::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 15 : : JunHyuk 11 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ก.พ. 59










JunHyuk 11






กริ่ง กริ่ง


เสียงกระดิ่งหน้าร้านเรียกความสนใจจากคัพเค้กตรงหน้าผมให้ยืนขึ้นต้อนรับลูกค้าที่กำลังเดินเข้าร้านมา แต่เมื่อผมเห็นว่าลูกค้าที่ว่าไม่ใช่คนอื่นไกล เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างเฉกเช่นทุกครั้งที่เราเจอกัน


“หวัดดีดงฮยอก”


“ว่าไงฮันบิน”


“พอดีวันผ่านมาเลยแวะเข้ามาชิมขนมร้านนี้สักหน่อย”


ฮันบินพูดกับผมพร้อมกับนั่งลงตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์พลางสอดส่ายสายตามองดูขนมเค้กมากมายที่ดูเหมือนว่าอีกคนจะตั้งใจมากินจริงๆ แต่ด้วยเวลาที่อีกคนมากลับทำให้ผมนึกแปลกใจไม่น้อยเพราะตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงเช้าแต่อีกคนกลับมาโผล่อยู่ที่ร้านเบเกอรี่ได้ ผมว่ามองผ่านๆแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะโปรดปรานเค้กสักเท่าไหร่


“อ่อ...แล้วจะเอาอะไรดีล่ะ”


“อ่า...นายเลือกให้ฉันหน่อยสิได้ไหม”


“อือ..ได้”


ผมยิ้มรับกับคำขอของฮันบินก่อนจะหยิบเอาคัพเค้กที่อยู่ในตู้ออกมาให้ฮันบินตามที่นั่งรออยู่


“นายชอบรสชาติแบบไหนล่ะฮันบิน”


“อืม...เอาเป็นอะไรที่มันไม่หวานมากน่ะ”


“งั้นอันนี้เลยนายน่าจะชอบนะ... Red Velvet ลองชิมดูสิ”


ผมหยิบเอาคัพเค้กรสโปรดของผมขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าอีกคน คัพเค้กรสช็อกโกแลต ที่ถูกแต่งหน้าด้วยครีมชีสรสดั้งเดิม ให้รสชาติแบบคลาสสิคดีทันทีที่ผมได้ลองชิมก่อนที่จะได้เอามาขาย ฮันบินยิ้มให้ผมก่อนจะตักเข้าปากแล้วมองหน้าผมไปด้วยแต่ไม่ได้พูดอะไร


“ไม่อร่อยหรอ!...งั้นอันนี้เลย”


“......”


Italian Mocha อันนี้รสชาติแน่นอนมาก”


ฮันบินมองดูคัพเค้กที่ผมวางลงตรงหน้า ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเหมาะกับเขาเพราะเป็นรสชาติของกาแฟมีครีมของกาแฟบดเป็นสีดำเหมือนกับบราวนี่แล้วโรยหน้าอีกครั้งด้วยช็อกโกแล็ตชิป และทันทีที่ฮันบินตักเข้าปากไปได้สักพักอีกคนก็ยิ้มกว้างอีกครั้งเหมือนเจอรสชาติที่ถูกใจ


“อร่อยไหม”


“อือ อร่อยมากเลยอันนี้แหล่ะใช่เลย”


ผมยิ้มออกมาอย่างดีใจให้กับอีกคนก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับฮันบินหลังจากที่ยืนลุ้นตัวโก่งเมื่อกี้นี้


“อ่า...ดงฮยอกวันนี้ว่างไหม”


“วันนี้มีนัดติวกับ...เอ่อ”


“จุนฮเวสินะ”


“อะ...อือใช่”


ผมสังเกตเห็นแววตาแข็งกร้าวจากฮันบินทันทีที่เอ่ยถึงจุนฮเวแต่ก็เป็นเพียงแค่แปปเดียวเท่านั้น ฮันบินนั่งก้มหน้ากินเค้กไปเงียบๆไม่ได้พูดอะไรต่อเลยทำให้ผมที่นั่งอยู่ด้วยอึดอัดไปด้วย


ตอนนี้ผมอยากจะถามฮันบินให้รู้เรื่องว่าระหว่างเขากับจุนฮเวเคยมีปัญหาอะไรกันมาก่อน ทำไมทุกครั้งที่เจอหน้ากันถึงต้องแสดงท่าทางไม่ดีต่อกันทุกครั้ง แล้วในปัญหานั้นมีพี่จินฮวานเกี่ยวข้องด้วยรึเปล่า


“ฮะ...ฮันบินฉันมีเรื่องอยากจะถาม”


“ว่ามาสิ”


“คือว่า.....”


ฮันบินวางช้อนลงแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างสนใจและไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มมาให้ผมด้วย ความจริงแล้วผมยังไม่รู้ว่าผมจะเริ่มต้นด้วยคำถามไหนและไม่รู้ว่าผมต้องการคำตอบยังไง ถ้ามันเป็นคำตอบที่ทำร้ายผมอย่างที่ผมคิดเอาไว้ ผมจะตั้งรับกับมันยังไง


“นายกับจุนฮเวมีปัญหาอะไรกันหรอ”


“......”


รอยยิ้มของคนตรงหน้าค่อยๆหายไปแต่เค้าก็ไม่ได้ทำหน้าตาไม่พอใจซะทีเดียว


แต่ทว่ามือของผมที่ถูกอีกคนเอามือมากุมไว้แล้วยังสายตาที่เขาใช้มองมาทำให้ผมรู้ว่าคำถามนี้มันเป็นคำถามที่อีกคนต้องมีคำตอบแต่แค่ไม่ตอบผมเท่านั้นเอง


“ฉันว่ารอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ดีกว่าสำหรับคำถามนี้...”


“.......”


“....แต่ฉันอยากจะบอกนายว่า ทุกอย่างมันมีที่มาและมันกำลังเดินไปตามทางที่มีคนวางเอาไว้เท่านั้นเอง”


ผมขมวดคิ้วมองอีกคนเมื่อคำตอบที่ผมได้มันทำให้ผมไม่เข้าใจอะไรเพิ่มขึ้นด้วย ซ้ำร้ายมันยังทำให้ผมสับสนเข้าไปใหญ่


“ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด”


“นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้นดงฮยอก”


“.......”


“วันนี้ฉันอิ่มมากเลยขอคุณมากนะแล้ววันหลังจะแวะมาอุดหนุนใหม่”


เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และปล่อยมือไปก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินออกจากร้าน ผมที่เพิ่งจะได้สติหลุดออกมาจากความคิดของตัวเองได้จึงรีบเดินออกไปส่งอีกคนที่หน้าร้าน


“งั้นขับรถดีๆนะ”


ฮันบินหันหลังกลับมาหาผมอีกครั้งก่อนจะเดินเข้ามาแล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของผมแล้วละริมฝีปากออกไปอย่างรวดเร็ว ผมที่อึ้งจากการกระทำของเขาจึงทำได้แค่ยืนนิ่งมองหน้าอีกคนเพียงเท่านั้น


“เค้กวันนี้...อร่อยมากเลย”


เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม และกำลังจะเดินออกไปแต่ด้วยเสียงของใครอีกคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาเจอทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้าเอาไว้กับที่ราวกับมีคนกดหยุดเอาไว้


เสียงเย็นๆของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังของผมและมันทำให้ใจของผมหล่นไปอยู่ตาตุ่มได้ทันทีที่ได้ยินในเวลานี้




“ดงฮยอก!!!





40%



“จะ...จุนฮเว!!!


จุนฮเวที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านหลังทำให้ผมต้องรีบถอยห่างออกจากฮันบินในทันที่ ผิดกันกับฮันบินที่ยืนหน้าตายมองหน้าจุนฮเวอยู่ก่อนจะยกยิ้มแล้วหันหลังเดินหายไปแต่ไม่ลืมทิ้งท้ายด้วยการบอกลาผมด้วยรอยยิ้มตามเคย


“แล้วเจอกันนะดงฮยอก”


“อะ...อือ”


ตอนนี้ฮันบินเดินออกไปแล้วแต่จุนฮเวกลับยังคงยืนมองหน้าผมนิ่งเหมือนเดิม ความกลัวก่อตัวขึ้นอีกครั้งในใจ ผมรู้ว่าจุนฮเวต้องไม่พอใจที่เห็นผมกับฮันบินอยู่ด้วยกันแถมยังทำอะไรแบบเมื่อกี้อีกนั้นมันทำให้ร่างสูงตรงหน้าไม่พอใจแน่นอน


“ไปหยิบหนังสือสิ ฉันจะไปรอที่รถ”


หลังจากที่ผมขึ้นมานั่งบนรถที่ถูกบังคับโดยจุนฮเวเขาก็ไม่ปริปากคุยอะไรกับผมเลย ตอนนี้บรรยากาศในรถเลยดูอึดอัดมากจนผมทำได้เพียงนั่งก้มหน้าเท่านั้น


“ใจคอจะไม่ว่าอะไรเลยหรอ”


“.......”


“นายจะไม่บอกให้ฉันรู้เลยรึไงว่าทำไมมันถึงมาเสนอหน้าอยู่กับนายได้”


“คะ..คือว่าเขาแค่แวะมาเฉยๆ”


“ทำไมต้องมาร้านนายกันล่ะดงฮยอก”


เสียงของจุนฮเวเริ่มดังขึ้นจนทำให้ผมตัวสั่นได้ง่ายๆพร้อมกันกับที่ความเร็วของรถก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจุนฮเวกำลังโกรธ และเขากำลังระบายความโกรธด้วยการใส่อารมณ์กับสิ่งรอบข้าง


“ฉันขอให้นายอยู่ให้ห่างจากมันแต่ดูเหมือนนายไม่ใส่ใจ...”


“........”


“ทำไมดงฮยอกทำไมถึงทำแบบนี้”


“จะ...จุนอย่าขับเร็วได้ไหม ฉะ...ฉันกลัวอึก”


ผมเงยหน้าขึ้นบอกเขาด้วยน้ำตา และมือที่ยกขึ้นเพื่อจับแขนแกร่งให้สนใจคำขอของผมบ้าง แต่เปล่าเลยจุนฮเวยังคงขับรถไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม หยาดน้ำตาของผมไหลไม่หยุดแต่ผมก็พยายามที่จะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เพราะกลัวว่าถ้าอีกคนได้ยินและมันจะทำให้เขารำคาญเอาได้


ผมน้อยใจที่จุนฮเวเอาแต่บังคับให้ผมอยู่ให้ห่างจากฮันบินแต่เมื่อภาพหลายๆภาพที่ซ้อนทับขึ้นมาในหัวทั้งตอนที่ผมได้ยินพี่จินกับจุนฮเวคุยกัน ตอนที่เขาสองคนกอดกัน มีอะไรอีกบ้างที่ผมยังไม่รู้


“จะ...จุนถ้านายไม่ได้คิดอะไรกับฉัน หรือนายไม่เคยคิดเลย...”


“......”


“ปล่อยฉันไปเถอะนะ!!!


จุนฮเวไม่ตอบอะไรอีกเลยและสิ่งที่ผมยังคงสัมผัสได้คือความเร็วของรถความโกรธของอีกคนเท่านั้น







 

“คุณหนูค่ะ!!!


“ไม่ต้องขึ้นไปชั้นบนถ้าแม่มาบอกว่าดงฮยอกค้างที่นี่นะครับ...ห้ามรบกวน”


จุนฮเวเอ่ยสั่งเสียงเย็นกับคุณป้าแม่บ้านที่วิ่งออกมาดูหลังจากที่เห็นว่าจุนฮเวกึ่งลากกึ่งจูงผมเข้ามาในบ้าน ผมสบตากับคุณป้าแม่บ้านอย่างขอความช่วยเหลือแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเธอทำเพียงก้มหน้ารับคำสั่งของผู้เป็นนายเท่านั้น


“จุนฮเวปล่อยเถอะ ฉันเจ็บ...ฮืออ”


“เข้ามาดงฮยอก!


ผมส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อจุนฮเวพยายามจะดึงผมเข้าไปในห้องของเขา เพราะผมรู้ดีว่าจุนฮเวโกรธแล้วจะเป็นยังไง


แต่เมื่อดึงเข้ามาแล้วไม่ได้ผลผมจึงถูกจุนฮเวยกขึ้นพาดบ่าแล้วตามด้วยแรงเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรงพร้อมกับที่ร่างสูงตามขึ้นมาคร่อมผมเอาไว้จากด้านบน


นี่นะหรอที่เขาบอกว่าจะไม่ทำร้ายผม....


“จุนอย่าทำแบบนี้ฉันกลัว...ไม่อย่า!!!


“ฉันขอร้องให้นายอยู่ให้ห่างจากมันแต่วันนี้ที่ฉันเห็น นายรู้ไหมว่าฉันอย่าจะฆ่ามันแค่ไหนตอนที่เห็นมันจูบนาย”


“ไม่จุนฮเว ฟังฉันก่อน”


“ฉันเชื่อสายตาตัวเองดงฮยอก”


“มะ...อื้ออออ”


ผมพยายามเบนหน้าออกจากการคุกคามของจุนฮเวแต่มันคงช้าไป เพราะริมฝีปากของผมถูกรุกล้ำโดยจุนฮเวอย่างรวดเร็ว แรงบดจูบที่เกิดจากความโกรธทำให้ผมรู้สึกแสบตรงริมฝีปากขึ้นมา จุนฮเวบดจูบอยู่นานโดยไม่รู้จักพอบวกกับน้ำตาของผมที่ยังไหลไม่ยอมหยุดตั้งแต่อยู่บนรถ


“อึก...จะ...จุนอย่าทำ ฮืออออ”


เสื้อเชิ้ตของผมถูกอีกคนกระชากออกจากตัวเพียงแค่ครั้งเดียวก่อนที่เขาจะใช้ลิ้นร้อนสำรวจไปทั่วทุกที่ที่เขาต้องการ แรงบีบตรงสะโพกมันรุนแรงเกินไปจนผมต้องพยายามขยับกายหนีแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นจุนฮเวทับผมไว้ทั้งตัว


“จะขอให้ฉันปล่อยนายไปงั้นหรอ หึ! ความคิดนั้นไม่เคยมีในหัวของฉันเลยดงฮยอก”


“จะ...จุนฉันกลัว อย่าทำ”


แรงดูดดึงตามที่ต่างๆทำให้น้ำตาของผมไหลออกมาได้เรื่อยๆ ผมเดินมาได้แค่นี้จริงๆไม่ว่าจะทำยังไงจุนฮเวก็ไม่ฟังผมเลย ยิ่งอีกคนสัมผัสตัวผมเท่าไหร่ดูเหมือนสติของผมจะเลือนรางมากขึ้นเท่านั้น


“ฉันทำผิดอะไรทำไมนายต้องทำแบบนี้...ฮึก”


“......”


“แล้วนายกับพี่จินเป็นอะไรทำไมนายไม่บอกฉัน...ฉันทำผิดอะไรจุน”


สัมผัสตรงซอกคอหยุดลงหลังจากที่ผมเอ่ยชื่อของพี่ชายออกไป ผมยังคงมองภาพทุกอย่างเลือนรางเพราะหยาดน้ำตาของตัวเอง จุนฮเวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมอีกครั้งและเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนสติจะหายไปคือเสียงสุดท้ายที่ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาได้หลังจากนั้นผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย


“ฉันขอโทษดงฮยอก!

 

 

 





Junhoe part


แล้วนายกับพี่จินเป็นอะไรทำไมนายไม่บอกฉัน...ฉันทำผิดอะไรจุน


ผมชะงักทันทีที่ได้ยินดงฮยอกพูดถึงใครบางคน ความโกรธที่เคยมีในใจหายไปทันทีที่คนตัวเล็กถามถึงความผิดของตน ดงฮยอกนอนน้ำตาไหลด้วยสติที่เลือนรางเต็มที ก่อนที่ความรู้สึกผิดนั้นจะวิ่งเข้าชนผมอย่างจัง


ฉันขอโทษดงฮยอก!


“........”


ดวงตากลมปิดลงไปทันทีที่ผมเอ่ยขอโทษพร้อมกับจังหวะการหายใจของดงฮยอกที่สม่ำเสมออีกครั้งหลังจากที่มันถี่และเร็วก่อนหน้านี้


ผมทำได้เพียงนอนมองหน้าอีกคนเท่านั้นหลังจากที่ผมเกือบจะทำให้ดงฮยอกเกลียดผมจากการเอาแต่ใจตัวเองเมื่อกี้นี้ ริมฝีปากที่ผมเพิ่งจะใช้แรงบดเบียดเมื่อครู่ห้อเลือดอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะเสื้อเชิ้ตที่ขาดจากฝีมือของผมอีก ร่องรอยสีสดตามตัวของดงฮยอกมันทำให้ผมรู้สึกผิดกับอีกคนจริงๆ


เพราะไอ้สวะฮันบินมันเข้ามาวุ่นวายกับดงฮยอกมากเกินไป ข้อนี้ผมรู้ดีแต่ผมก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อคิดว่าดงฮยอกไม่เคยปฎิเสธมันสักครั้งลัวยิ่งครั้งนี้ผมได้เห็นมันทำแบบนั้นกับดงฮยอกความโกรธยิ่งเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว


“ฉันขอโทษจริงๆ”


ผมถอยห่างจากอีกคนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่องรอยเหล่านั้นเอาไว้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงผนังห้องมองหน้าของคนตัวเล็กที่หลับไหลอยู่บนเตียง ดงฮยอกไม่ได้ผิดอะไรเขาไม่ใช่หมากที่จะต้องใช้เดินในเกมส์นี้ ผมไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดจากความแค้นครั้งนี้ แต่ถ้าผมปล่อยเขาไปก็ไม่ได้




ใช่ ผมมันเห็นแก่ตัว!!!




“นายต้องเป็นของฉันแน่นอนดงฮยอก...ทันทีที่เรื่องนี้จบลง”




...............................................................................

งานร้าวรานก็มา เป็นกำลังใจให้ดงด้วยคะ

เม้นๆติชมได้นะคะ  

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #213 tagera_sweet (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:37
    ฮเวกับบินเล่นอะไรกันอยู่ น้องดงไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย
    #213
    0
  2. #138 INCHANN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:34
    สงสารดงแรงมากกกก ไม่เข้าใจความรู้สึกจุนเน่เลย ฮือออออ สงสารดงอ่ะ ฮันบินกับเน่ใครเลวใครดีคะไรท์ 555555
    #138
    0
  3. #75 aiivy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:53
    โอ่ยยย~~~~ เกือบล่ะๆดง เน่ก็ใจเย็นๆเซ่ อย่าทำร้ายดงดงของเค้าน่ะ
    #75
    0
  4. #73 wawa-viva (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:45
    แง้ๆๆๆๆๆ เน่อ่ะ ฟังดงดงบ้างดิ ใจเย็นหน่อยยยยยย ดงโกดเน่เลยไม่ให้อภัยเน่เลย!!
    #73
    0
  5. #72 m.hks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:00
    สงสารดง เน่อ่ะชอบรุนแรง รู้ว่าหวงแต่ชอบถนอมหน่อยสิ 
    #72
    0
  6. #71 m.hks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:55
    จุนเน่ใชไหมอ่ะที่เรียกดงฮยอก ซวยแล้วววว 
    #71
    0
  7. #70 wawa-viva (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:36
    ซวยแล้วหนูดง - - เน่ต้องโกดแน่เลยอ่ะ โอ้ยยยยยย เน่ต้องฟังดงอธิบายก่อนนะเข้าใจ?!
    #70
    0