::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 24 : : Junhyuk 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ธ.ค. 59








Junhyuk 20



ผมปิดสมุดเล่มหนาที่วางอยู่ข้างหน้าผมมาแล้วเกือบห้าชั่วโมง การเตรียมตัวสำหรับเดินทางไปเรียนต่อในครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้อะไรอีกหลายอย่าง ผมทั้งมีความสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกัน ท้องฟ้าสีครึ้มคือที่วางสายตาของผมในตอนนี้ ผมนั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือริมหน้าต่างห้องนอนของผมเอง



มันเงียบและเหงามาก...ตอนไปอเมริกาคงเป็นแบบนี้!



แอด---



“ดงฮยอก!



“พี่จิน...”



พี่ชายตัวเล็กเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับแก้วนมและขนมคุกกี้ในถาดวางลงบนโต๊ะของผม ดวงตาเรียวเล็กหันมองผมก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาดูหนังสือที่ผมเพิ่งปิดไป มือเล็กวางลงบนกลุ่มผมยุ่งของผมแล้วจับหัวโยกไปมา



“ขยันจริงน้องพี่...อย่าหักโหมสิ”



“ผมต้องเตรียมตัวสิครับ”



พี่จินพยักหน้าใส่แล้วหมุนตัวเดินไปนั่งตรงปลายเตียง ผมยิ้มตามพร้อมใจที่พองโต นี่คือเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นกับผมท่ามกลางเรื่องที่ไม่สู้จะดีนักในอนาคตที่ผมคิดว่ามันทำลังจะตามมา ผมมีพี่ชายคนเดิม...



“ยังไม่บอกจุนฮเวสินะ”



“.....”



“เก่งมากดงฮยอก นายเก่งกว่าพี่มาก”



“ทำไมพี่จินพูดแบบนั้นล่ะครับ”



ผมเดินไปนั่งข้างพี่จินที่หลุดเข้าไปในวังวนเดิมอีกครั้ง รอยยิ้มหยันที่ผมจำได้ติดตาในวันนั้นจุดขึ้นอีกครั้งแต่ไม่ได้ใช้กับผม พี่จินกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง...



“พี่ไม่เคยรู้เพราะไม่เคยคิดถึงนายเลย พี่คิดถึงแต่ตัวเองทำเพื่อตัวเอง”



“......”



“พี่รู้ว่าที่นายจะไปเรียนต่อเพราะกำลังทำเพื่อพี่...ใช่ไหมดงฮยอก”



ผมกอดพี่ชายคนเดียวของผมที่มีน้ำใสเอ่ออยู่ขอบตา เสียงสูดหายใจเข้าของพี่จินทำให้ผมรู้ว่าเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ขนาดไหนและผมรู้ดีมันทรมาน...



“พี่จินเป็นพี่ชายของผมยังไงผมก็ต้องเลือกพี่จินอยู่แล้วครับ”



“ทั้งที่พี่ไม่ได้เลือกนายตั้งแต่แรก...งั้นเหรอดงฮยอก” ผมส่ายหน้าตอบพี่จินที่ก้มหน้าหลบ



“แต่ตอนนี้พี่จินก็เลือกผมแล้วไง”



“......”



“อย่าคิดมากเลยนะครับพี่จิน”



“ดงฮยอกฟังพี่นะ...พี่รู้ว่านายรักจุนฮเวและจุนฮเว...ก็รักนายรักมากและรักมานาน”



“พี่จิน!



“เกมส์...มันทำให้เราสามคนรู้จักกันและมันทำให้เราค่อยๆแตกแยกกันเรื่อยๆ มันมีอะไรที่มากกว่านั้นมากกว่าที่นายรู้และมากกว่าที่นายคิดไปเอง จุนฮเวไม่ใช่คนดีดงฮยอก ฮันบินก็เหมือนกันและพี่ก็ด้วย”



“......” ผมเงียบฟังพี่จินด้วยใจที่กำลังคาดหวัง ผมหวังว่าทุกคนต้องมีเหตุผล



“เราทุกคนเห็นแก่ตัวและอยากชนะ แต่รู้อะไรไหม...หมากในเกมส์ที่ฉลาดแต่น่าสงสารมากที่สุดคือจุนฮเว!



“......”



"เขาทำให้พี่รัก...แต่ถูกพี่และฮันบินหักหลัง”



“......”



“พี่อยากให้นายได้รู้จากปากของจุนฮเวเองก่อนที่นายจะไป อย่างน้อยพี่ก็มั่นใจว่าการตัดสินใจหยุดเกมส์นี้ของนายจะไม่ทำให้ตัวนายเองเสียใจ”



“ไม่หรอกครับพี่จิน..ยังไงผมก็ต้องไป”



“ถึงแม้นายอาจจะรู้ว่าจุนฮเวจะไม่เหลือใครงั้นเหรอดงฮยอก”



“มันก็หมายถึงเราคือผู้ชนะในเกมส์นี้ไม่ใช่เหรอครับ”



“นายทำร้ายจุนฮเวได้ลงเหรอดงฮยอก”



!!!



“นายไม่ได้ชนะดงฮยอก...แต่นายกำลังแพ้และนายก็ทำให้ทุกคนแพ้ด้วย”



ใช่ครับพี่จิน...เราแพ้กันทุกคน



ในเมื่อทางเลือกเดินมันมีแค่สองทางไม่เดินหน้าก็ถอยหลัง ผมกำลังเดินหน้าแม้จะมองเห็นแค่ความมืดตามทางแต่ผมก็ถอยหลังกลับไปไม่ได้แม้แสงสว่างที่ผมเดินหันหลังให้จะสว่างมากแค่ไหนก็ตาม ผมก็ไม่สามารถปล่อยมือพี่จินให้อยู่กับความมืดได้คนเดียว

ผมเลยของเลือกที่จะพาทุกคนมาเดินในความมืดด้วยกัน




50%



ก๊อก ก๊อก---



“ทำอะไรอยู่เอ่ยสองคนนี้”  เสียงเคาะประตูดังขึ้นและเปิดออกด้วยมือของแม่ ท่านยิ้มให้ผมและพี่จินก่อนตะเดินเข้ามาหา



“แม่มีอะไรเหรอครับ”



“จุนฮเวมาหาน่ะจ๊ะ”



!!!



ผมหันมองพี่จินที่นั่งอยู่ข้างๆใบหน้าเล็กเบือนหนีจากผมและแม่ ผมรู้ว่าดวงตาบนกรอบหน้านั้นคงกำลังเต็มไปด้วยน้ำตา ผมเอื้อมมือไปบีบมือเล็กของพี่ชายและหันไปบอกแม่ที่ยังคงรอผมอยู่



“เดี๋ยวผมตามลงไปครับแม่”



“จ๊ะ...เร็วนะลูกอย่าให้จุนฮเวรอ”



“ครับ!



“......”



“เอ่อ...แม่ครับ อย่าบอกจุนฮเวเรื่องนั้นนะ”



แม่หันกลับมามองผมอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้ารับปากและเดินออกจากห้องไป ความเงียบก่อขึ้นบนเตียง ผมทำอะไรไม่ถูกและไม่รู้ว่าควรจะเริ่มยังไง...



“ไปเถอะดงฮยอก พี่จะกลับแล้วพอดี”



“.....”



“อย่าให้จุนฮเวรอนาน”



“.....”



“พี่ไม่เป็นอะไรหรอกน่า”



ในที่สุดก็กลายเป็นพี่จินเองที่ลุกขึ้นดึงผมพร้อมเดินออกมาจากห้องด้วยกัน พี่จินเดินไปก่อนผมและหยุดที่ราวบันได มือสองข้างผายออกให้ผมเดินลงไปก่อนและตัวเองถอยหลังกลับ



“นายลงไปก่อนเถอะ ถ้าจุนฮเวเห็นพี่คงจะไม่ดี”



ผมพยักหน้าให้พี่จินก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นสอง จุนฮเวกำลังยืนคุยกับแม่ที่จัดขนมใส่กล่องเตรียมส่ง ผมหยุดยืนมองอยู่นานและมองสลับกับพี่จินที่ยืนมองผมอยู่ที่ชั้นสอง



“ดงฮยอกไปยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น”



เสียงของจุนฮเวดึงผมให้กลับมาจากรอยยิ้มและน้ำตาของพี่จิน จุนฮเวยืนอยู่ข้างหน้าผมและแม่หายไปแล้ว



“คิดอะไรเพลินๆน่ะ”



“มายืนคิดอะไรที่บันไดถ้าตกลงมาจะทำยังไง”  มือหนาจูงผมไปนั่งที่โซฟาและบ่นยืดยาว



“ว่าแต่มาทำอะไร”



“ไม่มีอะไรฉันก็มาไม่ได้เหรอ”



“เปล่าไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”



“วันนี้คิดถึงลูกชายเจ้าของร้านก็เลยมาอุดหนุนขนมซะหน่อยจริงๆก็หาเรื่องมาหานายไง”



“......”



ผมได้ยินเสียงสะอื้นจากชั้นสอง ทั้งที่ตอนนี้ผมกำลังยืนมองหน้าจุนฮเวอยู่ความคิดในหัวตีกันไปหมด ถ้าจะวิ่งขึ้นไปหาพี่จินตอนนี้จุนฮเวก็ต้องรู้ว่าพี่จินอยู่ที่นี้และรู้ว่าเราปรับความเข้าใจกันแล้วและที่แย่ไปกว่านั้นพี่จินอาจจะเสียใจกว่าเดิม



“ทำไมตัวสั่นอย่างนี้ล่ะดงฮยอกเป็นอะไร”



“เปล่าไม่มีอะไร”



“.....”



“......”



“นายเป็นอะไรรึเปล่า”



ผมส่ายหน้าให้จุนฮเวโดยที่ไม่ต้องคิดเลย และผมรู้ว่าจุนฮเวไม่เชื่อเพราะถึงแม้ผมจะปฎิเสธดวงตาทั้งสองข้างกลับมีน้ำตามาให้เขาเห็น คนตัวสูงตรงเข้าโอบกอดผมเอาไว้และปลอบเบาๆ มือหนาลูบหัวผมเพื่อหวังให้คลายความกังวล



“เป็นอะไรร้องไห้ทำไมดงฮยอก”



ผมยังคงส่ายหน้าอยู่ในอ้อมกอดของจุนฮเวในขณะที่มีใครอีกคนกำลังเดินลงมาจากชั้นสอง พี่จินสบตากับผมที่ยังคงยืนร้องไห้อยู่ ผมส่ายหน้าปฎิเสธพี่จินและขอโทษจุนฮเวพร้อมๆกัน



อ้อมกอดของจุนฮเวผมไม่ได้ตอบรับผมยืนนิ่งร้องไห้อยู่เพียงเท่านั้น พี่จินยกมือขึ้นปิดเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้จนตัวโยนผมมองเห็น...ตัวของพี่จินก็สั่นเหมือนกันมันสั่นมากกว่าผมด้วยซ้ำ



พี่จินค่อยๆเดินออกไปเงียบๆโดยที่จุนฮเวยังไม่ทันสังเกตเห็น ร่างเล็กหมุนตัวเดินตรงไปทางประตูแต่ประตูบานนั้นกลับเปิดออกโดยใครอีกคน!



ผมตัวชายิ่งกว่าเมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามายืนนิ่งจ้องมองผมและจุนฮเว เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกให้พี่จินและ...



“พี่จินมาทำอะไรตรงนี้ครับ”



“ไอ่ฮันบิน!



จุนฮเวผละออกจากผมและหันไปดูที่มาของเสียง ฮันบินยกมือขึ้นทักทายผมก่อนจะเดินผ่านพี่จินเข้ามาในบ้านแม้จะถูกดึงเอาไว้แต่พี่จินก็หยุดฮันบินไม่ได้



“หวัดดีดงฮยอก เป็นยังไงบ้างสบายดีไหม”



“สะ สบายดี”



“แล้วร้องไห้กันทำไมล่ะเนี่ย พี่จินร้องไห้ทำไมครับ!



ฮันบินเอ่ยถามผมที่ถูกจุนฮเวยืนบังเอาไว้และหมุนตัวกลับไปก้มมองพี่จินในท้ายประโยค ฮันบินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้พี่จินจนหมด กอบกุมมือเล็กเอาไว้และดึงตัวของพี่จินมากอด...



“นายมาทำอะไรฮันบิน”



“ผมก็มาหาพี่ไงไม่เจออยู่ที่บ้านก็เลยว่าจะมาถามดงฮยอก แต่โชคร้ายไปหน่อย...”



ฮันบินปรายตามองจุนฮเวในท้ายประโยค สบสายตาเย็นของจุนฮเวที่ยืนเงียบไม่พูดไม่จา ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากนั้น ผมเห็นจุนฮเวเหลือบมองพี่จินแต่ก็เบนหน้าหนีไป



“ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว...เรามีเรื่องต้องคุยกัน”



พี่จินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดวงตาที่บวมช้ำก้มลงมองแต่พื้นข้างหน้าตัวเอง ผมคิดว่าในเกมส์นี้คนที่เจ็บที่สุดคือพี่จิน ทุกครั้งที่น้ำตาไหลพี่จินต้องพยายามเก็บซ่อนเอาไว้และบังคับให้มันหยุด



“ผมไม่มีอะไรจะคุย!



“นายต้องคุยจุนฮเวเพราะเกี่ยวกับดงฮยอกด้วย”



“......”



“น่าสนุกดีจังเลย เอาสิครับผมพร้อมแล้ว”



คนที่มีสองบุคลิคอย่างฮันบินเอ่ยขึ้นพร้อมเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้และตั้งใจฟัง



“ไม่ใช่ที่นี่!



“......”



“พาจุนฮเวไปที่สนามเด็กเล่นดงฮยอก”



พี่จินหันมาพูดกับผมและยังคงไม่มองหน้าจุนฮเว ผมพยักหน้ารับและพี่จินก็เดินไปดึงเอาฮันบินออกไป ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเหลือแค่ผมกับจุนฮเว... ผมถูกจุนฮเวดึงมือเอาไว้และถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง



“จำไว้ดงฮยอก...ว่าฉันรักนาย”



“.....”



“ฉันรักนายจริงๆ ได้โปรดเชื่อฉัน!






100%

พาสนี้ไม่มีอะไรจะพูด งื้อออ รอดูเอานะคะ

#ฟิคจุนฮยอก


               CR.SHL
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #230 realangie11 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:33
    หน่วงสุด;-;
    #230
    0
  2. #229 Marisazelo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:45
    โอ้ยยยย จะเป็นยังไงเนี่ยย ต่อไป สงสารรร
    #229
    0
  3. #228 Nuchzylukky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:43
    สงสารน้องดงเอาจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าจุนเน่รักตัวเองแต่พี่จินก็สำคัญกับน้องดง แง่ๆหน่วง รอไรท์มาต่อนะ
    #228
    0
  4. #227 Am_bkr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 11:06
    สงสารเน่แหะ ไม่เอาสิค่ะไรท์เน่จะไม่เหลือใครจริงๆหรอ
    #227
    0
  5. #226 realangie11 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 11:13
    ความม่ามาเต็มแน่ๆ
    #226
    0
  6. #225 Nuchzylukky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 23:52
    รอๆไรท์มาอัพต่อ สงสารเน่อ่ะ
    #225
    0