::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 14 : : JunHyuk 10 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.พ. 59









JunHyuk 10







การติวในโครงการยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆเช่นเดียวกับความสัมพันธ์กำกวมของผมกับจุนฮเว ตั้งแต่วันนั้นผมกับจุนฮเวก็ยังคงทำตัวในโรงเรียนปกติ ไม่มีใครรู้ว่าผมกับเขาคบกันในแบบไหน แต่ก็มีหลายครั้งที่ยุนฮยองกับชานอูสงสัยและถามกับผมตรงๆแต่ผมก็บอกไปว่าไม่มีอะไร


เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าเรา...เป็นอะไรกัน


มันยังไม่ชัดเจน!


เพราะว่าใกล้จะสอบแล้วครูอยากให้พวกเราจับคู่กันติวแทนการติวกลุ่มนะ เพื่อให้ผลประเมินโครงการดีขึ้นด้วย


เสียงสั่งงานท้ายคาบของครูซึงฮุนดังขึ้นก่อนจะเก็บของเตรียมเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมสั่งกำชับครั้งสุดท้ายด้วยอีกประโยค


“อย่าลืม! จับคู่แล้วเขียนรายชื่อส่งครูด้วย”


“กูคู่จินฮยองนะ”


ชานอูเดินจากโต๊ะของมันมาบอกกับผมและยุนฮยองที่นั่งถัดไปข้างหลัง ด้วยเหตุที่ว่าการนั่งในห้องต้องสุ่มเลือกเอาจึงทำให้ผมไม่ได้นั่งด้วยกันทั้งสามคนเลยเป็นเรื่องที่ลำบากหน่อยที่จะสื่อสารกัน


“มึงอ่ะคู่ใครดง กูคู่กับจีวอนนะ”


“ไม่รู้อ่ะ”


ผมเงยหน้าจากหนังสือขึ้นไปตอบยุนฮยองที่เดินมานั่งที่ของจีวอนข้างๆผม แต่เสียงของใครบางคนก็ทำให้ผมต้องละความสนใจจากเพื่อนทั้งสอง


“ดงฮยอกคู่กันไหม”


ฮันบินนั้นเองที่เป็นคนเดินเข้ามาถามผมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ต่างจากเพื่อนผมสองคนที่มองหน้ากันเหมือนมันคุยกันทางสายตา ความจริงแล้วคู่กับฮันบินก็ไม่เป็นไร ผมไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร


ทว่า...


ดงฮยอกคู่กับกู มึงอย่ายุ่ง


ฮันบินเซไปข้างหลังเล็กน้อยจากแรงผลักของจุนฮเว และสายตาของเพื่อนๆที่มองมาทางจุนฮเวอย่างไม่พอใจ คือฮันบินก็ไม่ได้ผิดอะไร แล้วผมก็ยังไม่ได้บอกจุนฮเวว่าจะจับคู่ด้วย เขาแค่โมเมเอาเองทั้งนั้น


“ดงฮยอกไปคุยกับมึงตอนไหน”


“ไม่ต้องคุยหรอก ใช่ไหมดงฮยอก”


สายตาของจุนฮเวที่หันมาทางผมอย่างต้องการคำตอบและสายตาของฮันบินรวมถึงเพื่อนคนอื่นๆทำเอาผมอยากจะตบหน้าจุนฮเวสักทีที่โยนมาให้ผมง่ายๆ


ผมมองหน้าของจุนฮเวที่นิ่งเฉยแต่แฝงไปด้วยสายตาแกมบังคับ ถ้าผมไม่ทำตามคงเป็นเรื่อง


“อืม!


ในที่สุดคนที่ผมเลือกก็คือจุนฮเวอยู่ดี


“งั้นเริ่มติวเสาร์นี้เลยนะ...จะให้นายพักแค่วันอาทิตย์โอเคไหม”


ผมหันไปบอกอีกคนที่เดินอยู่ข้างๆเพื่อไปรอรถเมล์หลังเลิกเรียนเช่นทุกวัน ก่อนจะได้เพียงรอยยิ้มและการพยักหน้ารับของจุนฮเวกลับมา


“แล้วจะไปติวที่ไหนล่ะจุน”


อย่าแปลกใจเลยครับที่ผมเรียกเขาแบบนั้นเพราะตั้งแต่ที่เราเลื่อนขั้นสถานะก็เริ่มเรียกกันแบบนี้


“ห้องสมุดอ่ะ...จะไปอีกไหมล่ะ”


“มะ...ไม่ คนต้องเยอะแน่เลย”


ให้ตายผมก็ไม่ไปอีกแล้ว จะบ้ารึไงอันตรายเกินไปที่จริงแล้วก็ไม่ใช่แค่ห้อสมุดหรอกแต่มันก็ยังไม่หายกลัวอยู่ดี ซึ่งท่าทางนั่นของผมก็ทำให้จุนฮเวหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม


ไปติวที่บ้านฉันไง เงียบกว่าห้องสมุดตั้งเยอะ


“บ้านนาย!


“อือ ทำไมล่ะไม่ดีหรอ”


จุนฮเวทำหน้าตาสงสัย ซึ่งผมรู้ว่ามันเสแสร้งทั้งนั้นแล้วอีกคนก็เดินเข้ามาใกล้จนผมต้องรีบเดินถอยหลังออกไป


“ฉันไว้ใจนายได้หรอ”


“ได้สิ ฉันไม่ทำอะไรหรอก”


“.....”


“ถ้าทนได้น่ะนะ”


“ย่าห์!


ผมยกมือขึ้นตบแขนอีกคนอย่างแรงจนจุนฮเวต้องยกมือขึ้นมาลูบปรอยๆเพื่อบรรเทาอาการเจ็บ


“นี่! นายจะกลัวอะไรแม่ฉันก็อยู่ทั้งคน”


“....”


“อีกอย่าง ถึงจะอยู่ที่ไหนแต่ถ้าฉันอยากทำนายก็ไม่รอดหรอก”


ผมจะทำยังไงกับคนคนนี้ดี


ผมควรจะไปไหมครับ





50%




 เสียงหายใจฟึดฟัดของจุนฮเวทำให้ผมเริ่มรำคาญเพราะอีกคนเอาแต่นั่งไม่พูดไม่จาอะไรเลยเอาแต่หายใจแรงๆตั้งแต่ที่เขาไปรับผมมาจากบ้านแล้วพยายามจะลากผมขึ้นไปติวในห้องนอนของเขาให้ได้ แต่เมื่อผมปฏิเสธสุดว่าไม่ขึ้นไปจนอีกคนยอมทำตามแต่ใช่ว่าจะเต็มใจ


“ความจริงแล้วเราขึ้นไปติวกันข้างบนก็ได้นิ”


“ติวที่ไหนก็เหมือนกันแหล่ะ”


“ไม่เหมือนสักหน่อย ตรงนี้มันไม่สะดวก”


“ถ้านายไม่ติวฉันก็จะกลับ”


ผมปิดหนังสือจะเก็บใส่กระเป๋าแต่ก็มีมือของอีกคนดึงเอาไว้ซะก่อน คิดหรอว่าผมจะยอมเขาง่ายๆถึงผมจะรักเขาแค่ไหนแต่ผมก็มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนะ


“โอเคๆ ตรงนี้ก็ตรงนี้”

“.....”


“ติวๆครับติวแล้ว สอนสิ”


จุนฮเวยกมืออย่างยอมแพ้ก่อนจะเขยิบเข้ามาใกล้ผมที่นั่งอยู่บนพื้นในห้องโถงแล้วถือโอกาสนั่งซ้อนหลังอย่างแนบเนียน


“จุนฮเว!


“แค่นั่งใกล้เอง...นะ”


ผมมองอีกคนอย่างเหนื่อยใจในความดื้อด้านอะไรก็จะเอาให้หมด แวจะให้ผมทำยังไงได้ล่ะครับ


เราติวกันไปเรื่อยๆโดยที่จุนฮเวก็ไม่ขยับตัวไปไหนเลย มีหลายวิชาที่ผมเห็นว่าจุนฮเวก็ไม่ได้ไม่เข้าใจตรงไหน กลับกันเขากลับสามารถอธิบายและทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่เรากำลังติวได้อย่างดี


“ฉันก็ไม่เห็นว่านายจะไม่เข้าใจตรงไหนเลย แล้วเราจะติวกันไปทำไมล่ะ”


“ก็นั่นน่ะสิ”


“งั้นฉันกลับเลยดีกว่า”


ผมลุกขึ้นโดยที่ไม่ได้ให้จุนฮเวตั้งตัวแต่เสียงของผู้หญิงคนเดียวในบ้านซึ่งก็คือคุณน้าดาร่าที่ผมมาส่งขนมที่บ้านบ่อยๆนั่นเอง


“อ้าว! ดงฮยอกกลับแล้วหรอจ๊ะ กินข้าวกับแม่ก่อนสิค่อยให้จุนฮเวไปส่งก่อนก็ได้”


“เอ่อ...ครับ รบกวนด้วยนะครับ”


“รบกวนอะไรล่ะจ๊ะ หนูมากินได้ทุกวันเลยนะ”


“ขอบคุณครับ”


ผมยิ้มให้กับคุณน้าดาร่าก่อนจะหันไปมองดูจุนฮเวที่นอนยิ้มให้ผมอยู่บนโซฟาแล้วยังมาส่งสายตาล้อเลียนที่ผมทำท่าทางน้อมนอมเมื่อกี้อีก


“ไม่กินรึไงข้าวอ่ะ ไปสิฉันหิวแล้วจะกินนายแทนแล้วเนี้ย”


“ย่าห์! เดี๋ยวแม่ได้ยิน”


“หึ กลัวอะไร”


จุนฮเวยักไหล่ไม่สนใจก่อนจะเดินนำผมไปทางโต๊ะอาหารที่คุณน้าดาร่านั่งรออยู่


“พ่อล่ะครับแม่ ยังไม่กลับหรอ”


“ยังจ๊ะ วันนี้คงดึกรีบกินกันเถอะเดี๋ยวดงฮยอกจะกลับดึกนะ”


“ความจริงแล้วให้ดงฮยอกนอนกับผมก็ได้นะครับ”


ผมหันขวับมามองจุนฮเวแทบไม่ทัน อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่าที่พูดมาเมื่อกี้น่ะคิดอะไรอยู่ ผมหันกลับไปสบตากับคุณน้าดาร่าที่มองผมกับจุนฮเวยิ้มๆอยู่


“ถามเขารึยังว่าเขาจะนอนกับเรารึเปล่า”


“โถ่! แม่อ่ะแม่ก็ช่วยผมสิ”


ผมมองดูสองแม่ลูกกำลังเหย้าแหย่กันโดยมีผมเป็นหัวข้อสนทนาแต่ผมไม่ได้พูดอะไรเลย จนจุนฮเวหันมามองผมจนผมต้องก้มหน้าลงเช่นเดิม


“ว่าไงจ๊ะดงฮยอกจะยอมลูกแม่รึเปล่า”


“คะ..ครับ ความจริงแล้วเราเป็นเพื่อนกันครับ”


“อ้าว!แม่ก็นึกว่าเป็นแฟนกันแล้วซะอีก”


“ยังครับแม่...กำลังจีบอยู่”


จุนฮเวตอบคุณน้าดาร่าก่อนจะหันมายิ้มให้ผมจนผมต้องรีบเมินสายตานั้นทันที ให้ตายเถอะผมจะทำยังไงกับหัวใจตัวเองตอนนี้ดี มันจะทะลุออกมาแล้วนะ หยุดเต้นได้แล้ว!






 

อาหารมื้อค่ำจบลงอย่างชนิดที่ทำเอาผมแทบหัวใจวาย เพราะคำพูดเลี่ยนๆของจุนฮเวที่ทำเอาแม่ของตัวเองแท้ๆยังทำหน้าเอือมได้ ก่อนที่ผมจะขอตัวกลับโดยที่จุนฮเวมาส่ง และกว่าจะถึงบ้านร้านก็ปิดไปซะแล้ว


“อาบน้ำนอนเลยนะไม่ต้องอ่านหนังสือแล้ว”


“อือ ไปได้แล้ว”


“อย่าลืมฝันถึงฉันล่ะ จะรอ”


จุนฮเวหยอดผมตามเคยอย่างที่เขาทำทั้งวันก่อนจะขึ้นรถกลับไปตามที่ผมยืนไล่ตั้งนาน ผมเดินเข้ามาในบ้านด้วยหน้าตาแจ่มใส ถ้าแม่เห็นคงล้อผมถึงปีหน้าแน่ๆ แต่เสียงเรียกของใครบางคนกลับทำให้ใจผมกระตุกวูบขึ้นมาเมื่อได้ยิน


“ไปไหนกันมาหรอ...กับจุนฮเว”


“พี่จินฮวาน!


“พี่มารอตั้งนาน คุณน้าบอกว่านายยังไม่กลับ”


“พี่จินมีอะไรรึเปล่าครับ”


“อะ...อ่อพี่แวะเอากิมจิมาให้คุณน้าน่ะ”


“อ่อครับ”


ผมสังเกตเห็นแววตาลังเลของพี่ชายตัวเล็กที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เด็กๆเพราะบ้านของเราอยู่ในรั้วเดียวกันและสนิทกันมากแต่ตั้งแต่ที่พี่จินเข้ามหาวิทยาลัยก็เริ่มห่างกัน เพราะพี่จินบอกว่าที่มหาลัยกิจกรรมเยอะ ผมเลยอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ที่เห็นพี่เหนื่อยแบบนี้


“พะ...พี่”


“พี่คงเหนื่อยมาล่ะสิ ป่ะเดี๋ยวผมหาอะไรสดชื่นๆให้พี่กินดีกว่า”


“......”


“แม่บอกว่าที่มหาลัยอ่ะกิจกรรมเยอะมากเลยเรียนก็หนัก พี่สู้ๆนะครับ”


“......”


“ยิ่งตัวเล็กๆแบบนี้ ผมเป็นห่วงนะ”


ผมดึงแขนเล็กของพี่ชายไปทางห้องครัวแต่อีกคนกลับไม่ขยับตัวตามมาแต่อย่างใด พอผมหันกลับไปกลับเห็นน้ำหยดใสๆไหลออกมาตรงหางตาของพี่ชายตัวเล็ก แต่อีกคนกลับทำเพียงยืนมองผมนิ่งไม่พูดอะไร


“พี่จิน! ร้องไห้ทำไม”


“ปะ...เปล่าหรอกพอดีพี่แสบตาน่ะ”


“จริงหรอ ผมว่าไม่นะ พี่มีอะไรเล่าให้ผมฟังได้นะครับ”


“อือ..”


“ผมน้องพี่นะ อย่าลืมสิ”


“จริงสินะ นายก็น้องพี่...”


“ผมว่าไปนอนดีกว่าพี่จินจะได้พักผ่อนด้วยนะครับ”


“อือ...”


ผมยิ้มใหhพี่ชายก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนของบ้านพร้อมกับหันมามองพี่จินที่เดินออกทางหลังบ้านไปบ้านอีกหลัง แต่เมื่อผมเดินขึ้นมาถึงชั้นบนที่เป็นชั้นกระจกภาพที่ผมมองเห็นด้านนอกบ้านของอีกฝั่งที่พี่จินเพิ่งเดินไปกลับปรากฎผู้ชายตัวสูงที่ผมเพิ่งจะบอกลาเมื่อสักครู่กับพี่ชายตัวเล็กที่กำลังดึงมือของอีกคนจากด้านหลังและดูเหมือนเขากำลังร้องไห้ พี่จินตัวสั่นจนผมที่มองจากที่ไกลๆยังเห็นได้ชัด จุนฮเวทำเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อพี่จินกอดรั้งเขาจากด้านหลังเขาไม่ได้ตอบรับแต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธกอดนั้น


ขาของผมชาอยู่กับที่ทันทีที่จุนฮเวสลัดพี่ชายของผมจนล้มลงบนพื้นแล้วเดินขึ้นรถไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่นั่งร้องไห้อยู่บนถนนแต่อย่างใด ในที่สุดผมได้เห็นแล้วว่าพี่จินฮวานกับจุนฮเวรู้จักกันไหมภาพที่ผมเห็นตอนนี้ยืนยันแล้วว่าคำตอบคืออะไร


แต่ที่ผมไม่รู้คือ...ความสัมพันธ์ของเขาอยู่ในแบบไหนทั้งตอนนี้และที่ผ่านมา


ครืน ครืน


มือถือในมือที่สั่นแจ้งเตือนโปรแกรมแชทจากจุนฮเวเรียกให้ผมละความสนใจจากพี่ชายก่อนจะปรากฏข้อความของเขาขึ้นมา


Junhoe

นายลืมหนังสือไว้บนรถ

พรุ่งนี้จะเอาไปคืนล่ะกันนะ

นอนได้แล้ว

ฝันดีครับ

 

ผมลังเลที่จะตอบอีกคนกลับไปเพราะไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง จะให้ผมเมินก็ไม่ได้เพราะเขาก็ไม่ได้ทำผิดอะไรแต่จะให้ผมตอบกลับไปอย่างปกติภาพของคนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ตอนนี้ก็ทำให้ผมไม่กล้าทำตามที่ใจต้องการ


ผมควรจะเดินหน้าต่อไป...หรือควรจะหยุดอยู่ตรงนี้


ผมเลือกไม่ได้สักทาง...


                                                                                                                    

                                                                                                                       Donghyuk

                                                                                                                   พรุ่งนี้เจอกัน

                                                                                                                   ฝันดีเช่นกัน

 



..................................................

งานนี้มีคนร้าวรานแน่นอน ลงให้อีกครึ่งแล้วนะ

ช่วงนี้จะลงช้าหน่อยเพราะไรท์เรียนหนักและกิจกรรมเยอะ

อย่าทิ้งกันนะรีทเป็นกำลังใจให้กันด้วย


ส่วนตอนหน้ามาดูว่าหนูดงจะทำยังไง

เม้นๆให้ไรท์และ junhyuk ได้นะคะ^^

 

 








 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #212 tagera_sweet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:32
    จะเกิดความความร้าวฉานแล้วใช่ไหม
    #212
    0
  2. #137 INCHANN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:28
    ร้าวมากกกก สงสารดง ทีมดงฮยอกค่ะ จุนฮเวชอบดงจริงๆนะ ได้โปรดเห็นใจ
    #137
    0
  3. #69 aiivy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:44
    สู้ๆๆน้าดงดง เดินหน้าต่อไป สตรองง!!
    #69
    0
  4. #68 lamonza_love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:29
    ฮันบินไปไหนนนนนนน มาเอาพี่จินไปเลยแก
    แล้วเลิกนิสัยแย่ๆได้แล้วงือออออออ สงสารดงเลยที่ไม่รู้อ่ะไร แต่ต้องมาเจ็บ
    #68
    0
  5. #67 bjmixx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:32
    รอค่ะ ฮือออ ทำไมมุ้งมิ้งกันจัง ตอนหน้ามันต้องมีอะไรแน่ๆ มาอัพเร็วๆนะค้าา
    #67
    0
  6. #66 bjmixx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:32
    รอค่ะ ฮือออ ทำไมมุ้งมิ้งกันจัง ตอนหน้ามันต้องมีอะไรแน่ๆ มาอัพเร็วๆนะค้าา
    #66
    0
  7. #65 wawa-viva (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:46
    ตั้ลร๊ากกกกกกกรอน้าาาาาาาาา
    #65
    0
  8. #64 aiivy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:56
    รอออออออออค่ะ
    #64
    0
  9. #63 aiivy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:56
    รอออออออออค่ะ
    #63
    0