[MARKBAM] ฟิคหมอแบม

ตอนที่ 29 : CHAPTER 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ก.พ. 60

JB's Part



     "กริ๊งงงงงงงงง" เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ทำให้ผมที่เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนก็ตาสว่างขึ้นมา แหนะ!อย่ามาคิดอะไรทะลึ่งๆนะผมแค่ค่อยเช็ดตัวให้เขาทั้งคืนจนไม่ได้นอนเฉยๆ แต่ถ้าได้ทำอะไรทะลึ่งๆก็ดี-.,-


     "คุณ...ตื่นได้แล้วนะ" พอปลุกอีกคนที่กำลังนอนเป็นลูกแมวอยู่บนเตียง 


     "อื้อ....เช้าแล้วเหรอ" คุณนางแบบพึมพำออกมาอย่างงัวเงีย


     "ปวดหัวอยู่มั้ยคุณ" ผมถามอีกคนออกไป


     "ไม่แล้วล่ะ" เขาตอบผมกลับมาก่อนจะลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำไป


     ระหว่างปล่อยให้คุณนางแบบเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ผมก็เดินออกมานั่งบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่น 


     ถ้าถามว่าเรื่องระหว่างเราเป็นมายังไง... คงต้องย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อน... 







     "อ้าวบอสสวัสดีฮะ วันนี้ลงมาดูที่สตูเองเลยเหรอ ฮ่าๆ" รุ่นน้องคนสนิทเอ่ยทักผมขึ้น


     "อืม เขามารึยังล่ะ" 


     "มาถึงแล้วฮะ กำลังแต่งหน้าอยู่ ผมว่านะบอส โฆษณาตัวนี้ออกไป ปังแน่! ได้คุณจูเนียร์มาถ่ายแบบให้ด้วย"


     "เหรอ ฉันว่าเขาก็งั้นๆ ถ้าหุ้นส่วนคนอื่นไม่เลือก ฉันก็ไม่อยากได้มาเป็นพรีเซนเตอร์หรอก" 


     "แต่ความนิยมเขาดีมากจริงๆนะบอสขนาดอยู่ไทยยังดังมาถึงเกาหลีเลย ตัวจริงนี้โคตรสวย><" รุ่นน้องของผมยังคงสะดีดสะดิ้งอยู่กับพรีเซนเตอร์คนใหม่ของผมอยู่


     "จิ๊! จะไปไหนก็ไปไป" ก็แค่ผู้หญิงที่เรียกร้องความสนใจคนหนึ่งนั้นแหละจะอะไรกันนักหนาว่ะ 


     "ไล่จัง-^- งั้นเชิญบอสนั่งดูตรงนั้นเลยนะฮะ" รุ่นน้องคนสนิทของผมชี้ไปที่ที่นั่งข้างๆจอ ก่อนจะเดินออกไป ไม่นานคุณนางแบบก็ออกมาพร้อมกับชุดเกาะอกหนังสีดำเข้ารูปที่มันดูจะเข้า...กับเจ้าตัวมากจริงๆ


     "เดี๋ยวเซ็ตนี้เป็นภาพนิ่งนะครับ" เสียงของช่างภาพตะโกนไปทั่วสตูดิโอ 


     "..." คุณนางแบบไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะแค่พยักหน้ารับเบาๆ








     "แป๊ะๆๆๆ เก่งมากครับคุณจูเนียร์! " เสียงตบมือดังไปทั่วสตูดิโอหลังจากถ่ายแบบเสร็จ 


     "ขอบคุณค่ะ  ขอบคุณค่ะ" คุณนางแบบโต้งตัวลงเพื่อรับคำชม บอกแล้วเขาก็แค่ผู้หญิงที่เรียกร้องความสนใจนั้นแหละ


     "ไปดริ้งกันนะครับ ทุกคนก็ไป" ตากล้องหน้าหล่อเอ่ยชวนออกไปก่อนจะทำตาวิบวับ


     "เอ่อ...ค่ะ" 


     "บอสไปกัน" รุ่นน้องของผมวิ่งมากอดคอก่อนจะเอ่ยชวน ไอ้สลัด-.-


     "ทำงี้ไม่ต้องเรียกกูว่าบอสก็ได้" 


     "ไปดริ้งกันเถอะเจบีอ่า~"  


     "ไอ้สลัด-.-"


     "ฮ่าๆ ไปกันฮะบอส" 


     "เออๆ" ผมตอบกลับไปอย่างติดรำคาญ









     "คุณจูเนียร์นี้ครับ นี้ครับ นี้ครับ" หลังจากที่คุณนางแบบตูดติดเก้าอี้ปุ๊บลูกน้องผู้แสนภักดีทั้งหลายของผมก็ทยอยส่งแก้วเหล้าไปให้ ส่วนบอสอย่างผมนะเหรอครับ...รินแดกเองครับ-.- 


     "เอ่อค่ะๆๆๆ" แล้วดูเหมือนคุณเธอจะไม่ปฏิเสธซะด้วยนั่งรับแก้วจากทุกคนมาดื่มอยู่เรื่อยๆ ท่าทางจะคอแข็งน่าดู...


     "อีกสักแก้วนะครับ" หลังจากนั่งดื่มไปได้สักพักคนอื่นๆบนโต๊ะก็เริ่มทยอยสลบกันไปเกือบหมด ตากล้องหน้าหล่อก็รินแอลกอฮอล์ให้คุณนางแบบไม่หยุด จริงๆก็จะกลับเลยนั้นแหละถ้าไม่ติดว่าต้องมานั่งเก็บซากไอ้พวกที่เมาอยู่-.-


     "เอ่อ...คือว่าฉันจะกลับแล้วน่ะคะ ขอโทษนะคะ" คุณนางแบบตอบกลับมาอย่างลุกลี้ลุกลน


     "งั้นเหรอครับแย่จัง งั้นผมกลับด้วยเลยดีกว่า คุณเจบีจะกลับรึยังครับ" ตากล้องหน้าหล่อหันกลับมาถามผม


     "ก็ว่าจะกลับแล้วล่ะ เพิ่งเรียกเช็คบิลไปเมื่อกี้" ผมตอบออกไปอย่างสบายๆ ผมชิลๆอยู่แล้วแหละวันนี้ไม่ได้เมาอะไรมากด้วย


     "งั้นผมขอตัวนะครับ ส่วนคุณจูเนียร์ผมขอไปส่งนะครับ :)" ไอ้ตากล้องหันมาพูดกับผมก่อนจะหันไปพูดกับอีกคนในประโยคต่อมาพร้อมหยิบกุญแจรถในมืออีกคนไป


     "เอ่อ...ฉะฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" 


     "งั้นผมไปรอที่รถ...ของคุณนะครับ" สองคนนั้นคุยกันเสร็จสับก่อนจะแยกไปคนละทาง ผมก็ไม่ได้อยากจะใส่ใจหรอกเขาจะไปส่งไปอะไรก็เรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของผมอยู่แล้ว-.-


     "นี้ค่ะเงินทอน" เสียงบริกรดังขึ้นทำให้ผมหันไปสนใจ เสร็จแล้วก็กลับคอนโดไปนอนล่ะกัน~  ผมลุกเดอนออกจากโต๊ะไปแต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกไปอยู่ๆก็มีแรงกระตุกเบาๆทางด้านหลัง


     "นะนี้ๆ...คะคุณช่วยปะไปส่งฉันได้มั้ย" ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกคุณนางแบบนั้นแหละ


     "ตากล้องคนนั้นเขาบอกจะไปส่งคุณหนิ คุณก็ให้เขาไปส่งสิ" ผมตอบออกไปก่อนจะเดินหนี 


     "มะไม่...ปะไปส่งฉันทีนะขะขอร้อง" คุณนางแบบตอบออกมาอย่างตะกุกตะกัก


     "ข้อเหตุผลสามข้อที่ผมจะไปส่งคุณ" ผมหันไปยักคิ้วใส่อีกคน ก็มีคนจะไปส่งอยู่แล้วป่าวว่ะยังจะมาขอให้ผมไปส่งอีก


     "ขะข้อหนึ่ง คุณเป็นเพื่อนพะพี่มาร์ค" เพื่อนพี่มาร์ค เหอะ!


     "แล้วไงต่อ" ผมถามออกไป


     "ขะข้อสองฉะฉันไว้ใจคุณ" 


     "ผมเนี่ยนะ! เมาป่ะคุณ-.-" 


     "ข้อสะสามฉะฉันดะโดนยา"


     "โดนยา!? ยานั้นนะน่ะ อย่าบอกนะว่าไอ้ตากล้องมัน..." ผมถามอีกคนออกไป


     "อะอื้ม ไปส่งฉันทีนะขะขอร้องจริงๆ" คุณนางแบบที่ท่าจะไม่ไหวจริงๆขอร้องผมอีกครั้ง


     "ตามผมมาเดินไหวใช่มั้ยคุณ" ผมถามอีกคนออกไป แม่งเอ่ยไอ้ห่าอยากได้เขาขนาดวางยาเลยเหรอว่ะ! 


     "อะอื้ม!" อีกคนพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินสั่นๆตามผมไป


     "คุณขึ้นไปนั่งรอบนรถก่อนเดี๋ยวผมมา" ผมว่าแค่นั้นก่อนจะเปิดประตูให้อีกคนไปนั่งดีๆ







     "อ้าว...คุณเจบี ผลัวะ! เชี้ยไรว่ะ" ผมเดินเข้าไปต่อยไอ้ตากล้องที่ยืนอยู่หน้ารถของจูเนียร์


     "อยากได้เขาก็จีบสิว่ะ ไม่ใช่วางยาแบบนี้ไอ้ห่า ผลัวะ" พูดจบผมก็ใส่ไปอีกหมัด ใจจริงก็อยากเอาให้แม่งจมกองเลือดแต่เดี๋ยวคนในรถผมจะคลั่งซะก่อน




     "โทษทีนะคุณ" ผมนั่งลงประจำที่คนขับก่อนจะหันไปบอกอีกคน


     "อะอื้ม" เขาตอบผมออกมาสั้นก่อนจะเงียบไป ระหว่างทางเราสองคนก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย 


     "เร่งแอร์มั้ยคุณเหงื่อออกเยอะมากเลยนะ" ผมถามคนข้างๆออกไปที่กำลังนั่งตัวสั่นๆ


     "ฉะฉันร้อน ฮึก ร้อนไปทั้งตัว ฮึก" ผมชะงักไปสักพักเมื่อเห็นอีกคนร้องไห้


     "จะถึงแล้วคุณใจเย็นๆนะ" ผมพยายามเร่งความเร็วให้เพิ่มขึ้นกว่าเดิมระหว่างทางก็มองหาร้านขายยาเพื่อหาซื้อยานอนหลับ


     "ฮึกฮือออ ฮึก" อีกคนที่ดูท่าจะร้องไห้หนักกว่าเดิมเริ่มจิกมือเข้าที่แขนขาตัวเอง


     "คุณใจเย็นๆ" ผมที่ไม่รู้จะปลอบอีกคนยังไงก็ได้แต่จับมืออีกคนออกเพราะดูเหมือนแม่คุณจะเริ่มจิกตัวเองแรงขึ้นเรื่อยๆ


     "อย่ามาจับ!" คนข้างๆผมตวาดขึ้นมา ผมเลยชักมือกลับมา


     "เอ่อ...ผมขอโทษ แต่ใจเย็นๆนะ" ผมพูดปามอีกคนเอาไว้ก่อนจะเลี้ยวรถเข้ามาจอดในที่จอดรถ


     "ฮึก ฮืออออ ฮึก" แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมหยุดทำร้ายตัวเองสักทีผมเลยต้องจัดการรวบแขนเธอเอาไว้


     "ฮึก ฮืออออ ฉะฉันขอร้องอย่ามาจับฉัน" จูเนียร์พึมพำวนไปวนมา


     "จะให้ผมปล่อยคุณจิกตัวเองเหรอห้ะ!!" ผมตวาดใส่อีกคนก่อนจะรวบตัวอีกคนมาอุ้ม จิกจนตัวแดงเลยเหรอ...เป็นบ้ารึไง? 


     "ฮึกฮือออ อึก"


     "เอากระเป๋ามา" ทันทีที่มาถึงหน้าห้องผมก็จัดการปล่อยอีกคนออกก่อนจะจัดการเปิดห้องให้


     "ฮึก ขะขอบใจมาก ฮึกฮืออออ" จูเนียร์รับกระเป๋าไปก่อนจะพูดขึ้น


     "คุณหยุดจิกตัวเองได้แล้ว" ผมมองตามอีกคนที่ตอนนี้กำลังเดินเข้าไปในห้อง แต่ก็ยังไม่เลิกใช้เล็บจิกตัวเองอยู่


     "ฮึกฮือออออ ฉันไม่ไหวแล้ว ฮึกฮืออออ ฉันเกลียดตัวเอง! กรี๊ดดดดด" คนตัวเล็กที่เริ่มจะโดนฤทธิ์ยาแบบเต็มสตรีมบวกกับระหว่างทางที่ข่มอารมณ์เอาไว้ ทำให้เจ้าตัวกรี๊ดออกมาก่อนจะทำร้ายร่างกายตัวเอง ไอ้ห่านั้นใส่ไปเท่าไหร่ว่ะนั้นเห็นนั่งเงียบๆนึกว่าโดนไม่แรง


     "คุณหยุด! หยุดๆๆๆ" ผมเข้าไปรวบตัวอีกคนที่กำลังเริ่มทำร้ายร่างกายตัวเองอีกรอบ


     "กรี๊ด!"


     "เฮ้ย!คุณ!" ดูเหมือนว่าความอดทนจะหมดลง ทำให้คนที่อยู่ในวงแขนผมเมื่อกี้เสียสติจนผลักผมลงบนโซฟา ก่อนจะขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวผม


     "วะวันไนท์สะสแตนนะ ฮึก ฉะฉันจะไม่เรียกร้องอะไรเลยนะขะขอร้อง ชะช่วยฉันทีเถอะนะ ฮึก" คนที่โดนฤทธิ์ยาดูจะไม่ฟังอะไรเลยก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวของตัวเองออกจนเห็นบราเซียแล้วยังฉีกเสื้อเชิ้ตของผมออกอีกด้วย


     "คุณจะบ้าเหรอ!!!" ผมตวาดอีกคน ก่อนจะจับอีกคนติดกระดุมเสื้อกลับคืน


     "ฮึกฮืออออฮึก" แต่ดูเหมือนอีกคนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ


     "คุณ..." 


     "ชะช่วยฉันสักครั้งเถอะนะ..." อีกคนพูดก่อนจะโผล่เข้ามาประกบริมฝีปากกับผม พร้อมถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ผมเพิ่งติดกระดุมกลับให้เมื่อกี้ 


     "อื้ม~" ผมจูบตอบอีกคนออกไป เดี๋ยว!กูต้องห้ามตัวเอง


     "อื้อ..." 


     "คุณหยุด! เฮ้ย!คุณถอดกางเกงผมไปตั้งแต่เมื่อไหร่!" ผมผลักอีกคนที่คลอเลียอยู่ออกก่อนจะเห็นสภาพตัวเองที่ช่วงล่างเหลือแต่บล็อกเซอร์ ถอดออกไปตอนไหนว่ะเนี่ย! 


     "ตุ๊บ! อื้ม...จูบตอบได้มั้ย อื้ม..." แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้ฟังอะไรผมเลยก่อนจะเรียกร้องเอาแต่ใจอยู่คนเดียว 


     "คุณ!ยะหยุด!" ผมผลักอีกคนออกอีกรอบก่อนจะข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ ผมก็เป็นผู้ชาย... มีอารมณ์เป็นเหมือนกันป่ะ...แล้วดูเหมือนมันจะมาแล้วล่ะไอ้อารมณ์ที่ว่า


     "ฮึกฮืออออ" แต่ดูเหมือนอีกคนจะเริ่มหงึกหน้าร้องไห้อีกรอบ


     "ระเราต้องคุยกัน ถ้าคุณจะให้ผมช่วย ถ้าผมทำไปคุณจะไม่เสียใจใช่มั้ย" ผมถามอีกคนออกไปอย่างจริงจัง


     "ฮึก" เธอไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะพยักหน้าสองสามทีแล้วพุ่งตัวมาใส่ผมอีกรอบ 


     "หยุด! ฟังผมก่อน คุณอยากให้เราเป็นแค่วันไนท์สแตนแบบนั้นใช่มั้ย" 


     "ฮึก" เธอพยักหน้าตอบอีกครั้งก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหาผมอีกรอบ และรอบนี้ผมก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่ต้องห้ามด้วย...


     หลังจากคืนนั้นตื่นเช้ามาก็ไม่ได้มีใครปริปากพูดอะไร แต่คืนนั้นก็ได้รู้ว่าผมไปพรากจิ้นคุณนางแบบเขามา ก็ภูมิใจนิดนึง... ผมไม่ได้โรคจิตนะเว้ย!  



     แต่หลังจากคืน 'วันไนท์สแตน' ของเราคืนนั้นมันก็กลายเป็น 'ทูไนท์สแตน' 'ทรีไนท์สแตน' สุดท้ายก็กลายเป็น 'วันมันทสแตน' ก็ไม่รู้ทำไมเราถึงได้เจอกันแถบทุกคืน ถึงจะตื่นมาแล้วก็อ้างว่าเป็นความเมา แต่เอาเข้าจริงๆผมก็ไม่ได้เมาทุกคืนหรอก หวังว่าอีกคนก็ไม่ได้เมาด้วยเหมือนกัน...







     "นี้ผ้าขนหนูกับแปรงฟัน" คุณนางแบบเดินถือของสองอย่างมาให้ผมก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว



     "ผมกลับก่อนนะ" ผมพูดกับอีกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว


     "อ่อ...อื้อ" อีกคนตอบผมสั้นๆก่อนจะก้มหน้ากินอาหารในจานตัวเอง


     "แต่หิวจังมีไรกินบ้างมั้ย" ผมถามอีกคนออกไป


     "เดี๋ยวทำให้นั่งก่อนสิ" จูเนียร์ตอบผมแค่นั้นก่อนจะเดินไปทำนู้นทำนี้ในครัว เวลาเขาอยู่ในครัวมันก็มองเพลินๆดีนะ :)


     "ขอบใจนะ" ข้าวผัดหอมๆวางอยู่ตรงหน้าผมก่อนที่คนทำจะนั่งลงที่เดิมตรงข้ามผม


     "อื้อ" 


     "กินแค่สลัดเองเหรอ" ผมทักอีกคนออกไป เห็นกินแค่สลัดกับนมจืดอีกแก้ว


     "ฉันมีถ่ายแบบต้องคุมน้ำหนัก รีบกินได้แล้วข้าวผัดเย็นหมดแล้ว" 


     "อ่ะ!" ผมยื่นช้อนที่มีข้าวผัดไปจ้ออยู่ที่ปากของอีกคน


     "อะไร" 


     "กินข้าวบ้าง คุณท้องอยู่นะอีกอย่างคุณก็ไม่ได้อ้วนอะไรเลยด้วย เมื่อคืนผมกอดยังหลวมๆเลย" ผมพูดออกไปก่อนจะยักคิ้วให้


     "นี้! •//•" 


     "อ่ะกินเข้าไป" เมื่อเห็นอีกคนอ้าปากผมก็จัดการยัดเข้าผัดเข้าไปทันที จะขุนให้อ้วนเลยคอยดู!


     "..." แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมกินดีๆนั่งอมข้าวเอาไว้อย่างนั้น


     "อย่าอมข้าว" ผมเอ็ดแม่คุณเขาออกไป


     ".___." อีกคนก็ได้แต่ทำหน้าหง่อยๆเหมือนแมว ก่อนจะกลืนข้าวในปากลงไป


     "อ่ะกินอีก" ผมตักข้าวผัดมาอีกช้อนหนึ่ง


     "ไม่เอา" คุณนางแบบส่ายหน้าก่อนจะก้มหน้าก้มตากินสลัดต่อไป ถ้าเป็นอย่างงี้ลูกผมไม่ผอมตายเลยรึไงว่ะเนี้ย


     "สามช้อนนะ นะๆๆๆ" ผมเขย่าแขนอีกคนให้หันมาสนใจ


     "ไม่!" แล้วดูเหมือนแม่คุณเขาเริ่มจะแผงฤทธิ์อีกรอบ


     "คุณ!" ผมเสียงดังขึ้นอีกรอบ


     "ไม่!" แล้วดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมง่ายๆเลยด้วย


     "เอ๋!คุณ" 


     "เอ๋!คุณ"


     "บอกเหตุผลสามข้อที่จะทำให้ผมไม่บังคับคุณกินข้าว!" ผมเริ่มใช้เหตุผลเข้าหาอีกคนอีกรอบ ถ้าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวจะได้ตีกันตายพอดี


     "บอกเหตุผลสามข้อที่ฉันต้องโดนคุณบังคับมาสิ!" แหนะ!เดี๋ยวนี้หัดเกี้ยวกาด


     "ได้! ข้อหนึ่งคุณท้องอยู่!"


     "ข้อหนึ่ง!ฉันมีถ่ายแบบ!"


     "ข้อสองคุณเพิ่งหายป่วย!"


     "ข้อสองงานนี้ฉันตั้งใจมาก! ถ้าหุ่นฉันพังจะทำไงห้ะ!" คุณนางแบบที่เริ่มมีน้ำโหลุกขึ้นเท้าสะเอวมองผม


     "ข้อสาม! คุณกินอาหารไม่ครบห้าหมู่ ซึ่งลูกผมก็จะได้กินแบบที่คุณกินไปด้วย ผมไม่โอเคนะ!" ผมก็ลุกขึ้นมาชี้หน้าอีกคนอย่างไม่ยอมเหมือนกัน


     "ข้อสาม! ฉะฉัน..." พอถึงข้อสุดท้ายอีกคนก็ตอบตะกุกตะกักออกมา หึหึหึ 


     "คุณเถียงไม่ออกหรอกนั่งลงเลยผมป้อน" 


     "แค่สามช้อนนะ!" คุณนางแบบหันมาต่อรองกับผมก่อนจะนั่งลงดีๆ


     "วันนี้คุณไปโรงพยาบาลกับผมนะ จะได้ไปฝากครรภ์ด้วย" ผมบอกอีกคนไปก่อนจะป้อนข้าวผัดไปอีกคำ


     "คือ..."


     "ผมจะเลี้ยงเขาเอง ผมกับเขาจะไม่ขวางทางในอาชีพนางแบบของคุณแน่ๆ แต่...ขอร้องคุณอย่าเอาเขาออกเลยนะ" ผมขอร้องอีกคนออกไป ผมรู้ว่าเขาคงไม่อยากรับหน้าที่แม่ของเด็กในตอนนี้หรอก เขายังอยากเป็นนางแบบอยู่ ผมบอกแล้วไงว่าจะไม่ให้เจอกับฝันร้ายอีก


     "อะอื้อ"








     ระหว่างทางที่ออกมาจากคอนโคจนถึงโรงพยาบาลไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากเราสองคน


     "คุณขึ้นไปหาแบมเลยก็ได้ ฉันไปคนเดียวดีกว่าเดี๋ยวจะมีคนเห็นเข้า" ทันทีที่รถดับเครื่องสนิทคุณนางแบบพูดขึ้นเสร็จสับก่อนจะส่วมแว่นตาดำแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ฝันไปเถอะจูเนียร์


     "เฮ้ย! คุณ" จูเนียร์ร้องขึ้น หลังจากผมวิ่งเข้าไปจับมือจูงอีกคนเอาไว้ 


     "ไปด้วย" ผมตอบแค่นั้นก่อนจะลากอีกคนให้เดินตาม ตัวเบาชะมัด


     "นี้! ฉันบอกว่าจะไปเองไง! เดี๋ยวคนมาเห็น!" จูเนียร์โวยวายออกมาเบาๆ ก็แน่ล่ะสิลองแม่คุณเขาแหกปากดูสิคนคงแห่กันมาล้อมหน้าล้อมหลังกันพอดี 


     "ก็ผมอยากไปกับคุณ ผมอยากไปดูลูกเขาเรียกอะไรซาวน์ๆนะ" มันเรียกอะไรซาวน์ๆนะที่ทำให้เห็นลูกอ่ะ ผมเห็นในนั่งเขาทำกัน


     "อัลเตอซาวน์ -.- แต่คุณจะบ้าเหรอฉันท้องได้เดือนกว่าๆเองนะ!" 


     "ส่องดูเลยไม่ได้เหรอ-.-" ผมถามอีกคนออกไปอย่างสงสัย ก็คนไม่รู้ป่าวว่ะ


     "ไม่ได้ แล้วคุณก็ปล่อยฉันได้แล้วฉันจะไปหาหมอ" จูเนียร์พยายามแกะมือของตัวเองออกจากมือผม


     "ไม่ปล่อยมือหรอก ไม่ต้องพยายาม" ผมพูดออกไปก่อนจะกุมมือแน่กว่าเดิม


     "นี้!ปล่อยเดี๋ยวคนมาเห็น" แต่ดูเหมือนจะยังไงมีแมวแถวนี้ดื้อไม่เลิก


     "ก็ผมอยากไปด้วย นะๆๆๆให้ผมไปด้วยนะ *^*" ผมพูดกับอีกคนพร้อมทำตาวิบวับ นี้ยอมแบ๊วเลยนะเนี้ย


     "ก็บอกว่าเดี๋ยวจะมีคนมาเห็นไง"


     "เดี๋ยวนั่งรออหน้าห้องตรวจก็ได้อ่ะ*^*" ผมยื่นข้อเสนอออกไป


     "..." แต่ดูเหมือนคุณนางแบบเขาจะยังใจแข็งอยู่ ใจอ่อนกับผมทีเถอะคุณ*^*


     "ผมเดินตามห่างๆก็ได้*^*" ผมต่อรองอีกคนออกไปอีกข้อ


     "เฮ้อ~ก็ได้" พูดเสร็จจูเนียร์ก็เดินนำไปก่อน เดินตามสิครับรออะไร


     "ควับ! -.-+" เดินไปได้สามก้าว จูเนียร์ก็หันมาทางผมก่อนจะหรี่ตาใส่อย่างไม่พอใจ ผมทำอะไรผิดอีกเนี้ย-.-


     "..." ผมหันหน้าหนีทำเป็นอ่านป้ายที่ติดอยู่บนผนัง เดี๋ยวคนสงสัยไม่ได้ๆ 


     "ควับ! -.-+" หลังจากเดินต่อไปได้สามก้าวจูเนียร์ก็หันมาอีกรอบ


     "..." ผมเลยต้องก้มหน้าเหมือนมองหาไรฝุ่นที่พื้นแทน


     "เดินอย่างงี้จะสิงฉันเลยก็ได้นะ -.-+" จูเนียร์มองหน้าผมก่อนจะพูดประชดประชันออกมา บอกให้เดินห่างๆเนี้ยผมก็เดินห่างๆ ผมห่างเขาตั้งสามก้าวเลยนะ!


     "สิงได้จริงเหรอ" ผมพูดทีเล่นทีจริงกับอีกคนออกไป ใจจริงอยากจะสิงตั้งแต่ลงมาจากรถแล้ว -.,-


     "ประชด!" พูดจบคุณนางแบบก็เดินเข้าห้องตรวจไป ส่วนผมก็ได้แต่นั่งรออยู่ข้างนอกตามที่ตกลงเอาไว้ ใจจริงนี้อยากจะเข้าไปนั่งในห้องตรวจด้วย แต่ก็ทำไม่ได้เดี๋ยวแมวแถวนี้จะข่วนหน้าเอา...










Mark's Part


     "แบ่มแบ๊ม~" ผมเรียกน้องที่ตอนนี้กำลังนั่งดูทีวีอยู่ข้างๆ ตอนนี้ชีวิตคนป่วยก็โคตรจะว่าง ไม่ต้องทำอะไรสักอย่างอยากได้นู้นได้นี้หรือว่าเดินอะไรแม้แต่กินข้าวน้องยังป้อนเลยชีวิตน้องเอินมีความสุขมากๆคริคริ ^+++^ ส่วนงานผมตอนนี้ป๊าก็ลากโจอี้มาทำแทนผมไปก่อนจนกว่าผมจะหายดี ก็เลยมีเวลามานั่งออเซาะแม่ของลูกทั้งวันแบบนี้ไง มาร์คละปริ่ม~ พูดได้เลยว่าตอนนี้ชีวิตดี๊ดี~


     "หื้อ?"


     "พี่หิวจัง.__."


     "พี่มาร์คเพิ่งกินข้าวเองนะ ทำไมกินจุจัง ฮ่าๆ" น้องพูดก่อนจะหัวเราะออกมา โคตรสดใส... ฮือ~ใจพี่


     "เราสั่งไก่ทอดมากินได้มั้ยอ่ะ*^*" ผมถามอีกคนออกไปพร้อมทำหน้าวิงวอนแบบมีเอฟเฟคประกายระยิบระยับออกมาจากตา


     "ฮัลโหล~~มายเลิฟเฟรน เมื่อกี้ได้ยินอะไรทอดๆนะ" ยังไม่ทันที่ผมจะได้คำตอบจากน้อง สองสามีภรรยาก็เดินเข้ามาในห้อง มาถึงก็เสียงดังเลย...โรงบางหรือซาฟารีฮะโหยหวนกันจัง -.-


     "มาถึงก็ของกินเลยนะแก- -" น้องหันไปแขวะคนเข้ามาใหม่


     "แล้วเมื่อกี้อะไรทอดๆนะ" ยองแจนั่งปุกลงบนโซฟาก่อนจะถามหันมาถามอีกคน


     "พี่มาร์คจะกินไก่ทอดอ่ะ กำลังว่าจะโทรสั่ง" 


     "สั่งเผื่อฉันด้วยคนสิ~" ยองแจพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี พอพูดถึงของกินยองแตก็กระดี๊กระด๊าขึ้นมา


     "แจ! เราเพิ่งกินข้าวมานะ พี่ไม่ให้เรากินแล้วนะ กินผลไม้ไปก่อนเดี๋ยวตอนเที่ยงพี่พาไปกิน"


     "แต่.."


     "อย่าให้พี่ดุ!"


     "ก็ได้.__." ยองแจยอมอย่างว่าง่ายก่อนจะนั่งกินผลไม้ในกล่อง


     "กึ๊ก! ปัง!" 


     "..."


     "..."


     "..."


     "..." 


     ทั้งห้องเงียบลงทันทีที่ไอ้คนชิคกระฟัดกระเฟียดเดินเช้าห้องมา โดนเทมารึไง???


     "เฮ้ยพี่!" ยองแจร้องขึ้นอย่างโมโห ก็มีไอ้หมาบ้าแถวนี้ไปแย่งของคนท้องมากินคามือนี้แหละ


     "แบ่งกันนิดหน่อยไม่ได้ไง" มันส่งสายตาเคืองๆไปให้ยองแจก่อนจะแย่งมาอีกชิ้น แค่ดูเหมือนคนท้องจะไหวตัวทันเลยวิ่งหอบกล้องผลไม้หนีมาหาแบมแบม


     "ไม่ได้!นี้ของแจกับลูกเดี๋ยวลูกหิว!" 


     "เฮ้อ..." แจ๊คสันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับสองคนนี้


     "มึงหิวรึไงถึงไปแย่งน้องมันกิน-.- เอาไก่ทอดมั้ยกูจะสั่งพอดี" ผมถามมันออกไปอย่างใจเย็น ถามแบบกวนตีนเดี๋ยวมันก็บ้าขึ้นมาบีบคอผมทำไง มาร์คก็ต้องระวังตัวสิครับทุกคน ผมยังจีบน้องไม่ติดเลยนะ*^*


     "เออสั่งมาให้กูสองเลย!" โอเครู้เรื่องสงสัยเฮียแกจะโมโหหิวมา 


     "งั้นแบมโทรสั่งเลยนะ พี่มาร์ครอแปปนึงนะแล้วเดี๋ยวแบมจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้" น้องพูดขึ้นก่อนจะโทรสั่งไก่ทอดให้มาส่ง จะได้กินแล้ววว~


     "ครับ^+++^"


     "กึ๊ก!" เสียงเปิดประตูของผู้มาใหม่ทำให้พวกผมในห้องหันไปมอง 


     "อ้าวเนียร์ วันนี้ไม่มีงานเหรอ" ยองแจทักคนมาใหม่ขึ้น 


     "มีตอนเย็นน่ะ...แบมละ" จูเนียร์ตอบออกไปก่อนจะทักคนในห้องที่เหลือ


     "ออกไปโทรสั่งไก่ทอดอ่ะแกกินป่ะจะได้ให้แบมสั่งเผื่อพูดแล้วก็หิว-.,-" ยองแจตอบออกไปพร้อมกับเคี้ยวผลไม้อยู่เต็มปาก ยังจะหิวอีกเหรอ...


     "ไม่เป็นไรอ่ะกลัวอ้วน ฉันต้องถ่ายแบบตอนเย็นด้วย เดี๋ยวพุงป่องเอา ฮ่าๆ" จินยองพูดกับจินยองติดตลก. แต่ก็คงจะจริงถ้านางแบบพุงป่องคงดูไม่ดีเท่าไหร่


     "โห่~เนียร์ แกเนี่ยนะจะพุงป่องดูฉันนี้สิ ฮืออออนึกว่าแม่หมูลูกแฝดㅠㅠ ฉันอยากหุ่นดีบ้างเหมือนกันอ่า...ฮือออ แต่ที่ฉันกินไปก็เพื่อลูก ใช่มั้ยพี่แจ๊ค" คนท้องเพียงหนึ่งเดียวในห้องตัดพ้อออกมาก่อนจะหันไปถามแจ๊คสันที่นั่งปลอกผลไม้อยู่คงปลอกให้แม่หมูของมันนั้นแหละ ปากก็พูดว่าห้ามๆ แต่มือก็ปลอกเอาๆ เออเอาเข้าไป-.-


     "อ่ะจ้าๆๆ-.-;;" 


     "ไม่ได้การล่ะฉันต้องออกกำลังกาย!" พูดจแม่หมูเขาก็เริ่มปฏิบัติการแกว่งแขนลดพุงทันทีทั้งๆที่ปากยังเคี้ยวอยู่ คงจะผอมให้อยู่หรอกนั้น


     "นี้! นั่งลง!" ไอ้บีที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ได้สักพักพูดขึ้น เอ่อ..ผมว่าไม่น่าจะใช่โมโหหิวแล้วล่ะ


     "...." ยองแจทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือไปหาแจ๊คสัน คงจะกลัวไอ้บีมันเห็นเริ่มเบะปากแล้ว นี้ผมต้องมานั่งดูฮอร์โมนคนท้องสินะ...เดี๋ยวอีกสักพักยองแจก็ต้องอ้าแขนไปหาไอ้แจ๊คให้มาปลอบ "ฮึกพี่แจ๊ค..ฮืออออㅠㅠ" นั้นไง! เดาไม่ถูกแค่หวยนี้แหละ!


     "นี้คุณ! เกินไปรึป่าวเนี้ย คุณทำยองแจร้องไห้เลยนะ!" จูเนียร์ที่เริ่มโมโหพูดขึ้นเสียงดังพร้อมกับส่งสายตาเคืองๆไปให้  


     "แล้วคุณคิดว่ามันถูกรึไง! ที่คนท้องมาลดน้ำหนัก เป็นแม่คนแล้วนะทำอะไรก็ต้องคิดถึงลูกในท้องบ้างป่ะ!" ไอ้บีตะคอกกลับไปอย่างโมโห จูเนียร์ก็เริ่มเงียบไป เหลือแต่เพียงสายตาที่จ้องกันอย่างกินเลือดกินเนื้อ หวังว่าจะไม่มีใครตายในห้องนะ ไม่งั้นน้องเอินต้องกลัวมากต้องให้คุณหมอมาก่อนไม่งั้นนอนไม่หลับแน่เลย *^*


     "มึงกูพายองแจกลับบ้านก่อนนะ" แจ๊คสันพูดขึ้นก่อนจะพยุงคนท้องที่สะอึกสะอื้นอยู่เดินออกจากห้องก่อน ผมก็ได้แต่บอกลาเบาๆพร้อมกลับมองดูสิ่งมีชีวิตที่ยังต้องกันไม่เลิกอยู่ 


     ณ จุดนี้พูดได้เลย เพื่อนผมอินมากเลย ทำตัวเหมือนจะเป็นพ่อคนเลยครับ ได้ข่าวว่ายังไม่มีเมีย -.-


     "ทำตัวยังกับจะมีลูกเลยนะมึงได้ข่าวว่ายังไม่มีเมีย" ผมแขวะมันออกไป แอบหมั่นไส้มันนิดๆที่มันไปทำคนท้องร้องไห้ 


     "ก็ยังไม่มีมั้ง..." มั้ง??? มั้ง... เดี๋ยว!?


     "ไอ้บี...อย่าบอกนะว่า...มึงซุกเมียเอาไว้จนเขาท้องอ่ะ!" ผมถามออกไปตามที่สันนิษฐาน ต้องใช่แน่ๆ 


     "จะบ้าเหรอ!/จะบ้าเหรอ!" สองคนที่นั่งจ้องกันอยู่ตะโกนคานขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไป อ้าวนี้มาร์คทายผิดเหรอเนี่ย.เอานิ้วจิ้มแก้มพร้อมเอียงคอหกสิบองศา


     "หึ้ย!/หึ้ย!"


     "กึ๊ก! อ้าวพี่บี จูเนียร์มาได้ไง...แล้วสองคนนั้นจะไปไหนอ่ะ???" แบมแบมเดินเข้ามาในห้องกับกล่องไก่ทอดในมือ ก่อนจะเอ่ยทักสองคนที่เดินสวนออกไป คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา เฮ้ออออคนพวกนี้ ใช้ไม่ได้ๆ 


     "ทำไมไปนานจัง~" ผมไม่ได้ตอบคำถามน้อง ก่อนจะถามน้องออกไปอย่างแป๋นแล๋นคริคริ


     "แบมนั่งคุยกับหมอยูอ่ะ เลยรอรับเลย"


     "ใช่สิ พี่มันก็แค่คนป่วยนี้อยู่ด้วยก็น่าเบื่อ แบมเลยทิ้งพี่ไว้ห้องใช่มั้ยล่ะ*^*" ผมพูดออกไปอย่างน้อยใจ ตั้งแต่ผมอยู่โรงบาล น้องก็มักแวบไปหาไอ้หมอยักษ์นั้นตลอดเลย ใช่สิพี่มันน่าเบื่อหนิแบมเลยถึงไปอ่ะ!


     "โอ๋ๆไม่ใช่นะ อยู่กับพี่มาร์คสนุกจะตาย" น้องเดินเข้ามาง้อผมที่นั่งงอนอยู่บนเตียง    โดยจิ้มแก้มไปผมสองสามครั้ง วิธีที่ง้อแม่ง...โคตรจะน่ารัก•///•... แบ๊มแบ่ม~ ใจพี่~


     "แบมสนใจมาสนุกด้วยกันทั้งชีวิตมั้ยล่ะ^+++^"






______________________________________

เหม็นความรักคุณผอ.มากค่ะ-^-

ตามสัญญาค่ะจัดไป 3 ตอน 5555555

มาช้าไปหน่อยแต่ดีกว่าไม่มาเนอะ55555

คอมเม้นกันด้วยนะ


ติดตามไรท์ @BBBB_buk 
หรือเข้าไปคุยกันใน #คุณหมอแบมแบม ในทวิตก็ได้นะ



ฝากคอมเม้นเก๊าด้วยน้าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

637 ความคิดเห็น

  1. #601 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    คุณ ผอ. เกินไปแล้ว
    #601
    0
  2. #541 rabbit998 (@rabbit998) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 08:54
    เดี๋ยวนี้คุณผอ.นี่เค้างุ้งงิ้งเหลือเกิน หมั่นไส้
    #541
    0
  3. #473 ashovee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:55
    แบ๊มแบ่ม น่ารักไปไหมคะ ผอ.
    #473
    0
  4. #469 Bimgot (@Bimgot) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:55
    แม่หมูยองแจใจเย็นน่าลูก55555+ สงสารแจ็คสัน
    พี่มาร์คเมื่อไหร่จะจีบแบมแบมติดค่ะ 55555+ ขนาดไม่ได้เป็นแฟนยังหวานขนาดนี้แล้วถ้าเป็นแฟนนี้ไม่อยากพูดถึงเลย
    #469
    0
  5. #467 ii97 (@fanGsWag) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:13
    น่ารักทั้งสามคู่เลยอ่ะ รู้สึกว่าสามตอนมันไม่พอเค้าอยากได้อีก 5555
    #467
    0