::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 27 : : JunHyuk 23 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ม.ค. 60






Junhyuk 23



ผมยื่นกระดาษคำตอบให้กับคุณครูที่คุมสอบ หมุนตัวเดินออกมาด้วยความรู้สึกมากมายตอนนี้ผมสอบเสร็จแล้ว การวัดผลโครงการครั้งสุดท้ายผ่านไปแล้ว ผมรู้ดีว่าผลสอบของผมจะออกมาเป็นยังไง ข้อสอบที่ดงฮยอกติวให้ผมตรงเหมือนอีกคนเป็นคนออกข้อสอบเอง


ผมเดินขึ้นบันไดชั้นสองเพื่อไปหาคนตัวเล็ก เพราะทั้งการสอบปลายภาคและการวัดผลโครงการทางโรงเรียนจะจัดให้สอบเป็นห้องที่ไม่มีการคละนักเรียนตามโครงการติวแต่อย่างใด ผมและดงฮยอกจึงไม่ได้สอบห้องเดียวกันนั้นเอง


ประตูบานแรกที่เป็นห้องสอบของดงฮยอกทำให้ผมมองเห็นเก้าอี้ว่างกลางห้องหนึ่งตัวที่วางอยู่ ผมเดินไปหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ประตูบานที่สองที่มองเห็นโต๊ะตัวนั้นชัดขึ้น บนโต๊ะมีสติ๊กเกอร์แปะชื่อของดงฮยอกเอาไว้และอีกมุมของโต๊ะมีกระดาษคำถาม...และกระดาษคำตอบ


“จุนฮเว!


“มีอะไรยุนฮยอง”


“ทำไมวันนี้ดงฮยอกมันไม่มาสอบอ่ะ มันไปไหนโทรหาก็ไม่รับ”


“.....”


“จริงด้วยฉันโทรหามันจนสายจะไหม้อยู่แล้ว”


เสียงของชานอูที่เดินเข้ามาเสริมทัพคำถามของยุนฮยอง สีหน้าสงสัยของทั้งสองคนคงไม่ต่างจากผมในตอนนี้ ผมได้ส่ายหน้าตอบคำถามไปและตั้งคำถามของผมเองในใจเหมือนกัน


ฉันจะไม่ทิ้งนายจุนฮเว...ฉันสัญญา


เสียงสะท้อนในหูกำลังย้อนแย้งกับความคิดลึกๆของผมในตอนนี้ ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังกระตุ้นความกลัวที่ผมเคยมีให้กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง


มือถือในกระเป๋ากางเกงถูกหยิบขึ้นมากดโทรออกหาคนที่หายไป ผมรู้สึกถึงแรงกดดันที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อได้แต่ยืนนิ่งฟังเสียงสัญญาณจากปลายสาย


ทว่า...


เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....


ผมทรุดตัวนั่งลงบนหินอ่อนตรงระเบียงหน้าห้อง มือถือในมือถูกบีบแน่นแต่มันกลับโทรออกซ้ำๆที่หมายเลขเดิม เสียงสัญญาณตอบรับอัตโนมัติกำลังทำให้ผมแทบบ้า


“จุนฮเว...คุณครูซึงฮุนเรียกมึงไปพบ”


ผมเงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามาหาผมไล่จากปลายเท้าขึ้นไปเจอใบหน้าที่ผมรู้ดีว่าเป็นใคร ฮันบินจ้องมองผมนิ่งและหมุนตัวเดินนำผมไปเงียบๆ

 

 

 


กระดาษหนึ่งแผ่นถูกยื่นมาวางไว้ตรงหน้าของผม ตรงข้ามคือคุณครูซึงฮุนที่เป็นที่ปรึกษาและคุณครูที่เขียนโครงการกับดงฮยอก ผมถูกเรียกตัวเข้าพบทั้งที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนตรงหน้า


“ครูคิดว่านายกำลังหาคำตอบอยู่”


“.....”


“และหวังว่านายจะเข้าใจ”


ถึงแม้ผมจะใช้สายตาน่าเบื่อหน่ายมองคนตรงหน้าแต่มืออีกข้างกลับยื่นออกไปดึงกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ชื่อที่ถูกเขียนตรงกลางหน้ากระดาษทำให้ผมไล่สายตาอ่านทุกตัวอักษรที่มันบาดลึกตอกย้ำลางสังหรณ์ที่ผมมีและยิ่งชัดเจนเมื่อสุดท้ายผมหยุดสายตาลงที่ลายเซ็นรับรองของผู้ปกครอง


ผมเดินออกมาจากห้องพักครูโดยที่ไม่ได้กล่าวลาอะไร แม้เสียงหัวเราะดีใจของนักเรียนคนอื่นๆจะดังเข้ามาในการได้ยินของผมเต็มหูทั้งสองข้างก็ตามผมกลับไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม คนที่เดินไปตามผมมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงยืนนิ่งรอผมอยู่ที่หน้าห้อง สายตาเรียบนิ่งจ้องมองผมโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา


“มึงรู้มาก่อนแล้วใช่ไหม”


“.....”


“ดงฮยอกขอให้มึงไม่บอกกู...ใช่ไหม”


ไม่มีเสียงตอบรับหรือปฏิกิริยาใดๆของฮันบิน ผมถอนหายใจและหมุนตัวเดินจากมันมาโดยที่ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่ออีก


“ปล่อยดงฮยอกไป!!!


“.....”  เท้าของผมหยุดชะงักกับที่เมื่อเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากคนที่ไม่ตอบคำถามของผมดังขึ้น


“ตอนที่กูรู้ดงฮยอกร้องไห้ สับสนและลำบากใจ...”


“.....”


“เขาบอกว่าตรงที่เขายืนอยู่เขาไม่ได้เป็นคนเลือก...ดงฮยอกไม่อยากยืนซ้อนทับที่ของจินฮวาน”


“.....”


สิ่งที่ผมกำลังได้ฟังจากคนที่ผมหันหลังให้กำลังบั่นทอนความรู้สึกของผมที่คิดมาเสมอว่าดงฮยอกมีความสุขที่อยู่กับผม ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะผมกล้าพูดได้เต็มปากว่าผมสามารถทำให้ดงฮยอกมีความสุขได้ โดยที่ผมไม่รู้มาก่อนเลยและไม่เคยคิดว่าตอนที่ไม่มีผมดงฮยอกจะแอบร้องไห้หรือรู้สึกเหงาและคิดว่าเขาเป็นตัวแทนของใคร


ที่ที่ดงฮยอกยืนอยู่ข้างผมมันคือที่ของเขาตั้งแต่แรก...เขาไม่ได้ยืนซ้อนทับที่ของใคร


“กูคิดว่ามันไม่ยุติธรรมที่ดงฮยอกต้องมาเจ็บปวดเพราะเรื่องของเราสามคน ดงฮยอกไม่ใช่คนที่ต้องเจ็บปวดไม่ใช่คนที่ต้องร้องไห้”


“.....”


“แต่เขากลับคิดว่าเขาคือคนที่เสียเปรียบมากที่สุดในเกมส์ก็เลยเลือกที่จะหยุดและเอาชนะทุกคนด้วยการเดินหนีเพื่อไม่ให้ใครเดินเกมส์ต่อ”


“กูไม่เคยคิดว่าเขาจะทิ้งกูไป”


“ถ้ามึงสงสารดงฮยอก...อย่าดึงเขากลับมาอีก”


“.....”


“ไม่มีใครอยากเป็นตัวแทนของใคร...ดงฮยอกก็ไม่อยากให้จินฮวานเสียใจเพราะรู้ดีว่าพี่ชายของตัวเองรักมึง”


“แล้วเขาทำแบบนี้ไม่สงสารกูเหรอว่ะ”


มือหนาตบลงบนไหล่ของผมจากทางด้านหลัง ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนเสียงเดินออกไปของฮันบินหายไปจากการได้ยิน ผมไม่รู้เลยจริงๆว่าต้องทำยังไงถึงตอนนี้อยากจะตามหาอีกคนใจแทบขาดและดึงรั้งไว้ไม่ให้ดงฮยอกหนีไปไหน แต่สิ่งที่ฮันบินบอกกลับหยุดทุกความคิดของผมเอาไว้


ผมเดินมาหยุดนิ่งที่รถที่จอดนิ่งความเงียบรอบตัวเล่นงานให้ผมได้ยินแต่เสียงของดงฮยอก จนถึงตอนที่ขึ้นมานั่งอยู่บนรถทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะก็ลอยวนอยู่ในหู หยาดน้ำตาที่ผมปกปิดเอาไว้ไหลออกมาไม่หยุด ผมได้แต่ก้มหน้าลงเพื่อปิดซ่อนน้ำตาของตัวเองแม้ว่ารอบๆตัวจะไม่มีใครเลยก็ตาม


ไม่มีแม้แต่ดงฮยอก....


50%


ความเงียบรอบตัวทำให้ผมได้คิดอะไรมากขึ้น ในร้านเบเกอรี่ที่ผมเคยมารับดงฮยอกทุกเช้า ห้องโถงที่ผมยืนอยู่เคยมีคนตัวเล็กออกมานั่งคุยเป็นเพื่อน โซฟากลางโถงผมเคยนอนหนุนตักดงฮยอกและตรงที่ผมกำลังยืนอยู่คือที่ที่ผมเคยกอดปลอบตอนที่ดงฮยอกร้องไห้


ตอนนี้ทุกอย่างมันว่างเปล่า...


ไม่มีโต๊ะที่ทำเบเกอรี่ไม่มีเครื่องอบไม่มีโซฟาที่ผมเคยนั่ง ในห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆตอนนี้มันไม่มีอะไรเลย หน้าต่าง ประตูถูกปิด ข้าวของทุกอย่างถูกขนย้ายออกจากที่เดิมทุกอย่าง


ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว....


ถ้าหากผมจะร้องไหออกมาดังๆตอนนี้คงไม่มีใครได้ยิน แต่ผมกลับทำไม่ได้...มันจุกไปหมด ความรู้สึกที่ว่าพูดไม่ออกคือสิ่งที่ผมกำลังเป็นในตอนนี้


แอ๊ด---


ประตูบานเล็กที่เชื่อมกับนอกตัวบ้านถูกเปิดออก ใจผมเต้นแรงด้วยความหวังว่าคนที่เปิดเข้ามาคือดงฮยอก แต่มันไม่ใช่...ใครคนหนึ่งกำลังยืนมองผมหลังจากที่เดินเข้ามาในห้องโถงในมือถือกล่องอะไรบางอย่างเอาไว้


“พี่รู้ว่านายต้องมาที่นี่”


“.....”


“ดงฮยอก...ฝากนี่เอาไว้ให้นาย”


กล่องใบนั้นถูกวางเอาไว้ข้างหน้าของผม พี่จินฮวานยังคงยืนอยู่ที่เดิมและใช่สายตาไล่มองผมที่ก็ยังคงยืนนิ่งไม่ตอบรับ


“นายคงจะยังสับสนว่าทำไมดงฮยอกถึงทำแบบนี้ แต่พี่คิดว่าไม่นานนายจะเข้าใจว่าเพราะอะไร”


“.....”


“ตอนที่พี่รู้ว่าดงฮยอกจะไปพี่ก็เริ่มรังเกียจตัวเองที่ทำให้ดงฮยอกต้องทำแบบนี้ พี่พยายามจะขอร้องให้ดงฮยอกเปลี่ยนใจแต่พี่ก็ทำไม่ได้”


“พอแล้ว! ไม่ต้องพูด”


“......”


“ผมไม่อยากฟังคำแก้ตัวหรือคำสารภาพอะไรก็ตามที่มันไม่ได้ช่วยให้ดงฮยอกกลับมาหาผมเหมือนเดิม”


“.....”


“ผมไม่ได้คิดอะไรแล้วระหว่างเราพอเถอะนะครับพี่จิน อย่ามาตอกย้ำผมอีกเลยว่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะอะไร...พี่ไม่สงสารผมเหรอ”


“จะ จุนฮเว”


เพราะแค่นี้ผมก็แทบจะขาดใจอยู่แล้ว ทำไมทุกคนต้องคอยเข้ามาย้ำเตือนแต่ว่าดงฮยอกจากผมไปแล้วทำไมต้องมาตอกย้ำแต่ความจริงว่าดงฮยอกจะไม่กลับ ผมไม่อยากได้ยิน


“ผมรู้ว่าเพราะตัวผมเองที่ทำให้ดงฮยอกหนีไป เพราะดงฮยอกเลือกที่จะรักษาน้ำใจของพี่มากกว่าผม”


“.....”


“เพราะคนที่ดงฮยอกเลือกที่จะมีอยู่ต่อไปคือพี่ไม่ใช่ผม”


“......”


“ผมขอได้ไหมครับพี่จินฮวาน อย่ามาซ้ำเติมผมอีกเลยแผลที่ผมเคยมีมันก็เจ็บมากพออยู่แล้ว ตอนนี้ผมเจ็บปวดมากพอแล้วครับ”


แม้จะรู้ว่าไม้ใช่เรื่องที่ถูกที่มาใส่อารมณ์ทุกอย่างลงกับคนตรงหน้าผมกลับคว้าเพียงแค่กล่องที่ถูกวางเอาไว้แล้วเดินออกมาจากที่ตรงนั้น ไม่ได้สนใจฟังแม้แต่เสียงร้องไห้ของคนข้างหลัง


“พี่เข้าใจว่าเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้...พี่รู้มานานแล้ว พี่อยากจะขอโทษนายจริงๆ”


“ผมไม่โกรธพี่หรอกพี่จินฮวาน คำนี้พี่ควรจะบอกไอ่ฮันบินมากกว่านะครับ เพราะตอนนี้มันก็คงจะเจ็บปวดไม่ต่างจากผมเหมือนกัน”


“.....”


เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากอีกคนผมจึงเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เดินเข้ามาในบ้านหลังนี้เพราะประตูที่ผมเพิ่งเดินเข้ามาเพิ่งจะถูกล่ามเอาไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ ป้ายประกาศขายที่แปะอยู่กระจกใสทำให้รู้ว่าต่อไปนี้ผมไม่มีสิทธิเดินเข้าออกจากเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว


“ทำไมนายทำกับฉันได้ดงฮยอก...ทำไมนายต้องทิ้งฉันไป”


ผมได้แต่มองดูกล่องในมือที่ถือออกมากด้วย ในกล่องมีเพียงแค่ซองจดหมายสีขาววางเอาไว้เท่านั้น แค่ได้มองดูผมก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตาที่กำลังไหลออกมาอีกครั้งและหมุนตัวขึ้นรถไปเพราะไม่อยากให้คนที่มองผมจากในบ้านมองเห็นความอ่อนแอของผมอีกครั้ง

 

 

 

 




          จุนฮเว....ตอนที่นายได้เห็นกระดาษแผ่นนี้นายคงจะรู้ทุกอย่างแล้ว ก่อนอื่นฉันคงต้องขอโทษนายก่อนที่ทำแบบนี้นายคงจะโกรธ    ฉันมากๆเลยก็ได้ หรือบางทีหลังจากที่นายอ่านมันแล้วนายก็อาจจะขย้ำมันแล้วขว้างทิ้งไป ฉันจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้นเพราะฉันตั้งใจที่จะทำให้มันเป็นแบบนี้ ฉันคิดว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นลึกๆแล้วฉันก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ถ้าไม่มีฉันพี่จินฮวานกับนายก็คงจะรักกันได้อย่างสนิทใจ แต่ในเมื่อความจริงแล้วฉันยังคงเป็นน้องชายของพี่จินฮวานก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่ามันยากเหลือเกินสำหรับฉันที่จะยืนอยู่ข้างนายได้แล้วทนมองเห็นพี่จินฮวานยืนร้องไห้คนเดียว ฉันดูเป็นคนดีใช่ไหม...เปล่าหรอกความจริงแล้วฉันคือคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด เพราะฉันคือคนเดียวที่เอาแต่วิ่งหนีและทิ้งนายเอาไว้ ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจแบบนี้ฉันก็พยายามที่จะอยู่กับนายให้มากที่สุด ขอบคุณนายมากนะจุนฮเวสำหรับความทรงจำดีๆที่เกิดขึ้น ขอบคุณที่นายเลือกฉันเสมอมาขอบคุณที่นายปกป้องฉันและขอบคุณที่นายรักฉัน ฉันมีความสุขจริงๆที่ฉันได้อยู่กับนายมันมากมายจนฉันอธิบายออกมาไม่ได้ ต่อไปฉันอยากให้นายจดจำเรื่องราวความผิดพลาดทั้งหมดเอาไว้ฉันไม่อยากให้นายโทษตัวเอง รักตัวเองให้มากๆถ้าเป็นไปได้รักให้มากกว่าที่ฉันรักนาย...เข้าใจไหม อย่าตามหาฉันจุนฮเวฉันอยากจะขอนายเพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกอย่างขอบคุณจริงๆ

                                                                                                                                 คิมดงฮยอก



 

 

บนกระดาษแผ่นเล็กเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่มันมีอยู่ก่อนแล้วและเพิ่งจะมี ผมแกะออกมาอ่านหลังจากที่ขับรถมาถึงบ้านแล้ว ดงฮยอกเดาผิดทุกอย่าง...ผมไม่ได้โกรธเขาเลยที่ทำแบบนี้ เขาคิดว่าผมจะขว้างกระดาษแผ่นสุดท้ายที่เขาทิ้งเอาไว้หลังจากที่อ่านทิ้งไป มันตรงกันข้ามกับผมที่เป็นในตอนนี้กระดาษแผ่นนี้คือสิ่งเดียวที่ผมได้แต่โอบกอดเอาไว้และร้องไห้ออกมาคนเดียวในรถ


“ดงฮยอก...”


ผมได้แต่ใช้มือของตัวเองลูบไปตามตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษที่มีบางตัวเจือจางด้วยน้ำตาของตัวเอง เหมือนคนบ้าที่เอาแต่ร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมๆกันตอนที่ได้อ่านจดหมาย เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะหยุดหมุนเมื่อเนื้อความทั้งหมดคือบอกให้ผมใช้ชีวิตต่อไปโดยที่ไม่มีเขา ไม่ต้องคิดถึงไม่ต้องตามหา


ก๊อก ก๊อก---


เสียงเคาะกระจกดังขึ้นผมหันมองทั้งที่มีแต่น้ำตาบดบัง แม่กำลังกระหน่ำเคาะกระจกรถของผมพร้อมพยายามงัดประตูเข้ามา ผมได้แต่ทิ้งตัวของตัวเองลงที่เบาะแรงๆและปลดล็อคประตูออก


“จุนฮเวลูก! เป็นอะไรเข้าบ้านมาตั้งนานแล้วทำไมไม่ลงจากรถแล้วนั้นลูกร้องไห้ทำไม”


“แม่ครับ!!!


“เป็นอะไรลูก”


“แม่....”


ผมโผเข้ากอดคุณนายดาร่าที่ยังคงมึนงงกับสิ่งที่เห็นอยู่แต่อ้อมกอดสุดท้ายที่ผมเหลืออยู่ในตอนนี้ก็ยังคงอ้าแขนออกแล้วโอบกอดผมเอาไว้เหมือนเดิม


“แม่ครับ...ดงฮยอกไปแล้ว เขาทิ้งผมไปแล้วครับแม่”


“หมายความว่ายังไงจุนฮเวลูก”


“ผมไม่มีดงฮยอกแล้วครับแม่”


ผมทรุดตัวลงกับพื้นทั้งที่ยังคงโอบกอดแม่อยู่ ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะยืนอยู่ความเป็นจริงและสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้มันเร็วเกินไป ผมยังไม่ทันได้ตั้งรับกับเวลาที่ผมไม่มีดงฮยอกผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้ผมจะอยู่ได้ยังไง มันยากจริงๆยากเกินไปจริงๆ





100%

บ่อน้ำตาแตก วอนอย่าเยอะเพราะแต่งไปแล้วๅ5555

เวลาแบบนี้ยังจะมาหัวเราะอีก งึยยย เค้าขอโทษน้าทุกคนจุนเน่เจ็บหนักเลย

ยังไม่จบเน้อเหลืออีกสองตอนจ้าาา

#ฟิคจุนฮยอก



 
         CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #243 Am_bkr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:51
    มันน่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้นะน้องดงทำแบบนี้ทำไมมมมมมมมTT สงสารเมนมาก(ถึงก่อนหน้านั่นจะแอบแช่งในใจก็เถอะ) แต่เราก็สงสารเมนจับใจลูกเขาร้องไห้เลยนะะะะะะะรักเค้ามากจริงๆสินะจุนเน่
    #243
    0
  2. #242 กบฎ.บีทูบี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 08:35
    แงงงงงงงงงงงม่ายอาววววฮื่อออออออออออ
    #242
    0
  3. #241 Nuchzylukky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:28
    สงสารอ่ะสงสาร โอ้ยน้ำตาแตก
    #241
    0
  4. #240 aom0707 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:22
    ม่ายยยยยย
    #240
    0
  5. #239 Am_bkr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 20:30
    จุนเน่.....
    #239
    0
  6. #238 realangie11 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:50
    ฮืออออออ เศร้าอ่าาา? ?
    #238
    0
  7. #237 Nuchzylukky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:37
    สงสารจุนเน่อ่ะ หน่วงเหลือเกิน
    #237
    0