[EXO]OS//SF Kuma's

ตอนที่ 3 : [OS]-CHANYEOL X BAEKHEE- //Teacher

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

OS

 [ ชานยอล X แบคฮี ]

 

18.30 น.

แบคฮี จงอิน ถ้าเลิกซ้อมเมื่อไรก็ปิดโรงยิมให้ครูทีนะ ครูมีประชุมต่อเสียงคุณครูตะโกนคุยกับเด็กผู้หญิงร่างเล็กแล้วก็เด็กผู้ชายผิวสีแทนด้วยท่าทางที่รีบร้อนเป็นพิเศษ แต่มันก็ไม่แปลกหรอกในเมื่อก่อนหน้านี้คุณครูบอกพวกเขาว่าจะรีบไปประชุม


ได้ค่ะ


ครับ


แบคฮี  วันนี้ฉันคงอยู่ซ้อมจนถึง 19.30น. ไม่ได้หรอกนะ ว่าแต่จะกลับพร้อมกันเลยหรือเปล่าเด็กหนุ่มผิวสีแทนพูดออกมาด้วยสีหน้าสบายๆตอนที่มานั่งตรงโต๊ะเพื่อพัก ยื่นมืออกไปเช็ดหน้าให้เด็กสาวกระโปรงสั้นที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งเธอก็ไม่ได้เอียงใบหน้าหลบแต่อย่างใด


นายกลับไปก่อนเถอะจงอิน ฉันยังไม่อยากกลับบ้านเท่าไร


แล้วจะกลับอย่างไง  นี่!!แล้วฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เอาชุดพละมาเปลี่ยนเวลาที่จะซ้อม มันโป๊นะ เธอไม่เข้าใจหรือไงจงอินเอ่ยออกมาด้วยเสียงดุๆ  เขาเคยบอกแบคฮีไปหลายรอบแล้วว่าไม่ควรที่จะใส่กระโปรงสั้นๆมาซ้อม เพราะเวลาที่กระโดดทีกระโปรงก็เลิกไปเกือบจะถึงอก แต่แบคฮีก็ไม่ได้มีทีท่าสนใจคำพูดของจงอินสักเท่าไร


ฉันจะใส่อะไรมันก็เรื่องของฉัน ว่าแต่นายเถอะ จะกลับแล้วไม่ใช่หรอ


ฉันก็แค่เป็นห่วง อย่าแบบนี้เลยเลยน่าจงอินพูดออกมาด้วยโทนเสียงที่ติดจะอ้อนหน่อยๆ


เราไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ต้องมาห่วงฉัน


แล้วเรื่องเมื่อวานตรงสระว่ายน้ำล่ะ เธอจะบอกว่ามันไม่มีอะไรงั้นหรอ


ฉันไม่ได้บอกว่ามันไม่มีอะไร และนายก็ไม่ใช่คนแรกที่ฉันมีอะไรด้วย จำไม่ได้หรอเราบอกกันไว้ว่าอย่างไง...มีแค่ร่างกายเท่านั้นที่เราจะสนุกไปด้วยกัน หัวใจฉันไม่ว่าใครก็ไม่มีวันได้มันไปหรอกแบคฮีพูดเรื่องจริง เธอไม่ได้มีอะไรกับแค่จงอิน เด็กห้องFที่ชื่อจองกุกเธอก็เคยมีอะไรกับเขามาแล้วและหมอนั่นก็ไม่ได้มีทีท่าอะไรเท่ากับจงอิน เราเพียงสนุกไปด้วยกันเท่านั้นเมื่อมีอารมณ์แต่ตอนนี้เธอไม่ได้มีอะไรกับหมอนั่นแล้วล่ะ เพราะว่าเธอรู้สึกเบื่อ มันเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวยเท่านั้น


นายควรเลิกจีบฉัน และตัดใจไปเถอะ ฉันไม่อยากผูกมัดกับใคร เด็กสาวร่างบางพูดออกไปโดยที่ไม่ได้หันมองเด็กหนุ่มผิวแทนด้วยซ้ำ เธอแค่เพียงมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก มองสีส้มสลับเหลือของมันและพูดออกมา อย่าเอาหัวใจของนายมาผูกมัดกับฉันเลยจงอิน


ไม่ว่าอย่างไงฉันก็จะจีบเธอให้สำเร็จ ฉันไม่สนหรอกว่าฉันจะเป็นคนแรกหรือคนที่เท่าไรของเธอ


ย่าห์...นายมันดื้อชะมัดแบคฮียื่นมือออกไปยืดแก้มของจงอินทั้งสองข้าง แน่นอนล่ะจงอินไม่มีทางร้องออกมาหรอก เขาชอบจะตายเวลาที่แบคฮีสัมผัสเขาแบบนี้


ฉันจะกลับบ้านและนะ ขอรางวัลให้คนที่อยู่ซ้อมเป็นเพื่อนหน่อยสิจงอินยื่นหน้าเข้าไปใกล้และแบคฮีก็รู้ได้ทันทีว่าคนข้างๆเธอต้องการอะไร เธอจึงเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ ประกบริมฝีปากลงไปเบาๆแค่แตะเท่านั้นไม่ได้มีอะไรที่มากไปกว่านั้น


กลับบ้านดีๆล่ะ ถ้านายเป็นเด็กดีกับฉันรับรองว่าเรายังสนุกกันไปได้อีกนานพูดด้วยเสียงแหบพร่า ลูบสันกามได้รูปสวยของจงอินช้าๆ


ฉันจะเป็นเด็กดีสำหรับแบคฮีเสมอ กลับบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยล่ะจงอินสะพายกระเป๋าเดินออกไป และหันกลับมามองแบคฮีด้วยสีหน้ายั่วยวน  ถ้าไม่ติดว่าวันนี้จงอินมีธุระต้องรีบกลับไปทำ คงได้ทำเรื่องสนุกๆด้วยกันเหมือนอย่างเมื่อวานแน่นอน

 

จงอินกลับไปแล้วตอนนี้เธอก็ต้องอยู่ในความเงียบคนเดียว ทำไงได้ก็แบคฮีไม่อยากกลับบ้าน...ไม่อยากกลับไปเจอความวุ่นวายที่บ้าน เธอเองไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพ่อแม่ต้องทะเลาะกันทุกวันถ้าเกิดว่าอยู่ด้วยกันไม่ได้ ก็น่าจะแยกกันอยู่ เพราะแบบนี้มันแย่กว่าเป็นไหนๆอยู่ด้วยกันแต่ไม่เคยคุยกันดีๆ


เฮ้ออออหญิงสาวถอนหายใจให้กับความคิดทั้งหมดเมื่อครู่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อมีสายเรียกเข้า ตอนนี้จงอินคงจะถึงบ้านแล้วสินะถึงได้โทรมาหาได้ เอาล่ะรับโทรศัพท์จงอินเสร็จเขาว่าจะไปเดินเล่นที่สระสักหน่อย เดี๋ยว 19.30น. ค่อยกลับบ้าน

 

….

 

เมื่อเดินไปจนถึงสระว่ายน้ำเธอก็นั่งลงบริเวณขอบสระ แช่ขาลงไปในน้ำ ถ้าวันนี้เธอเอาชุดว่ายน้ำมาด้วยก็คงจะดี แต่ถ้าไม่มีคาบเรียนเธอไม่เอามาหรอก ก็เธอเป็นนักกีฬาแบดมินตันนี่จะให้ใส่ชุดว่ายน้ำตีแบดหรืออย่างไงกัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเข้าไปในทวิตเตอร์


แบคฮีเบื่อแต่จะให้กลับบ้านมันก็ไม่ใช่เรื่อง แอพสีฟ้าเด้งขึ้นมาเธอเลือกที่จะตรวจสอบความเคลื่อนไหวในแอคหลักก่อน บนหน้าทล.ตอนนี้เต็มไปด้วยการหวีดถึง คุณครูชานยอล


คุณครูชานยอลเป็นคุณครูที่ย้ายเข้ามาใหม่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แบคฮียอมรับเลยว่าหน้าตาของคุณครูเป็นที่ดึงดูดจริงๆ ไหนจะเรื่องราวที่ได้ยินต่อๆกันมาอีกว่าคุณครูชานยอลเป็นเสือผู้หญิง วันไนท์สแตนงี้ ซึ่งเธอก็ไม่แปลกใจเท่าไรหรอกถ้าจะเป็นแบบนั้น ทำไงได้ก็คุณครูหน้าตาดีซะขนาดนั้น มีเด็กไปอ่อย เขาก็แค่สนองความต้องการของตัวเองแถมช่วยให้เด็กขี้อ่อยพวกนั่นเลิกร่าน มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือไง

 

เธอเองยังอยากรู้เลยว่าคุณครูจะเด็ดเหมือนกับที่คนอื่นๆพูดกันหรือเปล่า

 

แบคฮีกดออกจากทวิตเตอร์เมื่อมีการแจ้งเตือนจากกรุ๊ปไลน์เข้ามา พอเปิดอ่านก็ยังเป็นเรื่องของคุณครูสุดฮอตอยู่ดี ยิ่งเป็นแบบนี้มันยิ่งทำให้แบคฮีอยากพิสูจน์แล้วล่ะ ว่าเรื่องที่ได้ยินคนอื่นเล่าต่อๆกันมาจะเป็นเรื่องจริงไหม หรือว่าเป็นเพียงแค่เรื่องใส่สีตีไข่นินทาทั่วๆไป


 เธอเองเป็นนักกีฬาของโรงเรียนเพราะฉะนั้นโรงยิมคือสถานที่ที่เธออยู่บ่อยยิ่งกว่าห้องเรียน และแน่นอนคุณครูชานยอลเป็นคุณครูพละ เธอเจอกับคุณครูอยู่บ่อยๆท่าทางก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรมากนี่ แต่เธอก็เคยแอบเห็นคุณครูหนุ่มมองกางเกงสั้นๆของเด็กผู้หญิงอยู่เมื่อกัน แต่ทำไงได้ยัยคนพวกนั้นก็ตั้งใจใส่กางเกงตัวสั้นในวันที่เรียนกับอาจารย์ไม่ใช่หรือไง


เธอเคยได้ยินกลุ่ม มินอาพูดอยู่ว่าจะต้องใส่สั้นๆเพื่อเป็นที่ดึงดูดสายตาของคุณครูชานยอล กลุ่มของมินอาเลย สั้นยกกลุ่ม แต่แล้วอย่างไงล่ะ ในเมื่อกลุ่มมินอาทำได้แบคฮีก็ทำได้เหมือนกัน

 

แบคฮีเดินกลับไปที่โรงยิมเพื่อจะไปขนสำภาระและลากตัวเองกลับบ้าน แต่ก็มีเสียงทุ้มๆแหบๆของใครบางคนดังขึ้นมาซะก่อน


นักกีฬาแบดคนเก่งของโรงเรียนบยอน แบคฮี เธอยังไม่กลับบ้านอีกหรือไง

 

แน่นอนเธอจำมันได้แม่นว่าเป็นเสียงของใคร

 

อ๋อ ค่ะ หนูกำลังจะกลับแล้วล่ะ คุณครูพึ่งเลิกประชุมหรอค่ะแบคฮีหันหลังกลับไปเพื่อสนทนากับคุณครูหนุ่ม ทันทีที่หันกลับไปเธอก็ต้องแปลกใจ ทำไมตอนนี้คุณครูถึงหล่อแบบนี้นะ เมื่อเช้าไม่เห็นจะหล่อเท่านี้เลยนี่ ทรงผมที่ไม่ได้ถูกเซตจนเป็นทรงมากเท่าไรกับชุดวอร์มadidas ตัวเดียวกันกับเมื่อเช้าแต่ทำไมพอเป็นเวลานี้ถึงหล่อกว่าเดิมได้นะ เธอยังคงคิดอยู่ในใจซ้ำๆ หรืออาจจะเป็นเพราะท่าทางที่ที่ดูขี้เล่นกว่าเวลาสอนกันนะ

 

ครับ ผมพึ่งจะประชุมเสร็จแล้วแบบนี้จะกลับบ้านอย่างไง มันมืดแล้วเดี๋ยวผมไปส่งเอง

 

ก็เสียงของคนที่ฮอตที่สุดในตอนนี้อย่างไงล่ะ

 

ขอบคุณค่ะ แต่หนูไม่อยากรบกวน ยิ่งคุณครูพึ่งประชุมเสร็จมาด้วย คงเหนื่อยน่าดูแบคฮีไม่อยากรบกวนคุณครูชานยอลเพราะเธอคิดว่าอย่างไงซะเราก็มีโอกาสได้เจอกันบ่อยๆอยู่แล้ว แถมเธอยังเป็นนักกีฬาคนเก่งของโรงเรียนด้วยกลุ่มของมินอาน่ะสู้เธอไม่ได้แน่นอน ถ้าคนอย่างบยอนแบคฮีอยากจะได้ขึ้นมา

 

คุณครูปาร์ค ชานยอล

 

คุณเป็นผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวอันตรายจะตาย วันนี้แฟนคุณก็ไม่อยู่ด้วยนี่

 

“….”

 

แต่ว่าคุณช่วยผมจัดของหน่อยได้มั้ยครับ ผมพึ่งย้ายมาของยังไม่เรียบร้อยเท่าไรเลย แล้วเดี๋ยวเสร็จเมื่อไหร่ผมจะไปส่งคุณเอง แบบนั้นตกลงมั้ยครับ

 

นี่คุณครูจะไปส่งหนูให้ได้เลยใช่มั้ยคะ งั้นเอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยคุณครูเองตอนนี้แบคฮีคิดอะไรสนุกๆออกแล้วล่ะ นี่คงจะเป็นโอกาสของเขาแล้วสินะ ที่จะได้รู้สักทีว่าแท้จริงแล้วคุณครูชานยอลเป็นคนแบบไหน เป็นคนแบบที่คนอื่นพูดกันหรือเปล่า

 

ชานยอลเดินนำเข้าไปในห้องพักครูยกของในลังออกมาวางบนโต๊ะ แบคฮีเห็นแบบนั้นเลยเดินเข้าไปข้างหลังตั้งใจแนบตัวเข้าไปใกล้ให้หน้าอกของตนสัมผัสกับแผ่นหลังของคุณครูชานยอล  คุณครูยังนิ่งแฮะ ไม่เห็นจะร้ายอะไรตรงไหน ถ้าเขาไปทำแบบนี้กับจงอิน รับรองหมอนั่นจับเขากดหน้าแนบลงกับโต๊ะแล้วกระแทกแกนกายเข้ามาในตัวเขาไม่หยุดแน่นอน

 

คุณครูจะให้หนูช่วยอะไรหรอคะ ของคุณครูก็ไม่เห็นจะเยอะตรงไหนเมื่อเห็นว่าคุณครูชานยอลไม่ได้มีทีท่าอะไร หญิงสาวเดินอ้อมไปข้างหน้า เท้าแขนลงบนโต๊ะทำงานของคุณครู ถามออกไปเมื่อเธอเห็นว่ามันก็มีแค่ของในลังนั้นเพียงลังเดียว ตอนแรกเธอคิดว่าจะมีสัก3-4ลังซะอีก

 

ผมปวดไหล่น่ะ ก็เลยยกของอะไรมากๆไม่ได้ คิดว่าถ้าได้คุณมาช่วยก็คงจะเบาแรง มันไม่ดีหรือไงครับ เราจะได้กลับบ้านเร็วๆ

 

อ๋อค่ะ แต่คุณครูรู้อะไรมั้ย หนูไม่อยากกลับบ้านเร็วๆหรอก เป็นไปได้หนูไม่อยากกลับไปที่นั่นเลยด้วยซ้ำ

 

เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เล่าให้ผมฟังได้นะถ้าคุณไว้ใจแต่ถ้าไม่ไว้ใจก็ไม่เป็นไรครับ แต่คุณอย่าคิดมากไปเลยเด็กอย่างคุณควรจะมีแต่ความสดใสนั้น อย่าเครียดเลยนะครับคุณครูหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มๆปนแหบแต่มันกลับทำให้แบคฮีรู้สึกอบอุ่นและมันก็ทำให้เธอใจสั่นด้วย ถึงแม้ว่าจงอินจะรู้เรื่องที่บ้านของเขาแต่จงอินก็ไม่เห็นจะแสดงออกให้รู้สึกอบอุ่นแบบนี้เลย คุณครูชานยอลไม่ได้มีแค่หน้าตาแล้วล่ะที่ดี

 

มันก็แค่เรื่องครอบครัว คุณครูอย่าสนใจเลยค่ะ ให้หนูเอาแฟ้มพวกนี้ไปวางไว้ตรงไหนดีคะแบคฮีพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เธอหอบเอาแฟ้มอันใหญ่3อันไว้แนบอก หนักเหมือนกันนะเนี่ย คงจะปวดไหล่มากเลยสินะถึงได้ยกไม่ไหว ไม่เป็นไรงั้นเธอจะช่วยเอง

เอาไปไว้บนชั้นตรงนั้นครับ.... แล้วไม่ไหนักหรือไงถือตั้ง 3 อันคุณครูชานยอลลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้งหลังจากนั่งไปได้เพียงไม่นาน เดินตรงเข้ามาหาแบคฮี ช่วยเอาไปถือไว้ 1 อันและมันเป็นอันที่หนาที่สุด

 

คุณครูปวดไหล่อยู่ไม่ใช่หรือไง เอามานี่เดี๋ยวหนูถือให้เอง คุณครูไปนั่งพักเถอะ

 

แก่นนักนะ ตัวเธอก็มีแค่นิดเดียว ยกไหวได้ไงกัน

 

หนูแข็งแรงจะตาย หนูเป็นนักกีฬาโรงเรียนนะตีแบดด้วยอย่าลืมสิหญิงสาวตรงหน้าเถียงอย่างอวดดี มันดูน่าหมันไส้ไม่หยอก

 

ครับ ผมไม่ลืมชานยอลและแบคฮีเดินไปเก็บแฟ้มใส่ไว้ที่ชั้นวางแต่ตอนที่ยกแขนเพื่อที่จะเสียบแฟ้ม แบคฮีก็ได้ยินเสียงคุณครูชานยอลร้องออกมาโอ๊ยยยยยย

 

เห็นมั้ยคะ หนูบอกแล้วว่าให้หนูทำให้ ไปนั่งค่ะ เดี๋ยวหนูนวดยาให้ คุณครูมีมั้ย

 

วันนี้ผมไม่ได้เอาติดมา ไม่เป็นไรมากหรอกครับ เรากลับกันเถอะ

 

ไม่ค่ะ! คุณครูไปนั่ง เดี๋ยวหนูวิ่งออกไปเอายาของหนูให้ ถ้าคุณครูไม่ยอมให้หนูนวดยาให้หนูก็ไม่กลับหรอกแบคฮีรีบวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อไปเอายานวดกล้ามเนื้อที่อยู่ในกระเป๋า เธอรีบวิ่งจนลืมไปว่าตัวเองใส่กระโปรงสั้นมากแค่ไหน และแน่นอนชานยอลเห็นมัน

 

เขาเห็นกางเกงในสีชมพูออ่อนของแบคฮีเข้าแล้ว...



CUT

@bbdoch





อันนี้เราแต่งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วล่ะ
ตั้งแต่ที่เขาหวีดชานยอลใส่วอร์มกัน
แต่ว่าไม่ได้เอาลง 555
ปีใหม่แล้วอย่างไงก็ขอให้เป็นปีที่ดีสำหรับทุกคนนะคะ
มีความสุขกันเยอะๆ อย่าเจ็บป่วย
เราไปแล้ว
ถือว่าเป็นของขวัญปีใหม่แล้วกันเน๊าะ
อย่าลืมให้กำลังใจกันด้วยน้าาาาา
ขอบคุณค่ะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 pondmay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 09:35
    แซ่บมากก!!!!.....เอาอีกนคะชอบๆๆๆ555...
    #2
    1
    • #2-1 beamji29(จากตอนที่ 3)
      9 กันยายน 2560 / 17:17
      5555555 ขอบคุณที่ชอบนะคะ ^^
      #2-1