[MARKBAM] ฟิคหมอแบม

ตอนที่ 31 : CHAPTER 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 มี.ค. 60

JB's Part



     "คุณตื่นเร็ว" ผมปลุกอีกคนที่นอนหลับอยู่บนเบาะข้างคนขับ หลังจากที่คุณนางแบบร้องไห้ตอนที่อยู่โรงพยาบาล ระวังทางก็เอาแต่นอนอย่างเดียว 


     "..." ไร้การตอบรับใดๆคนข้างๆผมยังนอนหลับตาพริ้มอยู่เหมือนเดิม หลับสบายเชียวนะคุณ 


     ผมนั่งเกลี่ยปอยผมที่ปกหน้าอีกคน ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของคนที่หลับตาพริ้มอยู่ ขนตายาวงอนที่มีคราบน้ำตาอยู่ จมูกแดงๆที่ผ่านการร้องไห้มา ไหนจะปากเล็กๆที่ชอบเบะเวลาไม่พอใจนั้นอีก ก็ไม่รู้เหมือนกันที่ทำไมผมหลุดยิ้มกับสิ่งพวกนี้อยู่บ่อยครั้ง และมันก็ให้ผมใจสั่นกับมันตลอด...


     "คุณตื่นเร็ว" ผมปลุกอีกคนให้ตื่นขึ้น อยากจะนั่งจ้องนานกว่านี้ แต่นี้ก็บ่ายกว่าๆแล้ว เดี๋ยวจะทานข้าวไม่ตรงเวลาเอา


     "อื้อออ... ขออีกห้านาที" คุณนางแบบงัวเงียต่อรองออกมา ก่อนจะถูหน้ากับมือตัวเองไปมาเหมือนแมว 


     "ลงมาก่อนเร็วคุณ จะได้กินมื้อเที่ยงกัน" ผมพูดก่อนจะเดินลงไปเปิดประตูรถให้อีกคน


     "ห้านาที..." อีกคนยังต่อรองมาไม่หยุด


     "ผมอุ้มนะ" ผมพูดก่อนจะสอดมือไปที่ขาของอีกคนเตรียมจะอุ้มขึ้นมา


     "อ่ะ! ตื่นแล้วๆอย่าอุ้มๆ" แต่เหมือนอีกคนจะตื่นขึ้นมาก่อน หว่า...เสียดายจัง....หึหึหึ


     "ตื่นแล้วก็ลงมาเร็ว" ผมพูดขึ้นก่อนอีกคนจะลงมาอย่างว่าง่าย 


     "ที่นี้บ้านใครอ่ะ แล้วนั้นบ้านแบมหนิ" คุณนางแบบพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปบ้านหลังข้างๆหรือบ้านแบมแบมนั้นแหละ


     "บ้านผมเอง เข้ามาก่อนสิคุณ" ผมว่าก่อนจะจูงอีกคนให้เดินตามเข้ามาในบ้าน


     "ห้ะ???" ถึงจะร้องออกมาแบบงงแต่ก็เดินตามมาแบบว่าง่าย


     "จ๊ะเอ๋! คุณนายครับ~" ผมวิ่งเข้าไปกอดอีกคนในบ้านก่อนจะเดินเข้าไปหา


     "อ้าว!? บีมาแล้วเหรอลูก"


     "พ่อล่ะครับ" ผมถามถึงเจ้าของบ้านอีกคนที่ไท่รู้ตอนนี้อยู่ไหน


     "ไปตีกอล์ฟกับเพื่อนน่ะ แล้วนั้นหนูจูเนียร์ใช่มั้ย" คุณแม่ของผมที่กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาคนข้างๆผม แหม่ไม่สนใจลูกชายคนนี้เลยนะครับคุณนาย -.-


     "เอ่อ...สวัสดีค่ะ" คุณนางแบบพูดกับแม่ผมก่อนจะตวัดสายตามาหาผม หว่า...มีคดีอีกแล้วเหรอเนี้ยกู -.-


     "นั่งก่อนสิค่ะ ตัวจริงสวยเหมือนในนิตยสารที่คุณแม่อ่านเลยนะคะ คริคริ" คุณแม่พูดชมอีกคนก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา 


     "ขอบคุณค่ะ.///." ส่วนคนทุกชอบก็นั่งส่งยิ้มไปให้คนชม 


     "บีนี้ตาถึงสุดๆไปเลยนะลูก หนูเนียร์สวยขนาดนี้ หลานแม่ต้องออกมาน่ารักมากแน่ๆเลยคริคริ งั้นตามสบายเลยนะลูกเดี๋ยวแม่ไปดูเด็กๆในครัวก่อน" คุณแม่ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ทิ้งให้ผมต้องอยู่กับแม่แมวแถวนี้ที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา -.-;;


     "คุณบอกแม่คุณแล้วเหรอ!" คุณนางแบบหันมาพูดกับผมทันทีที่คุณแม่เดินออกไป


     "อื้อ" ผมพยักหน้าตอบรับไป


     "ทำไมไม่บอกว่าจะพามาเจอคุณแม่คุณ! แล้วยังพามาตอนเพิ่งตื่นเนี่ยนะ!" คุณนางแบบพูดออกมาแบบไม่มีเสียงแต่ก็พอจะจับใจความได้ 


     "แค่นี้คุณก็สวยแล้วหน่า" ผมพูดก่อนจะหยิกแก้มอีกคนที่ทำหน้าหงึกๆใส่แล้วยังจะเบะปากอีก เห็นแล้วหมั่นเขี้ยว


     "หงึก!" คุณนางแบบสะบัดหน้าหนีก่อนจะกอดอกหันหน้าหนีผมไปอีกทาง


     "อ้าวสองคนมากินข้าวกันเร็วคะ คุณแม่เตรียมไว้ให้แล้ว" คุณแม่เดินมาเรียกผมกับคุณนางแบบที่นั่งทำหน้าหงึกอยู่ข้างๆ 


     "หงึก!" คุณนางแบบลุกขึ้นก่อนจะสะบัดหน้าหนีผม เฮ้อ...อารมณ์แปรปรวนจังว่ะ


     "เด็กๆตักข้าวเลยค่ะ" ทันทีที่ผมกับจูเนียร์มานั่งบนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้วคุณแม่ก็สั่งให้ตักข้าวทันที


     "เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ" คุณนางแบบปฏิเสธออกไป


     "อ้าวหนูเนียร์ไม่ทานข้าวเหรอคะ หรือว่าอาหารของคุณแม่ดูไม่น่าอร่อย.... .__. " คุณแม่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะพูดขึ้น พลางตีหน้าเศร้า


     "เอ่อ..."


     "เขามีถ่ายแบบน่ะครับ เขากลัวอ้วน" ผมตอบแทนอีกคนไปก่อนจะตักผัดผักเข้าปาก อื้ม~อร่อย


     "ทานสักหน่อยนะหนูเนียร์เดี๋ยวตัวเล็กจะหิวเอา อีกอย่างคุณแม่ทำอาหารคลีนหนูเนียร์ไม่อ้วนแน่นอนค่ะ" คุณแม่พูดพลางตักอาหารใส่จานอีกคนที่ทำหน้าหนักอกหนักใจอยู่ 


     ถ้าถามว่าตอนนี้ผมอยู่ข้างใคร ผมพูดเลยตอนนี้ผมอยู่ข้างคุณแม่! นี้ผมโทรมาเตรียมกันกับคุณแม่เอาไว้ว่าให้ทำให้คุณนางแบบเขากินข้าว ถึงตอนเช้าเราจะทะเลาะกันเรื่องนี้มาก็เถอะแต่ผมก็อยากให้เขากินอะไรบ้างอยู่ดีแล้วถ้าให้ผมยังคับเขา แม่งได้มีร้องไห้กันอีกรอบแน่ผมเลยต้องใช้คุณแม่เป็นคนช่วยไง คุณแม่ผมนะขี้อ้อนจะตาย~ เรื่องนี้พ่อผมรู้ดี 


     "เอ่อ..."


     "หรือหนูเนียร์ไม่อยากทานกับข้าวคุณแม่ค่ะ..." คนอายุมากกว่าพูดพลางตีหน้าเศร้าอีกรอบ 


     "ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่ หนูอยากทานค่ะ หนูจะทานค่ะ" คุณนางแบบพูดก่อนจะทานไปอีกสองสามคำ 


     เยส! ผมยิ้มดีใจก่อนจะส่งมือไปแท็กกับคุณแม่ที่ยิ้มกริ่มใต้โต๊ะ


     "ทานนี้ด้วยนะคะ"


     "ขอบคุณค่ะ"


     "อร่อยมั้ยคุณ" ผมถามอีกคนออกไปที่ตอนนี้เริ่มเริ่มทานเยอะมากขึ้น


     "อร่อย! คุณแม่ทำอาหารอร่อยมากเลยค่ะ *[]* " จูเนียร์ตอบผมก่อนจะยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปคุยกับคุณแม่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ 


     "อร่อยก็ทานเยอะๆนะคะหนูเนียร์" คุณแม่พูดพลางตักกับข้าวให้อีกคนไม่หยุด ทำดีมากครับแม่ขุนให้อ้วนไปเลย!












     "กลับกันดีๆนะคะ หนูเนียร์อย่าลืมมาหาคุณแม่บ่อยๆนะคะ" หลังจากทานมื้อกลางวันกับขนมเสร็จผมกับคุณนางแบบก็ขอตัวกลับ 


     "ครับ"ผมเดินนำอีกคนพร้อมถุงอาหารที่คุณแม่ห่อให้เอาไว้กินที่คอนโดขึ้นรถไป


     "บ๊ายบายนะคะ~" สองสาวที่ดูจะสนิทกันมากหลังจากมื้ออาหารเมื่อกี้เอ่ยอำลากันอยู่นาน คุณแม่ผมก็ดูจะถูกอกถูกใจกับคุณนางแบบเขามากก็กอดใหญ่เลย ลูกชายคนเดียวอย่างผมก็กล่ยเป็นหมาหัวเน่าไปทันที... -.-เกิดเป็นเจบีนี้แสนเศร้า...


     "เสร็จแล้วเหรอคุณ" ผมหันไปคุยกับอีกคนหลังจากเคลื่อนตัวออกจากบ้านมา


     "อื้ม คุณแม่คุณท่านน่ารักมากเลย" คนข้างๆผมพูดพร้อมยิ้มหวานออกมา เฮ้!อย่ายิ้มได้มั้ยผมขับรถอยู่นะ เดี๋ยวก็แหกโค้งกันพอดี


     "วันไหนว่างๆผมจะพาคุณหาท่านอีกนะ" ผมพูดกับอีกคนออกไป แต่ไม่หันไปมองหรอกนะ ผมรู้ว่าเขายิ้มอยู่ ถ้าผมหันไปผมคงขับชนรถข้างหน้าแน่... รอยยิ้มโคตรอันตราย


     "จริงนะ!" คนข้างๆพูดออกมาอย่างดีใจ


     "ดูท่าคุณจะชอบคุณแม่มากนะเนี้ย ฮ่าๆ"


     "ชอบสิชอบมากด้วย... คุณแม่คุณนิสัยคล้ายคุณแม่ฉันมากเลย ถ้าคุณแม่ฉันยังอยู่แบบนี้ก็คงดี..." คนข้างผมพูดออกมาพร้อมยิ้มออกมา ดวงตาที่มีความสุขเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นดวงตาของความว่างเปล่าแทน...


     "..."


     "..."


     "นี้อย่าเงียบสิคุณ" ผมพูดขึ้นหลังจากเห็นอีกคนเงียบไปทันทีที่พูดถึงเรื่องแม่


     "..."


     "ผมให้คุณยืมแม่ผมได้นะ แม่ผมดูรักคุณมากกว่าผมซะอีกเมื่อกี้ผมเป็นหมาหัวเน่าเลย อยากมาหาท่านตอนไหนก็บอกผมเลยนะรู้ป่าว" ผมพูดพลางมองอีกคนที่นั่งข้างๆ


     "ฮ่าๆ รู้แล้วน้า" อีกคนหัวเราะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี 


     "แต่ผมมีอีกวิธีหนึ่ง..." 


     "หื้ม??? วิธีอะไร" คนข้างๆผมทำหน้าสงสัยก่อนจะหันมามองผม


     "คุณมาเป็นลูกสะใภ้แม่ผมสิ" 


     "•///•"









Jackson's Part




     "ฮึก ฮึก ฮือออออ" หลังจากที่ผมพายองแจออกจากมาจากโรงพยาบาล แม่หมูของผมก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด 


     เล่นเอาผมเครียดอยู่เนี้ยกลัวจะหายใจไม่ทัน ผมไม่ได้โกรธอะไรไอ้บีมันหรอกนะแต่ก็แปลกๆอยู่ที่ตอนที่อยู่ที่ห้องมันตวาดยองแจแต่สายตาที่มันมองตอนพูดกับเป็นจูเนียร์แทน


     "ฮึกฮืออออออ"


     "หยุดร้องก่อนนะคนดี"


     "ฮึกฮืออออ ทำไมพี่บีต้องตวาดแจด้วย ฮึกฮือออแจแค่อยากผอมเองนะ ฮืออออ" ยองแจเริ่มร้องไห้หนักขึ้นอีกรอบ 


     "ไอ้บีก็พูดถูกนะ"


     "พี่แจ๊คไม่รักแจใช่มั้ย!?ฮืออออเห็นเพื่อนดีกว่าแจใช่มั้ยฮึกㅠㅠ"


     "เดี๋ยวก่อนพี่หมายถึงที่ไอ้บีพูดก็ถูกนะ แจจะอยากผอมทำไม ไหนบอกกับพี่สิ" ผมพูดกับอีกคนออกไปด้วยเหตุผล ถึงน้องจะฮอร์โมนคนท้องพุ่งพ่าน แต่ทุกครั้งที่ผมพูดกับน้องด้วยเหตุผลเขาก็รับฟังตลอด แม่หมูของผมน่ารักใช่มั้ยล่ะ


     "แจ ฮึก กลัวพี่แจ๊คเบื่อแจ ตั้งแต่แจท้องแจก็อ้วนอ่ะ ผิวก็แตก นิสัยก็ไม่ดีเอาแต่ใจ ไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนแล้วฮึกฮือออㅠㅠ" เพราะผมเหรอ หื้ม!?เมียใครทำไมน่ารักจังว่ะเนี้ย!


     "นี้เราฟังพี่นะ... ต่อให้แม่หมูของพี่อ้วนกลมดึกเป็นลูกบอลพี่ก็ยังรักแจนะ ต่อให้ผิวแตกพั่ก็ยังรัก แล้วใครบอกว่าหนูนิสัยไม่น่ารัก จำไว้นะหนูจะเป็นยังไงพี่ก็รักหนู " ผมพูดกับอีกคนก่อนจะดึงอีกคนมากอด ทำไมคนท้องคิดมากจัง


     "พี่แจ๊คพูดจริงนะ ฮึก"  น้องพูดออกมาปนสะอื้น


     "พูดจริงสิครับ ถ้าพี่ไม่รักเราจะให้ไปรักใครหื้ม? หยุดร้องก่อนนะคนดี" ผมพูดก่อนจะเช็ดน้ำตาให้อีกคน 


     "แจก็รักพี่แจ๊ค แต่จะรักมากกว่าถ้าสั่งไก่ทอดด้วย-^-" คนในอ้อมกอดผมพูดขึ้น 


     "เอาสิพี่จะขุนให้ลุกไม่ขึ้นทั้งแม่ทั้งลูกเลย   ฮ่าๆ" ผมพูดก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากอีกคน แซ่บๆแบบนี้ผมยังจะไปหาที่ไหนได้อีกเหรอ :)















Mark's Part




     "ผู้อำนวยการไม่ควรทำหน้าบึ้งแบบนั้นเลยนะครับ" ไอ้หมอหมีที่เข้ามาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมพูดขึ้นอย่างขำๆ ชิ!เลือกได้ผมจะไม่ให้มันเข้ามาเหยียบในห้องผมเลยถ้าแบมไม่สั่งไว้


     "ถ้าผมเลือกได้ผมก็ไม่ให้หมอเข้ามาเปลี่ยนผ้าพันแผลแทนแบมหรอก -.-+" ผมพูดพร้อมหันหน้าหนี เอินจะเอาแบมแบม เอาแบมแบมของเอินคืนมา! *^* ฮึก ไม่งั้นจะร้องไห้จริงๆด้วย!


     "ถ้าแบมไม่ขอไว้ผมก็ไม่อยากทำหรอกครับ" พูดเสร็จไอ้หมอหมีก็เดินออกจากห้องไป


     เฮ้อออ~ นี้ก็ปาเข้าไปเป็น 3 วันแล้วครับที่น้องไปแอลเอ มันทำให้ผมเป็นหมาหง่อยอยู่ในห้องคนเดียวก็มีบ้างที่น้องจะวิดีโอคอลมาหา หรือผมวิดีโอคอลไปหาบ้างแต่ก็ทำบ่อยๆไม่ได้หรอกเวลาที่นี้กับที่นั้นมันต่างกันมาก.__.  ผมเลยได้แต่นั่งคิดถึงน้องอยู่คนเดียว พูดแล้วก็คิดถึง แบ่มแบ๊มมมม~ ㅠㅠ



     "เฮีย! ทำไมนั่งเป็นหมาไม่มีเจ้าของงี้อ่ะ" เสียงโวยวายหน้าห้องดังขึ้น ไม่ใช่ใครหรอกครับ ไอ้โจอี้ น้องผมเองแหละ แล้วดูมันทัก ทักงี้เรียกกูเฮียเสียงสูงเลยเหอะ-.-


     "คิดถึงแบม ส่งแบมไปทำงานที่เอลเอทำไมว่ะ!" มาถึงก็ดีจะได้จัดการไอ้ตัวต้นเหตุ


     "ก็แบมจะลาไปหาเพื่อนพอดี ผมก็เลยแนะนำแบมไปจะได้ประหยัดวันลาไง ผมหวังดีนะ.__." ไอ้โจอี้พูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา


Rrrrrr


     แบ่มแบ๊มมมมม~ โทรมา แบ่มแบ๊มของเอิน


     "ฮัลโหลแบมแบม~" ผมรีบกดรับสายทันที แม่งโคตรคิดถึงน้องเลยโว้ย!


     [ฮัลโหลพี่มาร์คเป็นไงบ้าง เปลี่ยนผ้าพันแผลรึยัง?] น้องถามผมออกมา คริคริน้องเป็นห่วงแหละ นี้แหละหน่าสิ่งที่คนที่มีโอกาสจะได้ จุดพลุครับ!


     "เปลี่ยนแล้วครับ คิดถึงแบมจัง~ *^*" ผมอ้อนน้องไป


     [แบมก็คิดถึงพี่มาร์ค] น้องตอบกลับมา แบ่มแบ๊มมมมม ได้ยินอย่างนี้แล้วอยากมุดตัวผ่านมือถือไปกอดน้องเลย


     "แบมกินไรยัง ทำอะไรอยู่ พี่คิดถึงแบมจังเมื่อไหร่จะกลับมา รีบกลับมาเถอะนะ *^* " ผมพูดผ่านสายไปรัวๆ อยากทะลุไปหาเดี๋ยวนี้เลย...


     [แบมกินแล้ว กำลังจะนอนแล้วล่ะ อีก 4 วันเองเดี๋ยวแบมจะกลับแล้ว หาว~] นี้แค่3วันพี่ใจจะขาดแล้ว... 


     "แบมง่วงแล้วเหรอ นอนได้แล้วนะคนดี ห่มผ้าด้วย ฝันดีนะคะ" ผมพูดกับอีกคนออกไป อยากคุยนะแต่น้องก็ง่วง ผมจะปล่อยให้แม่ของลูกผมง่วงนอนไม่ได้หรอกนะ


     [ฝันดีนะพี่มาร์ค] น้องตอบก่อนจะตัดสายไป 4 วันเองไอ้มาร์ค... 4 วันเอง จะลงแดงตายแล้วเว้ย!


     "...นอนได้แล้วนะคนดี ห่มผ้าด้วย ฝันดีนะคะ กับน้องทำเสียงเข้ม แหมๆๆเฮียยังๆๆ" ไอ้โจอี้พูดเสียงสองล้อเลียนออกมา ไอ้นี้...-__-*


     "เออๆ แล้วมามีอะไร" ผมตอบปัดๆก่อนจะถามออกไป


     "เออมีคนมาหาอ่ะเฮีย แต่รอแปปคุยโทรศัพท์อยู่เฮียเซอร์ไพรส์แน่" โจอี้พูดก่อนจะยักคิ้วส่งมาให้ 


     "เออๆ -.-"


     "แล้วนี้เฮียกับแบมนี้ยังไงๆ"


     "ก็อย่างที่เห็น" ผมพูดก่อนจะเลิกสนใจมันแล้วไปเล่นมือถือแทน 


     "เล่าดิๆ" แต่ดูเหมือนไอ้เด็กนี้จะไม่หยุดตื้อง่ายๆ ไม่เล่าหรอกเหอะ โทษทานที่แม่งพรากแบมไปจากผม! ไอ้มารผจญ!


     "เรื่องงานเป็นไง" ผมถามมันขึ้น


     "ก็ตามที่ส่งเมลรายงานให้นั้นแหลพ แต่ว่าบริษัทนี้เฮียต้องคุยเองนะ คนนี้เข้าอยากมาหาเฮียด้วย" 


     "ใครว่ะ-.-" ผมถามออกไปตามที่สงสัยเด็กในฮาเร็มป่าวว่ะ ไม่ๆฟิคเรื่องนี้กูคนดี 


     "อ่ะนั้นงั้นมาล่ะ" มันพูดก่อนจะชี้ไปทางประตูทำให้ผมหันตามไปมอง


     "ว่าไง ตายยังมึง" เสียงทักของอีกคนทำให้ผมหันไปมอง


     "ไอ้คุณ!" 







________________________

รู้สึกยิ่งแต่งยิ่งสั้น555555

อ่ะๆคงงงว่าไอ้คุณคือใคร คริคริเจอกันอีกที่หลังสอบเสร็จนะจ๊ะที่รัก

อย่าลืมคอมเม้นกันด้วยนะจุ๊บๆ


ติดตามไรท์ @BBBB_buk 
หรือเข้าไปคุยกันใน #คุณหมอแบมแบม ในทวิตก็ได้นะ



ฝากคอมเม้นเก๊าด้วยน้าาาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

637 ความคิดเห็น

  1. #603 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:12
    พี่คุณ????
    #603
    0
  2. #475 Jongwan Ppmman (@jongwan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 22:52
    บีเนียร์น่ารักก มาร์คต้วนนี่หลงว่าที่เมียสุดๆ55555
    #475
    0
  3. #470 Bimgot (@Bimgot) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:08
    พี่บีคนชิคสู้ๆนะ อารมณ์คนท้องแปลปวนนิดนึ่ง5555555+
    #470
    0
  4. #468 bnior77777 (@bnior77777) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:10
    เจบีจูเนียร์
    #468
    1
  5. #466 มิรา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:12
    สนุกอะ ชอบๆ
    #466
    0
  6. #464 Ttunmb (@Ttunmb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:57
    คิดว่าบีเนียร์จะมีม่าทางบ้านบี พลิกล็อกเลย อ้ากกกกก น่ารัก
    #464
    0
  7. #462 joybelive (@joybelive) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:56
    น่ารักทุกคู่เลย
    #462
    0
  8. #461 Film_07 (@Film_07) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:48
    รอนะค่ะ
    #461
    0