::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 19 : : JunHyuk 15 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ต.ค. 59

               CR.SHL







Junhyuk  15



 

“ทำไมไม่พูด ทำไมไม่มองหน้าฉัน”



ผมสะบัดหน้าออกจากการยื้อยุดของจุนฮเว สายตาคมเพ่งมองผมด้วยความโกรธ กรามสองขาปูดนูนจากการควบคุมอารมณ์จากเจ้าของมัน จุนฮเวเหวี่ยงผมเข้าไปในรถก่อนจะจงใจปิดประตูใส่หน้าผมอย่างแรง



“ไม่รู้สึกละอายใจบ้างรึไงว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง”



“......”



“นายไม่รู้สึกอะไรเลยรึไงที่ทำแบบนี้คิมดงฮยอก”



“แล้วนายล่ะ!!!



“.......”



“นายไม่นึกถึงจิตใจของฉันบ้างรึไงที่ไปทำแบบนั้น ทั้งๆที่นายก็รู้....”



“.......”



“....ว่าเขาเป็นพี่ชายฉัน!!!



ผมถอยหลังห่างจนชิดประตูรถ หลังจากตะโกนใส่หน้าจุนฮเวด้วยอารมณ์โกรธของผมเหมือนกัน ผมก็คนคนหนึ่ง มีหัวใจ มีความรู้สึก เหมือนๆกับที่เขามีทุกอย่าง...



“แล้วตอนนี้นายจะมาเรียกร้องเอาอะไรจากฉัน ในเมื่อสิ่งที่นายทำกับฉันมันก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่เลย”



“ดะ ดงฮยอก”



“ฉันก็คน ฉันก็มีหัวใจ...ต่อให้นายปฏิเสธว่าไม่ยังไงฉันก็รู้ว่ามันไม่จริง”



น้ำตายังคงเอ่อล้นอยู่เต็มหน่วยตา ผมส่ายหน้าปฏิเสธความอ่อนแอของตัวเองคนเดียวในใจ เจ็บปวดที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเองทุกเรื่อง



“ทำไมนายต้องต้องทำแบบนั้น...ทำไมต้องเป็นมัน...ทำไมต้องฮันบิน”



“เพราะเขาไม่โกหกฉัน....เหมือนที่นายทำ”



“.....”



“ฮันบินไม่ปิดบังฉัน...เหมือนนาย”



“นายก็เลยเลือกที่จะถวายตัวให้มันทันทีเลยงั้นสิ!



ตัวผมลอยเข้าหาจุนฮเวก่อนที่แก้มทั้งสองข้างของผมจะถูกบีบแน่นด้วยฝ่ามือหนาของอีกคนจนรู้สึกเจ็บ แม้หยาดน้ำตาจะยังคงไหล กลับไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนหรือเห็นใจ



ไหนบอกว่านายรักฉัน.....



ไหนจุนฮเวที่ผมรู้จัก....



นายเลือกไม่ได้หรอกดงฮยอกว่านายจะเดินไปกับฉันหรือหันหลังแล้วเดินกลับไปหามัน



“......”



เพราะฉันจะบังคับให้นายไปกับฉันทุกทาง



จุนฮเวจัดการยกตัวผมให้ขึ้นไปนั่งบนตักของตัวเองได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างรวบตัวผมเอาไว้จนแนบชิด ฝังจมูกลงบนซอกคอทั้งสองข้างอย่างเอาแต่ใจ ส่วนตัวผมคงทำได้เพียงร้องไห้และต่อต้านตามแรงที่มี



ต่อให้นายขังฉันเอาไว้ในกรง ฉันก็จะกลายเป็นแค่ของเล่นที่นายจะปล่อยออกมาเล่นตอนไหนก็ได้



“......”



พอนายเล่นสมใจแล้ว นายก็ผลักฉันกลับไปไว้ในกรงเดิมอยู่ดี อึก..



ริมฝีปากของผมถูกปิดจนมิดมันคงบวมช้ำเพราะแรงดูดดึงของคนเอาแต่ใจ ผมพยายามยื้อตัวออกห่างเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสที่อีกคนพยายามยัดเยียดให้แม้ผมไม่เต็มใจ



“ฉันเคยให้คุณค่ากับนายมากกว่านั้นดงฮยอก แต่กลับเป็นนายซะเองที่ลดคุณค่านั้นลง...”



“เปล่าเลยจุนฮเว...เพราะพี่จินต่างหาก”



“......”



“พี่จินคือคนที่มีค่ากับนายมาตั้งแต่แรก นายแค่คิดจะเพิ่มตัวตนให้กับฉันเพื่อบดบังความสำคัญของพี่จิน”



“.....”



“ส่วนฉันคือคนที่นายวางเอาไว้เป็นแค่ตัวแทน”



“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น...”



ผมส่ายหน้าให้อีกคน จนน้ำตาหยดแหมะลงบนแขนของตัวเอง ยื้อตัวออกห่างอีกคนจนแทบหมดแรง



วังวนทั้งหมด นายเป็นคนปั่นให้มันไม่หยุดนิ่งแต่แรก ถึงนายจะบอกว่าไม่อยากทำ แต่นายก็เป็นคนยื่นมือเข้าไปทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามเกมส์



“แต่ฉันไม่เคยคิดทำร้ายนาย..”



“......”



“ต่อให้นายจะวิ่งหนีออกจากฉัน หรือเอาตัวเข้าไปเดินในเกมส์ นายก็เป็นของฉันคิมดงฮยอก”



ดวงตาแน่วแน่ของจุนฮเวสบมองผมเพื่อยืนยันในสิ่งที่เขาพูด แต่สิ่งที่ผมได้รู้ได้เห็นมันกลับย้อนแย้งกันทั้งหมด



นายมันคนหลอกลวงกูจุนฮเว



“......”



“แม้แต่นายยังหลอกตัวเอง ทำไมนายต้องเอาฉันเข้าไปเกี่ยว”



“......”



“ทำไมนายต้องมาให้ความหวังฉัน ทำไมนายต้องมองฉันเป็นแค่คนโง่ๆคนหนึ่ง”



“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น เลิกพูดจาเพ้อเจ้อสักที!!!



“ทำไมนายต้องทำแบบนี้จุนฮเว!



เพราะนายเป็นคนของฉันดงฮยอก ของฉันคนเดียว!



คนที่โง่งมอย่างผม จำเป็นต้องยืนอยู่ตรงไหนในเกมส์นี้ ผมต้องเชื่อใครที่ยื่นมือเข้ามาช่วย ผมต้องคอยหวาดระแวงใครที่คอยจะเข้ามาทำร้ายผม พี่ชายของผมเองหรือคนที่ผมรัก



ผมไม่รู้เลยจริงๆ.....


50%

 

 



ทันทีที่รถหยุดนิ่งหลังการเบรกกะทันหันกลางถนนใหญ่ จุนฮเวใช้แต่อารมณ์ในการขับรถ เสียงถอนหายใจพร้อมความกดดันในรถแผ่ซ่านไปรอบตัวจนผมอึดอัด



ปึก!



เสียงคล้ายกำปั้นทุบกับอะไรสักอย่างผมไม่แน่ใจเพราะไม่ได้หันมองหน้าอีกคนเลยตั้งแต่ถูกจุนฮเวผลักให้กลับมานั่งที่เดิม ผมพยายามเพ่งสายตามองเพียงนอกตัวรถ ไม่หันมอง ไม่รับฟังเสียงของคนเจ้าอารมณ์



สายตาของผมสะดุดเข้ากับคนมากมายที่เดินกันขวักไขว้ ตรอกซอกซอยมากมายในยามค่ำคืนมืดสลัว ผมที่ได้แต่นั่งมองอยู่บนรถยังรู้สึกสับสนกับการเดินผ่านกันไปมาของคนบนถนนมากมาย



ทันทีที่ความหนึ่งความคิดผุดขึ้นในหัว...หนี



ผมเหลือบมองสัญญาณไฟจราจรที่ปรากฏเลขเวลานับถอยหลังอีกเพียงสิบวินาทีเท่านั้นมันจะกลายเป็นสีเขียว ผมกำมือแน่นสับสนกับสิ่งที่คิดในหัว แต่ทางรอดของผมมีเท่านี้หากไม่หนี ผมคงไม่รอดจากเงื้อมมือของจุนฮเวเป็นครั้งที่สองติดกันแน่นอน



แค่ปลดล็อครถที่จอดนิ่งแล้วเปิดประตูวิ่งออกไปจากตรงนี้เท่านั้น ผมก็จะรอดไม่มีทางที่จุนฮเวจะทิ้งรถไว้กลางถนนที่สัญญาณไฟบังคับให้รถทุกคันไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่



5


4


3


2


1




กิ้ก!



“ดงฮยอก! โธ่เว้ย!!!



เอี้ยดดด! บรี้ดดด!



เสียงรถเบรกกระทันเมื่อผมวิ่งตัดหน้าไปหลายคัน มันกระชากความตกใจและความกลัวทั้งหมดให้ทำงาน จุนฮเวสบถดังเมื่อผมตัดสินใจวิ่งออกมาจากรถในขณะที่เขากำลังจะออกตัว ผมไม่ได้หันมองว่าข้างหลังเป็นยังไง บางทีตอนนี้จุนฮเวอาจจะไม่ได้สนใจผมแล้วทำเพียงขับรถไปตามทางที่เขากำลังจะไป และผมก็เพียงแค่พาตัวเองไปจากตรงนี้ให้ได้เร็วที่สุดเท่านั้นเอง...แต่ทันที่ที่ผมหันกลับไปมอง



เอี้ยดดดด!



ไม่! เปล่าเลย...จุนฮเวจอดรถไว้ข้างทางพร้อมลงมาจากรถเพื่อลากผมกลับไป ผมแทบหยุดหายใจเมื่อสายตาคมสบเข้ากับผมก่อนจะออกตัววิ่งมาทางผมในทันที



“เดินยังไงให้มาชนคนอื่นน่ะฮ่ะ”



“นี่มันทางให้เดินนะคุณไม่ได้ให้วิ่ง”



“ว้ายยย วิ่งชนคนแบบนี้เสียมารยาทนะ”



เสียงก่นด่าไหลเข้าในการได้ยิน ผมก้มหน้าขอโทษหากไร้เสียง ในเมื่อทางเลือกที่ทำไม่ได้มีมากนักผลลัพธ์ในด้านลบที่ได้มาก็ต้องก้มหน้ารับไป ผมแรกตัวไปในกลุ่มคนมากมายด้วยความเร็วที่มากกว่าการเดินทั่วไป มันทั้งเจ็บกายที่ชนคนอื่นไปทั่วและเจ็บใจที่ต้องมาทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเดือดร้อน



“หลีกสิว่ะ โธ่เว้ย!



ผมได้ยินเสียงโมโหที่ดังอยู่ไม่ไกลจากทางด้านหลัง ใจหล่นวูบเมื่อหันมอง จุนฮเวกำลังยืนแทรกอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนคิ้วทั้งสองข้างขมวดเป็นปมพร้อมดวงตาที่จ้องมองผมเป็นระยะ



ผมออกตัววิ่งอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เพื่อหนีแต่เพื่อหาที่ซ่อนตัว สายตาหันมองรอบตัวพร้อมขาสองข้างที่ก้าวซอยถี่อย่างไม่รู้จักเหนื่อย ถนนในยามค่ำคืนไม่ใช่ที่ที่ผมคุ้นเคยนัก นักท่องราตรีต่างดูแตกต่างจากผมอย่างสิ้นเชิง



โต๊ะตัวเล็กที่ตั้งอยู่หน้าบาร์ที่ถูกปิดเรียกสายตาและสองขาของผมให้ไปหามัน แผ่นไม้อัดที่ถูกตอกด้วยตะปูอยากลวกๆทำให้ผมสามารถมองออกมาที่ถนนได้โดยผ่านรูไม้ ผมไม่ลังเลที่จะเข้าไปนั่งคุดคู้อยู่ในนั้นแม้มันจะทำให้รู้สึกอึดอัดแค่ไหนก็ตาม



ผมเห็นจุนฮเวที่วิ่งมาหยุดยืนหน้าบาร์ที่ผมหลบอยู่ด้วยท่าทางหอบเล็กน้อย ร่างสูงหันมองไปตามที่ต่างๆท่ามกลางที่ผู้คนมากมายเดินผ่านตัวเขาไปมา มีผู้หญิงในรูปร่างเปรี้ยวจี้ดเข้าหาเขาที่ยืนอยู่คนเดียว เธอยกมือขึ้นคล้องคอเขาพร้อมกระซิบอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้ยิน



จุนฮเวยกมือขึ้นจับเอวเธอทั้งสองข้าง ทำเอาใจผมสั่นน้ำตาไหลปริ่มอยู่เต็มหน่วยตา ทว่า...ภาพที่เห็นต่อมากลับทำเอาผมรู้สึกต่างจากเดิม จุนฮเวออกแรงผลักเธอคนนั้นออกพร้อมตวาดไล่เธอเสียงดัง



“ออกไป!



จุนฮเวยืนเท้าสะเอวพร้อมเดินต่อไปโดยที่เขาคงไม่ทันสังเกตเห็นผม ภาพที่เห็นเมื่อครู่ทำให้ผมอุ่นใจขึ้นมาบ้างที่เขายังคงซื่อสัตย์กับผม...และพี่จินฮวานอยู่บ้าง แต่บางทีอาจเพราะตอนนี้เขายังไม่มีอารมณ์ที่จะมาทำเรื่องนี้ก็ได้



ผมลุกออกจากที่ซ่อนตัวพร้อมเดินไปคนล่ะทางกับจุนฮเว สองมือดึงเสื้อขึ้นปิดตัวเองจากสายตาและคำทักทายจากคนอื่นๆทั้งที่เดินและนั่งตามท้องถนน เสียงเพลงที่กระหน่ำเปิดประชันกันดังจนผมแสบแก้วหู



“จะไปไหนครับคนสวย ให้ฉันไปส่งดีไหม”



“......”



ผมเดินผ่านโดยที่ไม่ได้ตอบอะไร น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมาไม่หยุด ขอร้องล่ะ...ขอเถอะอย่าทำร้ายผมไปมากกว่านี้เลยสวรรค์



“ให้ฉันไปส่งดีกว่านะคนสวย”



“มะ ไม่เป็นไร”



“เดินคนเดียวแบบนี้มันอันตรายนะ”



ฉันกลับเองได้...อ่ะ!!!”



ผมถูกผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งดึงตัวลอยกลับหลังพร้อมมือหนาที่ยกขึ้นเกี่ยวเอวผมเอาไว้อย่างอยาบคาย ลมหายใจที่เป่ารดใบหน้ามันทั้งเหม็นกลิ่นเหล้าและบุหรี่จนผมรู้สึกรังเกียจ แม้จะพยายามดึงมือนั้นออกหรือปฏิเสธยังไงผมก็หลุดออกไปจากตรงนี้ไม่ได้เลย



“น่า...ให้ฉันไปส่งเถอะนะรับรองว่านายจะปลอดภัย”



“ไม่นะ!ฉันไม่ไป”



ผมถูกกระชากตัวไปในซอยเล็กๆที่อยู่ไม่ไกล ผู้ชายคนนั้นหันมองกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่หน้าบาร์ก่อนจะออกแรงผลักตัวผมให้เข้าไปลึกกว่าเดิม



“อย่าทำอะไรฉันเลยนะปล่อยฉันไปเถอะ”



“จะรีบไปไหนกันล่ะ หืมม”



“......”



“มาสนุกด้วยกันเถอะนะคนดี”



“อย่าเข้ามานะ ไม่! อือออ”



ผมถูกจู่โจมโดยการตรึงแขนทั้งสองข้างเอาไว้บนหัวพร้อมถูกดันให้ยืนชิดกับกำแพงข้างหลัง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีมึนเมาของพิษเหล้าซุกไซ้ไปทั่วทั้งลำคอของผม กลิ่นเหม็นลอยวนจนผมเวียนหัว



ใครก็ได้ช่วยผมที...ช่วยผมออกไปจากตรงนี้ด้วย



“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮือออ”



เสื้อเชิ้ตแขนยาวของจุนฮเวถูกกระชากออกจนขาดคามือคนคุกคาม มันมองผมด้วยดวงตาหื่นกระหายยกมือสากลูบวนไปทั่วต้นแขนก่อนจะกระชากเสื้ออีกตัวออกไปตามเสื้อเชิ้ตก่อนหน้า ผมห่อไหล่เข้าหากันก่อนจะยกเท้าขึ้นยันมันออกไปจนสุดแรงหวังให้มันหยุดทำแบบนี้สักที



“ทำไมรุนแรงแบบนี้ล่ะ ไม่อยากสนุกกับฉันหรอ”



“ฉันขอร้องอย่าทำอะไรฉันเลย ไม่! อื้อออ”



ผมหันหน้าหนีเมื่อมันโน้มหน้าเข้ามาใกล้ริมฝีปากที่น่ารังเกียจเฉียดแก้มผมไปก่อนมันจะใช้ลิ้นโลมเลียไปตามใบหูพร้อมลากลงไปตามลำคอ



“ปล่อยฉันนะ ฮึก จุน...ฮือออ จุนฮเว”


ผมออกแรงตะโกนสุดเสียงหวังให้คนใจร้ายที่ผมหนีมาได้ยินเสียงของผมบ้าง ขอร้อง..จุนฮเวช่วยฉันที



“จุน..อื้ออ..ฉันกลัว”



น้ำตามากมายไหลออกมาไม่หยุด ผมส่ายหน้าปฏิเสธทุกสัมผัสแต่ไม่มีทีท่าว่ามันจะเป็นไปตามที่ใจคิด ยิ่งเมื่อมือหยาบของมันปล่อยออกจากข้อมือตรงเข้าปลดตะขอกางเกงของผมใจเจ้ากรรมเหมือนหยุดเต้น...



“ฮึก...อย่านะไม่ ฮืออ”



“.....”



“ปล่อยฉันนะ...อย่าทำแบบนี้ จุนฮเว!



พลั้ก!



“ไอ่ระยำเอ่ย!!!



สัมผัสน่ารังเกียจถูกกระชากไปจากตัวพร้อมเสียงสบถที่ทำให้ผมใจชื่นขึ้นมา ผมลืมตาขึ้นมองจุนฮเวก่อนกำลังจะเดินเข้าเล่นงานผู้ชายอีกคน ตามเนื้อตัวของเขาดูสะบักสะบอมจนน่าใจหาย



“มึง! อย่าอยู่เลย!!!



พลั้ก! ตุบ! ตั้บ!



เสียงจุนฮเวที่ทั้งกระทืบและปล่อยหมัดใส่อีกคนไม่ยั้งดังชัดเจนอยู่ในหู ผมทิ้งตัวลงพิงกับกำแพงด้านหลังไม่สามารถห้ามปรามหรือส่งเสียงเรียกเขาได้เลย



คนที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะฤทธ์ของแอลกอฮอล์นอนนิ่งไปในที่สุด จุนฮเวลุกขึ้นเดินตรงมาทางผมก่อนจะคุกเข่าลงดึงผมเข้าไปกอดในทันที



“เป็นบ้ารึไงถึงหนีฉันมาแบบนี้”



“.....”



“ถ้าฉันมาไม่ทันจะเป็นยังไงฮ่ะ ดงฮยอก!



“.....”



ผมไม่สามารถตอบกลับจุนฮเวได้ มีพียงแค่เสียงหอบหายใจกับแขนทั้งสองข้างที่ยกขึ้นเหนี่ยวรั้งคนตัวสูงเอาไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมาในอ้อมกอดของจุนฮเว



“ไอ่เวรเอ่ย!



จุนฮเวยกมือขึ้นลูบรอยแดงตามตัวของผมก่อนจะสบถออกมาอีกครั้ง เขาถอดเสื้อโค้ทตัวใหญ่ออกก่อนจะคลุมตัวผมเอาและอุ้มเดินออกไปทางที่ผมวิ่งหนีมา



“ทำไมนายต้องหนีฉันดงฮยอก...อย่าหนีฉันอีก อย่าวิ่งหนีฉัน...ขอร้อง”



ผมซุกหน้าเขากับอกของจุนฮเวพร้อมกับกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่ให้ดังออกไป จุนฮเวกระชับผมเข้าหาตัวพร้อมคำพูดที่แสนเยือกเย็น



 “ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้นายไปเป็นของใคร...จำเอาไว้คิมดงฮยอก!



100%

สวัสดีคะ วันนี้ไรท์แอบมาแต่งเรื่องนี้เพราะอารมณ์ขุ่นมัวส่วนตัว ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง หลังจากนี้ก็อาจจะมีแอบมาอัพต่ออีกบ้างเมื่ออารมณ์ไรท์ไม่คงทีเช่นเดิมคะ สงสารดงฮยอกมากเรื่องนี้ และโดยเฉพาะตอนนี้

ขอโทษที่ไรท์ดองไว้ซะนานนะค่ะ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าแต่งให้ใครอ่านบ้างจะถึงสิบคนรึเปล่าก็ไม่รู้เพราะดองไว้นาน

ไรท์ผิดเองที่ไปใส่ใจแต่เรื่องอื่น เอาไว้จะพยายามมาปั่นให้จบนะ ถึงไม่มีใครรออ่านไรท์ก็จะปั่นให้มันจบไว้มาอ่านเอง

แล้วก็ต้องขอบคุณทุกคนที่ติดตามและทุกคอมเมนต์ที่ผ่านมาด้วยนะค่ะ หลังจากนี้มาหวีดกันต่อนะ

เคยบอกไว้แล้วว่าไปฝากฟิคในทวิตมางั้นก็ฝากคนที่ยังอ่านสกรีม #ฟิคจุนฮยอก กันด้วยนะค่ะ

ไปคุยหรือทวงฟิคกับไรท์ที่ @bebobob_ ก็ได้นะ

มาคุยกันได้ไรท์ไม่กัดคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #172 Am_bkr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:08
    โถ่ ไม่รู้จะเห็นใจใครดี ดงรึเน่
    #172
    0
  2. #170 phleng (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 07:06
    เค้ารออออ~
    #170
    0
  3. #169 minny love spyair (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 16:28
    เย่ ไรท์คัมแบคค
    #169
    0
  4. #168 InnVictory (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 14:46
    สงสารดงดงอ่าาาาาาาา เน่แกทำตัวดีๆหน่อยดิวะ
    #168
    0
  5. #167 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 12:00
    ไรต์คัมแบคคค โอ้ยยย ดง เจอแต่ละเรื่อง เน่ถ้าแกรักดงก็บอกเขาดีๆ หน่อย สงสารดงงง
    #167
    0
  6. #166 Nuchzylukky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:03
    ไรท์กลับมาแล้วอ่ะ มาอัพบ่อยๆนะ
    #166
    0
  7. #165 panda_rainbow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:01
    วันนี้อารมณ์ขุ่นมัวเหมือนกันเลยข่ะะ ได้อ่านแล้วรู้สึกดีขึ้น คิดถึงเอ๊อะะ555555
    #165
    0
  8. #163 _vanadia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:51
    เรารออยู่นะคะไรต์ เราชอบเรื่องนี้มาก แต่สงสารดงดง งื้ออออออ
    #163
    0
  9. #162 Vdarii/// (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 09:29
    สงสารดงดง ฮื่ออออ.....รออยู่น้าาาาาา
    #162
    0
  10. #161 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 22:56
    เราชอบบเรารอออออยู่!!!
    #161
    0
  11. #160 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 11:57
    ฮือออ เสียจายยย อิเน่ แกรักดงจริงๆ ใช่ไหมอ่ะ ดงไว้ใจใครได้บ้าง
    #160
    0
  12. #159 wawa-viva (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 01:45
    โอ้ยยยยย ดีต่อจายยยยยย ในที่สุดก็อัพ ทำไมเน่ไม่อธิบายดีๆอ่ะ ดงคงใช้เวลาอีกนานแหละกว่าจะเหมือนเดิม เหมือนได้กลิ่นมาม่ายาว ม่ายนะะะะะะ
    #159
    0
  13. #158 Am_bkr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:07
    รอตลอดเลยค่ะ ฮื่ออออออ สงสารดงฮยอกกกกก จุนเน่นะจุนเน่ ขอสาปแช่งให้หลงรักดงหัวปักหัวปำ ถึงตอนนี้รักอยู่ก็ขอให้รักยิ่งๆ 555555555555555555555555555555555555555555(ขำอย่างคนหมดสติ)
    #158
    0
  14. #157 thanboom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 20:04
    อยากฆ่าจุนฮเว
    #157
    0
  15. #156 __qzwx053199 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 19:16
    งื้อออออออ คิดถึงไรต์นะ
    แต่ไรต์อย่ารังแกน้องดงนักสิ สงสารน้อง แงงงงงงงง้
    #156
    0
  16. #155 minny love spyair (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 17:52
    อูยย เป็นพี่กันด้วยย
    #155
    0
  17. #152 katbycats (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 15:57
    เรารอเธออยู่ แต่ไม่รู้เธอจะกลับมาไหม.
    #152
    0
  18. #151 phleng (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 16:02
    รอออออออ
    #151
    0
  19. #150 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 18:06
    รออออออออชอบบบบมาก
    #150
    0
  20. #149 wawa-viva (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 16:31
    เค้าาาาาาาาา เค้ารอมานานน ไม่ดราม่านะไรท์ พรีสสสสสาส
    #149
    0
  21. #148 realangie11 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 10:31
    ไรท์กลับมาแล้วววว ฮืออออ จุดพลุฉลอง ปังๆ แล้วตอนนี้คือไรอะมันดูหน่วงๆ ฮืออออ ไรท์มาต่อเร็วๆนะ สู้ๆ
    #148
    0
  22. #147 Han's Pcrp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 04:21
    ฮืออออ มาเเล้วววว เรายังรอบทชดใช้ของน้องดงอยู่นะ ควีนของจุนฮเวววววว
    #147
    0
  23. #146 aon_khum (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:47
    รอค่ะ อยากอ่านแล้ว
    #146
    0
  24. #145 lamonza_love (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:22
    อหหหหห นึกว่าไรท์ทิ้งกันไปแล้วว
    #145
    0
  25. #144 InnVictory (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:45
    ไรท์หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกก มันค้างนะรู้ไหม-.,-
    #144
    0