::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 25 : : Junhyuk 21 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59







Junhyuk21 



ผมจูงมือจุนฮเวเดินมาตามทางหลังบ้านที่มีถนนเส้นเล็กๆตัดผ่าน รอบด้านสองข้างทางคือต้นไม้น้อยใหญ่ที่ถูกปลูกระนาบไปตามทาง ตั้งแต่เดินออกมาจากบ้านทั้งผมและจุนฮเวก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย มีเพียงแค่ปลายนิ้วที่สอดประสานกันอยู่เท่านั้น



ผมมองเห็นพี่จินกำลังยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของฮันบินจากที่ที่ไม่ไกลมากนัก เสียงสะอื้นของพี่ชายยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ฮันบินถูพี่จินผลักออกห่างตัวและถอยหลังออกห่าง



ถึงฉันจะหยุดจุนฮเวก็แพ้...ฉันแพ้จุนฮเวก็แพ้



“......”



และนายก็แพ้ฮันบิน”



คนที่ไม่เคยแสดงท่าทางอ่อนแอให้ใครเห็น คนที่มีแต่รอยยิ้มและท่าทางเย่อหยิ่งตลอดเวลาอย่างคิมฮันบินกำลังนั่งมองพี่จินจากบนพื้นและ...ร้องไห้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเห็นแต่เขาถูกพี่จินผลักไสมาตลอดทั้งที่ในสายตาคู่นั้นมองแต่พี่จินเสมอมา



จุนฮเวจูงมือผมเดินเข้าไปในสนามเด็กเล่นนั้นทันทีที่มีชื่อของเขาขึ้นในบทสนทนา สายตาแข็งกร้าวและเจ็บปวดในคราวเดียวกันจ้องมองพี่จินที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่



“หมายความว่ายังไง”



“.....”



“พอสักที เราหยุดกันไว้แค่นี้ได้ไหม”



“.....”



“พอได้แล้วจบเถอะ”



พี่จินเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาหันมองจุนฮเวและฮันบินที่ยังคงใช้เพียงความเงียบเป็นตัวแทน คนที่กำลังอ่อนแอที่สุดในตอนนี้คือพี่จินฮวาน ดวงตาบวมช้ำถูกมือเล็กปกปิดเอาไว้ทำให้ได้ยินแต่เสียงร้องไห้และไหล่เล็กที่สั่นเทา



“คำว่าพอ...คำว่าจบ”



“.....”



“พูดง่ายดีนะครับ”



“.....”



“คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะมาก็มา...”



จุนฮเวที่ยืนนิ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ ฝ่ามือของผมถูกบีบด้วยแรงที่อีกคนส่งผ่านมาด้วยความเจ็บปวด สายตาคมเบนมองฮันบินและพี่จินสลับกัน...



“ใช่! ผมเป็นแค่คนที่ถูกดึงเข้ามาในเกมส์นิ ไม่ใช่คนที่สร้างมันขึ้นมา”



“.....”



“คงจะเทกันหมดหน้าตักแล้วสินะถึงได้ยอม”



“.....”



“หมดหมากที่จะเดินแล้วสิถึงกล้าพูดคำว่าจบ!



“ถ้ามึงไม่รู้อะไรก็อย่าปากดีจุนฮเว”



“แล้วอะไรที่กูยังไม่รู้บ้าง!



“....”



“มึงสองคนแอบคบกัน ตลบหลังกู”



!!!



“มีอะไรที่กูยังไม่รู้อีก”



ประโยคที่มาพร้อมน้ำตาของจุนฮเวทำให้ผมที่ได้แต่ยืนฟังต้องหันมองคนข้างๆด้วยความรู้สึกหลากหลาย ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมันเป้นมายังไง



ผมเข้าใจแค่ว่าทั้งสามคนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกว่าคนรู้จักกันทั่วไป ไม่คิดว่าใครมาก่อนและใครมาหลัง



“เรื่องนั้นพี่อธิบายได้จุนฮเว”



“ผมไม่ฟัง! มาถึงตอนนี้ผมก็ไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น”



“.....”



“คำแก้ตัวที่มันจอมปลอมถูกจัดฉากเอาไว้ผมไม่อยากได้ยิน”



จนมาถึงตอนนี้ผมลังเลที่จะกุมมือจุนฮเวเอาไว้ ยิ่งเมื่อได้เห็นพี่จินฮวานที่เอาแต่ร้องไห้ ผมก็ต้องกลับมาทบทวนกับตัวเองอีกครั้งว่าที่ที่ยืนอยู่ตอนนี้...ใช่ที่ของผมรึเปล่า



หรือผมยืนซ้อนทับเงาของพี่ชายตัวเอง...



ผมไม่แน่ใจ



“กูรู้ว่ามึงโกรธมึงเกลียด...กูยอมรับผิด”



“ง่ายไปไหมไอ่เพื่อนรัก”



“แต่มึงก็ผิดจุนฮเว! ก่อนที่มึงจะจีบจินฮวานมึงเจอดงฮยอก มึงชอบดงฮยอกตั้งแต่ตอนนั้น”



“.....”



“และกูก็บอกมึงว่ากูชอบจินฮวาน...แต่กูมารู้อีกทีคือเขาเป็นของมึงแล้ว”



“.....”



“มึงนอนกับเขาทั้งที่รู้ว่ากูชอบ”



“มึงก็เลยแอบเสียบตอนที่กูเผลองั้นสิ”



“เออ! เพราะกูต้องการเขาให้มาเป็นของกูตั้งแต่แรก ไม่โลเลอย่างมึง”



“.....”



“.....”



“มึงก็หันไปถามเขาสิว่าเพราะอะไร...เขาถึงไม่เลือกมึง”



“.....”



“ถามเขาสิว่าทำไมกูถึงนอนกับเขา”



ฮันบินที่ลุกขึ้นยืนเพื่อโต้ตอบจุนฮเวเบนสายตามองพี่จินฮวานที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ขายาวค่อยๆเดินเข้ามาใกล้พี่จินและกุมมือที่ปิดปากเล็กเอาไว้มากุมไว้ที่หน้าอกของตัวเอง ฮันบินมองพี่จินด้วยรอยยิ้มที่ผมเห็นเสมอมาแม้หยาดน้ำตามากมายจะไหลมาบดบังดวงตาของเขาก็ตาม



“ทำไมครับ พี่ทำอะไรมัน”



“....”



“....”



“ฮันบิน...”



“บอกมันสิว่าพี่ใช้ยาอะไรกับผม”



!!!



เหมือนทั้งผมและฮันบินถูกหมัดหนักๆของพี่จินและจุนฮเวซัดเข้าเต็มแรง คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่คอไม่มีใครพูดอะไรออกมา 

จุนฮเวนิ่ง...



“พี่จิน...ทำแบบนั้นจริงๆเหรอครับ”



“พี่ไม่รู้ว่าจุนฮเวชอบดงฮยอก...”



พี่จินหันมามองผมที่จุนฮเวยังคงไม่ยอมปล่อยมือ ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษอ้อนวอนความเห็นใจทั้งที่ผมเองก็ตอบไม่ได้ว่ารู้สึกยังไง แต่เหมือนในใจกำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน



ผมเลือกไม่ได้ว่าจะเข้าข้างใคร...



“พี่ชอบจุนฮเว ชอบมากๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นพี่ไม่อยากให้นายไปเป็นของใคร ให้เป็นของพี่คนเดียว”



“ก็เลยวางยาผม...ผมคงจะซึ้งใจและคงทำใจรักพี่ได้ถ้าพี่ไม่หักหลังผม”



พี่จินสบัดมืออกจากฮันบินและเดินตรงเข้ามาหาจุนฮเวที่ยังไม่แม้แต่ปรายตามอง



“แค่นายฟังพี่สักครั้งมันไม่ใช่คำแก้ตัวจุนฮเว”



“....”



“แต่มันคือคำสารภาพ พี่กำลังทำเพื่อนายเพื่อดงฮยอก”



พี่จินหันมองผมและยื่นมือมากุมมือผมเอาไว้ มือที่เย็นกำลังกุมมือของผมมันเต็มไปด้วยคำขอและคำพูดมากมายที่อยากจะอธิบายออกมา



“ผมอยากฟังครับพี่จิน...เล่าให้ผมฟังนะ”



พี่ชายของผมพยักหน้าและก้มลงร้องไห้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับผมและจุนฮเว สายตาเบนมองฮันบินที่ยังคงนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีคำพูดไม่การแสดงท่าทางใดๆ



“ฮันบินไม่ได้ขืนใจพี่จุนฮเว พี่ยอมรับว่าพี่ยอมฮันบินเอง”



“....”



“เพราะพอพี่รู้ว่านายชอบดงฮยอก”



“.....”



“พี่ก็ต้องการทำให้นายรู้ว่าเวลาที่ถูกมองข้ามเป็นยังไง...จนนายรู้และเห็นพี่ถึงรู้ว่าพี่ทำพลาดไป นายเต็มใจยอมรับพี่ทุกอย่างทั้งที่ต้องทะเลาะและตัดขาดกับฮันบิน”



“.....”



“และยอมเปลี่ยนใจหันมามองพี่จริงๆ เราเกือบจะไปกันได้ดี...แต่พี่ผิดเองจุนฮเว พี่ขอโทษ!



“.....”



“ตั้งแต่ตอนนั้นพี่ก็รู้ว่าพี่เสียนายไปแล้ว...และพี่ก็ทนไม่ได้ที่นายกลับมารักดงฮยอก”



“....”



“และพี่ก็หลอกตัวเอง...ถ้าคนที่นายมองด้วยหัวใจของนายจริงๆคือพี่ตั้งแต่แรกไม่ใช่ดงฮยอก...พี่ก็คงไม่เจ็บขนาดนี้



“ถ้าพี่รู้ว่ามันผิดแล้วพี่ทำทำไม ถ้าตอนนั้นพี่สงสารผมสักนิดมันก็คงไม่จบลงแบบนี้”



“นายจะด่าพี่ยังไงก็ได้จุนฮเวพี่จะไม่หนี ถ้ามันจบ...ด้วยดี”



“.....”



“เพื่อคนที่พี่รักทั้งสองคนพี่ก็ยอม”



พี่จินฮวานจ้องมองใบหน้าของจุนฮเวและยิ้มให้เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึง ผมเข้าใจแล้ว...เรื่องราวทั้งหมดเราทุกคนต่างก็เจ็บปวด ความรู้สึกอยากชนะและความต้องการทำให้ทุกคนเลือกที่จะทำผิด



แต่สุดท้าย...ความรู้สึกนั้นมันก็ย้อนกลับมาทำร้ายพวกเราทุกคนเอง



“โกรธพี่ไหมดงฮยอก นายรังเกียจพี่รึเปล่า”



ผมส่ายหน้าให้พี่จินและโผเข้ากอดคนตรงหน้าทันทีเพื่อยืนยัน ไม่ว่าจะยังไงคนคนนี้ก็คือสายเลือดของผม ที่เขาทำผิดตลอดมามันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ แต่เพราะความไม่รู้และหลงผิดที่ทำให้พี่ชายแสนดีของผมเลือกที่จะทำร้ายๆใส่ ผมกระซิบปลอบพี่จินซ้ำๆ และจ้องมองฮันบินที่ยังคงเหมือนคนที่ไม่มีสติแล้ว



แววตาเจ็บปวดกำลังร้องไห้โดยที่ไม่มีน้ำตา...และสุดท้ายเขาก็หันหลังและเดินหนีความจริงที่เพิ่งได้รู้ไป...



ผมไม่รู้ว่าต่อจากนี้เราทั้งสี่คนจะเป็นยังไง



ถ้าเราเจอกันจะเป็นแบบเดิมไหม...ผมก็ยังไม่รู้เลยจริงๆ



แต่ความจริงที่รู้วันนี้คือจุนฮเวไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ผมคิดหรือที่พี่จินบอก ผมรู้ว่าพี่จินต้องการให้ผมทบทวนเรื่องอะไร ผมรู้ว่าพี่จินต้องการให้สุดท้ายแล้วทั้งผมและจุนฮเวยังคงเป็นเหมือนเดิม





แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้....




100%

ก็ยังไม่รู้จะพูดอะไรอีก เจ็บและจุก ณ จุดนี้ทีมใครกันคะ

ยังไม่จบนะ ยังเหลือพาสของแต่ล่ะคน

บรั้ยยยย^^

อ่อ! แล้วที่รีดเดอร์บอกว่าให้จบจุนดงเนี่ย ดูชื่อเรื่องด้วยจ้าา 

มันไม่ใช่จุนดงนาจาาา ยิ้มเย้ย555

#ฟิคจุนฮยอก

 


 
         CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #233 Am_bkr (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 19:46
    จริงง่าTT มียิ้มเย้ยไรท์ใจร้ายยยย จัมวั้ยย//ตอนนี้สงสารฮันบินจับใจโถ่ๆฮันบินของรีดทำไมถึงน่าสงสารยังงี้ มันจะมีเรื่องอะไรดีๆมาให้พี่บินได้มีความสุขหรือได้ลงเอยกับใครบ้างไหมมมมมม ฮอลลลล //
    #233
    0
  2. #232 phleng (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 22:40
    โอ๊ย! น้ำตาจะเป็นบ่อ /555ไม่ใช่และ
    รู้สึกสงสารฮันบินสุดแล้วอะ ทำไมทำกันอย่างนี้อะ เมนตัวก็ใช่ว่าจะไม่น่าสงสาร เหมาหมดเลยแล้วกัน ฮืออ
    ปล.ตอนไหนไรท์บอกเรื่องนี้ไม่ใช่จุนดง นี้กลับไปดูชื่อเรื่องเลยนะ5555 แล้วก็อ๋อ เข้าใจแล้ว~
    #232
    0
  3. #231 lamonza_love (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:00
    ดราม่าแรงมากกกกก เนื้อเรื่องชัดเจนทันที
    นี่ไ่รู้จะสงสารใครก่อนเลย ขอวิ่งไปกอดปลอบเมนก่อนได้มัน
    สงสารฮันบินสุด พี่จินทำไมพี่ทำแบบนี้อ่ะ น้องดงก็คนดีเกินไป T^T
    #231
    0