LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 3 : Set my heart on fire(end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 ต.ค. 59


Set my heart on fire



ยูริมองสัมภาระของวิคเตอร์ในห้อง กล่องกระดาษวางซ้อนกันเป็นตั้งๆจนติดเพดานหลายแถวเรียงกันจนห้องที่เคยดูกว้างกลับคับแคบลงถนัดตา แล้วความสงสัยก็เริ่มครอบงำ โอเค เขาพอทำใจได้แล้วว่าวิคเตอร์จะ ย้าย มาอาศัยอยู่กับเขาที่นี่อย่างจริงจัง ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ไม่ใช่แค่เรื่องสเกต แต่รวมไปถึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในไลฟ์สไตล์ของยูริเช่นกัน ยูริสงสัยว่ามันจำเป็นขนาดนั้นเชียวรึ? แค่จะมาเป็นโค้ช ทำอย่างกับคู่แต่งงานกันยังไงยังงั้น




คิดแล้วเขาก็หน้าแดงไปถึงหู พร้อมกับกลิ้งตัวไปบนเสื่อตาตามิสามสี่รอบ จนกระทั่งหลังเขาชนกับกองลังที่สูงพะเนิน หลังจากนั้น ทุกอย่างเหมือนหลุดออกมาจากโลกการ์ตูน เขากำลังจะถอยหนี แต่ลังก็หล่นลงมาทับตัวทีละลัง ทีละลัง ยูริร้องจ๊าก เสียงดังโครมคราม หน้าผากของเขาโขกกับมุมกล่องอย่างจัง น่าแปลกที่มันไม่เจ็บ เมื่อทุกอย่างสงบและยูริคลานออกมาจากกองลังที่แสนระเกะระกะได้ เขาก็หันไปมองสภาพห้องที่เละเทะ


“ แย่ชะมัด”



แต่เดี๋ยวก่อน ระหว่างที่เขาเลื่อนสายตามองความรกนี้ แว่นตาสำหรับคนสายตาสั้น 450 ก็แสดงอภินิหารด้วยการจับภาพของผ้าเนื้อเงาสีดำเป็นประกายระยิบระยับ และ โอ...ไม่….ไม่นะ…..ผ้าชิ้นนั้น…..ยูริตาลีตาเหลือฝ่าอุปสรรคซึ่งเป็นกล่องจำนวนมาก บุกตะลุยไปหยิบผ้าผืนนั้น ดึงมันออกมาจากกล่องที่ถูกทับ เมื่อยกกล่องด้านบนที่ทับมันออก กลิ่นหอมก็โชยออกมา เป็นกลิ่นของผ้าราคาแพง นี่มันของแรร์ชัดๆ


“ ชุดที่วิคเตอร์ใส่ตอนแข่งรุ่นจูเนียร์ที่บัลเกเรียนี่”



พอมองไปข้างใต้ก็พบว่าข้างในกล่องนั้นมีชุดที่ใส่แสดงชุดอื่นที่มากมาย ยูริพยายามอย่างมากที่จะห้ามเลือดกำเดาของตัวเองไหลรดชุดของวิคเตอร์ โอ้โห ที่นี่มันสวรรค์!! ที่นี่คือยูโธเปียของเขา!!! นั่นชุดตอนแข่งกรังด์ปรีซ์เมื่อปี 2010 ที่ออสเตรเลีย นั่นชุดที่แสดงในงานกาลาที่เยอรมัน

ยูริกอดชุดหนังสีดำนั้นแน่น ก้มมองมันอย่างชั่งใจ วิคเตอร์สำหรับเขา...เป็นดั่งเทพนิยายกรีก งดงาม สูงส่ง การที่จู่ๆวิคเตอร์มาสุงสิงกับเขาเป็นเหมือนปาฏิหาริย์ที่เขาไม่สมควรได้รับ เขาไม่สมควรล่วงเกินอีกฝ่ายมากไปกว่านี้ เขาไม่ควรแตะต้องวิคเตอร์ ทำให้แปดเปื้อน ฉุดลงมา เขาไม่สมควร….ได้แตะชุดนี้แม้แต่ปลายนิ้วก้อย

แต่มันอยู่ตรงนี้แล้ว ให้อ้อมกอดของเขา ผ้านุ่ม เย็นสบาย แลดูสูงส่ง


ใช่….ขอแค่ครั้งเดียว….แค่แปบเดียว


ยูริก้มลงเพื่อให้หน้าจมไปกับผ้า สูดกลิ่นหอมของมันจนเต็มปอด รู้ตัวเองดีว่าตอนนี้เหมือนคนโรคจิตแค่ไหน แต่ใครจะห้ามใจได้กันล่ะถ้าเทพกรีกของพวกเขามาอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้


“ ยูริ!! เสียงเมื่อกี้--”


วิคเตอร์พุ่งหลาวเข้ามาในห้องโดยไม่ทันให้ยูริตั้งตัว เขารีบผละออกจากชุดนั้นทันที แต่ดูเหมือนวิคเตอร์จะทันเห็น ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวงดงาม….เทพกรีกตัวจริงที่ไม่ใช่เปลือกนอกดังที่เขากำลังกอด….มองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าลุ่มลึกแหลมบาดใจ มองยูริที่กอดเสื้อของตัวเองแน่นด้วยท่าทีราวกับกำลังกอดคนรัก



“ อ้อ….ชุดนั้น...”



“ ขะ…..” ยูริถลาออกมาจากดงกล่อง พุ่งออกมาพร้อมก้มลงหัวฟาดพื้นเสื่อ “ ขอโทษจริงๆครับ วิคเตอร์!!!! ขอโทษครับ!! ขอโทษครับ!! ขอโทษครับ!!!”


วิคเตอร์แตะไหล่ของยูริเบาๆ พยายามกลั้นขำ “ อะฮะฮะ เฮ้ ไม่ต้องกลัวน่า ฉันไม่โกรธเธอหรอก…..แค่...ตกใจนิดหน่อยน่ะ”


“ ขอโทษที่ทำให้ตกใจครับ!!”


“ นี่ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอโทษ ฮ่ะๆๆๆๆ แต่เธอนี่….ไม่นึกเลยว่าจะ….แบบว่า...จะหลงใหลฉันขนาดนั้น ฮะๆๆๆ” วิคเตอร์นั่งขัดสมาธิมองคนที่ก้มกราบตัวเองอย่างนึกสนุก


“ ขอโทษที่ผมหลงใหลคุณครับ!!!”


วิคเตอร์ยักไหล่ ก่อนจะตบมือสองข้างตัวเองดังแปะ “ ฉันนึกอะไรดีๆออกแล้ว”


ยูริหลับตาปี๋ หรือวิคเตอร์จะรังเกียจเขาและตัดสินใจย้ายออกกันนะ เจอแฟนคลับทำนิสัยไม่ดีกับเสื้อผ้าของตัวเองแบบนี้ก็น่าวิ่งหนีอยู่หรอก

วิคเตอร์ลุกขึ้นเดินผ่านเขา ฝ่ากล่องที่รกรุงรังเต็ม ยูริมองตามอย่างสงสัย วิคเตอร์มุ่งหน้าไปที่กองชุดแสดงของตน


“ เรามาทำความสนิทสนมกันให้มากขึ้นดีกว่านะ ยูริ”


“ หา!!?? ห๊ะ!!??”


ว่าแล้ววิคเตอร์ก็จับชายเสื้อคอกลมลายทาง ลอดผ่านศีรษะ ยูรินั่งแอ้งแม้งบนพื้นห่างออกไป จ้องมองกล้ามเนื้อหน้าท้องและแขนสวยได้รูป วิคเตอร์มีทรวดทรงที่กำลังดี ไม่ผอมแห้งเกินไป ไม่มีส่วนเกินแม้แต่ส่วนเดียว นี่แหละเทพกรีกตัวจริงเสียงจริง ยูริรีบจับจมูกตัวเองก่อนจะหันไปทางอื่นเพื่อไม่ให้เลือดกำเดาไหล เมื่อวิคเตอร์เริ่มถอดกางเกงยีนส์ออก ยูริได้ยินเสียงสวบสาบและเสียงกล่องขยับ ถึงเขาจะเห็นร่างกายวิคเตอร์ในออนเซ็นมาแล้วก็เถอะ แต่การที่อีกฝ่ายจงใจถอดต่อหน้าเขานี่มันให้อารมณ์คนละแบบเลยนะ  


“ ดูสิ ยูริ!!”


วิคเตอร์เรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ยูริไม่ยอมหันไป


“ คะ…..คุณจะมาโป๊แบบนี้ไม่ได้นะครับ!!”


“ ฉันไม่โป๊แล้วน่า หันมาสิ”


ยูริสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงเชิญชวนยั่วยวนของวิคเตอร์กระตุ้มต่อมอยากรู้อยากเห็นของเขา สุดท้ายยู่ริก็หันไปแต่ยังหลับตาอยู่ เมื่อทั้งห้องมีแต่ความเงียบ ยูริก็ค่อยๆลืมตาขึ้น




วิคเตอร์อยู่ในชุดแสดงสีดำหนังตัวเก่าที่เคยใส่เมื่อหลายปีก่อน มันรัดติ้วกว่าเดิมเพราะร่างกายที่โตขึ้น แขนเสื้อเต่อ กางเกงที่แนบเนื้อสั้นเพียงข้อเท้า ซิปหน้าอกที่ไม่สามารถรูปขึ้นจนสุดถึงคอได้จึงถูกปล่อยอย่างหมิ่นเหม่ตรงร่องอก


ยูริคิดว่าตอนนี้ถ้าเขาจะเลือดกำเดาไหลจนเสียเลือดตาย เขาก็ไม่เสียใจภายหลังเลย


โอ เขารู้สึกเหมือนตัวเองน้ำตาใกล้จะไหลออกมา ไหลด้วยความปลื้มปีติที่ได้เห็นวิคเตอร์ตัวเป็นๆในชุดสมัยก่อน ภาพนี้จะเป็นสมบัติล้ำค่าของเขายิ่งกว่าโปสเตอร์ชิ้นไหนๆในห้อง


“ คุณ…..สวยมาก...”



“ แน่นอน เธอจะถ่ายรูปเก็บไว้ก็ได้นะ” ว่าแล้วก็เดินเฉิดฉายไปมาพร้อมหมุนตัว ยูริกลืนน้ำลายเมื่อวิคเตอร์หันหลังให้ บั้นท้ายกลมสีดำเงาเด่นสะดุดตา ตอนที่เขายังเด็กเขาไม่ทันว่ามันจะเน้นก้นขนาดนี้ หรือเพราะวิคเตอร์โตขึ้นแล้วกันนะ


วิคเตอร์ก้มลงหยิบอะไรบางอย่าง (นี่ไม่ได้จงใจก้มลงขณะที่หันหลังให้เขาอยู่ใช่มั้ยเนี่ย บังเอิญสินะ เพราะมันเน้นบั้นท้ายมากๆเลย) ร่างสูงยืนขึ้นพร้อมหยิบเสื้อสีชมพูใสมองทะลุได้ออกมาสวมทับ นี่คือเสื้อคลุมที่วิคเตอร์ใส่แสดงในรายการปัจจุบัน


“ ท้าดา!!!!” วิคเตอร์หมุนตัวสองรอบ “ เป็นยังไงบ้าง ชุดเก่าสุดกับใหม่สุดมาผสมกัน?”


“ สวยครับ” ยูริตอบทันที


วิคเตอร์ถอดเสื้อคลุมสีชมพูออก หยิบเสื้อสูทที่เต็มไปด้วยเพชรพลอยระยิบระยับหลากสี โดยที่เสื้อสูทตัวนี้แบ่งครึ่งสองซีก ฝั่งหนึ่งสีแดงล้วน อีกฝั่งเป็นสีขาว วิคเตอร์หยิบมันขึ้นมาสวมทับ หันไปมองยูริ “ เป็นไงบ้าง ยูริ?”


“ สวยมากๆเลยครับ”


ดูท่าเขาจะพูดได้แค่คำเดียวเท่านั้น ตัวเองเป็นนกแก้วรึไงวะเนี่ย?


วิคเตอร์ดูไม่ค่อยพอใจกับคำตอบ “ มีตัวไหนที่เธอยากให้ฉันใส่เป็นพิเศษมั้ย?”


ถามแบบนี้ เขาก็ไปต่อไม่เป็นเลย ยูริก้มหน้าที่แดงจัด พยายามหลบสายตาของคนตรงหน้า “ เอ่อ..” ดวงตาสีฟ้ารอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ยูริหลบตาปี๋ ณ เวลานี้ เขาต้องตอบอะไรก็ได้ออกไป เมื่อวิคเตอร์ดึงดันจะใส่ให้ได้เขาก็ต้องเลือกมาสักชุด “ งะ...งั้นชุดสีดำตรงโน้นครับ” เขาชี้ไปที่ตัวเลือก


วิคเตอร์มองไป และทำหน้าเหยเก แบบว่า….ทำสีหน้าแบบนั้นชัดเจนเลย จนยูริอยากจะเปลี่ยนใจ ท้ายที่สุดวิคเตอร์ก็เดินไปหยิบมัน ถอดเสื้อด้านบนออก เผยอกเปล่าให้เห็นเพียงแว้บเดียว วิคเตอร์สวมชุดนั้นผ่านคอ มันเป็นเสื้อแขนยาวสีดำมีลายลูกไม้ที่ต้นแขน ไล่ไปจนถึงข้อมือ มีรูขาดไล่จากไหล่จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวขาดตัดกับผ้าดำ มันก็ดูเหมือนชุดปกติของชุดนักสเกต


จนกระทั่งวิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้ยูริ และหันหลังให้เขา….



พระเจ้าช่วย….


ผ่าหลังขนาดนี้เลยรึ?


มันไม่ได้โป๊มาก...แต่ก็ดูอีโรติกไม่น้อยเลย



“ มัดให้หน่อย”


“ เอ๋?” ยูริมองขึ้นไปและก้มลงมา เห็นเชือกสี่เส้นรุ่งริ่งพันกัน ยูริใช้มือที่เริ่มสั่นของตัวเองหยิบมาสองเส้น มัดเป็นปมเข้าด้วยกัน ผ้าที่ลู่ตกไหล่ของวิคเตอร์เริ่มตึง ยูริมัดอีกคู่ แผ่นหลังของวิคเตอร์ที่เกือบๆจะเปลือยเปล่ามีเชือกเส้นเล็กสองเส้นพาดผ่านในแนวนอนผ่านหลัง ปลายเชือกหมิ่นเหม่อยู่ตรงบั้นท้าย


“ คุณใส่ชุดนี้แข่งรายการอะไรครับเนี่ย?” เพราะเขาจำได้ว่าตัวเองที่ติดตามการแข่งของวิคเตอร์ตั้งแต่เด็กไม่เคยเจอชุดนี้เลย


“ ไม่ใช่งานแข่งหรอก” วิคเตอร์อธิบาย “ ฉันได้รับเชิญให้ไปแสดงในงานวันเกิดลูกชายของมหาเศรษฐีหรือเซเลปอะไรสักอย่าง ลูกชายเค้าจะอายุครบยี่สิบหรือสิบห้าเนี่ยแหละ ตอนนั้นยังงงๆอยู่เลยว่าเค้าเลี้ยงลูกชายตัวเองยังไงถึงจะเอานักสเกตลีลาไปเต้นในงานวันเกิด จนกระทั่งฉันได้เจอตัวจริง...”


งานหลักอีกอย่างของนักสเกตนอกจากงานแข่งกับงานถ่ายโฆษณาแล้ว ก็คืองานเอนเตอร์เทนผู้ชมแบบส่วนตัว หรือแสดงตามอีเว้นท์ต่างๆ และยูริเข้าใจดีว่างานแบบนี้เหนื่อยกว่างานถ่ายโฆษณามากนัก เพราะเราจะต้องตามใจลูกค้าทุกอย่าง ตั้งแต่เพลงที่เลือกเต้น โทนสี สเตปการเต้น ไปจนถึงคอสตูม



“ เขาให้ฉันใส่ชุดนี้ไปสเกต ในหัวตอนนั้นมีแต่ความคิดที่ว่า...นี่ฉันกลายเป็นดาราหนังติดเรทเกรดบีไปแล้วรึเนี่ย? ซึ่งก็ไม่มีอะไรมากหรอก ถ้ามันแค่สเกต แต่ลูกเขาโดดลงมากลางลาน ฉันว่าเขาคงเมาไม่น้อยเลยล่ะ”


วิคเตอร์หัวเราะและเงียบไป


“ เขาทำอะไรคุณรึครับ?”


วิคเตอร์ยักไหล่ “ ตอนนั้นฉันสเกตมาตรงมุมที่เขาอยู่พอดีเลยโดนจับ ก็โดนลูบๆคลำๆนิดหน่อย ฉันยังเสียใจอย่างสุดซึ้งจนถึงทุกวันนี้เลยว่าทำไมไม่เอารองเท้าสเกตปาดหน้ามันสักที เราก็มีเรื่องกัน ตอนนั้นฉันยังมีผู้จัดการส่วนตัวอยู่ เขาเลยจัดทนายให้ แต่สุดท้ายเราก็เคลียร์กันส่วนตัวเงียบๆ พ่อเขาไม่อยากให้เรื่องที่ลูกตัวเองเป็นเกย์ผู้ชื่นชอบแนวเอสเอ็มแพร่ออกไป ฉันก็ขี้คร้านจะเสียเวลากับครอบครัวนี้ จบ” ประโยคสุดท้ายตัดห้วนเสียจนยูริไม่ต่อความยาวสาวความยืดต่อ


“ คุณนี่...เจออะไรมาเยอะนะเนี่ย”


วิคเตอร์ถอนหายใจแล้วเอนตัวพิงคนข้างหลังจนยูริเกือบรับน้ำหนักที่ถาโถมมาไม่ทัน “ มันคือโลกที่ฉันเลือก ได้เป็นอิสระในลานก็สนุกดี แต่บางครั้งก็มีช่วงเวลาที่กลายเป็นตุ๊กตาประดับสวนโดนคนอื่นจับไปนู่นมานี่เหมือนกัน”


“ อะ ครับ….เอ่อ..” ยูริพยายามยันน้ำหนักตัวของยูริไม่ให้ล้มไปทั้งคู่สุดชีวิต




วิคเตอร์เอียงคอ สีหน้าเปลี่ยวเหงาเมื่อครู่ถูกกลบด้วยรอยยิ้ม “ งั้นแบบนี้ล่ะ?” แล้วก็ลุกขึ้น พร้อมถอดทุกอย่างออก คราวนี้ยูริหลบไม่ทัน ภาพของชายหนุ่มผิวขาวในกางเกงชั้นในสีดำยืนก้มหาของพุ่งมาเต็มสองตา


“ อะ….เอ่อ ผมดีใจมากเลยที่คุณไม่โกรธผม และยังใส่ให้ผมดูอีก แ….ต...แต่พอแล้วล่ะครับ ผมขอบคุณมากแล้วก็ขอโทษอีกครั้งด้วยครับที่มายุ่งกับของของคุณ”


“ ฉันไม่ได้โกรธนายเลยสักนิด ดีซะอีก”


“ ดี?” ยูริเอ่ยถามอย่างสงสัย


“ ฉันไม่เคยใส่ชุดซ้ำเลย” ซึ่งเป็นเรื่องปกติของวงการนี้ ที่ในแต่ละเวทีการแสดง พวกเขาจะต้องใส่ชุดที่แตกต่างกันไป “ เธอน่ะ เวลาได้ชุดใหม่ก็จะใส่อวดคนอื่นใช่มั้ยล่ะ? คนปกติมักจะทำอย่างนั้น และถ้าแสดงเสร็จก็จะไปถ่ายรูปหรือแลกกันใส่กัน ฉันไม่เคยมีช่วงเวลานั้นหรอก”



ยูริไม่เห็นสีหน้าของคนพูดเพราะวิคเตอร์หันหลังให้เขาอยู่


ภาพตรงหน้าของเขาคือชายหนุ่มรูปงาม ที่ก้มหน้า ผมสีบลอนด์ซีดสั้นเผยให้เห็นท้ายทอย แผ่นหลังเรียบเนียนประหนึ่งรูปปั้นนั้นเปลือยเปล่า วิคเตอร์นั่งเปลือยอยู่ท่ามกลางกองเสื้อผ้านั้น



“ คุณที่ไม่ใส่อะไรเลยก็สวยนะ”



เขาไม่น่าพูดออกไปเลย แต่มันเผลอจริงๆ ภาพที่ราวกับงานศิลปะร่างเปลือยนั้นมีพลังที่ทำให้เขาเอ่ยสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป วิคเตอร์ตอบสนองคำชมของเขาด้วยการถอดแม้กระทั่งชั้นในออก รอยยิ้มสดใสนั้นเปล่งปลั่งกว่าทุกที ยูรินึกไม่ออกว่าทำไมวิคเตอร์ต้องยิ้มกับคำชมประหลาดๆแบบนั้น ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงโดนด่าว่าเป็นไอ้หื่นไปแล้ว


“ ขอบใจนะ ยูริ” และวิคเตอร์ก็เดินมา ก้มหน้าลงหอมแก้มเขาดังฟอด



เขาคิดว่าตัวเองเป็นแฟนคลับที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วล่ะ



และความตั้งใจของวิคเตอร์ที่ต้องการให้พวกเขาสนิทกันก็สำเร็จไปก้าวหนึ่ง แม้จะด้วยวิธีแปลกๆก็ตาม แต่ยูริผ่อนคลายขึ้นเวลาอยู่กับวิคเตอร์ เขาเริ่มจ้องมองการเคลื่อนไหวทุกอิริยาบถของวิคเตอร์ได้อย่างไม่เขินอาย ไม่ต้องแอบมอง เพราะวิคเตอร์จะจับได้เสมอ เขาจะเอ่ยชมวิคเตอร์และวิคเตอร์จะชมเขากลับ เขาได้เห็นด้านที่ดูไม่จืดของวิคเตอร์ ชายหนุ่มป็นชาวรัสเซียที่คออ่อนผิดคาด เขาเคยเข้าใจว่าชาวรัสเซียดื่มเหล้าต่างน้ำซะอีก

ยูริเริ่มหัวเราะไปกับวิคเตอร์ได้อย่างสนิทใจ วิคเตอร์ยังคงทำตัวแปลกๆเหมือนเดิม แต่ยูริก็เริ่มชินและคิดว่านี่ก็เป็นส่วนที่น่ารักอย่างหนึ่งของผู้ชายตัวโตคนนี้ อยู่กับวิคเตอร์ไม่เคยมีคำว่าเบื่อ หรือเงียบเหงา หรือโดดเดี่ยว ทุกอย่างดำเนินไปตามทางของมัน เขาล้ม วิคเตอร์ก็จะยื่นมือมาหา ไม่เคยผลักออก วิคเตอร์ระบายอดีตที่ย่ำแย่ ยูริก็จะดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้



พวกเขาลอยละล่องในความสุขที่ต่างคนต่างไม่เคยได้รับ ยูริได้รับการยอมรับ และวิคเตอร์...วิคเตอร์บอกว่าเขาคืออนาคตของวงการ เป็นแสงสว่างของเขา ยูริไม่ค่อยอยากเชื่อนักว่าเขาจะเป็นในสิ่งที่วิคเตอร์หวังได้ แต่เพื่อวิคเตอร์ เขาจะลองทำดู….ไม่สิ เขาต้องทำให้ได้ต่างหาก



และนั่น คือทุกอย่างของพวกเขา ก่อนที่ทั้งคู่จะร่วงตกลงมา



---------------------------




มันไม่แปลกนักที่ทั้งสองจะทะเลาะกัน ใครๆก็คงจะเคยทะเลาะกับคนใกล้ชิดทั้งนั้น แต่ทุกครั้งที่มีการขึ้นเสียง ยูริจะเป็นฝ่ายยอมโอนอ่อนเสมอ แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ ยูริไม่คิดว่าเขาจะสามารถโกรธวิคเตอร์ได้มากขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าวิคเตอร์จะมา เขาไม่เคยโกรธใครเลยนอกจากตัวเอง เมื่อไหร่กันนะที่เขาเริ่มโทษคนอื่น



วิคเตอร์บอกว่าท่อนฮุคของเพลงควรใช้การกระโดดแอคเซลเพื่อกระตุ้นอารมณ์ผู้ชม ซึ่งในท่อนฮุคนั้นดนตรีของมันก็ลงจังหวะหนักอยู่แล้ว ยูริคิดว่าแค่การหมุนตัวตรงน่าจะพอ เขารู้สึกติดใจการสร้างความตราตรึงให้กับผู้ชมมากกว่าการกระโดดเพียงเสี้ยววินาที ผู้คนจะฮือฮาเพียงแค่นั้น อาจจะปรบมือบ้าง แต่การหมุนตัวจะทำให้พวกเขาฮือฮานานกว่า ตื่นตาตื่นใจกว่า ยูริต้องการสร้างอิมแพ็คตรงนั้นให้ได้



นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาคัดค้านวิคเตอร์



แล้วรู้มั้ยว่าวิคเตอร์ตอบว่าอะไร เขาชมยูริ บอกว่านั่นเป็นก้าวที่สำคัญ การที่นักสเกตเริ่มที่จะหาสเตปของตัวเองเจอเป็นการพัฒนาที่ดี ยูริไม่เห็นด้วยกับสเตปของวิคเตอร์….เป็นเรื่องที่ดี

แต่……(ใช่ วิคเตอร์พูดคำว่าแต่ ทั้งที่เมื่อกี้เขาอุตส่าห์โล่งอกคิดว่าวิคเตอร์จะเข้าใจเขาแล้วแท้ๆ) วิคเตอร์ยังยืนยันว่าจะให้กระโดด


“ หมุนตัวจะสร้างความรู้สึกแข็งทื่อ อยู่กับที่ ซึ่งนั่นไม่เหมาะที่จะใช้กับท่อนฮุคหรอกนะ แต่เธอจะเอาไปใส่ที่ท่อนอื่นก็ได้”


ยูริสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับวิคเตอร์เท่าไหร่ “ ถึงจะแข็งทื่อแต่มันมั่นคงอีกนะครับ ผมต้องการให้คนดูรู้สึกได้แบบนั้น”


“ มีอีกหลายท่าที่สร้างความรู้สึกมั่นคงได้โดยที่ไม่ต้องหมุน” วิคเตอร์อธิบาย “ เราหมุนไขว้เท้าไปแล้วก่อนหน้านี้ ถ้าหมุนอีกรอบคนจะรู้สึกว่ามันวุ่นวายยุ่งเหยิงนะ”


“ งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนท่าหมุนไขว้เท้าเป็นท่าอื่น”


วิคเตอร์จ้องเขาโดยที่ศอกเท้ากับขอบลานสเกต ส่วนยูริสวมรองเท้าสเกตยืนในลาน


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ทั้งสองอาจจะแตกต่างกันทั้งความสามารถ ระดับ ฝีมือ พรสวรรค์ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นคือความรักที่มีต่อสเกตลีลา และเมื่อสเกตของทั้งสองถูกทำให้ด่างพร้อย ยิ่งรักก็ต้องยิ่งปกป้อง


“ มันคือสเกตของผมครับ วิคเตอร์”


“ อย่าพูดให้ยิ่งใหญ่ไปเลย เจ้าหมูน้อย เธอนี่ชักจะคล้ายยูริโอะเข้าไปทุกที” วิคเตอร์พูดติดตลก แต่เป็นมุขที่ออกจะฝืดไปสักเล็กน้อย เพราะยูริไม่ขำหรือถอยหนี “ ฉันเคารพสไตล์ของเธอนะยูริ แต่ถ้ามันไม่เข้าท่าอย่างแรง ฉันก็ต้องเบรค”



ยูริกำมือแน่น “ งั้นผมจะแสดงให้ดู”



นี่เป็นก้าวแรก ครั้งแรก! ที่เขาอยากจะคิดค้นสเตปของตัวเอง เขาคิดว่ามันต้องออกมาจับใจแน่นอน แต่แล้วก็ถูกไอดอลของตัวเองห้าม บอกว่ามันใช้ไม่ได้ ในใจของเขารู้สึกต่อต้าน ถ้าไม่ว่ายังไงมันก็ถูกห้ามไม่ให้ใช้ เขาก็อยากจะลองแสดงดูสักครั้ง

แต่จุดจบของมันไม่สวยเท่าไหร่ เขาหมุนไขว้เท้าและพยายามจะเปลี่ยนท่าหมุน แต่ขากลับพันกัน โลกทั้งใบหมุนเป็นเกลียว ยูริล้มลงดังโครม น้ำแข็งเย็นแปะแก้มจนน่านอน เช่นเดียวกับเข่าที่มีเลือดออกซิบจนเจ็บแสบ ไอเย็นแผ่ซ่านจนเขาไม่อยากลุกขึ้นไปเลย ได้ยินเสียงของวิคเตอร์ค่อยๆดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสที่ไหล่ทั้งสองข้าง วิคเตอร์ดันตัวเขาให้นั่ง


“ เป็นยังไงบ้าง!? ยูริ”


เขาถูกหิ้วปีกขึ้นมา โลกทั้งใบหมุนติ้วและหนักอึ้ง รู้ตัวอีกทีก็ถูกหามมาให้นอนบนเก้าอี้ผู้ชมที่จับฝุ่นของลานสเกตฮาเซ็ทสึ

“ ฉันบอกเธอแล้ว”


“ ผมรู้”


“ รู้อะไรรึ? เธอไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ เธอหมุนนานเกินไปจนล้ม เธอไม่รู้แม้กระทั่งขีดจำกัดของร่างกายตัวเอง” วิคเตอร์ยืนเท้าเอว เขาคุ้นเคยกับวิคเตอร์ที่ร่าเริง วิคเตอร์ที่เป็นคนธรรมดา แต่ไม่คุ้นกับ’โค้ชวิคเตอร์’คนนี้เลย


“ ผมรู้แล้ว!!” ยูริตะโกน หลากหลายความรู้สึกประดังประเดเข้ามา ทั้งอับอาย เสียหน้า ผิดหวังในตัวเองที่ทำให้วิคเตอร์ผิดหวัง  “ ผมแค่คิดว่า มันจะต้องทำได้แน่ๆนี่! เลิกดูถูกผมซะทีเถอะ”


“ ฉันไม่ได้---”


ยูริหันหน้าเข้าหาพนักพิงของเก้าอี้เพราะไม่อยากให้วิคเตอร์เห็นใบหน้าของเขาตอนนี้ “ ผมขอโทษครับ โค้ช”



หลังจากนั้น วิคเตอร์กับเขาก็ไม่คุยกันเป็นสัปดาห์ จริงๆก็ไม่ถึงสัปดาห์ พวกเขาเริ่มมาพ่อแง่แม่งอนกันเมื่อวานซืนเอง ก่อนหน้านั้นวิคเตอร์พยายามคุยกับเขา ทั้งเรื่องสเกตและเรื่องในชีวิตประจำวันอื่นๆซึ่งยูริตอบแบบขอไปที ทั้งอาทิตย์เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกสเตปหมุนนั้นให้สำเร็จ มันอาจจะออกมาเห่ยแต่มันคือสเตปที่เขาสัญญากับวิคเตอร์ว่าจะแสดงให้ดูให้ได้


วิคเตอร์หาทางคุยกับเขา และเขาก็พยายามเมิน จนวันหนึ่งพวกเขาก็ไม่คุยกันอีก


เปล่า เขาไม่ได้โกรธวิคเตอร์หรอก ความขุ่นเคืองใจมันหายไปนานแล้ว แต่ถ้าเขาแสดงออกว่าไม่ได้โกรธ เขาก็จะต้องให้อภัยวิคเตอร์ ซึ่งเขายังไม่อยากยกโทษ ไม่โกรธ แต่ก็ไม่พร้อมที่จะให้อภัย อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะแสดงท่าหมุนที่สมบูรณ์แบบให้วิคเตอร์ดูได้



จนมาวันหนึ่ง ในช่วงเย็นที่อากาศหนาว หิมะตกข้างนอกกองพะเนิน ทั้งคู่นั่งดูโทรทัศน์ในห้องโถงรวม ชายชราสองคนข้างหน้าโต๊ะทั้งสองกำลังยื้อแย่งรีโมตกัน คนหนึ่งจะดูข่าว อีกคนจะดูการแข่งขันเบสบอล ยูริมองหน้าจอโทรทัศน์ที่ฉายใบหน้าของหญิงสาวผู้ประกาศข่าวที่หน้าตาเหมือนๆกันเปี๊ยบกับช่องอื่นๆ แต่การแต่งตัวนั้นเหมือนกันยิ่งกว่า ตาก็มองอยู่ แต่ในหัวนั้นโล่งว่าง วิคเตอร์นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับเขาแต่ไกลออกไปอีกมุม ชายรัสเซียนั่งชันเข่าสองข้าง กอดหมอนใบหนึ่งแนบอก ดวงตาสีฟ้ามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย



อะไรทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมกันล่ะ? ใครเปลี่ยนไปกันแน่?



ยูริพอจะรู้ว่าเป็นใคร…. เขาเริ่มไม่อยากตามรอยของวิคเตอร์ เขาอยากมีสเตปเป็นของตัวเอง


ทั้งๆที่วิคเตอร์มาที่ญี่ปุ่นเพื่อสอนให้ยูริเป็นอย่างเขา เป็นยูริเองที่ออกนอกลู่นอกทาง แต่ความคิดที่ว่าวิคเตอร์ถ่อมาที่นี่เพื่อสร้าง ‘วิคเตอร์คนที่สอง’ กลับทำให้ยูริโกรธ ทั้งที่ถ้าย้อนกลับไปในวันที่วิคเตอร์มาหาเขาที่บ้าน ถ้าวิคเตอร์พร้อมจะปั้นเขา เขาก็ยินดีเต็มที่แท้ๆ



เขาเป็นอะไรสำหรับวิคเตอร์กันล่ะ? แค่ตัวแทน? ผู้สืบทอด? ลูกศิษย์?


อาจารย์มินาโกะเดินเข้ามาใกล้วิคเตอร์ แกว่งแก้วที่ใส่เบียร์จนเต็ม “ สักนิดมั้ย?”


“ อา ไม่ล่ะครับ ขอบคุณมาก” วิคเตอร์ตอบ พร้อมส่งยิ้มที่ทำให้อาจารย์หน้าแดงยิ่งกว่าแอลกอฮอล์จะทำได้ เธอถอยกลับไปที่นั่งเดิม


รอยยิ้มนั้นกระแทกใส่ยูริอย่างจัง เหมือนโดนนักมวยอัดหมัดอัปเปอร์คัตใส่ หรือถ้าจะให้อธิบายได้ดีกว่านั้น คล้ายกับโดนรถบรรทุกชน มันไม่ทันตั้งตัว ขาเขาลอยไม่ติดพื้น และทั้งตัวเจ็บไปหมด โลกทั้งใบของยูริหมุนวนย้อนอดีตไปในช่วงเวลาที่พวกเขายังคุยดีกัน





รอยยิ้มนี้สะดุดใจเขา ไม่ใช่เพราะมันคือยิ้มของวิคเตอร์


แต่เพราะมัน ไม่ใช่ ยิ้มของวิคเตอร์ต่างหาก





นี่ไม่ใช่สีหน้าที่วิคเตอร์ยิ้มให้เขาทุกวัน นี่คือรอยยิ้มที่ถูกมอบให้กับแฟนคลับ นักข่าว สาธารณะชนหลายแหล่ มันไม่ทำให้เขาใจเต้นมากไปกว่าเวลาที่พวกเขาเล่นกัน ที่ยูริพาวิคเตอร์ไปงานวัด ดูดอกไม้ไฟ ตลาดนัด หรือเวลาที่วิคเตอร์หยอกล้อเขา

นี่คือรอยยิ้มเมื่อครั้งแรกที่พวกเขาเจอกันหลังจากที่เขาเพิ่งแพ้ วิคเตอร์ส่งยิ้มให้และถามว่าต้องการถ่ายรูปมั้ย มันดูปั้นแต่ง ปลอมแปลง เหงาหงอย



ยูริหวนนึกถึงวันที่วิคเตอร์เล่นแต่งตัวกับเขา นั่นต่างหาก….คือวิคเตอร์ที่เขารู้จัก



เขาไม่เคยนึกถึงเลยว่าตัวเองสำคัญสำหรับวิคเตอร์แค่ไหน เขาจะต่างอะไรจากคนอื่นล่ะ วิคเตอร์ต่างหากที่แตกต่างและมีตัวเลือกมากมาย แต่อาจจะเป็นยูริเองก็ได้….ที่ปิดกั้นตัวเองไม่เปิดใจรับใคร เขากลัวและอึดอัดเวลามีใครมาแตะต้องเขา ไม่ว่าจะเป็นคุณป้าที่สถานีรถไฟ  แฟนคลับที่อยากจะจับมือเขาทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร เขากลัวการเป็นจุดเด่นหรือจุดศูนย์กลาง แต่วิคเตอร์ค่อยๆละลายกำแพงนั้นทีละเล็กทีละน้อย อืม….จริงๆก็ไม่เล็กน้อยหรอก เจอกันครั้งแรกก็เกือบจะขึ้นคร่อมเขา แถมยังไล้นิ้วไปตามใบหน้าเขาอีก แต่ที่แน่ๆ วิคเตอร์เปิดเผยกับเขา...



วิคเตอร์ให้ความสำคัญกับเขามาก



ยูริค่อยๆคลานสี่ขาไปทางวิคเตอร์ ฝ่ายหลังเห็นเขาแน่นอนแต่ก็มองไปที่โทรทัศน์ต่อ ไม่ได้ขยับไปไหนจนกระทั่งไหล่ของทั้งคู่ชนกันเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ข้างกายล้อมรอบไปด้วยแขกที่มาออนเซ็น แต่พวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย



“ ขอโทษครับ”



วิคเตอร์ยังมองไปข้างหน้า แม้ท่าทางที่กอดหมอนจะยุกยิกบ้าง


“ ผมก็แค่ทำตัวดื้อรั้นไปวันๆ ทำให้คุณเป็นห่วง ขอโทษจริงๆ ตะ….แต่ ผมก็อยากจะทำสเตปของผมให้สำเร็จเหมือนเดิมนะครับ ผมอยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะลงเอยยังไง แต่ผมก็ไม่อยากให้เราสองคนเป็นแบบนี้กันอีกแล้ว ขอโท--”


วิคเตอร์เอื้อมมือมาปิดปากเขา “ ไม่ใช่เธอที่ควรขอโทษหรอก” และปล่อยมือจากปากเขา แว่นตาของยูริเอียงเล็กน้อย “ ไม่ใช่เธอ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ฉันคือโค้ชของเธอ แต่ไม่ฟังในสิ่งที่เธอต้องการ โทษที ฉันคงเป็นโค้ชที่ไม่ได้เรื่องเลย”


“ ไม่เลย คุณน่ะเก่งมาก คุณอาจจะเข้มงวดไปบ้างแต่นั่นก็เพราะพวกเรารักสเกต และคุณก็อยากให้ผมเก่งขึ้น เป็นผมเองที่ไม่ฟังคุณ”


ยูริเงียบทันทีเมื่อคนตัวสูงกว่ายื่นหน้าเขามาใกล้ จมูกแดงอ่อนๆนั้นฝังลงเข้าไปหน้าผากของเขา วิคเตอร์จ….จูบหน้าผากเขา สัมผัสเย็นๆจากริมฝีปากอีกฝ่ายนาบกับผิวหนังอุ่นของยูริ ผู้ทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้าปากค้างตาเหลือก โอเค วิคเตอร์ชอบยั่วเขา แถมยังกล้าแก้ผ้าต่อหน้าเขาอีก แต่ไม่เคยแสดงท่าทางที่….ลึกซึ้งขนาดนี้ นี่คือการอ่อยฉบับใหม่ของวิคเตอร์รึ? แต่ไม่ใช่สิ ถึงวิคเตอร์จะชอบถึงเนื้อถึงตัวแค่ไหน การจูบหน้าผากกับคนที่ไม่ได้รัก มันใช่เหรอ? มันใช่เหรอ?!!! แล้วยังเสียงหวีดจากคนเฒ่าคนแก่รอบๆที่เห็นทั้งสองใกล้ชิดกันแบบนี้อีก




“ วิคเตอร์ครับ”


เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อ ร่างสูงก็ผละออกและถอยห่างจากยูริ


“ ผมคิดว่าคุณควรจะจูบหน้าผากกับคนที่สำคัญกับคุณมากกว่านะครับ” ยูริก้มลงหน้าแดง ดีใจลึกๆอยู่หรอกที่ไอดอลคนโปรดหอมแก้มเขา


“ เธอสำคัญกับฉัน”


“ เอ่อ….ผมว่าเราสองคนรู้กันนะครับว่า ‘สำคัญ’ในที่นี้หมายถึงอะไร”


“ แปลว่าเธอรู้สึกแย่กับจูบเมื่อกี้รึ?”


พอเห็นวิคเตอร์ทำหน้าหม่นหมองลง ยูริก็โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน


“ ไม่ๆๆๆๆ ผมชอบมากเลยครับ” เขาตอบด้วยใบหน้าที่แดงแปร๊ด “ คุณเป็นไอดอลของผมตั้งแต่เด็ก แล้วคุณก็….จ...จูบหน้าผาก ไม่มีอะไรที่ผมจะยินดีไปกว่านี้แล้ว!!” เขาจะไม่ล้างหน้าสักสามวันเลยถ้าเป็นไปได้


“ …..อ้อ” ร่างสูงเงียบไป และหันไปมองโทรทัศน์ต่อ โฆษณาประกันภัยไม่ได้ทำให้บรรยากาศขมุกขมัวนี้ผ่อนคลายลง “ ถือซะว่านั่นเป็นคำขอโทษของฉันละกัน” วิคเตอร์กล่าวพร้อมหันมาขยิบตาให้ยูริที่กำลังนับถอยหลังระเบิดตัวเอง นั่นทำให้ชายรัสเซียหัวเราะขบขันกับท่าทางเขินอายของเขา


“ เฮ้ ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งจะครบเดือนแล้ว ยังไม่ชินอีกเหรอ?”


ยูริส่ายหน้า


“ งั้นมาทำให้ชินกันมั้ย?”


“ ครับ? หวา!??”


วิคเตอร์ปาหมอนใส่หน้าเขา ทำให้ยูริล้มไปนอนบนเสื่อตาตามิ เขารู้สึกน้ำหนักที่กดทับลงมาตรงบริเวณแถวสะดือ เมื่อยกหมอนออกก็พบว่า โอ้!! พระเจ้า!! ใบหน้าของวิคเตอร์ที่ใกล้ชิดแบบเมื่อกี้ก็ว่าแย่แล้ว ตอนนี้ท่อนบนของวิคเตอร์ที่ทับเขาก็ยิ่งทำให้สติเตลิด


“ ว….ว...วิ...”


ยูริได้ยินเสียงคนเก่าคนแก่ทำเสียงนกหวีด “ เล่นมวยปล้ำกันอยู่เหรอพ่อหนุ่ม!!”


“ ประมาณนั้นแหละลุง!!” วิคเตอร์ตะโกนตอบ น้ำเสียงร่าเริง จากนั้นดวงตาสีฟ้าก็ก้มมาเพ่งมองยูริ “ เธอกลับมาฉุอีกแล้วสินะ”


“ อ...ค...ขอโทษ...ครับ” เขาไม่ได้หยุดออกกำลังกายก็จริง แต่ทั้งสัปดาห์นี้มีเรื่องเครียดลงกระเพาะอย่างการที่ทะเลาะกับวิคเตอร์ ทำให้เขาวิตก และเริ่มปล่อยเนื้อปล่อยตัว


วิคเตอร์เอานิ้วจิ้มไปที่สีข้าง ใกล้ๆกับพุงเขา ยูริยอมรับว่ามันจั๊กจี้นิดๆ แต่ถ้าจะมีส่วนไหนในร่างกายเขาที่จั๊กจี้ยิ่งกว่าก็คือส่วนกลาง และวิคเตอร์ที่นั่งกางขาทับเขา ขาคู่นั้นถูไถส่วนกลางของเขาไปมา


“ วิคเตอร์….คือ...ช่วยหนีบขาคุณ...”


ยังพูดไม่ทันจบ วิคเตอร์ก็ช่วยเหลือเขาด้วยการกดทับน้ำหนักตัวเองลงมาให้จมตัวยูริเข้าไปอีก โอ้โฮ ช่วยจริงๆ ยูริแอบเสียวจนต้องซี้ดปาก แต่วิคเตอร์เหมือนจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป จึงหัวเราะในลำคอ “ เธอนี่น่าแกล้งจริงๆ”


วิคเตอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำท่าจะจูบเขา ยูริหลับตา แต่สุดท้ายร่างด้านบนก็แค่ถอดแว่นเขาออกไปควงเล่นเท่านั้น วิคเตอร์ยกตัวขึ้น หน้าอกของทั้งคู่ไม่สัมผัสกันอีก ยูริเสียดายสัมผัสนั้นเหลือเกิน  

“ ทั้งหมดนี้ แทนคำขอโทษของฉัน”


เขาไม่แน่ใจว่าวิคเตอร์กำลังขอโทษ หรือเขากำลังถูกวิคเตอร์ลงโทษแบบนิ่มๆกันแน่



“ แต่ถ้าเธอทำท่าหมุนของเธอได้ ฉันจะให้มากกว่านี้ จะให้ใส่แต่ผ้ากันเปื้อนก็ได้นะ”



สงสัยจะลงโทษเขาจริงๆนั่นแหละ…..



----------------------------



นิ้วเลื่อนภาพในหน้าจอไปมา วันนี้เขาได้รับข้อความจากแมวน้อยยูริที่อยู่รัสเซีย บ่นกระปอดกระแปดว่าโค้ชที่มาแทนเขานั้นไม่ได้เรื่อง ฝีมือของยูรินำไปไกลแล้ว และลงท้ายด้วยปัจฉิมลิขิตเดิมๆว่าให้เขากลับรัสเซียสักที วิคเตอร์เลื่อนไปมองภาพอื่น เรื่องของยูริค่อยตอบกลับทีหลังก็ได้ เขาหาไฟล์คลิปวีดิโอที่เพิ่งอัดวันนี้จนเจอ เขากดเล่นคลิป


คัตสึกิ ยูริ กำลังฝึกสเตปที่เพิ่งคิดขึ้นได้เองอย่างขะมักเขม้น หลังจากที่วิคเตอร์ตกลงจะช่วยขัดเกลาท่าประจำตัวท่าแรกให้ การฝึกก็เป็นไปอย่างทุลักทุเล วิคเตอร์อัดคลิปการฝึกของยูริทุกครั้งเพื่อทบทวน เขาตัดสินใจสนับสนุนความคิดของยูริแล้ว ไม่ว่าผลจะออกมายังไง เขาก็จะอยู่เคียงข้างยูริ ในสายตาของเขา การหมุนสองครั้งติดกันในท่อนฮุคสร้างความน่าเบื่อซ้ำซากให้ผู้ชม แต่ถ้ายูริจะเปลี่ยนแปลงมัน เขาก็จะซัพพอร์ตเต็มที่

ยูริในหน้าจอแท็บเลตล้มลง มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ล้ม แต่ทุกครั้งยูริก็จะกระวนกระวายน้อยลง เมื่อชินที่จะล้ม ความกลัวก็จะค่อยๆเลือนหายไป จนกระทั่งคลิปล่าสุดที่เพิ่งถ่ายวันนี้ ยูริสามารถหมุนตัวได้อย่างสำเร็จ และวิคเตอร์ต้องยอมรับเลยว่ามันดูสดใหม่ ท้าทาย และสวยงามกว่าที่เขาคิดนัก



เขาไม่ได้กะจะให้ยูริเป็นผู้สืบทอดแทนเขาหรืออะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ที่มาที่นี่เพราะขาดแรงบันดาลใจในอาชีพของตัวเอง และยูริก็เป็นตัวเลือกที่เขาเชื่อว่าจะเยียวยาเขาได้



เพราะนี่คือยูริเชียวนะ คนที่สามารถลอกสเตปของวิคเตอร์ได้แม้จะขาดทั้งสภาพร่างกายที่เพียบพร้อมสำหรับนักสเกต การเทรนด์จากเทรนเนอร์มืออาชีพ ขาดแม้กระทั่งแรงจูงใจจะเล่นสเกตด้วยซ้ำ (ยูริบอกว่า เขาเต้นเพื่อสารภาพรักกับเพื่อนสาว แต่วิคเตอร์ไม่คิดว่านั่นเป็นแรงจูงใจที่ดีพอ) แต่ยูริก็ทำได้ แม้จะขาดความเฉียบคมก็ตาม ถ้าขัดเกลาอีกสักนิด เจียระไนอีกสักหน่อย จะต้องยืนอยู่ในระดับเดียวกับเขาได้แน่


แต่วิคเตอร์ลืมไปว่า ยูริก็คือยูริ


ไม่ใช่ระดับเดียวกัน วิคเตอร์คิดว่า…..เชื่อ ว่า...ยูริจะไปได้ไกลกว่าเขาแน่นอน


มันสะกิดใจตั้งแต่ที่เห็นคลิปเต้นของยูริอันแรกสุดแล้ว ตอนนั้น เขารู้สึกเหมือนไฟในใจที่ดับมอดไปแล้วลุกโหม ไม่มีใครทำให้เขาตื่นเต้นที่จะพบเจอได้ขนาดนี้


ถ้าเป็นยูริอาจจะเลือกเส้นทางที่ต่างจากเขาก็ได้


เส้นทางที่บ้าดีเดือดกว่า กล้าหาญกว่า ปวดร้าวกว่า

ดวงตาสะท้อนภาพเคลื่อนไหวที่ถูกถ่ายทอดในคลิป นิ้วกดหยุดชั่วคราวตรงฉากที่ยูริกำลังหมุน เสื้อของยูริเลิกขึ้นเผยให้เห็นเนื้อหนังเล็กน้อย เขาอาจจะต้องการกล้ามเนื้อมากกว่าเดิมเพื่อที่จะได้ทรงตัวขณะหมุนได้มากขึ้น นอกจากคุมปริมาณอาหารเขาอาจจะต้องคุมเมนูอาหารด้วย


เจคอบ….โค้ชของเขาเคยกระแหนะกระแหนว่า เขาไม่มีทักษะด้านการเป็นโค้ชหรือแม้แต่จะสอนใครได้ เขาคิดถึงแต่ตัวเอง เขาเคยเถียงไปว่าเขาคิดถึงแต่สเกตต่างหาก คำตอบที่ได้จากเจคอบคือเสียงถอนหายใจ

วิคเตอร์ไม่คิดว่าการจะได้มาซึ่งความเป็นโค้ชที่ดีจะต้องการอะไรมากไปกว่าความชำนาญทักษะและ...อ้อ ต้องเอาใจนักเรียนด้วย


ยูริไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์ด้านนี้ ไม่ได้เป็นอัจฉริยะ เขาแค่ชอบสเกตและจะสเกตก็ต่อเมื่ออยากจะคิดอะไร ซึ่งนั่นก็คือเกือบทุกเวลาที่ว่าง ยูริเป็นคนละขั้วกับเขาที่เป็นอัจฉริยะ คาบช้อนเงินช้อนทองมาตั้งแต่เกิด แต่นั่นทำให้เขาสนใจยูริมากขึ้นไปอีก

“ เธอไม่เคยหยุดทำให้ฉันประหลาดใจเลย”


ไม่เป็นไร เขาเป็นอัจฉริยะ เขาคือแชมป์โลกสเกตลีลา แค่สอนคนคนหนึ่งคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร เขาจะปั้นยูริให้ดังค้างฟ้า เป็นตำนานเหมือนเขา ยูริไม่สมควรจะต้องอยู่ติดพื้นดินแบบนี้

วิคเตอร์ล้มตัวลงนอนบนเสื่อ ทิ้งแท็บเลตไว้ข้างตัว ทุบหลังศีรษะตัวเองกับเสื่อเบาๆ สบถเมื่อรู้ตัวว่าลืมแม้กระทั่งจุดประสงค์ที่เลือกมาที่นี่ตั้งแต่แรกไป ทุกอย่างบิดเบี้ยว ผิดแผกไปจากที่ตั้งใจจนหมด



“ Damn it….”



เขาเกลียดเวลาที่ตัวเองยึดติดกับใครสักคนชะมัด



END



-----------------------------



ตอนที่ 2 ความวิคเคะมาเต็ม ผมชอบมากเลยเคะแบบนี้ หน้าสวยปากเสีย ควีนๆ ยั่วยวน ความปากเสียกับคนอื่นแต่คนถูกด่ายังหลง สเน่ห์ที่ทำให้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงละลาย ยิ้มหน้าบานทั้งตอน ยิ้มจนผมอยากแต่งให้นางเศร้าบ้าง โกรธบ้า---


เอาจริงๆผมว่าวิคเตอร์นิสัยไม่ค่อยดีนะ แต่ความสวยมันบังตา… :V


อ้อ วัฒนธรรมการจูบแก้มของรัสเซียเป็นการทักทายก็จริงครับ แต่ไม่ค่อยทำกันแล้ว เพราะอากาศหนาวเสี่ยงต่อการติดหวัด ทุกวันนี้ผู้หญิงด้วยกันก็ยังทำอยู่ แต่ชายหอมแก้มชายแทบจะไม่ทำกันแล้ว จะทำก็ต่อเมื่อไม่ได้เจอหน้ากันนานมากๆเท่านั้น
ที่วิคเตอร์หอมแก้มโค้ชคงเพราะอยากจะรีบๆปลีกตัวมากกว่า วิคแกชอบเอาร่างกายอ่อยคนอื่นเข้าแลกอยู่แล้ว 55
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #8 Noah14 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 11:14
    นางอ่อยคนอื่นไปทั่ว ยุทการหลอกล่อไม่ให้คนอื่นเถียงชนะตัวเอง555555
    #8
    1
    • #8-1 San-Ge(จากตอนที่ 3)
      15 ตุลาคม 2559 / 16:57
      ขอตอบรวดเดียวตรงนี้เลยนะครับ
      ผมชอบแต่งฉากวิคแจกอ้อยมาก 5555 มันฮาจริงๆ ยิ่งแต่งไปนึกภาพไปแล้วยิ่งสยิว แล้วมันฮามากไปอีกเพราะวิคเตอร์ก็เหมือนจะรู้ถึงความแฟบูลัสของตัวเองเลยใช้สเน่ห์ของตัวเองให้เป็นประโยชน์ แถมใช้ได้ผลกับยูริด้วย 5555
      #8-1
  2. #4 Marius Yo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 23:51
    ตั้งแต่เปิดเข้ามาอ่านเรื่องนี้ทีไร เจอฉากบางตอนกดข้างหน้าไว้ ลุกขึ้นไปมาๆ ทำท่ากรี๊ดร้อง เฮ้ในใจอย่างบ้ามาก!! คือไรท์ถ่ายทอดอารมณ์ผ่านตัวอักษรได้สุดยอดมากเลยราวกับไรท์แต่งอนิเมะเรื่องเองซะงั้น นี่คือการแต่งครั้งแรกมั้ยคะ ? หรือมีประสบการณ์อยู่แล้ว? ปกติแล้วไม่ค่อยชอบแนวนี้เท่าไหร เพราะคนส่วนใหญ่แต่งให้แบบเฮนไท ปล้ำๆอย่างเดียวหรือไม่ได้อารมณ์ที่เขาต้องการสื่อมา (หรือตูไม่เข้าใจฟะ)แต่ไรท์ทำให้เรายอมรับได้อา ^^ แล้วก็ดีใจมากค่ะ ชอบรูปตอนหวีผมเหมือนกันดูธรรมชาติดี จะสื่อไปทางไหนก็ได้ รักไรท์ค่ะ!!<[ ]<(*\
    #4
    1
    • #4-1 San-Ge(จากตอนที่ 3)
      15 ตุลาคม 2559 / 16:52
      ผมแต่งฟิคมาได้หลายปีพอสมควรครับ แต่ก็ไม่เคยออกเป็นเล่มนะ ฮ่าๆ
      ฉากเฮนไตอาจจะมีก็ได้ ถ้าอฟชชงมากๆ ตอนนี้ผมยังไม่เห็นว่าทั้งคู่สปาร์คกันเท่าไหร่ อารมณ์ยูริเหมือนคลั่งไอดอล และวิคเตอร์ก็แค่ชอบอ่อยคนไปทั่วอยู่แล้ว
      อยากเห็นการพัฒนาความสัมพันธ์ของคู่นี้เหมือนกัน อยากรู้ว่ายูริเปลี่ยนจากคนที่ไม่ชอบให้ใครมาแตะตัว เป็นแบบใน ED ได้ยังไง
      #4-1
  3. #3 yazusada (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 23:21
    กรี้สสส ชอบประโยคที่ยูริพูดว่า "คุณไม่ใส่อะไรเลยก็สวยนะ"ตอนนั้นกรี้ดลั่นห้องเลย คือโคตรฟิน ขอบคุณไรต์มากๆค่าาาาา0.,0
    #3
    1
    • #3-1 San-Ge(จากตอนที่ 3)
      15 ตุลาคม 2559 / 17:24
      นึกภาพวิคเตอร์เปลือยหัวจรดเท้ายืนอยู่ตรงหน้า แค่นั้นก็ฟินแล้วครับ อิจยูริแรงมาก ฮือ
      #3-1