::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 12 : : JunHyuk 8 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 59






JunHyuk 8




Junhoe part


“ดงฮยอก”


“พี่จินฮวาน”


เพราะเสียงของใครบางคนที่เรียกดงฮยอกเลยทำให้ผมไม่ทันได้คุยกับดงฮยอกเข้าใจดี ซึ่งมันทำให้ผมหงุดหงิดมาก แต่มันก็เป็นเวลาเพียงไม่นานเท่านั้นเมื่อผมเห็นว่าใครเป็นเจ้าของเสียงนั้น


“พี่จินก็มาดูหนังเหมือนกันหรอครับ”


เสียงใสของดงฮยอกเอ่ยถามคนมาใหม่ทันทีที่เดินเข้ามาถึงเราสองคน ผมไม่อยากให้เรามาอยู่ในสถานการณ์ที่มันอันตรายแบบนี้เลยจริงๆนะ


“อือ แล้วนายล่ะดูเสร็จแล้วหรอ”


“ครับ จะกลับแล้ว อ่อ จุนฮเวนี่พี่จินฮวานลูกพี่ลูกน้องฉันเอง”


ผมทำเพียงมองหน้าอีกคนแล้วพยักหน้ารับอย่างขอไปทีจนดงฮยอกต้องตีแขนผมมาเบาๆหนึ่งทีก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจมาให้ที่ผมทำแบบนั้น ซึ่งผมคิดว่าผมทำถูกแล้ว


“ส่วนนี่จุนฮเวครับเป็น...”


“แฟน!ดงฮยอก” ผมรีบพูดส่วนดงฮยอกทันทีก่อนที่ผมจะหันไปเห็นสีหน้าของจินฮวานที่ดูจะยากเกินคาดเดา


“อ้าวพี่จินอยู่นี่เอง ผมตามหาตั้งนาน” เสียงของฮันบินดังขึ้นข้างหลังก่อนที่มันจะใช้มือโอบไหล่จินฮวานไว้หลวมๆพร้อมกับสีหน้าอย่างคนชนะที่ส่งมาให้ผม


“ดงฮยอกกลับกันได้แล้ว” ผมจับมือให้ดงฮยอกหันหลังกลับมาหาผมก่อนที่ฮันบินมันจะมายุ่งกับดงฮยอก ซึ่งแม้มันจะเป็นแต่ความคิดของผมแต่ผมก็คิดว่ามันถูก นิสัยของมันไม่เคยเปลี่ยนหรอก


“นายชื่อดงฮยอกใช่ไหม เราเรียนห้องเดียวกันไง”


“อะ...อ่อ ใช่ๆ”


“พี่จินเคยเล่าให้ฉันฟังว่านายเป็นน้องพี่จิน จะกลับบ้านแล้วหรองั้นกลับพร้อมกันเลยไหมฉันจะไปส่งพี่จินพอดี”


“ไม่ต้อง” ผมพูดตัดบทฮันบินทันทีก่อนที่ดงฮยอกจะพูดอะไร


“จุนฮเวความจริงแล้วบ้านฉันกับพี่จินก็อยู่ใกล้กันกลับพร้อมกันก็ได้นิ” ดงฮยอกหันมาพูดกับผมให้ได้ยินกันแค่สองคน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ว่ะ ผมไม่ชอบเลยที่ดงฮยอกสนิทและพูดคุยกับใครง่ายๆโดยเฉพาะคนๆนั้นเป็นฮันบิน


ผมไม่โอเค


“ฉันเป็นคนไปรับนายมา ฉันจะไปส่งนายเอง”


“ไม่เห็นเป็นไรนิจุนฮเว ดงฮอยกก็น้องพี่กลับกับพี่ก็ได้”


“ดงฮยอกก็แฟนผม ผมมีปัญญาไปส่งเองได้เหมือนกัน” ผมตัดสินใจดึงแขนดงฮยอกให้เดินตามผมออกมาหลังจากที่ตอกกลับจินฮวานไปเสียงดัง ซึ่งแน่นอนดงฮยอกต้องไม่พอใจมันแน่นอน


 





รถที่เคลื่อนตัวมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของดงฮยอกก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆเปิดประตูออกไปเงียบๆ ตั้งแต่ที่ดงฮยอกเห็นผมตะโกนตอกหน้าจินฮวานไปดงฮยอกก็เอาแต่นั่งเงียบ ไม่รู้ว่าโกรธหรือกลัว


“เดี๋ยว!


“อะ...อะไร” ดงฮยอกทำเพียงขานรับผมแต่ไม่หันกลับมามองหน้ากัน นี่กลัวผมสินะ


“จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ”


“เอ่อ ขอบคุณนะที่มาส่ง”


“แค่นี้” ผมก้มหน้าลงไปมองอีกคนที่เอาแต่หลบสายตาผม


“หันมาคุยกันดีๆดงฮยอก”


ดงฮยอกค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแล้วสบตากับผมเพียงแวบเดียวก่อนที่อีกคนจะหลบตาผมอีกครั้ง


“มีอะไรรึเปล่า”


“นายไม่โกรธฉันใช่ไหม เรื่องวันนี้”


“ฉันไม่รู้ว่านายเป็นอะไรแต่ฉันคิดว่านายคงจะมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น”


คำตอบของดงฮยอกทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำไมนายรักแบบนี้ว่ะ


“เข้าบ้านได้แล้ว แล้วก็พรุ่งนี้จะมารับไปเรียน”


“ไม่ ไม่ต้องฉันไปเองได้” ทำไมต้องปฏิเสธด้วยว่ะ


“ฉันจีบนายอยู่รู้ไว้ซะด้วย อ่อแล้วก็อย่ายุ่งกับไอ้ฮันบินมันไม่ดี เข้าบ้านได้แล้ว”


“ฉันไม่เข้าใจนายเลยจุนฮเว”


ถึงปากของอีกคนจะบ่นแต่ก็ยอมเดินเข้าบ้านตามที่ผมบอกโดยดี


ถ้าตอนนั้นผมเลือกที่จะเข้าไปหาดงฮยอกแล้วไม่สนใจจินฮวานเรื่องราวมากมายคงไม่เดินมาถึงทางตันอย่างนี้


ทั้งๆที่ผมมองดงฮยอกมาโดยตลอดๆแต่ก็ทิ้งจินฮวานไม่ได้


ผมรู้สึกดีกับดงฮยอกตั้งแต่ที่เห็นครั้งแรก


แต่ผมก็มีจินฮวานในตอนนั้นเหมือนกัน


เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะผมเอง ผมเป็นคนเริ่มต้นมันเอง และผมจะเป็นคนจบทุกอย่างด้วยตัวผมเอง






50%





หลังจากที่ผมส่งดงฮยอกถึงบ้านแล้วผมก็ต้องใช้ความตั้งใจในการขับรถกลับบ้านอย่างมากเพราะในหัวเอาแต่คิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งในวันนี้แล้วที่ผ่านมา ผมทำถูกแล้วใช่ไหมที่ทำแบบนี้ เหมือนกับว่าทุกอย่างมันตันไปหมด ทุกครั้งที่ผมเห็นหน้าดงฮยอกแล้วย้อนกลับไปคิดถึงใครอีกคนมันตอกย้ำว่าทุกอย่างเพราะผมเป็นคนที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น


“เฮ้ย!!!


เมื่อผมมองเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านของผมก็ต้องถอนหายใจออกมาแรงๆเพื่อระบายความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นจากคนคนนั้น


เขายังต้องการอะไรจากผมอีกงั้นหรอ!


“มีอะไร”


ผมตัดสินใจลงจากรถเพื่อเข้าไปคุยกับจินฮวานดีๆไม่ให้มีเรื่องอะไรอีก สายตาที่อีกคนมองผมด้วยความผิดหวังเล็กๆ เฮอะ ผมไม่ใช่หรอที่ต้องเป็นคนรู้สึกแบบนั้น


“ทำไมต้องเป็นดงฮยอกด้วยจุนฮเว”


“....”

“ทำไมนายทำกับพี่แบบนี้”


ผมทำได้เพียงยืนมองอีกคนที่ตัดพ้อใส่ผมในประโยคหลังพลางดึงเอามือของผมไปกุมไว้อย่างถือสิทธิ์


“เรื่องตอนนั้นนายเข้าใจผิด...”


“ถ้าจะมาเพื่อพูดเรื่องนี้ก็กลับไปซะ...ผมไม่อยากฟัง”


ผมสะบัดมือของจินฮวานออกก่อนจะกลับหลังหันเพื่อจะเดินเข้าบ้าน ผมไม่อยากกลับไปอยู่ในเหตุการณ์เดิมๆจากคนคนเดิมที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้


“นายอย่าหันหลังให้พี่อีกเลยนะ ขอร้อง ฮึก! หันกลับมาเถอะนะ”


“....”


“อย่าทำแบบนี้เลย”


ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนที่ไม่มีเหตุผล แต่ทุกครั้งที่ผมใช้เหตุผลกับจินฮวานมันก็ไม่มีสักครั้งเลยที่มันจบลงอย่างที่ผมคิด มันกลับกลายเป็นว่าผมเองที่ต้องคอยเจ็บปวดกับสิ่งที่ผมทำลงไป


“พี่กลับไปเถอะครับ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”


ผมหันกลับไปพูดกับจินฮวานที่ยืนน้ำตาเอ่ออยู่ข้างหลัง ถ้าเป็นแต่ก่อนที่ผมยังไม่เข้าใจอะไรดี ผมคงจะรู้สึกเจ็บปวดกับหยดน้ำตาของคนตรงหน้า แต่ต่อจากนี้ไม่มีอีกแล้ว


“ไม่! นายอย่าเดินตามเกมส์ที่ฮันบินวางเอาไว้เลยนะ”


“.....”


“นายก็รู้ว่าเขาต้องการให้เราทะเลาะกัน”


“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นพี่ก็เอาแต่โทษคนอื่น ทำไมไม่คิดบ้างล่ะครับว่าที่เกิดขึ้นเพราะตัวพี่เอง”


“.....”


“พี่บอกผมว่าอย่าเดินตามเกมส์ที่ไอ้ฮันบินวางไว้ ทั้งๆที่ตัวพี่เองเป็นคนสร้างมันขึ้นมาก”


“นายกำลังเข้าใจผิดนะจุนฮเว มัน...”


“ผมเข้าใจถูกทุกอย่าง พอสักที! หยุดเถอะ พี่ไม่เหนื่อยบ้างรึไง”


จินฮวานทำเพียงส่ายหน้าไม่ยอมรับผิดก่อนจะก้าวเข้ามากอดผมเอาไว้แน่น สัมผัสที่ผมไม่เคยได้รับมานาน สัมผัสที่ผมถูกแย่งชิงไป หรือ มันเดินไปจากผมเองผมก็ไม่แน่ใจ


“ปล่อย!


จินฮวานยังคงกอดผมแน่นกว่าเดิม จนอีกคนใช้ริมฝีปากกดจูบปากของผมอย่างฉวยโอกาส มือเล็กที่โอบรัดรอบคอของผมเอาไว้อย่างออดอ้อน แต่ถึงแม้อีกคนจะพยายามเรียกร้องความสนใจยังไงผมก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลยกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น


สัมผัสตรงริมฝีปากหยุดลงหลังจากที่อีกคนเริ่มใช้จมูกไล้ไปตามลำคอของผม ทำไมเขาต้องทำให้ผมรุ้สึกรังเกียจเขาขึ้นทุกวัน


พลัก!


ผมตัดสินใจผลักจินฮวานออกให้พ้นตัวก่อนที่อีกคนจะเซไปชนกับใครบางคนที่ผมไม่ชอบหน้ามัน


“ผมเจ็บปวดใจจริงๆนะที่มาเห็นฉากที่ทำเอาแทบคลิ่นไส้”


“ฮะ...ฮันบิน!


ผมกำลังมองดูจินฮวานที่พยายามจะดิ้นรนเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการของฮันบินแต่มันคงไม่เป็นผล


ก่อนที่มันจะหันมากวนน้ำโหผมอีกคน


“อย่ารุนแรงกับเขานักสิว่ะ”


เฮอะ! ผมเกลียดที่มันทำแบบนี้ที่สุด


ผมเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าและแววตาอ้อนวอนจากจินฮวานที่เขาคงหวังว่าจะได้รับจากผม ก่อนที่ผมจะหันหลังกลับอีกครั้งเพื่อจะเตรียมข้าบ้าน ถ้าไม่ติดตรงที่ว่า...


“ดงฮยอกนี่ก็น่ารักนะ นายว่าไหมจินฮวาน”


“มึงอย่ายุ่งกับดงฮยอกแม้แต่ปลายเล็บไม่งั้นมึงอย่าหาว่ากูไม่เตือน”


“หึ! แค่นี้ทำหวง”


“ที่ผ่านมากูจะถือว่ากูหลงผิด อย่ายุ่งกับดงฮยอก”


ผมตอกย้ำประโยคที่ผมควรจะทำให้ตัวเองเข้าใจซ้ำๆเมื่อสายตาสบเข้ากับจินฮวานที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ในอกของฮันบิน


“ถ้ามึงบอกว่าจินฮวานเป็นคนสร้างเกมส์นี้ขึ้นมา”


“.....”


“กูก็จะถือว่าดงฮยอก..เป็นหมากอีกตัวที่มึงใช้เดินในเกมส์”




............................................................

ต่อให้ครบแล้วนะคะ เรื่องเดินทางมากำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เม้นๆเป็นกำลังใจกันหน่อย ติชมได้เลยนะ

เจอกันตอนหน้าคะ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #210 tagera_sweet (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:26
    ฮันบินคนร้ายกาจ
    #210
    0
  2. #135 INCHANN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:19
    ดุเดือดดดดดด เน่เลิกชอบพี่จินแล้วสินะ เน่ปกป้องดงด้วยนะ ฮันบินดูร้ายกาจมากอ่ะ 555555555
    #135
    0
  3. #93 BlackJee_Black (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 17:23
    ฮันบินนี่มีปมอะไรกับเน่อ่ะ ทำไมต้องร้ายขนาดนี้ ไม่เข้าใจ พี่จินอีก
    #93
    0
  4. #62 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:54
    บินอย่ายุ่งกับดงเลยยย เอาจินไปแล้วยังจะมาแย่งดงไปอีกหรอ เกลียดอะไรเน่ขนาดนั้น!!
    #62
    0
  5. #50 m.hks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 18:13
    โอยยยย ทำไมบินน่ากลัวอ่ะ 5555
    #50
    0
  6. #49 Raining. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 17:39
    มาต่อเร็วๆนะคะ สนุกกก
    #49
    0
  7. #48 lamonza_love (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 03:31
    บีใจนี่ไงอ่ะ โอ้ยยยยย งง บินร้ายมากแก
    #48
    0
  8. #47 wawa-viva (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 01:36
    เรารู้สึก... บินกะพี้จินน่ากลัวไงไม่รู้อ่ะ แง้ๆๆๆๆๆๆทำไงดีล่ะเน่เอ้ยยยย
    #47
    0
  9. #46 wawa-viva (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 15:36
    บินน่ากลัวง่ะะะะะ
    #46
    0