายสายเงียบไป ผมวางมือถือเครื่องเล็กไว้บนเตียงนุ่มก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียง ลมเย็นที่พัดเข้ามาในห้องบนชั้น 3 กำลังเรียกให้ผมหันมองทางด้านนอกของหน้าต่าง ผ้าม่านที่ปลิวไหวไปตามแรงลมทำให้ผมคลี่ยิ้มคนเดียว


ผมหันมองกระเป๋าใบโตของตัวเองแล้วต้องถอนหายใจ การย้ายของเข้าหอในครั้งนี้เป็นอะไรที่หนักหนาเอาการอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่ได้คุณยามหน้าหอช่วยขนขึ้นมาล่ะก็มีหวังผมคงหมดแรงตั้งแต่ชั้น 1 แน่ๆ ผมลากกระเป๋ามาอีกฝั่งของเตียงที่ติดกับหน้าต่าง และห่างจากเตียงอีกฝั่งของห้องที่ผมคิดว่าอีกไม่นานเจ้าของใหม่ของมันก็คงจะมาถึงแน่นอน


เมื่อเปิดกระเป๋าออกผมกลับต้องชะงักมือนิ่งค้างเอาไว้กับที่ ผ้าไหมพรมผืนใหญ่ถูกพับไว้ในกระเป๋าเดินทางของผมอย่างเรียบร้อย ผมใช้มือของตัวเองลูบวนไปตามแนวการเย็บอย่างประณีตของมัน


ครั้งหนึ่ง...ผมเคยใช้มันหลบเลี่ยงจากอากาศหนาวและแอบอิงอยู่ในอ้อมกอดของ...


จุนฮเว...


สัมผัสในคืนวันนั้นผมยังคงรู้สึกถึงมันจนถึงตอนนี้ ไม่รู้ว่าเพราะความโดดเดี่ยวที่กำลังจะได้รับหรือเพราะตัวผมเองกำลังเผชิญหน้ากับความเหงากันแน่ น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมาจนได้


ตลอดระยะเวลา 3 เดือนที่ผมต้องปรับตัวในการใช้ชีวิตใหม่ในอเมริกาคงไม่ได้ช่วยให้ผมลบเลือนภาพของเขาออกไปเลย ไม่เลยสักนิด...


“ปานนี้นายจะเป็นยังไงบ้างจุนฮเว”


“.....”


“นายจะสบายดีรึเปล่า...”


ผมใช้ผ้าคลุมไหมพรมคลุมทับกับเสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่ผมสวมอยู่ กระชับผ้าผืนใหญ่ให้โอบกอดผมเหมือนอย่างวันนั้น วันที่ผมและเขาอยู่ด้วยกัน


“ฉันคิดถึงนาย...กูจุนฮเว”


เหมือนความรู้สึกทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นกำลังส่งผ่านกลับมาถึงผมอีกครั้งผ่านผ้าคลุมไหมพรมของผมเอง เสียงที่ผมได้ยิน รอยยิ้มที่ผมเคยได้มองของจุนฮเวกำลังอยู่ในความคิดถึงของผมอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่จุดขึ้นที่มุมปากของผมอย่างมีความสุขค่อยๆกว้างขึ้นแต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อได้นึกถึงวันที่ผมเดินจากเขามา


ผมคิดว่าสุดท้ายแล้วการเดินออกมาจากจุดที่เราเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดจะทำให้ผมสามารถบอกกับตัวเองได้ว่า...ผมไม่เป็นไร ผมเลยเลือกที่จะทำแบบนั้น แม้ว่ามันจะทำร้ายคนที่หวังดีกับผมก็ตาม


หยดน้ำตาคือสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ผมคิดว่ามันมากเกินพอที่จะแสดงออกถึงความรู้สึกมากมายที่ผมได้รับ ผมรู้ดีว่าคนอย่างผมมันงี่เง่าและขี้ขลาดขนาดไหน


ผมกลัว...แม้กระทั่งจะยืนอยู่เคียงข้างคนที่ผมรัก...


ความรู้สึกที่ผมได้รับในตอนนี้ไม่ต่างจากนักโทษที่รอวันประหาร แม้จะรู้สึกผิดและอยากแก้ไขอะไรมากมายที่ผ่านเลยไปแล้วมากแค่ไหน ผมกลับทำได้แค่ใช้ชีวิตอยู่กับช่วงเวลาที่ผมเลือกผิดเอง ช่วงเวลาที่ผมกำลังเจ็บปวด...ทั้งที่ความรู้สึกนี้ผมเคยพยายามวิ่งหนีมันออกมา


แกร๊ก----


เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นฉุดผมขึ้นจากวังวนของความรู้สึกผิด ผมรีบใช้มือทั้งสองข้างเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าที่กำลังปั้นยิ้มให้กับรูมเมทคนใหม่ของผม กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกเตะเข้ามาก่อนเจ้าของของมัน


เสียงสบถจากคนที่ยืนอยู่หลังประตูทำให้ผมนึกสงสัยเมื่อมันมีสำเนียงคล้ายกับบ้านเกิดที่ผมจากมา...


ตุบ!!!


เสียงกระเป๋าอีกใบหล่นลงบนพื้นเตียงใกล้ๆประตู ผมยันตัวลุกขึ้นชะโงกหน้ามองไปที่ประตูที่ยังคงมีใครบางคนวุ่นวายอยู่กับสัมภาระของตัวเอง


Hi.I’m so sorry!!!


!!!


ผมที่กำลังจะโค้งตัวลงทักทายรูมเมทของตัวเองก็ต้องชะงักค้างเอาไว้ เมื่อได้มองหน้าของเขาที่เดินเข้ามาในห้องชัดๆ เช่นเดียวกันกับเขาที่ยกนิ้วชี้มาที่ผมอย่างอึ้งๆปนสงสัยอยู่ในที


“ดงฮยอก! คิมดงฮยอกใช่ไหม!


“ใช่...นายคือ...”


ผมพยักหน้ารับคนตัวสูงกว่าที่ยืนอยู่ข้างหน้า เราทั้งสองคนฉีกยิ้มกว่าให้กันและหลังจากนั้นประโยคที่ทำให้ผมหัวใจพองโตขึ้นก็ดังขึ้นในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ


“ฉันไง...แรซอง”


“ชเวแรซอง...”


ต่อตรงนี้น้าาา


ในโรงอาหารมหาวิทยาลัยมีเสียงของนักศึกษาหลายสัญชาติกำลังพูดคุยกันเสียงดังวุ่นวาย เก้าอี้ข้างหน้าของผมมีคนตัวสูงกว่าที่นั่งมองผมยิ้มๆเขินเช่นกันกับผมที่ก็เป็นแบบนั้นมากว่าสิบนาทีแล้ว


“ดีใจจังที่ได้มาเจอกันนายอีก...ตั้งแต่ที่นายย้ายมาจากปูซานเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย”


“อืม...นานแล้วสินะ”


“แล้วทำไมนายถึงได้มาเรียนที่นี่ล่ะดงฮยอก...เห็นนายเคยบอกฉันว่าไม่อยากเป็นหมอนิ”


“ไม่รู้สิ...ตอนนี้คงอยากเป็นแล้วล่ะมั่ง”


“ยังไงก็ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ...คิมดงฮยอก”


ฝ่ามือของแรซองยื่นมาตรงหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของเพื่อนสนิทในวัยเด็กที่ผมคุ้นเคยจะฉายชัดขึ้นตรงหน้าและในความทรงจำของผมเอง


“อืม...ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง”


“นักศึกษาแพทย์รวมตัวกันทางนี้ด้วยนะ...เร็วๆด้วย”


เสียงดังจากโทรโข่งของรุ่นพี่หัวแดงใส่แว่นหนาที่กำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าโรงอาหารเรียกให้ผมและแรซองหันไปมองก่อนจะยิ้มให้กันอีกครั้งแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะเดินออกไป


ผมมองแผ่นหลังของคนที่สูงกว่าผมตอนที่เดินนำผมอยู่ข้างหน้า เขาหันมาทางผมเมื่อเท้าของผมหยุดอยู่กับที่จับจ้องทางเดินไปสู่การเริ่มต้นพบเจอคนใหม่ๆ แรซองกวักมือเรียกผมแล้วยิ้มให้


 

“ดงฮยอก...ผมคือนักศึกษาแพทย์คิมดงฮยอกแล้วตอนนี้”


 

 

 THE END.

.

.

.

.

.

.

.

 

7 ปีผ่านไป


รถยนต์คันหรูแล่นผ่านถนนเส้นใหญ่นอกตัวเมืองด้วยความเร็วมากกว่าปกติ ริมฝีปากของคนบังคับพวงมาลัยเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาบนกรอบหน้าใสจดจ้องทางข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น ผิดกันกับสีหน้าซีดของคนที่โดยสารมาในเบาะหน้าข้างคนขับและเบาะหลังอีกคน ความเร็วของรถเพิ่มมากขึ้น  


"อย่าเพิ่งรับนะครับ"


เสียงตวาดดังลั่นในตัวรถ มือของหญิงข้างตัวหยุดนิ่ง


"ทำไมล่ะ..."


"ผมบอกว่าอย่ารับ"


เขาตวาดอีกครั้งพร้อมเบนสายตามองกระจกหลังที่มีรถยนต์คันหรูอีกคันวิ่งตามมาติดๆ 


"ขับช้าๆได้ไหมลูก แม่กลัว"


"...."


เขาไม่ได้ยินหรอกประโยคคำขอจากคนเป็นแม่ เพราะมือทั้งสองข้างที่ควบคุมรถทั้งคันหมุนเปลี่ยนทิศทางหวังขับแซงคันหน้าในระยะกระชันชิด มันทำงานได้อย่างพร้อมเพรียมกับเท้าที่เพียงในเวลาชั่วอึกใจก็ต้องบังคับเหยียบเบรก...


ปี๊ปปปปปป!!!!!!    


เอี๊ยดดดดด!!!!


โครมมมมม!!!


มีเพียงเเววตาภายใต้หยดเลือดที่ไหลอาบมองผ่านออกนอกตัวรถ ใครคนหนึ่งที่เขาพยายามหนีวิ่งเข้ามาใกล้ เขากำลังเวทนาตัวเองที่ทำได้เพียงแต่มองหน้าของชายคนนั้นที่เขารักสุดหัวใจตลอดมา ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเมื่อยล้าและค่อยๆปิดลงช้าๆ แน่นิ่ง....



.

.


#ฟิคจุนฮยอก


จบแล้วสำหรับเรื่องนี้ แน่นอนว่ามีเรื่องให้ขบคิดสำหรับคนที่ได้กดเข้ามาอ่านตอนจบเรื่องนี้ของไรท์นะคะ  หลังจากที่ไรท์ดองมันไว้นานมากๆ จริงๆไม่ได้คาดหวังให้เข้ามาอ่านแล้วล่ะ เพราะตอนแรกว่าจะทิ้งไปแล้ว แต่เพราะมันเป็นฟิคเรื่องแรกที่แต่ง เป็นจุดเริ่มต้นเลยล่ะ เลยอยากให้มันจบจะได้ประทับใจเมื่อคิดถึง...  ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่คอมเมนที่รอที่ติดตามมากๆนะคะ ไม่รู้ว่าบอกใคร ถ้าได้เข้ามาอ่านกันก็คงได้รู้555 

แล้วก็ภาคต่อเนื่องที่สปอยไว้...อยากจะบอกว่า ไรท์สปอยไว้งั้นเอง อาจจะมีก็ได้ ต้องรอติดตาม 

ไปล่ะนะคะ บ๊ายยยยยย



               CR.SHL
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #254 Nuchzylukky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:54
    เย้ย แรซองมาไง โอ้ยอยากอ่านต่ออออ
    #254
    0
  2. #252 Am_bkr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:01
    รออออออออ รออออ รอออออออ รออออออ รออออออ รอออออ รออออออ รออออ รออออรอออออ รออออ รออออออ รอออออออ รอออ
    #252
    0
  3. #251 Nuchzylukky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    รออออออออออออค่ะ
    #251
    0