::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 16 : : JunHyuk 12 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 มี.ค. 59









JunHyuk 12




Junhoe part



ก๊อก ก๊อก


ขาของผมหยุดลงตรงหน้าห้องที่ผมสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะไม่มาเหยียบมันอีก แต่หลังจากที่ผมคิดทบทวนถึงเหตุผลในการมาครั้งนี้ดีแล้ว ผมขอผิดสัญญาของตัวเองสักครั้ง


“จุน จุนฮเว!!!


“ไอ้ฮันบินอยู่ไหน”


ผมถามจินฮวานเสียงแข็งเมื่ออีกคนกลับทำแค่ยืนนิ่งที่เห็นผมอยู่หน้าห้องเท่านั้น หงุดหงิด! ผมหงุดหงิดที่อะไรๆก็ไม่ได้ดังใจผมสักอย่าง ผมผลักประตูให้แง้มออกกว้างกว่าเดิมแล้วแทรกตัวผ่านอีกคนไปโดยที่ไม่ให้เขาได้เชื้อเชิญหรือห้ามปรามใดๆ


“ฮันบินไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก”


“แล้วมันอยู่ไหน”


“พี่ไม่รู้”


“โธ่เว้ย!!!!


จินฮวานสะดุ้งก่อนจะถอยออกห่างผมทันทีพร้อมกับไหล่เล็กที่สั่นขึ้นมาจนผมสังเกตได้ ผมเดินผ่านอีกคนไปเพื่อจะเดินออกนอกห้องแต่แขนเล็กที่ดึงมือเอาไว้พร้อมกับกอดจากด้านหลังที่เกิดขึ้นจากอีกคนทำให้ผมหยุดเดินได้


“จุนฮเวอย่าไปเลยนะ”


“ปล่อยครับ”


“ไม่! นายอย่าทิ้งพี่ไปเลยนะจุนฮเว”


“เข้าใจอะไรซะใหม่นะ คนที่ทิ้งไปน่ะใครกันแน่”


“จุนฮเวนายเข้าใจผิด”


“ผมไม่อยากฟังแล้ว บอกแล้วไงว่าจบไปแล้ว เข้าใจได้แล้วจินฮวาน”


น้ำตาของจินฮวานไหลลงอีกครั้งเพราะฝีมือของผมแต่อ้อมกอดจากอีกคนกลับยังคงแน่นเหมือนเดิม ให้ตายเถอะ ผมเกลียดที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้จริงๆ


“พี่จะไม่ยอมเสียนายไป”


“........”


“นายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”


น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของอีกคนทำให้ผมตกใจอยู่ไม่น้อยและอาการนั้นก็เพิ่มมากขึ้นเมื่อจินฮวานจัดการปลดกระดุมเสื้อของผมออกอย่างคนเสียสติ


“ทำอะไรของพี่...อื้อออ”


จินฮวานประกบริมฝีปากกับผมพร้อมกับบดเบียดมันอย่างรุนแรง ดวงตาของอีกคนหลับสนิทและมีเพียงหยดน้ำใสเท่านั้นที่ไหลออกจากหางตา มือบางจัดการถอดเสื้อของผมได้สำเร็จพร้อมกับลิ้นเล็กที่โลมเลียอยู่ตรงหน้าอกของผม


“จินฮวานออกไป”


“........”


“อย่าทำแบบบนี้”


“ขอล่ะจุนฮเวให้พี่เถอะนะ”







 

 

ผมลืมตาขึ้นช้าๆหลังจากที่คิดว่าคงจะนอนมาได้นานพอสมควร ภาพตรงหน้าพร่าเบลอจนผมต้องกระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสให้ภาพชัดขึ้น ทั้งห้องมีเพียงแค่ผมคนเดียวจุนฮเวหายไปไหนแล้ว


“อ่ะ!!!


ผมค่อยๆยันตัวลุกขึ้นแต่ความเจ็บปวดที่เอวทำให้ผมเผลอชะงักขึ้นมา ร่างกายของผมตอนนี้รู้สึกอ่อนแรงอย่างเกินจำเป็น แม้แต่หายใจยังรู้สึกเหนื่อย


“อ้าว! คุณดงฮยอกตื่นแล้วหรอคะ”


“ครับ แล้วจุนฮเว”


“คุณหนูออกไปข้างนอกคะ เธอสั่งไว้ว่าถ้าคุณตื่นแล้วให้ทานข้าวด้วย เดี๋ยวเธอจะกลับมาคะ”


“อ่า ครับ”


ผมพยักหน้ารับคุณป้าแม่บ้านที่ยืนรายงานยาวเหยียดเหมือนกับสั่งผมกลายๆว่าห้ามไปไหนทั้งนั้น จุนฮเวสั่งเอาไว้


ผมพยายามขยับร่างกายให้มากขึ้นเพื่อให้รู้สึกสดชื่น แต่ควาเจ็ปปวดตามที่ต่างๆกลับทำให้ผมหน้าถอดสีได้เลยทีเดียว


“คุณมีอะไรให้ป้าช่วยไหมคะ”


“เอ่อ มะ ไม่เป็นไรครับ”


หลังจากที่คุณป้าแม่บ้านออกไปแล้วผมก็พยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ความจริงแล้วผมกับจุนฮเวก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยแล้วทำไมผมถึงรู้สึกเพลียขนาดนี้นะ


เฮือก!


ทันทีที่ผมถอดเสื้อออกเพื่อจะชำระร่างกายแต่ภาพที่ปรากฏในกระจกกลับทำเอาผมเข่าอ่อนได้ รอยช้ำสีสดที่เกิดขึ้นตามตัวของผม ไหนจะรอยช้ำที่เกิดจากการต่อสู้กับจุนฮเวนั่นอีก ผมไม่คิดเลยว่ามันจะชัดเจนขนาดนี้


“คนบ้านายทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม”



หลังจากที่ผมจัดการตัวเองเสร็จและคุณป้าแม่บ้านก็ยกข้าวต้มพร้อมยาอีกหนึ่งเม็ดขึ้นมาไว้บนห้องแต่พอผมถามถึงที่มาที่ผมต้องกินยานั้นเธอกลับตอบผมเพียงแค่ว่า “คุณหนูสั่งไว้คะ” และแน่นอนผมคงต้องทำตาม จุนฮเวหายไปไหนก็ตั้งนาน


ผมยกมือถือขึ้นแนบหูหลังจากที่นั่งคิดอยู่นานว่าจะโทรไปหาอีกคนดีไหม


“จุนฮเว นายอยู่ไหน”


[“.......”]


“จุนฮเวนายได้ยินรึเปล่า”


[“.......”]


“กูจุนฮเว”


[“จุนฮเวอหลับอยู่”]


“นั้น....”



[“ดงฮยอกนี่พี่เอง”]



“พะ พี่จิน”




50%

 



Junhoe part


ทันทีที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเกร็งตรงช่วงต้นแขน แล้วเมื่อมองภาพที่เห็นคือหัวเล็กของจินฮวานกำลังนอนหนุนแขนของผมอยู่ ผมนอนมองหน้าอีกคนนิ่งอยู่นาน ตอนนี้สภาพของเราสองคนไม่ต่างกันไม่มีเสื้อผ้าใดๆปิดกันระหว่างเรามีเพียงภาพห่มผืนเดียวที่ให้ความอบอุ่นร่างกายเท่านั้น


ผมดึงแขนของตัวเองออกมาอย่างเบาที่สุดเพราะไม่ต้องการให้อีกคนตื่น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมองเห็นร่องรอยที่เกิดขึ้นตามตัวของจินฮวาน เรื่องเมื่อคืนผมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น มันเกิดขึ้นเพราะความตั้งใจของผมเอง


ผมเป็นคนทำมันเอง...


“จุนฮเว ตื่นแล้วหรอ”


“ปล่อยครับ ผมจะไปแล้ว”


“นายไม่ไปไม่ได้หรอ”


ผมพยายามดึงแขนเล็กที่กอดผมเอาไว้ทั้งตัวก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากอีกคนได้ในที่สุด แต่จินฮวานกลับไม่ยอมปล่อยให้เป็นอย่างนั้น อีกคนยังคงตามมากอดผมเอาไว้จากด้านหลัง


“เรื่องเมื่อคืน...ขอบคุณมากนะพี่มีความสุขจริงๆ”


“......”


“อย่างน้อยนายก็ไม่ได้รังเกียจพี่”


“ผมจะไปแล้ว”


“อยู่อีกสักนิดไม่ได้หรอจุนฮเว”


“ดงฮยอกรออยู่ครับ”


ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าแต่ทันทีที่ผมเอ่ยชื่อน้องชายของเขาแขนที่เคยกอดแน่นกลับค่อยๆคลายออกจนปล่อยไปในที่สุด


ผมลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกคน   เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น ตอนที่ผมกับจินฮวานคบกันก็มีบ้างที่เป็นแบบนี้ ผมยอมรับว่าตอนนั้นรู้สึกรักอีกคนมากเหลือเกินจนดูเหมือนอะไรก็ไม่สำคัญเท่าเขา


แต่ตอนนี้มันต่างกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่มีใครรู่ว่ามันมาจากความรู้สึกจริงๆหรือเปล่า เมื่อคืนผมแค่เล่นเกมส์กับจินฮวานเท่านั้น ก็ในเมื่ออีกคนสร้างและเสนอมันให้ผมเอง ถ้าผมปฎิเสธมันก็คงดูจะเป็นการเสียมารยาทไปหน่อย










 

 

ผมนั่งนิ่งอยู่บนเตียงมานานเท่าไหร่แล้วไม่รู้หลังจากที่วางมือถือไว้ที่เดิม สมองขาวโพลนไปหมดทุกความคิดหยุดนิ่ง ไม่มีการทำงานใดๆหลังจากได้ยินเสียงของคนปลายสาย ยิ่งทบทวนคำพูดของพี่ชายคนเดียว ยิ่งรู้สึกสับสน ไม่รู้จะเดินไปทางไหนเหมือนทุกอย่างตันไปหมด


“คุณคะ จะรับข้าวเย็นเลยไหมคะ”


“ไม่ครับผมไม่หิว ผมจะกลับบ้านแล้ว”


“เอ่อ รอคุณหนูก่อนไหมคะ”


“ไม่ล่ะครับ เขาคงไม่กลับ”


“แต่ป้าว่า...”


“ผมลาเลยนะครับ”


ผมลุกขึ้นเดินผ่านร่างของหญิงวัยกลางคนที่ก้มหน้าเพื่อปกปิดสีหน้าหนักใจเอาไว้จนผมสัมผัสได้ ถ้าตอนนี้ผมไม่ต้องการจะเผชิญหน้ากับจุนฮเวผมคงจะนึกสงสารเธอบ้าง แต่ตอนนี้ผมทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ


ผมสาวเท้าออกจากห้องของจุนฮเวอย่างเร็วโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของป้าแม่บ้านทั้งนั้น ผมอยากจะออกไปจากตรงนี้อยากจะร้องไห้คนเดียวดังๆอยากจะตะโกนด่าตัวเองที่มาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างผมเลย ร่างสูงของจุนฮเวก้าวเข้ามาในบ้านโดยมีเสื้อแขนยาวพาดบ่าเอาไว้ ชายเสื้อเชิ้ตอยู่ในสภาพหลุดลุ่ย


จุนฮเวหยุดนิ่งมองผมที่ยืนอยู่ตรงกลางราวบันไดบ้านก่อนจะค่อยๆก้าวช้าๆลงบันได้ไปจนสุดขั้น ผมพยายามไม่สบตาจุนฮเวเพราะกลัวว่าน้ำตาที่เก็บเอาไว้จะไหลออกมา


“คุณหนุคะ...”


“ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเอง”


ผมสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเย็นในประโยคสุดท้ายก่อนที่คุณป้าแม่บ้านจะโค้งให้อีกคนแล้วเดินออกไปในที่สุด


“จะไปไหน”


“กลับบ้าน”


“ดึกแล้วจะกลับยังไง”


“แท็กซี่ไง”


“คนเดียว!!!


ผมเงยหน้าขึ้นมองจุนฮเวหลังจากที่อีกคนใช้น้ำเสียงที่แข็งขึ้นจนดูเหมือนพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ จุนฮเวถอนหายใจแรงๆก่อนจะเดินมาดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้ กอดที่เขาใช้กอดใครไปแล้วก่อนหน้านี้


“เรื่องเมื่อวานขอโทษ”


“........”


“อย่าโกรธเลยนะดงฮยอก”


สุดท้ายน้ำตาที่กั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาในที่สุด เขาแค่รู้สึกผิดเท่านั้น ความรู้สึกผิดสำหรับเรื่องเมื่อวานแต่เขาไม่ได้บอกถึงเรื่องเมื่อคืนเลย


“อย่าร้องไห้สิ ขอโทษแล้วไงหายโกรธนะ”


“พาฉันกลับบ้านนะจุนฮเว”


ผมบอกความต้องการเดียวของผมในตอนนี้ก่อนที่อีกคนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจากผมไปแล้วปล่อยให้ผมเดินไปขึ้นรถที่เขาเพิ่งจะดับเครื่องไปเมื่อไม่นานมานี้ ถ้าถามว่าผมโกรธเขาเรื่องที่เขาโกรธผมจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงเมื่อวานไหม ไม่เลย! กลับกันผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าตอนนี้ผมรู้สึกกับเรื่องไหนกันแน่


รถเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านไปโดยไม่มีเสียงของใครเอ่ยขึ้นเลยตลอดทาง ผมมองออกไปตามข้างทางพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด จุนฮเวคงจะเข้าใจว่าน้ำตานี้เพราะผมโกรธเขา ก็ดีที่เขาคิดแบบนั้น


“ดงฮยอก!!!


“ขอบคุณที่มาส่งนะ นายไปเถอะ”


จุนฮเวยกมือขึ้นลูบแก้มผมเบาๆก่อนที่ผมจะหันมาเปิดประตูรถแล้วลงมาโดยไม่ได้ล่ำลาอีกคนเลย จุนฮเวยังคงมองผมจนผมหันกลับมาปิดประตูรถแล้วก้าวถอยห่างออกมาเพื่อให้เขาเคลื่อนรถออกไปได้


ผมส่งยิ้มให้จุนฮเวก่อนที่อีกคนจะยิ้มตอบกลับมาแล้วออกรถไป ผมยังคงยืนนิ่งและคิดกับตัวเองคนเดียวถึงเรื่องราววันนี้


เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากจุนฮเว ปรากฏข้อความห่วงใยจากอีกคน


Junhoe

ขอโทษสำหรับเรื่องนั้นฉันรู้สึกผิดจริงๆ

คืนนี้ฝันดีนะครับ ห่มผ้าด้วยอากาศหนาวจะไม่สบาย


 

ผมกำมือถือของตัวเองแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อให้น้ำตามันไหลกลับไปทางเดิมซึ่งมันคงไม่เป็นแบบนั้น ท้องฟ้าที่มืดมิดเหมือนกับความคิดของผมตอนนี้คงดีที่มีแค่ผมที่เห็น



Donghyuk

ไม่โกรธหรอก

ฝันดีเหมือนกันนะ

 


มือบางเลื่อนไปตามจอเรียบแบนก่อนจะกดโทรออกหาใครบางคนหลังจากที่เพิ่งจะส่งข้อความตอบกลับจุนฮเวไป ผมเลือกแล้วที่จะเดินทางนี้


มันเป็นทางที่ผมเลือกเอง...


หลังจากที่ถือสายรออยู่นานพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย การรอก็สิ้นสุดลงเมื่อได้ยินถึงเสียงตอบรับของปลายสาย



“ฮันบิน....”




ขอโทษที่หายไปนานอีกแล้วหลังจากที่ดองไว้ครึ่งตอน

ตอนนี้เกมส์เริ่มแล้วนะคะ จุนฮเวนอนกับจินฮวานจริงและดงฮยอกรู้แล้ว 

แต่จุนฮเวไม่รู้ว่าดงฮยอกรู้แล้ว แล้วดงโทรหาบินทำไม

เอ๊ะ!งงไหม ไม่งงนะ 555 

เข้มข้นแล้วๆ

เม้นๆติชมได้นะคะ

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #214 tagera_sweet (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:40
    ฮเวพลาดแล้ว น้องดงเปลี่ยนใจแล้ว
    #214
    0
  2. #139 INCHANN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:39
    จุนเน่พลาดแล้ววววว เพราะมัวแต่อยากแก้แค้นไง ดงจะไปหาฮันบินแล้วเห็นมั้ย โอ้ยยย เศร้าแรงมาก ฮืออออ อิเน่กลับมาจบเรื่องนี้ที
    #139
    0
  3. #94 BlackJee_Black (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:02
    จะไม่โทษพี่จินคนเดียว ไม่โทษฮันบินคนเดียว ไม่โทษเน่คนเดียว เราเชื่อว่าฮันบินต้องมีเหตุผลที่ทำแบบนี้แน่นอนคนเราอยู่ๆจะมาทำอะไรแบบนี้ทำไมถ้าไม่โดนกระทำมาก่อน ส่วนพี่จินที่ทำไปคงเพราะยังรักเน่อยู่ถึงทำแบบนี้ สำหรับเน่เราโกรธสุดโมโหมากถ้าตบได้ตบแทนน้องดงไปแล้วจริงๆ ปากก็บอกว่าอยากให้เรื่องจบแล้วไปเล่นเกมกับเขาทำไมรู้ว่าของมันเคยๆ แต่ช่วยนึกถึงอีกคนได้ไหมล่ะ คนที่เขารักแกด้วยใจบริสุทธิ์อ่ะ สุดท้ายนี้รักน้องดงสุด ถ้าฮันบินดีกว่าเน่ก็ไปเถอะลูก
    รัก
    #94
    0
  4. #85 phleng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:04
    ทำไมอยู่ๆก็มีโมเม้นอยากให้ดงไปกับบิน ม่ายยยนน้าาาา555555
    #85
    0
  5. #84 wawa-viva (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:54
    โอ้วววว มันส์ เลือกทีมไม่ถูกเลยทีเดียว 5555555 อยู่ทีมดงดงละกัน เน่แกต้องชดใช้ตายซะะะะะะ มาต่อเร็วๆนะ
    #84
    0
  6. #83 Pimmieeee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:37
    เกลียดพี่จินนนนนน!!!! สงสารน้องตัวเองเถอะนะพี่จิน
    #83
    0
  7. #82 รักเย่เรียว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:01
    รู้สึกเกลียดพี่จิน เกลียนเน่ด้วย สงสารดงงงง
    #82
    0
  8. #81 wawa-viva (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:02
    เจ็บเ-้ยๆ ร้องไห้แพบบบ
    #81
    0
  9. #80 lamonza_love (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:50
    พี่จินทำไมทำแบบนี้ ถ้าเน่เสร็จพี่จินฉันจะสาปแช่งแก คนบ้าตัวเท่ายักษ์สู้พี่จินไม่ได้นี้ไม่ใช่เรื่องนะ
    #80
    0
  10. #79 Chanakarn Kamasa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:18
    จุนเน่!!! พี่จิน!!! อีกแล้ววววว ทำดงเสียใจอีกแน่ๆ
    #79
    0
  11. #78 m.hks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:53
    สงสารดงดง แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 
    #78
    0
  12. #77 bmp_love (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:47
    อือจุนเน่อย่าทำดงเสียใจนะ
    #77
    0
  13. #76 Pimmieeee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:34
    พี่จินนนนนนน!!!!
    #76
    0