::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 23 : : Junhyuk 19 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59







Junhyuk 19

 

“เอาล่ะทุกคนวันนี้พอแค่นี้ก่อน ครูหวังว่าสอบคราวนี้โครงการของเราจะประสบความสำเร็จนะ”



“.....”



“เหลือเวลาสำหรับการติวอีก 1 อาทิตย์ครูหวังว่าทุกคนจะต้องเต็มที่ที่สุดและเพื่อให้พร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาลัยอีกด้วย”



“.....”



“ครูขอให้ทุกคนโชคดี”



คุณครูซึงฮุนเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเหล่านักเรียนหลายๆคนที่ต่างก็มุ่งหน้าไปติวหนังสือกันอย่างเช่นทุกวัน ผมค่อยๆเก็บหนังสือใส่กระเป๋าของตัวเองอย่างไม่รีบร้อนอะไร หลังจากที่ลายุนฮยองกับชานอู



ฝ่ามือผมถูกกุมเอาไว้หลวมๆจากข้างหลังโดยฝีมือของจุนฮเว ผมยิ้มให้เขาน้อยๆก่อนจะถือกระเป๋าเพื่อเดินออกไปพร้อมกัน เมื่อเช้าผมกับจุนฮเวตื่นขึ้นมาพร้อมกันบนรถที่จอดอยู่หน้าบ้านและตกลงกันไว้ว่าวันนี้ก่อนติวหนังสือจะต้องทำอะไรกันก่อนสักอย่าง



“แล้วตกลงวันนี้เราจะทำอะไรกัน”



“อืมมม...ขอคิดดูก่อนนะ”



จุนฮเวพยักหน้าก่อนจะเดินต่อไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงรถคันสวยที่จอดอยู่ ผมหยุดเดินและดึงจุนฮเวให้หยุดด้วยเช่นกัน สายตาสงสัยหันมองผมในทันที



“ไปนั่งรถเล่นกัน...วันนี้ไม่ต้องขับรถ”






 

เวลาหลังเลิกเรียนเป็นเวลาที่คนบนรถสาธารณะไม่ว่าจะรถเมล์หรือรถไฟฟ้าต่างก็คับคั่งไปด้วยผู้คน เช่นเดียวกันกับตอนนี้ที่ผมกับจุนฮเวกำลังยืนอยู่บนรถไฟฟ้าที่มีทั่งคนแก่และเด็กนักเรียนเต็มไปหมด เราถูกเบียดเข้าหากันจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ



“ไหวไหมจุน”



ผมเงยหน้าขึ้นถามคนตัวโตที่เริ่มหน้าเบ้เพราะอากาศที่ร้อนและสถานการณ์ที่เขาคงจะไม่เคยเจอแต่จุนฮเวกลับพยักหน้าและยิ้มตอบผมเหมือนทุกอย่างปกติดี



พลั่ก!!!



“ขอโทษครับ!



ตัวของผมถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเกี่ยวแขนเอาไว้ตอนที่รถไฟฟ้าค่อยๆชะลอความเร็วเพื่อหยุดนิ่ง เป็นผลให้ผมตัวลอยจนหลังไปชนกับแผ่นอกของเขาด้านหลังอย่างแรง ผมรีบหันหน้าไปขอโทษของโพยยกใหญ่เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ แต่สายตากรุ้มกริ่มที่เขาส่งมาให้ทำให้ผมต้องรีบหันกลับ...



“มานี่มา...”



จุนฮเวจัดการเอี้ยวตัวมายืนกันผมเอาไว้กับผู้ชายคนนั้นและดันหลังของผมให้ผิงเข้ากับผนังด้านหลัง มือหนาเกี่ยวเอวของผมให้เข้าไปใกล้ตัวกับอีกมือที่ยกขึ้นยันผนังเอาไว้ จุนฮเววางคางเอาไว้บนหัวของผมโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย



“ไม่ร้อนเหรอจุน”



“ฉันยอมร้อนดีกว่าให้ใครมาแต๊ะอั๋งแฟนฉัน”



ผมอมยิ้มคนเดียวหลังจากได้ยินประโยคร้อนๆจากคนตัวโต และยืนอยู่อย่างนั้นจนถึงเวลาออกไปสู่สถานี



“เจ็บตรงไหนไหม”



“ไม่หรอกมันไม่ได้กระแทกแรงขนาดนั้น”



“ไอ่บ้านั้น...น่าโมโหชิบ”



“ช่างเถอะจุนฮเว เราไปเที่ยวฮงแดกันดีกว่า....มีเวลา2ชั่วโมงก่อนที่เราจะกลับไปติวกันอีกครั้ง”



“งั้น...ลุยยยยยยย”



จุนฮเววิ่งนำผมไปทางถนนที่มีคนมากมายเดินไปเดินมา ผมหัวเราะออกมาก่อนจะวิ่งตามหลังอีกคนไป ของกินของซื้อมากมายวางขายละลานตา ผมหัวเราะร่าเมื่อจุนฮเวหยิบหมวกมาริโอ้มาใส่ไว้พร้อมกับทำท่ากระโดดไปมาเหมือนอยู่ในเกมส์ พอวางหมวกกลับไว้ที่เดิมเขาก็หยิบเอามงกุฎดอกไม้ที่ประดับไว้กับหลอดไปสีสวยในร้านมาสวมให้ผมที่ยังยืนหัวเราะอยู่



“สวย...”



“เล่นของร้านเค้า”



“ขอถ่ายรูปหน่อยนะครับ”



ผมยิ้มกว้างใส่กล้องแม้จะปฏิเสธจุนฮเวไปก่อนหน้า ชัตเตอร์ถูกกดรัวๆด้วยฝีมือของจุนฮเว



“พี่คัรบช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหมครับ”



จุนฮเวหันไปบอกพี่เจ้าของร้านที่ยืนมองอยู่ก่อนจะรีบวิ่งมายืนข้างๆผมที่ใส่มงกฎอันเดิมอยู่



“เอาล่ะนะ 1 2 3



จังหวะที่ภาพถูกบันทึกเอาไว้จุนฮเวหันมาก้มลงวางปลายจมูกไว้กับดอกไม้บนหัวของผมก่อนจะค่อยๆถอยออกไปเอามือถือคืนมา



ผมมองจุนฮเวอย่างอึ้งๆที่เขากล้าทำอะไรต่อหน้าคนอื่นแบบนี้และทำอะไรที่ผมไม่คิดว่าเขาจะทำมัน



“มองอะไรฉันก็เขินนะ...ไปกินไอศครีมกันดีกว่า”



ผมเดินตามจุนฮเวที่จูงมือผมออกมาจากร้านและเดินผ่านผู้คนมากมายไปร้านไอศครีมข้างทาง โต๊ะยาวหน้าร้านถูกจุนฮเวนั่งลงก่อนจะดึงเอาตัวผมไปนั่งข้างๆ



“มาดูรูปกันดีกว่า”



หลังจากสั่งไอศครีมเสร็จคนตัวโตก็หยิบเอามือถือออกมาโชว์ภาพที่เพิ่งจะถ่ายไปซึ่งทั้งหมดก็มีแค่เพียงผมเท่านั้นที่อยู่ในเฟรม ผมเบนสายตามองจุนฮเวที่ยิ้มกว้างมองภาพของผมในมือถืออย่างที่ผมไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะรู้สึกมีความสุขขนาดนี้เมื่อได้มองผมแค่ในจอมือถือเท่านั้น



“นายเอาแต่ถ่ายฉันอยู่ฝ่ายเดียว...งั้นฉันจะถ่ายนายบ้าง”



“มีงี้ด้วยเหรอ...ไม่เอาหรอกฉันไม่ขึ้นกล้อง”



“น่านะจุนฮเว...ยิ้มหน่อยสิ”



ผมยกมือถือขึ้นตรงหน้าคนตัวโตที่เอาแต่เบี่ยงหน้าหนีการโฟกัสและพอจะหันมากลับทำหน้ามุ่ยใส่กล้องซะงั้น ผมจึงยื่นมือออกไปดึงมุมปากของเขาให้กว้างกว่าเดิมเหมือนกำลังยิ้มอยู่



“ทำอะไรของนาย”



ผมหัวเราะใส่เมื่อจุนฮเวยกเอาไอศครีมถ้วยใหญ่ขึ้นมาแล้วจัดการตักเข้าปากติดๆกันหลายครั้ง แก้มสองข้างแดงขึ้นจนผมนึกว่าไอศครีมที่เขากินอยู่ผสมพริกไว้ทั้งสวน แต่ผมกลับกดชัตเตอร์เก็บทุกภาพที่จุนฮเวทำ



“เขินเหรอจุนฮเว ฮ่าฮ่าฮ่าดูแก้มนายสิ”



“เดี๋ยวเถอะ!



ผมหยิกแก้มจุนฮเวด้วยความหมั่นเขี้ยวพร้อมกับหัวเราะแกล้งคนตรงหน้า จุนฮเวจัดการตักไอศครีมยัดเข้าปากผมทันที เราหัวเราะเสียงดังด้วยกันจนคนรอบข้างต่างหันมองเป็นตาเดียว จุนฮเวยกมือขึ้นบีบแก้มผมบ้างในขณะที่ผมยังไม่ปล่อยมือจากแก้มของเขา จมูกคมยู่หน้าล้อเลียนผมที่ก็หัวเราะเขาอยู่เหมือนกัน



50%



“เอาล่ะ! หมดเวลาสนุกแล้วกูจุนฮเว”



ผมเอ่ยเสียงสั่งพร้อมดันหลังคนตัวโตให้เดินเข้าบ้านไปด้วย หลังจากที่เราเพิ่งจะลงจากรถแท็กซี่มาหมาดๆ จุนฮเวเอาแต่โวยวายของดติววันนี้อีกวันและขออยู่ต่อ ถ้าผมมายื่นคำขาดว่าถ้าไม่ติววันนี้ก็ไม่ต้องติวอีก



จุนฮเวคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้...



“วันนี้ที่ไหนดีคะคุณดงฮยอก”.



“บนห้องครับ!



เพี้ยะ!



ผมฟาดแขนจุนฮเวไปเต็มแรงเมื่อเอ่ยแทรกผมขึ้นมา ใจคอจะให้ผมเข้าไปอยู่กับเขาแต่ในห้องนั้นรึยังไง



“ในห้องโถงเหมือนเดิมดีกว่าครับ”



“โห้ววว...มันโล่งอ่า ไม่ส่วนตัวเลย”



“ฉันมาติวหนังสือ!



จุนฮเวแบะปากใส่ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องโถงด้วยท่าทางงอนๆ คุณป้าแม่บ้านมองหน้าผมยิ้มๆ



“ตั้งแต่มีคุณดงฮยอกคุณจุนฮเวแกก็ดูร่าเริงมากเลยนะคะ”



“......”



“ไม่รู้ว่าถ้าคุณดงฮยอกหายไป คุณหนูของป้าจะเป็นยังไง”



“......”



“อยู่กับคุณจุนฮเวไปนานๆนะคะคุณดงฮยอก”



“......”



ผมรู้สึกถึงแรงกดดันน้อยๆเมื่อได้ฟังจนจบประโยคของคุณป้าแม่บ้าน ผมไม่ได้รับปากแต่เพียงแค่ยิ้มให้ท่านเท่านั้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อประโยคเดิมวนซ้ำ



ผมเดินตามจุนฮเวมาที่ห้องโถงและหยุดยืนมองคนที่สูงกว่าร้อยแปดสิบเซนนอนอยู่บนโซฟา สายตาจดจ้องอยู่ที่หนังสือเล่มหนาที่ผมสรุปเนื้อหาสำคัญเอาไว้ให้ จุนฮเวเบนสายตามองผมก่อนจะตบโซฟาข้างๆแลัวกวักมือเรียก



“นึกว่าจะเดินตามมา ไปไหนมาอ่ะ”



“คุยกับคุณแม่บ้านอยู่น่ะ”



“อ่อออ...”



ตุบ!



จุนฮเวย้ายหัวของตัวเองมาวางบนตักของผมหลังจากถามจบ ฉวยมือของผมไปวางไว้บนปากของตัวเองอีกต่างหาก ผมหมั่นไส้เลยบีบจมูกคมไปด้วยหลายที



“ฉันทำโจทย์เสร็จหมดแล้ว การบ้านคราวก่อน”



“อืมมม...เอามาตรวจสิ”



“มีข้อแม้!



จุนฮเวใช้แขนที่ยาวของเขายืดสมุดเล่มหนาออกห่างจากผมที่กำลังจะหยิบมาทั้งที่ยังนอนมองผมอยู่ที่ตัก



“มีโจทย์อยู่ 10 ข้อ...”



“อ่าหะ!



1 ข้อ ต่อ 1 ครั้ง”



“ไม่!!!



“อ่า...ดงอ่า รางวัลไงนะครับ”



ผมก้มลงหยิกแก้มจุนฮเวที่นอนออดอ้อนอยู่ ท่าทางดี้ด๊าของอีกคนทำให้ผมอยากจะอักวิดีโอไว้ล้ออีกคนซะเหลือเกิน



“ฉันก็อุตสาห์ตั้งใจทำ...”



“ก็ได้ๆ”



สมุดเล่มเดิมอยู่ยื่นกลับมาให้ทันทีที่ผมตอบตกลง จุนฮเวยิ้มร่าพอใจพร้อมกับรอฟังผมอย่างใจจดใจจ่อ”



ผมก้มลงตรวจดูโจทย์ข้อแรก ไล่อ่านวนซ้ำอยู่หลายครั้งและ...มันถูกต้อง!



ฟอด!



จุนฮเวยกตัวขึ้นใช้จมูกฝังลงที่แก้มของผมไปหนึ่งทีเมื่อผมใช้ดินสอขีดถูกลงไป ก่อนจะกลับลงไปนอนบนตักตามเดิมด้วยท่าทางร่าเริงสุดๆ



ผมยกมือขึ้นถูกแก้มตัวเองก่อนจะก้มลงไล่ตรวจดูข้อต่อๆไปและ...มันก็ถูกอีก!



ฟอด!


ฟอด!


ฟอด!


ฟอด!


ฟอด!



 “อื้อออ จุนฮเว”



จุนฮเวระดมฝังปลายจมูกของตัวเองลงบนแก้มขอผมทั้งสองข้างเท่าๆกัน ย้ายไปย้ายมาซ้ำๆจนผมใจหายเพราะมันหนักและสัมผัสนานขึ้นทุกครั้ง



“ขึ้นห้องกันดีไหมหืมมม”



“กูจุนฮเว!!!



“หอมอ่า...”



“อย่าเพิ่ง...คุณแม่บ้านมา”



ผมดันหน้าขอจุนฮเวออกห่างพร้อมกับหันไปฉีกยิ้มกว้างให้กับคนที่ยกเอาของว่างเข้ามาให้อย่างเช่นทุกครั้ง รอยยิ้มน้อยๆของคนมาใหม่เล่นเอาผมหน้าร้อนขึ้นมาซะอย่างนั้นจนคุณแม่บ้านเดินออกจากห้องไปผมกูถูกจู่โจมอีกครั้ง...



ฟอด!



“ย่าห์! กูจุนฮเวพอได้แล้ว”



“อะไรเหลืออีกสองข้อ”



“นายขี้โกงรึเปล่า...ไปลอกเฉลยที่ไหนมา”



ผมยกมือขึ้นชี้หน้าจุนฮเวที่ลุกขึ้นมานั่งซ้อนอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือหนาปัดมือผมออกก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้



“ไม่ต้องมาเฉไฉ...ฉันทำเองและเหลืออีกสองครั้ง”



“หยวนๆน่าแก้มซ้ำหมดแล้ว”



“ไม่ได้กฎต้องเป็นกฎคิมดงฮยอก ไม่มีหยงมีหยวนอะไรทั้งนั้น”



“ที่งี้เข้มจัง”



ฟอด!


ฟอด!



“นิสัยไม่ดี”



“ฉันน่ะดีที่สุดแล้ว”



ไหล่ผมถูกใช้เป็นที่วางคางของคนตัวโตไปโดยปริยายหลังจากให้รางวัล?การทำการบ้านถูกทุกข้อของจุนฮเวจบลง



“ไหนวันนี้คนดีจะติวอะไรครับหืมมมม”



“เอาจมูกออกไปไกลๆ”



ผมเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวันเมื่อจุนฮเวเล่นแกล้งไม่เลิกขนาดนี้ แขนยาวๆเล่นโอบผมเอาไว้จากด้านหลังแล้วอ้างว่าต้องถือหนังสือ จมูกก็ปัดป่ายไปมาจนลมหายใจร้อนๆของเขาเล่นเอาผมสอนหนังสือไม่รู้เรื่อง



แต่ผมกลับมีความสุขจังเลยครับกับช่วงเวลาแบบนี้ ผมได้แต่แอบมองเสี้ยวหน้าคมของคนด้านหลังเป็นระยะๆเพียงเก็บรายละเอียดของคนตรงหน้าเอาไว้ให้ได้มากที่สุด



“ถ้าแอบมองคิด 20  แต่ถ้าเป็นนายไม่คิดตังค์และแถมจุ๊บฟรี”



จุนฮเวหันมาสบตากับผมที่ไม่ได้มองอยู่ที่หนังสือ ผมยิ้มให้เขาก่อนที่ริมฝีปากที่ผมเฝ้ามองจะคอยๆใกล้เข้ามาและแนบสนิทเข้ากับริมฝีปากของผมเบาๆ



100%

ตามมาติดๆ ฟินกันไปอีกตสมระเบียบบบบ 

ก่อนพายุจะมาลมจะสงบนะทุกคน ฮ่าาาาา

#ฟิคจุนฮยอก



 

 

 



 
         CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #224 Am_bkr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 08:30
    ไม่เอาอ่ะ ไม่เอาหวั่นๆใจยังไงไม่รู้ไม่ม่าสิค่ะไรท์
    #224
    0
  2. #223 Nuchzylukky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:17
    ไม่อยากคิดถึงวันที่น้องดงต้องจากเน่ไปเลยอ่ะ เน่จะเป็นยังไงละนี้ โอ้ยดราม่าสุดๆ
    #223
    0
  3. #222 Am_bkr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 08:43
    น่ารักกกกกก ชอบแบบนี้เรียบๆง่ายๆแต่ฟิน
    #222
    0
  4. #221 lamonza_love (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 03:18
    ไรต์อย่าพูดงี้ดิ เรากลัวดราม่ามาจนใหญ่หลังจากนี้มาก
    #221
    0
  5. #220 -ThAnYaRaT- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 02:16
    เน่เอาใจดงดงเหลือเกินช่วงนี้ แต่กลัวใจ กลิ่นอายดราม่าเหมือนจะมีมาเร็วๆนี้เลย รึเราคิดไปเอง
    #220
    0
  6. #208 Nuchzylukky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:16
    ขอแบบฟินไปจนจบได้ไหมไม่อยากจะคิดตอนน้องดงไปเรียนต่อเลยอ่ะ
    #208
    0
  7. #205 realangie11 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:52
    เดี๋ยวนี้จุนเขินบ่อยนะเรา55555 น่ารักอะ ช่วงนี้ไรท์อัพบ่อยคือดีต่อใจมาก
    #205
    0