[MARKBAM] ฟิคหมอแบม

ตอนที่ 25 : CHAPTER 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 ม.ค. 60

Mark's Part





     "ปิดไฟเลยนะน้องเดินไปปิดไฟก่อนจะล่มตัวลงนอนบนฟูกข้างๆเตียง นกบินวอนในห้องเลยครับ...


     "นี้ๆ...ขึ้นมานอนข้างบนด้วยกันก็ได้นะ*^*" ผมชะโงกหน้าไปหาอีกคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ นี้อ่อยอยู่นะเนี่ย*^*


     "..." เงียบ...


     "ตื่นเช้ามาจะเจ็บหลังมากๆๆๆเลยนะผมหลอกล่อน้องอีกครั้ง 


     "..." 


     "เตียงพี่นุ่มๆเด้งดึ่งด้วยนะ*^*" ผมพูดไปพร้อมตบปุๆบนเตียง นี้อ่อยสุดตัวแล้วนะเนี่ยอีกนิดจะแก้ผ้านอนรอแล้วนะ! *^*


     "..."


     "ดึกๆระวังมีอะไรโผล่มาจากใต้เตียงนะ..."


     "หยุดพูดเลยจะนอนหยุดกวนได้แล้วน้องพลิกตัวหันหลังให้ผม ก่อนจะนอนคลุมโปง ระวังหายใจไม่ออกนะนั้นแต่ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวพี่มาร์คผายปอดให้ได้นะ*^*










     ภายใต้ความเงียบ ภายใต้ความมืด ภายใต้ความตาสว่าง....มาร์คนอนไม่หลับอ่ะ!!!! *^*


     "แบม...แบม..." ผมเรียกชื่อน้องที่หลับตาพริ้มอยู่ หลับแล้วเหรอ?


     "ว่า..." น้องตอบกลับมา


     "ยังไม่หลับอีกเหรอผมพลิกตัวไปฝั่งน้องก่อนจะถามขึ้น


     "อื้อ นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอน้องถามออกมา


     "อื้อ นอนไม่หลับเหมือนกันผมตอบกลับไป


     "ปวดหัวเหรอ?" 


     "ป่าว"


     "..."


     "..." ความเงียบเข้าครอบงำอยู่ๆบทสนทนาของเราสองคนก็เงียบลง


     "นี้...แคคตัสต้นที่อยู่บนโต๊ะทำงานนะ..." อยู่ๆน้องก็พูดถึงแคคตัสขึ้นมาก่อนจะเงียบไป


     "หื้อ..."


     "ต้นเดียวกันกับวันนั้นมั้ย..." 


     "อื้อ อยากลองเลี้ยงดูนะ รอวันที่มันจะออกดอกผมตอบน้องออกไป 


     วันนั้นที่ผมซื้อแคคตัสกลับมา ผมเลือกซื้อต้นที่อยู่ลึกสุดเพราะมันเป็นต้นเดียวที่ไม่มีดอก แปลกดีเหมือนกันนะที่ทั้งร้านมีแค่ต้นเดียวที่ไม่มีดอก ผมว่ามันก็ดูน่าตื่นเต้นดีนะกว่าเราจะเลี้ยงจนโต กว่ามันจะออกดอก แล้วก็ได้ลุ้นด้วยว่าสีดอกของมันจะเป็นสีอะไร น่าสนุกดีออก :)


     "..."


     "..."


     "นี้...เคยได้ยินเรื่องเล่าของแคคตัสมั้ย..." น้องพูดขึ้น


     "เรื่องเล่าแคคตัสเหรอ???" ผมถามออกไป แคคตัสเนี่ยนะกระบองเพชรก็มีเรื่องเล่าด้วยเหรอ???


     "อื้อ...เป็นเรื่องเล่าของชนเผ่าในทะเลทรายนะ"


     "เล่าให้ฟังบ้างสิ..." 


     "นานมาแล้วในดินแดนที่อุดมสมบูรณ์...มีนางไม้อยู่ตนหนึ่ง เธอเป็นนางไม้ที่สวยสดงดงาม เธอมีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่ง  ไม่ใช่สิต้ององค์หนึ่ง เธอกับเทพฤดูกาลเป็นเพื่อนรักกันทำให้ต้นไม้หรือตัวแทนของเธอแผ่กิ่งก้านสาขา เจริญเติบโตได้ดี...ดี..จนดีมาก... ส่วนหนึ่งก็มาจากเทพฤดูกาลด้วย 


     จนมาถึงในเดือนที่เป็นฤดูเก็บเกี่ยว ต้นไม้ต่างออกผลกันเยอะแยะมากมาย มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น แต่ครั้งนี้กลับแปลกไป สาเหตุก็เกิดมาจากเทพพระอาทิตย์...ชายที่นางไม้หลงรักและคนรักของเพื่อนสนิทอย่างเทพฤดูกาล...ไม่ยอมสาดแสงแดดให้ต้นไม้ทำให้ฤดูเก็บเกี่ยวนี้ไม่มีผลผลิต 


     นางไม้จึงไปขอร้องอ้อนวอนให้เทพพระอาทิตย์สาดแสงแดดให้ต้นไม้ต้นอื่นๆ เพราะหากปล่อยไว้นานนางไม้ทั้งหลายจะต้องตาย หากแต่การไปเจอกันของเทพพระอาทิตย์กับนางไม้ในครั้งนี้ทำให้นางไม้สมปรารถนาบางอย่างในใจ... นั่นคือการได้ไปยืนเคียงข้างคนที่ตนรักอย่างเทพพระอาทิตย์...


     ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดีแต่หากต้นไม้มีแต่แสงแดดในฤดูร้อนเพียงอย่างเดียวต้นไม้จะเติบโตได้อย่างไร...


     นางไม้จึงไปอ้อนวอนต่อเทพฤดูกาลเพื่อนรักของนางให้นำฤดูฝนกลับมา เพราะหากเป็นอย่างนี้ต่อไปต้นไม้ต่างๆจะแห้งตายไปกันทีละต้น การไปเจอกันครั้งนี้นางไม้ได้อย่างที่ตนหวัง  หากแต่ต้องยอมแลกด้วยอะไรบ้างอย่าง...


     อะไรบ้างอย่างที่ว่าคือการเปลี่ยนสภาพเป็นต้นไม้อัปลักษณ์... กิ่งก้านสาขาที่แผ่ออกไปกลายเป็นลำต้นแข็งสีเขียว 


     ในตอนแรกนางไม้ไม่ยอมรับข้อตกลงหากแต่คำพูดของเทพฤดูกาลที่ว่า 'ฤดูฝนจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีหยดฝน ฤดูหนาวจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีหิมะ ฤดูร้อนจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีแสงแดดและแสงแดดก็ไม่ใช่ของนางตั้งแต่แรก' ทำให้นางไม้ยอมรับข้อตกลง...


     เวลาผ่านพ้นไปฤดูกาลผันแปรไปตามกาลเวลานานนับพันปี ฤดูร้อนที่ดูจะยาวนานมากขึ้นจากเดิมทำให้พื้นดินแห้งแล้ง จากใบไม้ที่เคยมีมากมายกลายเป็นหนามที่แทงลึกเข้าไปในลำต้นของนางไม้แทน... หยดน้ำที่ไหลออกมาจากต้นกระบองเพชรชาวเผ่าก็เชื่อกันว่าเป็นน้ำตาของนางไม้ที่ไหลออกมาจากการเห็นเทพพระอาทิตย์กับเทพฤดูกาลอยู่ด้วยกันหรือสาเหตุที่ทำให้ฤดูร้อนยาวนานขึ้นกว่าเดิม... แต่ทุกอย่างกลับไม่ใจร้ายกับเธอไปซะหมดเพราะเธอยังสามารถออกดอกเบ่งบานเพื่อที่จะได้เจอกับเทพพระอาทิตย์แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม... ชาวเผ่าเลยให้ความหมายต้นกระบองเพชรว่าอดทนกับเจ็บปวด อดทนจนกว่าทีกระบองเพชรจะออกดอกกับการมีหนามที่เจ็บปวด..."


     "..."


     "จบแล้วล่ะนิทานสนุกมั้ย :)"


     "..." ทันทีที่นิทานกระบองเพชรจบลงน้องก็หันมามองทางผมก่อนจะยิ้มให้


     "นิทานจบแล้วก็นอนได้แล้วนะ :)" น้องลูบที่หัวผมเล็กน้อยก่อนจะกลับไปนอนหลับตาพริ้ม


     "..."


     เทพพระอาทิตย์นี้ไม่รู้อะไรเลยเนาะว่านางไม้ต้องเจ็บปวดขนาดไหน...ไม่รู้เลยจริงๆ



     เสียงหายใจของอีกคนที่ดังสม่ำเสมอทำให้รับผมรับรู้ได้ว่าน้องคงนอนหลับไปแล้วล่ะ


     "ฝันดีนะแบม :)" 


     แคคตัสนั้นคงจะต้องตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานพร้อมอยู่อย่างนั้นต่อไปแล้วล่ะ... ผมคงมอบความอดทนกับความเจ็บปวดให้น้องไปรับไว้ไม่ได้หรอก ผมขอเก็บมันไว้เองดีกว่าความอดทนกับความเจ็บปวดนะ :)







     "ตุ๊บๆๆๆ  ตั๊บ!!!! มาร์ค ต้วน!!!!!!" เสียงทุบอกถี่ๆตามมาด้วยเสียงโวยวายจากคนตัวเล็กในอ้อมกอดผมดังขึ้น ผมที่แกล้งหลับอยู่ก็เลยต้องนอนทนแรงทุบจากอีกคนอยู่อย่างนั้น เจ็บนะ...แต่แบมทำมาร์คเลยชอบ^+++^


     "..." ผมทำเป็นแกล้งหลับต่อไป ฟืด~หัวแบมห๊อมหอม~ 


     "ออกไปเลยนะ!!!" น้องออกแรงถีบเข้าที่หน้าท้องผมอย่างเต็มแรง จุกเลยฮะ...ไม่ได้เกร็งหน้าท้องเอาไว้ด้วยไง เต็มๆเลย...เต็มๆตีนเลย...


     "โอ๊ย~พี่เจ็บนะแบมㅠㅠผมนอนขดกุมหน้าท้องก่อนจะร้องออกมา แม่งแรงโคตรเยอะ! 


     "อย่ามากอดฉันออกไปเลย!!! แล้วมานอนอยู่นี้ได้ไงไอ้บ้าไอ้นิสัยไม่ดี!  ไอ้คนช่วยโอกาสกับน้องกับนุ่งก็ยังทำได้ ไอ้เลวไอ้..." น้องดีดตัวออกจากฟูกก่อนจะยืนชี้หน้าด่าผม สำนึกผิดไม่ทันเลยอ่ะ....


     "แบมใจเย็นๆฟังพี่ก่อนนะผมยกมือห้ามอีกคนที่ตอนนี้กำลังยืนด่าผมไฟแลบ หายใจช้าๆนะแม่คุ๊ณพี่ขอล่ะเดี๋ยวลูกพี่จะไม่มีแม่


     "ฟังอะไร!?" เฮ้อ~ค่อยยังชั่วนึกว่าแม่ของลูกจะหายใจไม่ทันซะแล้ว


     "ก็เมื่อคืนแบมอ่ะถีบผ้าห่มไง พี่กลัวแบมจะไม่สบายก็เลยจะห่มผ้าให้ แต่แบบพอพี่หาผ้าห่มมาห่มคืนให้เหมือนเดิม ผ้าห่มก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พี่ก็เลยคิดว่าหว่า...แย่จังเนาะผ้าห่มหายไปไหนก็ไม่รู้แบมต้องหนาวมากแน่ๆ ตอนนั้นตัวพี่อุ่นอยู่พอดีพี่ก็เลยอาสาเป็นผ้าแทนให้เองเลย^+++^ แค่กอดเองนะตอนเราคบกันเราก็กอดกันออกจะบ่อย แล้วครั้งนี้พี่ก็ไม่ได้ลวนลามแบมเลยนะพี่แค่อยากให้แบมอุ่นเฉยๆ^+++^" ผมตอบออกไปตามความจริง ก็พี่มาร์คเป็นคนดีอยากให้แบมอุ่นๆไง^+++^


     "ตุ๊บ!" เสียงแรงทุบเข้าที่กลางหลังผมดังขึ้น 


     "อั๊ก!" อะเฮือก...ฝากลูกเมียข้าด้วย... แบมทุบพี่แบบนี้ได้ไง...ฮึก...ลูกของแบมยังต้องการมัคมัคจากพี่อยู่นะ ถ้าพี่ตายเดี๋ยวลูกก็ไม่เกิดหรอกㅠㅠ


     "เก็บที่นอนแล้วก็ไปหาอะไรทำเงียบๆซะก่อนจะหมดความอดทน..." น้องพูดขึ้นนิ่งๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป


     หวังว่าจะไม่ได้โกรธจริงๆหรอกนะ...   .__.






     "มื้อเช้าวางอยู่บนโต๊ะทันทีที่ผมเดินลงมาที่ห้องครัวน้องที่ยืนล้างจานอยู่ก็พูดขึ้น หู้ววว~โจ๊กด้วยน่ากินสุดๆ


     "ขอบคุณนะแบม~ ^++^"


     "อืมน้องตอบผมสั้นๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป โกรธจริงๆสินะ...แล้วกูไปทำอะไรให้เขาโกรธว่ะ




     หลังจากนั่งกินโจ๊กในถ้วยจนหมดผมก็เดินไปนั่งข้างๆน้องที่นั่งอ่านหนังสืออะไรสักอย่างที่เล่มหนาๆ ตำราแพทย์ล่ะมั้ง


     "แบม..." ผมเท้าคางไง้กับโต๊ะก่อนจะเรียกชื่ออีกคนเบาๆ


     "..."


     "หมอแบมคร้าบบบ~" เมือเห็นว่ายังไม่มีสัญญาณตอบกลับมา ผมเลยเรียกชื่อน้องอีกครั้ง 


     "..." 


     "..." สนใจพี่หน่อยสิคนดี.__. แล้วดูคิ้วขมวดเป็นโบว์นั้นสิ ทำหน้าเครียดเชียว จิ้มซะเลยคริคริ^+++^


     "อ๊ะ!..." น้องที่ดูจะตกใจกับการกระทำของผมเมื่อสักครู่เงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะกลับไปทำหน้านิ่งเหมือนเดิม


     "แฮร่~" 


     "..." ไม่สนใจกันจริงอ่ะ.__.


     "โอ๊ย..."


     "เป็นอะไรอ่า!?" น้องเงยหน้าจากหนังสือก่อนจะถามออกมาอย่างตกใจ


     "พี่...พี่เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่อยากดูแลห่วงใยแต่แบมเท่านั้น~~~ ขอแค่เพียงยังมีแบมที่ห่วงใยกัน มาร์คไม่ต้องการสิ่งใด^+++^ (ชายคนหนึ่ง-AB Normal) " โอ๊ยเขินน้องเอินเขินอ่ะ.สะดีดสะดิ้ง >///<


     "ตลกมากม้ะ-*-" อ้าว...ไม่เขินบ้างเหรอนี้กูเล่นเองยังเขินเองเลยเนี้ย แบมจะไม่เขินกับพี่สักนิดเลยเหรอ- -


     "แบ๊มแบ่มมมมผมเดินตามน้องที่เดินหนีออกไป หงุดหงิดอะไรของเขาว่ะเนี้ย


     "..." 


     "แบมโกรธอะไรพี่เหรอ.__." ผมถามน้องออกไปตามที่สงสัย


     "ป่าว...ตัวยังร้อนอยู่นะน้องตอบออกมาสั้นๆก่อนจะก่อนจะเอามือมาอังที่หน้าผากผม ผมคงคิดมากไปเองน้องคงไม่ได้โกรธผมหรอกไม่งั้นพี่กันต์คงไม่เอามือมาแต๊ะอั๋งน้องเอินแบบนี้หรอก>///<


     "-3-"


     "รอแปปนะคุณหมอตัวเล็กที่สั่งให้ผมรอเดินไปหยิบยากับน้ำส่งมาให้ก่อนจะหยิบแผ่นคลูฟีเวอร์ติดมาด้วยอีกแผ่น นี้ผมต้องติดไอ้แผ่นดึ๋บๆนั้นอีกเหรอ--


     "กินซะ ย่อลงมาหน่อยน้องส่งแก้วน้ำมาให้ก่อนจะสั่งให้ย่อตัวลงทำหน้าของผมอยู่ใกล้กับไอ้นั้น... เอ่อ...ไอ้นั่นนั้นแหละอย่าถามมาก-///-;;;


     "..."


     "อ่ะเสร็จแล้วน้องถ้อยออกไปก่อนจะเดินไปนั่งอ่านหนังสือตรงโซฟาต่อ








     ผ่านไปสักพักใหญ่... '-' ทำไมมันง่วงงี้ว่ะเนี้ยเพิ่งตื่นมาไม่ถึงชั่วโมงเองนะเว้ยปกติผมไม่ใช่คนขี้เซาอะไรขนาดนั้นนะ ปกติแล้วถ้าตื่นแล้วผมจะตื่นเลยถึงจะนอนไม่อิ่มก็เถอะ 


     " '-' " 


     "ง่วงเหรอน้องหันมาหาผมที่กำลังจะสัปหงกอยู่ ตาจะปิดแล้วเว้ยยยย


     "อื้อ หาววววผมตอบน้องออกไปก่อนจะหาวออกไป


     "ขึ้นไปนอนสิน้องพูดออกมาสั้นๆ


     "นอนด้วยกันนะผมชวนน้องออกไป


     "ตลกเหรอ -.-" ชวนไปงั้นแหละเผื่อฟลุคไง-.-


     "..."


     "..."


     "แบมพี่ง่วง"


     "ก็นอนสิน้องตอบออกมาแบบไม่ใส่ใจ สนใจพี่สักทีเถอะนะ นี้ตามเป็นเงาแล้วนะเนี่ย.__.


     "ไม่มีคนขึ้นไปนอนด้วย"


     "..." เงียบอีกแหละ.__. ไม่สนใจกันเลยจริงๆเหรอ


     "ฟึ๊บ!"


     "ทำอะไรเนี้ยลุกออกไปเลยนะ!" น้องที่กำบังผลักหัวผมออกจากตักพูดขึ้น ก็ไม่สนใจกันอ่ะ ไม่ออกหรอกมาร์คไม่ออก!


     "ก็แบมไม่ยอมขึ้นไปนอนเป็นเพื่อนอ่ะ!" ผมเถียงออกไปอย่างไม่ยอมแพ้


     "บอกให้ลุกไง!"


     "ไม่!"


     "ลุกออกไปเลยนะไม่ตลกด้วยนะ!"


     "แบมเห็นพี่หัวเราะอยู่เหรอผมตอบออกไปแบบมึนๆ


     "มาร์ค!ต้วน!  ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"


     "ชู่ววววจุ๊ๆอย่าเสียงดังสิ พี่ไม่สบายต้องการพักผ่อนนะ จุ๊ๆนะคะ^+++^"


     "ไอ้..."


     "ชู่วววว"


     "งั้นก็แล้วแต่เถอะ!" น้องที่ดูจะขี้เกียจเถียงแล้วก็ทำหน้าหงึกให้ผมหนุนตัดอยู่อย่างนั้น ตักนุ๊มนุ่ม~


     "งั้นกู๊ดไนท์คิสนะ^+++^" ผมลุกขึ้นจุ๊บเบาๆที่หน้าผากน้องก่อนจะกลับไปหนุนตักน้องเหมือนเดิม ฝันดีแน่ๆ~






Bambam's Part


     "งั้นกู๊ดไนท์คิสนะ^+++^" พี่มาร์คลุกขึ้นมาจุ๊บเบาๆที่หน้าผากฉันก่อนจะกลับมาหนุนตักเหมือนเดิม 


     สับสน...กลัว... นั้นคือสิ่งที่อยู่ในใจฉันทั้งคำพูดและการกระทำของพี่มาร์คในวันนี้ มันทำให้ฉันสับสนไปหมด


     ทั้งตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอพี่มาร์คพูดขึ้นมาว่า "...แค่กอดเองนะตอนเราคบกันเราก็กอดกันออกจะบ่อยก็นั้นตอนเราคบกันไง ไม่ใช่ตอนนี้... 


     ไหนจะการกระทำเมื่อกี้ของพี่มาร์คอีก... กลัว...กลัวใจตัวเองจะกลับไปเหมือนเดิม กลับไปเป็นคนที่วิ่งตามพี่มาร์ค กลับไปเป็นเครื่องมือแก้แค้นให้คนอื่น กลับไปเป็นอะไรสักอย่าง... ฉันไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นหรอกนะ


     Rrrrrrr  เสียงโทรศัพท์ที่ดังออกมาทำให้ฉันหลุดออกจากความคิด


     "ฮัลโหลฉันกรอกเสียงไปตามสาย


     [แบม เอ่อ...พอจะว่างมั้ยอ่ะหมอยูถามกลับมา


     "หื้มมีอะไรเหรอหมอ" 


     [คือพอดีมีเคสด่วนมากๆเลยแต่ตอนนี้ หมออยู่ต่างจังหวัดกับที่บ้านอ่ะคงจะกลับไปไม่ทัน แบมช่วยดูแลเคสนี้แทนหมอหน่อยได้มั้ย] 


     "ตอนนี้เลยเหรอฉันหันไปมองอีกคนที่กำลังหลับอยู่บนตัก พี่มาร์คยังมีไข้อยู่เลยทิ้งไว้คนเดียวจะเป็นไรมั้ยอ่ะ...


     [อืม แต่ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวหมอรีบกลับเลยก็ได้หมอยูที่ดูจะเกรงใจฉันมากๆรีบพูดสวนกลับมา ถ้ากลับมาให้ทันผ่าตัดหมอก็ต้องขับกลับมาเร็วมากๆ ดูแล้วคงอันตราย หมอยูยิ่งชอบขับรถไม่ระวังอยู่ด้วย...


     "ไม่เป็นไรเดี๋ยวแบมทำแทนให้ก็ได้" 


     [จริงเหรอขอบคุณมากเลยนะแบม ทั้งๆวันนี้วันหยุดแบมแท้ๆ]


     "ไม่เป็นไรๆ อย่าลืมซื้อหนมมาฝากแบมด้วยนะ ฮ่าๆ"


     [สบายมาก ฮ่าๆ ขอบคุณอีกครั้งนะแบม]


     "จ้า ขับรถดีๆนะ~" 


     หลังจากที่ฉันวางสายกับหมอยูไปก็เหลือบมามองอีกคนที่กำลังนอนหลับยิ้มกริ่มอยู่  ตัวก็ไม่ร้อนมากแล้วหนิเช็ดตัวให้อีกสักรอบก่อนไปล่ะกัน ฉันยกหัวของอีกคนออกแล้ววางไว้บนหมอนดีๆ ก่อนจะเดินออกไปหยิบกะละมังมาเช็ดตัวให้  เมื่อไหร่จะหายสักทีนะ...อะไร!?ไม่ได้เป็นห่วง ก็...ก็แบบขี้เกียจดูแลไงแต่ก็รีบหายสักทีเถอะ... 



Mark's Part 


     อื้อออออ กี่โมงแล้วว่ะเนี้ย...ทำไมข้างนอกมันมืดแล้วว่ะ ทุ่มครึ่ง...นี้กูนอนหรือซ้อมตาย... แล้วหมอนมาอยู่นี้ได้ไงอ่ะ ตักนุ่มๆของแบมไปไหนอ่ะ! 


     "แบมมมมผมตะโกนเรียกหาน้องที่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้ อยู่ห้องครัวรึป่าวนะ~


     "แบมแบมอ้าว...ไม่อยู่


     หายไปไหนของเขาน่ะ...


     "บรื้นนนนเสียงรถที่ดังมาจากหน้าบ้านผมทำให้ผมละความสนใจจากโทรศัพท์ก่อนจะเดินออกไปดูหน้าบ้าน ใครมาว่ะนี้ยังไม่ถึงกำหนดป๊ากับม๊ากลับมานี้ว่า


     "อ้าว...ตื่นแล้วเหรอน้องที่เดินเข้าบ้านมาถามผมขึ้น ออกไปไหนมา


     "อื้อ ออกไปไหนมาอ่ะผมถามออกไปตามที่สงสัยทันที


     "อ้อ..."


     Rrrrrrr เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้น้องที่กำลังจะตอบคำถามผมหันไปสนใจมือถือ


     "ฮัลโหล"


     [...]


     "อ่อเรียบร้อบดี หมอยูถึงไหนแล้วล่ะน้องเดินออกไปคุยโทรศัพท์ ข้างนอกบ้าน หมอยู!? ไอ้หมอยักษ์อ่ะนะ ตามไปสิรออะไรล่ะ!!!


     [...]


     "อื้อ ฮ่าๆงั้นหมอขับรถดีๆนะ"


     [...]


     "แค่นี้นะ...จ้า~" น้องที่คุยโทรศัพท์กับไอ้หมอยักษ์เสร็จแล้วก็เดินเข้ามาในบ้าน คุยอะไรกันว่ะเนี้ย!!! 


     "กินข้าวรึยังอ่ะน้องถามออกมา


     "ยังเลย~" ผมตอบออกไป


     "ขอเช็คอุณหภูมิร่างกายหน่อยน้องพูดขึ้นก่อนจะเอาปรอทมาเสียบไว้ที่ปากผม ไม่ได้เอาไปหนีบจั๊กกะแร้ใครมาใช่ม้ะ--


     "ไข้ลดแล้วหนิ เดี๋ยวกินข้าวนะจะได้กินยา :)" น้องพูดพรอมยิ้มหวานขึ้นก่อนจะวางกระเป๋าแล้วเดอนเข้าครัวไป แบมใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วมีความศรีภรรยาตระกูลต้วนที่สุดเลย~ ^+++^





     หลังจากจบมื้อเย็นกันไปผมกับน้องเลยมาเข้านอนกัน เอาจริงๆก็นอนไม่หลับหรอกแต่ดูเหมือนคนตัวเล็กเขาจะง่วงมากๆก็เลยต้องรีบเข้านอน


     "ปิดไฟเลยนะผมถามน้องที่นอนห่มป้าอยู่ แล้วทำไมถึงห่มหน้าขนาดนั้นล่ะ หนาวเหรออากาศก็ปกติหนิ


     "ปรับแอร์ให้หน่อยสิหนาวมากเลยน้องพูดออกมาเสียงอู้อี้ สงสัยจะหนาว


     "..."


     "..."


     "..." เอาจริงๆก็มีแต่น้องที่หลับ ตอนนี้ผมยังๆม่อยากแม้จะหลับตาด้วยซ้ำ ก็นอนมาทั้งวันแล้วหนิหว่า-.-


     "พี่มาร์ค..."


     "???" ใครเรียกชื่อกูว่ะ...


     "พี่..มาร์ค...หนาว..." ผีป่าวว่ะ...ไม่เอานะเว้ยㅠㅠ


     "นะโมๆๆนะโมท่องไงว่ะเนี้ย!? ผีหลอกแน่เลยㅠㅠ ฮือออออ


     "พี่มาร์ค...แบม...นะ..หนาว"


     "..." เดี๋ยวนะ...


     "แบม..หนาวเสียงน้องนี้หว่าไม่ใช่เสียงผี


     "แบม...แบม..ได้ยินพี่มั้ย ทำไมตัวร้อนอย่างงี้ว่ะเนี้ย!?" ไม่ใช่ว่าติดมาจากผมหรอกนะ


     "หนาว..." น้องที่ตอนนี้เหงื่อท้วมตัวพูดออกมาเบาๆ  ร้อนไปทั้งตัวเลย..ทำไงดีว่ะ...


     "แบมไปโรงบาลนะคิดได้อย่างนั้นผมก็อุ้มอีกคนขึ้นมาก่อนจะวิ่งพาน้องไปขึ้นรถเพื่อไปโรงบาล


     "อื้อ..." น้องพยักหน้า


     ผมออกรถออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะดูเหมือนอีกคนจะเริ่มไม่รู้สึกตัวแล้ว


     "พี่มาร์คแบมปวดหัว..." น้องพูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะสลบไป


     "แบมแบม!" ผมหันไปเขย่าตัวน้องที่ตอนนี้สลบไป


     "..."


     "แบม...อย่าเพิ่งเป็นไรนะ... พี่ขอร้องแบม!!!"


     "..."


     "แบม!!! ฟื้นขึ้นมาก่อนสิ!!! แบมมมม!"


     "เอี๊ยด!!! โครมมมมม!!!!"





_________________________

กลับมาแล้วจ้าาาา 5555555
อยากรู็มากจากใจ จะไม่มีใครเล่นแท็กในทวิตจริงอ่ะ
หรือเล่นอันอื่นที่ไรท์ไม่ได้ตั้ง หรือไม่เล่นกันเลย555555
โซงง55555555
เอาเป็นว่าฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในลิ้นหัวใจของทุกคนด้วยนะ555555



ติดตามไรท์ @BBBB_buk 
หรือเข้าไปคุยกันใน #คุณหมอแบมแบม ในทวิตก็ได้นะ



ฝากคอมเม้นเก๊าด้วยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

637 ความคิดเห็น

  1. #597 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:10
    ไม่นะ ต้องไม่เป็นไร
    #597
    0
  2. #539 rabbit998 (@rabbit998) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:10
    อ้าวเฮ้ย หักมุมเฉยงุ้งงิ้งอยู่ดีๆเหมือนจะดราม่าเฉย
    #539
    0
  3. #522 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 09:36
    what happened???
    #522
    0
  4. #503 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 19:49
    เกิดอะไรขึ้น!?
    #503
    0
  5. #401 mark_bam1a (@mark_bam1a) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 19:20
    ต่อๆ มีความค้างสูงมาก
    #401
    0
  6. #400 joybelive (@joybelive) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 18:38
    ค้างงงง รอนะคะ
    #400
    0
  7. #398 Ttunmb (@Ttunmb) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 01:25
    ค้างมากกกกกก ไรท์มาต่อนะ
    #398
    0
  8. #397 KikKanungnit (@KikKanungnit) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:58
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #397
    0
  9. #396 BPoosinee (@BPoosinee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:48
    ไรท์ค้างมากกก มาต่อเร็วๆน้าาา
    #396
    0
  10. #395 kkbamx2mb (@kaewkik07) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 20:45
    รอน้าาาา
    #395
    0
  11. #394 mei-tuan (@09091974) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 20:43
    เฮ้ยยังไงอ่ะ ค้างมากกก
    #394
    0
  12. #393 UnchisaOnpradit (@UnchisaOnpradit) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 19:38
    อะไรยังไง ไรท์มาต่อน๊า
    #393
    1
    • #393-1 Aumthanyarak (@Aumthanyarak) (จากตอนที่ 25)
      23 มกราคม 2560 / 20:33
      ค้างง่ะมาต่อไวๆนะเดี้ยวมีงอนน
      #393-1
  13. #391 yu_gyeom (@yu_gyeom) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:45
    สงสารจังง ฮืออ มาต่ออีกน้าไรท์
    #391
    0
  14. #390 Ttunmb (@Ttunmb) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 01:58
    มาร์คคคคค
    #390
    0
  15. #389 popeyeyc (@popeyeyc) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 17:50
    แบมน่ารัก
    #389
    1
  16. #387 vandabam (@vandabam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 15:12
    เพิ่งเคยรู้เรื่องเล่าของกระบองเพชร น่าสงสารนางไม้จัง ขอบคุณไรท์นะคะ ^^
    #387
    1
    • #387-1 BeamKanyanat (@beam_kanyanat) (จากตอนที่ 25)
      8 มกราคม 2560 / 16:43
      เรื่องเล่าของกระบองเพชรไม่ใช่เรื่องจริงนะมันเป็นเรื่องแต่งนะแงงงงง ไรท์เป็นคนแต่งเอง5555555
      #387-1
  17. #386 lovely_pink (@pure_kan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 00:24
    รับมาต่อน่า จะรออออ
    #386
    0
  18. #385 มิรา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:31
    สู้ๆนะคะ กำลังสนุกเลย
    #385
    0
  19. #384 สาริกา/sarika (@cabell) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:52
    รอต่อค่าาา
    #384
    0