LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 18 : In regards to hate ในนามของความเกลียด [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 พ.ค. 60


ช่วงเวลาที่ยากที่สุดในการก้าวออกไปนอกห้องพักในเซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก ไม่ใช่การหารองเท้าไม่เจอหรือการที่ลืมกุญแจห้อง ทั้งสองอย่างนั้นวิคเตอร์เคยเป็นมาแล้วและมันจิ๊บจ๊อยมากเมื่อเทียบกับการที่เราต้องต่อกรด้วยการจ้องตากับสุนัขคู่ใจ มัคคาชิน...สายพันธุ์พุดเดิ้ลแสตนดาร์ดที่ได้ขึ้นชื่อในเรื่องของความคิดถึงต่อเจ้าของมาก พวกมันหวงแหนและอยากอยู่ใกล้เจ้าของตลอดเวลา นี่เป็นอาการของมัคคาชินที่วิคเตอร์ต้องประสบอยู่เสมอเมื่อต้องเดินสายแข่งไปทั่วโลก มัคคาชินจะนั่งขวางไม่ให้เปิดประตู หางไม่กระดิก บังทางออก

เราจะเล่นเกมนี้กันอีกใช่มั้ยวิคเตอร์ถอนหายใจ มือข้างหนึ่งจับที่ลากของกระเป๋าเดินทอง มีกระเป๋าสะพายไหล่อีกข้าง ความที่ตัวสูงสง่าเมื่ออยู่ในชุดโอเวอร์โค้ทสีขาวทำให้เขาเหมือนเจ้าชายที่ผุดออกมาจากกองหิมะ วิคเตอร์ยื่นมือไปลูบหัวของมัน ยีขนตรงใบหู นั่งยองๆและเอาจมูกชนกับจมูกของมัคคาชิน เขาจะทำแบบนี้เสมอเมื่อต้องเดินทางไหล มัคคาชินก็เหมือนกัน เป็นแบบนี้มาตลอดสิบปี และเขาดีใจที่มันไม่เคยเปลี่ยน

 

ยอร์กี้จะเป็นคนเอาอาหารมาให้นายนะ ถ้าโชคดีเขาก็คงเอาซามอยด์ตัวสีขาวๆมาเล่นกับนายมัคคาชินกะพริบตาปริบๆและส่งเสียงอ้อน สีหน้านี้แหละที่ทำให้เขาเข่าอ่อนเดินจากไปไม่ลง ฉันรู้ ตัวนั้นชอบงับหางนาย แต่แค่ห้าวันเอง แล้วฉันจะกลับมาและเราจะไปฮาเซ็ตสึกัน หรือยูริอาจจะเป็นฝ่ายตามเรามาก็ได้

 

มัคคาชินยอมเขยิบออกจากประตู วิคเตอร์ส่งยิ้มให้มันและลุกขึ้น ก้าวผ่านพ้นประตู มองมัคคาชินที่เงยหน้าสบตากับเขา ต้องใจแข็งมากทีเดียวกว่าที่ตัวเองจะปิดประตูได้

 

--------------

 

สนามบินเต็มไปด้วยแฟนคลับของเขายืนบังทางเข้าจนแทบไม่เห็นสั้นกั้นและพรมแดง วิคเตอร์ลงจากรถมาก่อน ตามด้วยยาคอฟและยูริโอะ แว่นตากันแดดไม่ได้ช่วยเบาความสว่างจากแสงแฟลชจากกล้องเท่าไหร่ แย่กว่านั้นคือเขาต้องถอดแว่นออกเพื่อเซอร์วิสแฟนๆ เมื่อถอดออกถึงกับตาบอดไปชั่วขณะเลยทีเดียว เมื่อเทียบกับยาคอฟที่สวมหมวกกับยูริโอะมีฮู้ดบังแล้ว เขาแทบอยากจะกลับไปใส่แว่นตาอีกรอบ การเดินทางไปแข่งเป็นชั่วโมงที่เหนื่อยที่สุด

 

วิทย่านายต้องได้ที่หนึ่งแค่รอบเดียว และสนามที่สองอย่าให้ต่ำกว่าที่สี่ จึงจะเข้ารอบไฟนอล ส่วนยูริ ขอแค่ไม่ได้ต่ำกว่าที่สามสองสนามก็เป็นอันใช้ได้ยาคอฟอธิบายพร้อมมองทั้งสองคนเตรียมวอร์มอัพในสนาม วิคเตอร์มองซ้ายขวาไปมา

อายูริตอบรับ

เขาไม่ได้ตอบรับอะไร ดวงตาสีฟ้าจดจ่ออยู่ที่หน้าจอ ชื่อของยูริโชว์หรา พวกเขาจะไม่ได้เจอกันจนกระทั่งถึงไฟนอล และนั่นทำให้วิคเตอร์คิดว่าการต้องมาแข่งแบบนี้ไร้สาระชะมัด

อย่าคิดแบบนั้นสิ วิคเตอร์นึกในใจ ยูริกำลังมองเขาอยู่ และเขาก็จะมองอีกฝ่ายเช่นกัน เขาต้องทำให้ทุกการแข่งวิเศษไร้ที่ติ ได้ที่หนึ่งทั้งสองสนามเลยยิ่งดี

 

พวกเขาบินถึงสนามแข่งแรก ซึ่งก็คือเบลเยียม ณ เมืองแอนต์เวิร์ป เมื่อมาถึงโรงแรม ระหว่างที่ยาคอฟกำลังติดต่อเรื่องห้องที่เลานจ์ เขานั่งรอที่ล็อบบี้ ส่วนยูริโอะถูกมิล่าดึงไปถ่ายรูป

ซาลู วิคเตอร์วิคเตอร์เงยหน้า และยิ้มเมื่อเห็นคริสตอฟทักทายพร้อมขยิบตาให้ตามฉบับเจ้าตัวซึ่งชอบแผ่พุ่งฟีโรโมนออกมาตลอดเวลา เขาจำไม่ได้เลยว่าคริสตอฟมีนัดแข่งนัดเดียวกัน เพราะตอนนั้นหาแต่ชื่อของยูริ

ซาลู คริส ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ

 

อืมม์ ตั้งแต่แข่งเวิล์ดสรอบที่แล้วคริสตอฟนั่งลงข้างๆเขา ดีใจที่นายกลับมานะ นายทำให้ฉันไม่คิดจะรีไทร์ ถึงจะเกือบไปแล้วก็เถอะ

 

นายดีใจที่ฉันกลับมาแข่งรึ?” วิคเตอร์ถามลอยๆ

 

แน่นอนสิ ใครๆก็ดีใจกันทั้งนั้น

 

วิคเตอร์ก้มหน้ามองมือตัวเอง แหวนสีทองส่องประกาย แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องมองมันและย้อนนึกถึงความทรงจำเก่าๆที่ได้ใช้เวลากับยูริ แต่การต้องตัดใจทิ้งมันกลับเจ็บกว่า

 

เขารู้สึกได้ว่าคริสตอฟเองก็มองที่แหวนเหมือนกัน ยังเก็บไว้อยู่เหรอ?”

 

วิคเตอร์ไม่รู้จะตามคำถามนั้นยังไง จึงได้แต่เงียบ

 

เขาใจร้ายใช่มั้ยล่ะ?” คริสหยอด และนั่นทำให้วิคเตอร์ถึงกับหันขวับ ฉันรู้จักนายดีพอน่า นายน่ะรักใครแล้วไม่ทิ้งชุ่ยๆหรอก และฉันก็อยู่ในงานเลี้ยงเมื่อสองปีที่แล้วด้วย รู้ว่านายรักจริงแค่ไหน

 

ขอบใจนะนี่เป็นคนที่สองนอกจากยูโกะที่ไม่เชื่อตามที่ข่าวบอก และเขารู้สึกโล่งอกมากขึ้นที่คริสรู้

 

ฉันจะช่วยผสมโรงด่ายูริให้ด้วยก็ได้นะ

 

เปลี่ยนเป็นอวยพรได้มั้ย

คริสตอฟกะพริบตาปริบๆ เหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน อะไรนะ?” แล้วอ้าปากค้าง เอามือข้างทาบแก้ม นี่นายยังคิดจะรีเทิร์น!?”

 

ยูริไม่ได้บอกว่าจะเลิกกับฉัน เขาแค่บอกว่าห่างกันสักพัก ซึ่ง--”

นายรู้ตัวใช่มั้ยว่ากำลังแกล้งโง่อยู่

วิคเตอร์พยักหน้ายอมรับแต่โดยดี โอเค เขางมงาย หลอกตัวเอง อยู่กับอดีต อะไรก็ช่างเถอะ ฟังก่อนได้มั้ย? แต่ยูริก็มานี่ ช้าไปปีนึงแต่ก็มา นี่ไง รายชื่อในโปรแกรมวิคเตอร์กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิด แต่คริสบอกก่อน

ฉันรู้ว่าเขาเข้าแข่งกรังปรีด์ปีนี้ แต่ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันสักหน่อยว่าเขาจะอ้าแขนรับนายกลับไป

 

ทั้งคู่เงียบ คริสจ้องมาที่แหวนทองของเขา พ่นลมหายใจออกมาเสียงดังราวกับเรื่องที่จะพูดต่อไปนี้หนักหนาเสียเหลือเกิน เขาไม่ได้สวมแหวนแล้วด้วย

 

ไงนะ?”  วิคเตอร์ถามทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่

 

เขาออกข่าวในช่องของญี่ปุ่น ยูริไม่ได้สวมแหวนนั่นแล้ว

 

เป็นความเงียบที่แม้แต่เสียงของเหล่าแฟนคลับซึ่งกรีดร้องเรียกชื่อเขาก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาในหูของวิคเตอร์ตอนนี้ได้ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่แม้วิคเตอร์จะทำตัวเหมือนกับไม่รู้จะยิ้มเพื่ออะไรก็ตาม เหมือนยิ้มไปตามหน้าที่ ยิ้มเพราะรอบตัวรายล้อมไปด้วยแฟนๆ

คริสถูจมูกตัวเองไปมาอย่างรู้สึกผิด จึงรีบหาทางปลอบอีกฝ่าย ถ้าเจอกัน นายจะคุยกับเขารึเปล่า?”

 

คุยสิ มาถึงขนาดนี้แล้ววิคเตอร์ตอบเสียงแผ่ว

 

อยากให้ฉันอยู่ด้วยมั้ย พอถึงตอนนั้น

 

อืมม์ ถ้านายเข้ารอบไฟนอลได้นะ

 

คริสหัวเราะออกมา ตามด้วยวิคเตอร์ คริสเอื้อมแขนออกไปโอบไหล่ของเพื่อนสนิทและโยกตัวของทั้งคู่ไปมา ถ้าร้องเพลงได้เขาร้องไปแล้ว วิคเตอร์ขอบคุณคริสตอฟในใจที่ไม่ล้วงลึกรายละเอียดไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเขาต้อน้ำตาตกในแน่ เรื่องแหวนก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็คือความจริงที่ว่ายูริอาจจะไม่แคร์เขาเลย

 

ถ้างั้น...ทำไมนายถึงลงแข่งล่ะ?

 

ทำไมถึงทำให้มีความหวังว่าจะกลับมาเหมือนเมื่อก่อนได้?

 

ไง สาวๆชายคนหนึ่งยืนหน้าทั้งคู่ที่นั่งกันอยู่บนโซฟาล็อบบี้ วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นไป ส่วนคริสตอฟก็หยุดกอดเขาแต่ยังโอบไหล่อยู่ ทั้งสองจ้องผู้มาใหม่ซึ่งยืนยิ้มอยู่ ชายหนุ่มมีผมสีบลอนด์เข้มสั้นจนเกือบเกรียนแสกข้างเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มมีลักยิ้มซึ่งวิคเตอร์พนันได้เลยว่า แฟนๆของชายคนนี้สามารถซื้อตั๋วเข้าชมการแข่งเพียงเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มนี้เท่านั้น

ไง ยากูดิน

 

วิคเตอร์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อนี้จากคริสตอฟ คุ้นๆเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหน

 

เชา เชา วิคเตอร์ คริสตอฟยากูดินทักทาย ยื่นมือออกมา วิคเตอร์คิดว่าอีกฝ่ายอยากจะจับด้วยก็ยื่นให้ เว้นเสียแต่ว่ายากูดินรับมันไว้ และจูบที่หลังมือของเขาแทน วิคเตอร์ชักกลับทันทีแต่ไม่ชัดเจนสำหรับอีกฝ่ายว่าเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้ ยากูดินขอมือคริสตอฟ และทำเช่นเดียวกัน แต่สายตาเหมือนจะมองแต่วิคเตอร์เสียมากกว่า สนใจจะไปเที่ยวแอนต์เวิร์ปกันสามคนมั้ย?”

 

วิคเตอร์ไม่ใช่คนที่ชอบสุงสิงกับใครเป็นพิเศษอยู่แล้ว ตอนก่อนแข่งก็ชอบหาที่สงบๆหลับมากกว่าคุยกับใคร คราวก่อนที่สเปน เขาได้มีโอกาสกินข้าวกับนักสเกตคนอื่นเพราะยูริมากกว่า ที่สำคัญ การไปเที่ยวต่างประเทศกับที่คนที่ไม่สนิทด้วยเป็นอะไรที่เขาพยายามเลี่ยง สู้นอนอาบแดดในลานสระว่ายน้ำของโรงแรมกับคริสดีกว่า

 

ไม่ล่ะด้วยความบังเอิญหรือเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน วิคเตอร์และคริสตอฟตอบออกมาพร้อมกัน จนยากูดินเบ้หน้าราวกับเด็กกำลังจะร้องไห้

 

โอ๊ย ตอบได้เจ็บเป็นบ้าเลย คริสยังพอเข้าใจว่ามีเจ้าของ แต่ผมได้ข่าวว่าคุณโสดอยู่ไม่ใช่เหรอ?” และชี้มาที่วิคเตอร์ แต่วิคเตอร์ก็ตอกกลับด้วยการชูแหวนที่นิ้วนางขวา

 

ไม่อีกแล้วล่ะและยิ้มบางๆสดใส

 

ผมได้ข่าวว่าเจ้าของแหวนไม่อยู่กับคุณนานแล้วนะ

 

พูดซะยังกับว่ายูริตายไปแล้วงั้นแหละ

 

ก็...เรามีเรื่องกันนิดหน่อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้เป็นของเขาอีกแล้ว

 

ยากูดินแก้เก้อด้วยการเหน็บผมที่ตกลงปิดตาขึ้นเหน็บหู จริงรึ? งั้นถ้าเลิกกันจริงๆเมื่อไหร่ สาบานเลย ผมเป็นคนแรกที่จะจีบคุณ ขอเป็นคนแรกที่ต่อคิวนะ

ไม่มีใครมาต่อแถวจีบฉันหรอกวิคเตอร์เริ่มรำคาญชายคนนี้ที่เอาแต่ใช้นิ้วสางผม จนเขาร้อนรนอยากจะยื่นหวีในกระเป๋าเดินทางให้อีกฝ่ายเลย

โอ้ มีแน่ แล้วเจอกันที่สนามพรุ่งนี้นะครับ ถ้าผมกลับมาทันจะไปร่วมแจมกับคุณที่สระด้วย

 

ยากูดินเดินจากไปด้วยสเตปที่คล้ายกับการเต้นแท็ป ถามจริงๆนะ ผู้ชายที่มีมุขจีบเหมือนหลุดออกมาจากหนังซิทคอมปีเก้าศูนย์คนนี้คือใครกันแน่เนี่ย เขาถูกแฟนๆจับจิ้นกับผู้ชายคนนี้จริงๆน่ะรึ

 

แล้ว….เขาคือ?” วิคเตอร์หันไปถามคริสตอฟ

 

เขาได้ฟังเรื่องราวกับเกี่ยวกับยากูดินระหว่างที่ทั้งคู่ขึ้นมาเก็บของในห้อง คลาดกันแค่ตอนจะแยกกันไปเก็บกระเป๋าเท่านั้น แต่ทั้งคู่ยังอยู่ชั้นเดียวกันอยู่

 

ระหว่างรอลิฟต์ลงไปชั้นยี่สิบเพื่อไปสระว่ายน้ำ คริสตอฟก็เล่าให้ฟังว่าเขาคือ ยากูดิน คอนสแตนติโนวิช นามสกุลระดับสูงที่ไม่ใช่ของเก๊แต่อย่างใด ที่แฟนๆสเกตเชียร์ให้อีกฝ่ายจีบวิคเตอร์อาจจะเพราะความสมบูรณ์แบบในอาชีพของเขาที่ทัดเทียมกับวิคเตอร์ ยากูดินเมื่ออายุเพียงยี่สิบสามก็เป็นแชมป์สเกตลีลาศคู่ชายหญิงระดับเวิล์ดสถึงสามสมัยซ้อน และเมื่ออายุยี่สิบห้าก็ได้เข้าสู่วงการของฟิกเกอร์สเกต ฉายเดี่ยว และอยู่ในช่วงขาขึ้นของอาชีพ เป็นที่รู้ๆกันดีว่าแม้จะเป็นกีฬาสเกตน้ำแข็งเหมือนกัน แต่ก็คนละแขนง คนละท่า คนละโปรแกรม แข่งคู่กับเดี่ยวนั้นใช้เทคนิคต่างกัน การเปลี่ยนสายไม่ต่างอะไรกับการต้องเริ่มต้นที่ศูนย์อีกครั้ง

 

และสาเหตุที่ทำให้ยากูดินเปลี่ยนมาแข่งฟิกเกอร์สเกต เพราะวิคเตอร์จุดประกายเขา วิคเตอร์ทำให้ยากูดินรู้สึกเหมือนกับได้เกิดใหม่ อาจจะเรียกว่าเป็นการตกหลุมรักเลยก็ว่าได้

 

ประโยคนี้คริสตอฟไม่ได้พูดเอง แต่เปิดให้อ่านบทสัมภาษณ์ของยากูดินในมือถือเลย วิคเตอร์รับมือถือมาอ่าน ก่อนที่จะขมวดคิ้ว และรอคริสตอฟเล่าให้ฟังต่อระหว่างที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนเก้าอี้นอนข้างสระน้ำ

 

ฉันว่าเขาคงคลั่งไคล้นายมากพอดู

 

ถ้าชอบขนาดนั้นทำไมไม่เล่นเดี่ยวตั้งแต่แรกล่ะ?”

 

เพราะพ่อแม่ของเขาเป็นนักสเกตคู่ทั้งคู่น่ะสิคริสตอฟว่าก่อนจะดูดค็อกเทลจากแก้ว เพราะงั้นพอเป็นแชมป์สามสมัยจนผู้ปกครองพอใจแล้ว ก็เลยเลือกเส้นทางของตัวเอง ใช้เวลาฝึกสองปีจนไต่เต้ามาเป็นรองแชมป์เวิล์ดสปีที่แล้ว ยืนข้างๆนายเลยนะ นี่จำไม่ได้เลยรึ?”

 

ก็ไม่...” ตอนนั้นเขายังเจ็บเรื่องของยูริอยู่

 

มีปัญหากับครอบครัวแต่ก็ต่อสู้มาได้ ใช้เวลาแค่สองปีแต่เป็นที่สองของโลกได้คริสตอฟวางแก้วลงที่โต๊ะตรงกลางระหว่างทั้งคู่ ก่อนจะสวมแว่นสายตาทรงกลมกรอบใส และหยิบแท๊บเลตขึ้นมาเปิดอ่านข่าวออนไลน์ ถ้าจะให้ฉันเปรียบเทียบ ยากูดินก็คือยูริเวอร์ชั่นที่ประสบความสำเร็จล่ะมั้ง?”

 

นายกำลังจะเชียร์ให้ฉันเอาเค้ารึวิคเตอร์ถาม

 

เห็นนิสัยเขาวันนี้แล้ว แถมเป็นเจ้าปาร์ตี้จอมเสเพลด้วย ฉันเชียร์ยูริดีกว่า ถึงในใจลึกๆจะอยากให้นายลืมยูริแล้วเดินไปข้างหน้าต่อก็ตาม

 

คริสตอฟยื่นแท็บเลตกลับมาให้ วิคเตอร์รับไว้ ผมว่ามันอยู่ที่หน้าคลิปวีดิโอ ในหน้าจอนั้นยูริกำลังให้สัมภาษณ์เรื่องเกี่ยวกับโปรแกรมของตัวเองในปีนี้อยู่ ข้างล่างมีให้กดเพื่ออ่านซับไตเติ้ล แต่วิคเตอร์เข้าใจภาษาญี่ปุ่นมากพอที่จะไม่ต้องใช่มันแล้ว

ยูริผมยาวขึ้นจริงๆ ไม่มากแต่ก็สังเกตเห็นได้ ปลายผมข้างหน้าเลยคิ้วลงมา ด้านหลังก็เลยหูไปเล็กน้อย

 

เฮ้ วิคเตอร์ นายไม่มีความคิดที่จะรีไทร์หน่อยรึ?”

 

 เขาไม่ตอบคริส เมื่อเห็นยูริอยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายยังคงสวมสูทตัวเดิม เนกไทสีฟ้าเส้นเดิม ทั้งที่อุตส่าห์ซื้อตัวใหม่ตอนอยู่สเปนให้แล้วแท้ๆ ยูริยกมือขวาขึ้นจับไมค์ และวิคเตอร์ก็เห็นชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้สวมแหวน

 

[โปรแกรมของผมในปีนี้ ตั้งใจจะมอบให้กับคนคนหนึ่งครับ คนที่ผมพูดได้เต็มปากว่าสามารถใช้คำว่ารักกับเขาได้ คนที่แต่งแต้มสีสันให้กับโลกของผม คนคนนั้น...ช่วยเหลือผม อยู่เคียงข้างผมมาตลอด และผมตอบแทนเขาด้วยการหนีมาคนเดียว ผมตีตัวออกห่างจากเขา ผลักไสเขา แต่เมื่อผมรวบรวมความกล้ามองเขาอีกครั้ง ผมก็ได้ค้นพบว่า ผมทิ้งเขาไว้คนเดียว เขาไม่มีความกล้าที่จะออกมาจากจุดจุดนั้นด้วยตัวเองได้ เขากลัวที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า เพราะสำหรับเขาที่ทั้งชีวิตทุ่มเทให้กับสิ่งสิ่งหนึ่ง เมื่อถึงเวลาที่ต้องทิ้งสิ่งนั้น เขาจะกลัว เขาผูกชีวิตตัวเองกับสิ่งนั้นมากเกินไป]

 

วิคเตอร์ยกมือปิดปาก ภาพหน้าจอพร่ามัวเพราะตาเริ่มรื้น  [ ผมกลับมาหลังจากที่เป็นไอ้โง่อยู่ปีนึงเต็มๆ แต่ผมไม่ได้มาเพื่อกลับมายืนตรงที่ที่ผมไม่ต้องการ ผมมาเพื่อพาเขาไปกับผม! เพื่อดึงเขาออกจากโซ่ตรวนที่รัดคอตัวเอง! เพื่อบอกเขาว่าพอ! …..เพื่อชิงที่หนึ่งและให้อิสระกับเขา เพราะฉะนั้นธีมฟรีโปรแกรมของผมคือ...อิสระครับ]

 

วิคเตอร์ยิ้มทั้งน้ำตา หน้าแดงอย่างมีความสุข เป็นวินาทีแรกของชีวิตหลังจากที่ไม่มียูริเลยที่ใจเขาเต้นแรงได้ขนาดนี้ ราวกับมันกลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังจากถูกแช่แข็งมานานจนชินชา เขาเดาว่าหลังจากสัมภาษณ์ครั้งนี้เสร็จ ยูริคงหนีกลับบ้านโดยที่ไม่พูดกับนักข่าวสักคำ อาจจะวิ่งกลับห้องไปซุกตัวผ้าห่มอย่างกระดากอายที่พูดอะไรบ้าๆแบบนี้ แต่เขาจะไม่เสียใจที่พูดออกไปเลย ยูริเป็นแบบนั้นเสมอมา บ้าบอแต่ก็มุ่งมั่น เรียบร้อยแต่ก็เลือดร้อน เขาตกหลุมรักยูริอีกรอบได้เลย

 

แล้ว...” คริสตอฟเอ่ย

 

ฉันจะลองคิดดู

 

 

---------

 

 

ยูรินี่ใจร้ายจังนะ พูดว่าถ้าฉันแพ้ ก็จะพาฉันกลับไปกับยูริ แบบนั้นก็ไม่ต่างกับบอกว่าฉันควรจะแพ้น่ะสิ

 

เป็นคำท้าดวลที่โรแมนติคที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย

 

เป็นคนบอกให้กลับมาสเกตเองแท้ๆวิคเตอร์พึมพำ จนยูริโอะหันมา ใบหน้าดื้อๆกระชากเสียงใส่

อะไรวะ?”

เปล่า

 

นี่เป็นการเปิดตัวฟรีโปรแกรมครั้งแรกของวิคเตอร์ เขาแข่งก่อนยูริซึ่งตอนนี้คงอยู่ที่เกาหลีซึ่งเป็นเวลากลางวันและยังไม่ถึงเวลาแข่ง เพราะฉะนั้น ยูริจะได้เห็นลวดลายของเขาก่อน จะเห็นว่าตรวนของเขานั้นยากที่จะขาดสะบั้นแค่ไหน

 

เมื่อคริสตอฟสเกตเสร็จ เขาซึ่งเป็นคนสุดท้ายก็เดินมารอที่ข้างสนาม เสียงปรบมือดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อผู้คนบนอัฒจันทน์เห็นว่าเขาเดินมา แค่ตัวตนของเขาก็ขโมยซีนนักกีฬาที่เพิ่งแข่งเสร็จได้ เขาไม่ชอบมันเท่าไรนัก ตรวนของเขามันวิเศษขนาดที่สะกดคนดูได้ และยูริจะต้องแข็งแกร่งกว่าตรวนนี้เท่าไหร่กันนะ ถึงจะสามารถช่วยเหลือเขาออกไปได้

 

ยูริมองออกแล้ว ฉันกลัวที่จะก้าวต่อไป

 

โซ่ตรวนที่เรียกว่าสเกตกำลังรัดคอฉัน แต่ฉันก็จับมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

 

แค่ได้ที่หนึ่งชนะฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันจะหลุดพ้นจากตรวนนั้น เพราะท้ายที่สุด ตัวฉันก็คือโซ่รัดตัวเอง

 

นายอาจจะชนะฉันปีนี้ แล้วยังไง? ฉันก็จะแข่งในปีต่อไป ฉันไม่มีทางตายจากลานน้ำแข็งนี้ยูริ หากเมื่อไหร่ที่ตาย ฉันก็แค่ต้องฟื้นกลับมาใหม่ เหมือนกับ-

 

วิคเตอร์ถอดเสื้อแจ๊กเกตกีฬาออก เผยให้เห็นชุดสีแดงเลือดหมูรัดรูป คอเสื้อเผยออกทำให้เห็นไหปลาร้าชัดเจน ชุดแขนยาว ปลายแขนเป็นสีแดงอ่อนเกือบชมพู ปลายเสื้อเลยเข่าเสมือนโอเวอร์โค้ทโชว์ไหล่สีแดง ตรงเอวมีสร้อยไข่มุกห้อยประดับ กางเกงสีดำ ถุงมือสีดำสวมแค่ข้างซ้ายข้างเดียวมีคริสตัลติดเป็นประกายสะท้อน เส้นผมสีเงินซีดที่เคยจัดทรงปัดข้างมาตลอด มาตอนนี้กลับถูกเสยขึ้นทั้งหมด มันไม่ได้ปัดเรียบแต่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย รูปลักษณ์ใหม่สร้างความฮือฮาทั้งสนาม เพราะตั้งแต่อยู่กับยูริ วิคเตอร์นั้นสร้างแต่โปรแกรมที่ติดจะเรียกว่าโรแมนติคจนเลี่ยนก็ว่าได้ ธีมที่แค่ดูชุดก็รู้ว่าดาร์คนั้นแทบจะไม่ได้เห็นจากวิคเตอร์มานานกว่าสามปีนี้ต่างจาก Love&Life ปีที่แล้วมาก

 

นกฟีนิกซ์เสียงของผู้ชมต่างเรียกเขา และใช่ นั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะให้ผู้ชมรับรู้

 

[นักกีฬาวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟ จากรัสเซียอายุ 28 ปี เข้าสู่สนามแล้วครับ ธีมปีนี้ของวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟก็คือ ความไม่มีที่สิ้นสุดกล่าวถึง ช่วงเวลาชั่วนิรันดร์ของเขาที่ได้ยืนบนจุดสูงสุดของโลกสเกต ความสำราญ ความปลื้มปีติ ความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว]

 

วิคเตอร์หยุดอยู่กลางลาน ยกมือจูบแหวน ท่าเริ่มต้นมีเพียงแค่การยื่นแขนขวาออกไปข้างหนึ่ง กางนิ้วออกราวกับกำลังไขว่คว้าอะไรบางอย่างเอาไว้ แหวนส่องประกายและสะท้อนในดวงตาสีฟ้าของเขา

 

ฉันรู้ว่าถ้าชนะล่ะก็ ยูริคงจะไม่รอฉันอีก

 

แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเราก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่ามันตื่นเต้นที่จะได้แข่งกับยูริ

 

มันทั้งเจ็บที่รู้ว่ากำลังทำอะไรโง่ๆ แต่ก็สุขสันต์ที่รู้ว่าจะได้ชัยชนะมาไว้ในกำมือ

 

 

แต่เขาก็ไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว ถ้ายูริสามารถทำลายโซ่ตรวนของเขาลงได้ ถ้ายูริชนะเขาได้..

แล้วไงล่ะ เขาแพ้ก็แค่กลับไปแข่งใหม่ ยูริคงจะโกรธ ต้องโกรธมากแน่ๆที่เขาไม่สามารถหลุดออกจากบ่วงของสเกตน้ำแข็งได้ วิคเตอร์จะสเกตต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าขาจะพัง นั่นแหละ ชีวิตของเขา เมื่อถูกเผาก็แค่ฟื้นขึ้นมา เขาเป็นนกฟีนิกซ์ที่ถูกขังในกรงที่ไม่มีวันออกมาได้ และจะไม่ออกไปข้างนอกด้วย ที่นี่คือโลกของเขา เขาทำอะไรอย่างอื่นเป็นที่ไหนล่ะ

เขาแค่อยากให้ยูริมาอยู่ด้วยกันนี้เท่านั้น

 

เป็นอย่างที่ยูโกะว่า เขาเห็นแก่ตัว ไม่กล้าออกมาจากกรงที่ตัวเองทำขึ้น จะทำลายมันแค่กระพือปีกนิดเดียวก็ออกได้แล้ว มันไม่ได้ยากอะไรเลย แล้วบินไปหายูริยูริที่เป็นเหมือนท้องฟ้าสีครามเหนือทะเลกว้าง ได้กลิ่นเกลือโชยมาตามลม ถ้าออกจากกรงไปหายูริ เขาต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เป็นอิสระกว่านี้แน่นอน เขาจะสามารถรักยูริได้อย่างสนิทใจ ทำไมต้องให้ยูริเข้ามาอยู่ในกรงด้วยกันล่ะ ถ้าข้างนอกนั้นดีกว่าเป็นไหนๆ

แต่เขาทำไม่ได้

 

จะรู้ได้ยังไงว่าข้างนอกนั่นลมแรงเท่าไหร่ หรือ...หรือปีกของเขาจะบินฝ่าไหว หรือ..ให้ตายเหอะ เขาอยู่ในนี้นานจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปีกตัวเองยังใช้การได้หรือเปล่าถ้าบินออกไปข้างนอก

 

ผมรักคุณบนน้ำแข็ง และผมรู้ว่าคุณก็เป็นเหมือนกัน

 

 

ทำไมตอนนั้นเขาไม่ค้านยูริไปนะ ว่าต่อให้จะไม่ได้สเกตกันแล้ว ก็ยังอยากอยู่กับยูริ ต่อให้ไม่มีน้ำแข็ง เหลือแต่พื้นดินแห้งกระด้าง เขาก็ยังเลือกที่จะเดินไปกับยูริ

 

ทำไมไม่พูด

 

วิคเตอร์!!” เสียงตะโกนของยูริโอะทำให้วิคเตอร์ตื่นจากภวังค์ แสงไฟสว่างวิบวับจนเขาต้องหยีตา วิคเตอร์เงยหน้ามองโคมไฟด้านบน หอบหนัก เม็ดเหงื่อไหลตามใบหน้า เพิ่งรู้ตัวว่าเขาสเกตจบแล้ว

 

เอ๊ะ?”

 

แย่ล่ะสิ

 

 

เสียงปรบมือกระหน่ำใส่พร้อมกับของขวัญจำนวนล้นหลามที่ผู้ชมโยนมาให้เขา วิคเตอร์วาดมือเป็นวงกลมและโค้งขอบคุณอย่างสวยงาม ใบหน้าประดับประดาไปด้วยรอยยิ้ม แววตาสดใสเป็นประกาย

 

แย่แล้ว

 

 

เมื่อออกจากลาน รับปลอกใส่สเกตจากยาคอบ พยายามไม่มองสีหน้าของชายชราผู้เป็นโค้ชด้วยการก้มหน้า แต่พอก้มหน้าก็เจอสายตาของเด็กชายซึ่งเตี้ยกว่า ยืนทำท่าเกรี้ยวกราด คิ้วขมวดย่นอย่างอารมณ์เสีย

แกเป็นอะไรวะ! ทำไมสเกตแบบนั้น!”

 

วิคเตอร์ส่ายหน้า ไม่ตอบอะไร จนยูริโอะเบาเสียงและสีหน้าอ่อนโยนลง เขามองออกว่ามีอะไรบางอย่างในตัววิคเตอร์เปลี่ยนไป

 

นาย--” วิคเตอร์ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายถามต่อ ก็โยนตุ๊กตาและของขวัญจากแฟนๆให้ยูริโอะถือจำนวนมากซะจนสูงเกินศีรษะของอีกฝ่าย เหลือแค่ตุ๊กตาพุดเดิ้ลสีน้ำตาลตัวเขื่องตัวเดียวเท่านั้นที่วิคเตอร์ยังกอดอยู่

ช่วยเอาไปเก็บหน่อยนะ ยูริโอะก่อนจะเดินไปกับยาคอบ นั่งที่คิสแอนด์ครายเพื่อรอฟังผล แต่เขาไม่ต้องฟังก็พอรู้ว่าตัวเองทำได้เละเทะแค่ไหน ใบหน้าสวยที่เปื้อนเหงื่อก้มลง นิ้วหมุนแหวนในมือเล่นไปมา

 

นายเป็นอะไรของนาย วิทย่า?” คราวนี้ยาคอบเป็นฝ่ายถามบ้าง แต่ไม่มีเสียงดุ ค่อนข้างจะแฝงความห่วงใยเสียด้วยซ้ำ

เหม่อนิดหน่อยน่ะ

 

เหม่อทั้งเพลงเนี่ยนะ แทนที่จะกระโดดหน้ากรรมการ ดันไปโดดตรงมุมสนาม จังหวะก็ไม่พร้อมไปกับเพลง ถึงจะไม่มีสเตปพลาดก็เถอะตอบทีก็สวดใหญ่ ยาคอบก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อย ใช่ว่าเขาจะรำคาญหรอกนะ

 

คะแนนขึ้นมาแล้ว และวิคเตอร์ก็เดาไว้ไม่ผิด เขาได้ที่สาม

 

วิคเตอร์โผเข้ากอดยาคอบ เป็นทั้งคำขอบคุณและขอโทษ ลุกขึ้น และเดินออกไป ยิ้มรับให้กับทุกคนที่ผ่านมาแสดงความยินดีและกล่าวให้กำลังใจ วิคเตอร์เดินเข้ามาถึงห้องเตรียมพร้อมนักกีฬา ในห้องเต็มไปด้วยล็อกเกอร์เก็บสัมภาระ กระจกเงาขนาดใหญ่เพื่อให้นักกีฬาแต่งตัว มือทั้งสองทาบที่โต๊ะหน้ากระจก

 

พลาด! พลาด! พลาด! พลาด!

 

บ้าเอ๊ยเขาสบถเบาๆ ยกมือถูจมูกแรงๆจนขึ้นสีแดงและปิดปากเมื่อเสียงสะอื้นเกือบเล็ดลอดออกจากปาก ถ้าจะร้องก็ต้องไม่ร้องที่นี่ อย่างน้อยก็หลังจากขึ้นโพเดียม แต่ตอนนี้ขาของเขาแทบจะอยากวิ่งกลับโรงแรมด้วยซ้ำ

 

อุตส่าห์ตั้งใจจะให้เป็นโปรแกรมที่ทำให้ยูริตกใจได้แท้ๆ

 

เมื่อน้ำใสๆไหลหยดจากดวงตามายังมือที่วางบนโต๊ะ วิคเตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมองภาพของตัวเองในกระจก และรู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังร้องไห้ เขาไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองกำลังร้องอยู่ น้ำตามันชอบไหลออกมาเอง ก่อนที่จะควบคุมได้ซะอีก

วิคเตอร์รีบขยี้ตา แต่ก็ลืมตัวว่าตัวเองแต่งหน้าอยู่ มาสคาร่าสีดำเปรอะมือและหน้า วิคเตอร์จิ๊ปาก ไหนยอร์กี้บอกว่ากันน้ำไง

เขารีบเดินเข้าไปในชั้นล็อคเกอร์ที่อยู่ห่างออกไป ล็อคเกอร์ของเขาอยู่ลึกและค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะเขาเป็นคนรีเควสต์เอง ใจจริงยาคอบจะจ้างสไตล์ลิสมาดูแลเสื้อผ้าหน้าผมและจองห้องส่วนตัวให้ด้วยซ้ำ แต่ปีนี้เขาอยากแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยตัวเองมากกว่า

โชคดีที่หลังจากสเกตชายล้วนแล้ว จะมีการแข่งสเกตคู่เป็นประเภทต่อไป เขามีเวลาแต่งเหลือเฟือ

 

วิคเตอร์!!”

 

เสียงคุ้นหูเรียกเขาจากประตูทางเข้าห้องพัก แต่วิคเตอร์ไม่สนใจเสียงฝีเท้าที่เดินดังตุบๆในห้องเหมือนกับกำลังหาเขาอยู่ วิคเตอร์เปิดกระเป๋าเดินทางและหยิบกระดาษทิชชู่เปียกขึ้นมาเพื่อทำความสะอาดใบหน้า

 

ยากูดินโผล่ศีรษะมาข้างๆ คุณอยู่นี่เอง

 

วิคเตอร์จงใจถอนหายใจออกมาดังๆ เขาไม่มีอารมณ์จะมายิ้มตบตาแฟนๆแล้ว

พอดีผมอยากจะชื่นชมคุณเลยแอบตาคุณมา ผมอยากจะบอกว่า คุณงดงามมากวันนี้ จับใจผมเลยทิชชู่เปียกถูกดึงออกมาโปะลงบนเปลือกตาของตัวเอง วิคเตอร์ปล่อยให้อีกคนพล่ามไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจ เขาไม่ค่อยชอบเวลามีคนที่ไม่สนิทด้วยเห็นตอนร้องไห้ ใครๆก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ และตอนนี้ ยากูดิน นามสกุลอะไรก็ตาม ก็เข้าไปอยู่ในลิสต์ชายที่น่ารำคาญอันดับต้นๆของเขาเลย คุณร้องไห้อยู่เหรอ?”

 

เปล่าวิคเตอร์พยายามเปลี่ยนเรื่อง คุณก็สเกตได้ดีนะ

 

ยากูดินเอียงคอและหัวเราะออกมา ผมเห็นคุณหนีมาหลับในห้องนี้ตั้งแต่ผู้เข้าแข่งขันคนแรกแล้วน่า ไม่ต้องชมหรอก

 

วิคเตอร์พ่นลมหายใจออกอย่างหัวเสียเล็กน้อยที่ถูกจับไต๋ได้

คุณออมแรงเพื่อที่จะได้ใส่เต็มที่ในรอบไฟนอลล่ะสิ คุณทำผู้ชมใจหายได้ แต่หลอกผมไม่ได้หรอก ผมเคยใช้วิธีนี้แล้วสมัยแข่งคู่ ผมจงใจสเกตให้ได้คะแนนพอผ่านแล้วก็ ตู้ม ทีเดียวในไฟนอล มันได้ผลอย่างมากเลยล่ะมุกนี้

 

มิสเตอร์ยากูดินวิคเตอร์พยายามหยุดอีกฝ่าย

 

เรียกผมแค่ยากูดินเถอะ

 

ยากูดิน ถ้าคุณจะช่วยอยู่เงียบๆ หรือทางที่ดี...” วิคเตอร์ยิ้มหวาน ไปไกลๆเลยก็ดีนะบอกแล้วว่าไม่อยู่ในมู้ดที่จะเอาใจแฟนๆ

 

ยากูดินเกาแก้มตัวเองอย่างเคอะเขินและอ้าปากจะพูด พอดีกับที่เสียงประตูเปิดเข้ามาดังขึ้นพอดี ทำไมอยู่ๆถึงมีนักกีฬาเข้ามามากมายกันนะ หรือที่คนว่าสเกตคู่ดูไม่สนุกเท่าสเกตเดี่ยวจะเป็นเรื่องจริง เขาไม่ค่อยได้ดูซะด้วย

เสร็จแล้วไปหาอะไรกินกันต่อมั้ย?” เสียงที่ได้ยินเป็นคนแรกคือผู้หญิง

ได้ๆ เอาเป็นที่ไหนดี เดอะเจนมั้ย?”

แปบนึงสิ ขออัพรูปลงไอจีก่อน ฉันถ่ายตอนวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟส่งจูบให้พอดี

 

นักกีฬารุ่นจูเนียร์หลายคนเป็นแฟนคลับของวิคเตอร์ เขาเช็ดหน้าออกหมดแล้ว แต่คงจะดีกว่าถ้ายังไม่ออกไปตอนนี้

 

วิคเตอร์ นิกิโฟรอฟวันนี้เป็นอะไรรึเปล่านะ? ดูสเกตไม่ค่อยดีเลย

 

เขายังหล่อเหมือนเดิมก็พอแล้ว ยิ่งเสยผมแบบนั้นอีก เฮ้อ ละลาย

 

อยู่ในช่วงขาลงมั้ง ฮะฮะ ตอนนี้เป็นนักสเกตอายุเยอะที่สุดที่ยังแข่งอยู่แล้ว น่าจะรีไทร์ไปสักที คนอื่นๆจะได้มีโอกาสเป็นแชมป์กันมั่ง” 

วิคเตอร์รับรู้ได้ถึงสายตาของยากูดินที่จ้องเขาอย่างตั้งคำถาม แต่เขาไม่ใส่ใจเสียงนกเสียงกามานานแล้ว ระหว่างที่รอเด็กสาวเหล่านี้ออกจากห้องก็เปิดมือถือเล่มเกมรอ ตอนนี้ เขามีเรื่องอื่นต้องเครียดมากกว่าการมาฟังคนนินทา

เฮ้! สาวๆ!” ยากูดินมุ่งหน้าไปทางพวกหล่อนซึ่งสะดุ้งเล็กน้อย โบกมือไปทางประตูด้วยสีหน้าเบิกบานจนเกินไป แขนสองข้างโอบไหล่เด็กทั้งสองคนละข้าง ถ้างานจบแล้ว สนใจจะเต้นรำกับผมมั้ย?ยากูดินหมายถึงช่วงขอบคุณผู้ชมซึ่งผู้เข้าแข่งขันต้องร่วมกันสเกต เป็นชั่วโมงที่สนุกสนานและผ่อนคลาย พวกเขาจะสเกตอะไร ท่าไหนก็ได้ ขอแค่เอนเตอร์เทนได้เป็นพอ

วิคเตอร์ได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ด จะเรียกว่ากรีดร้องก็ว่าได้ นับถือยากูดินจริงๆที่อยู่ใกล้ที่มาของเสียงขนาดนั้นแล้วยังยิ้มอยู่ได้ เสียงประตูเปิดออกและปิดลง หลังจากนั้นห้องก็กลับมาเงียบตามเดิม เงียบจนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง วิคเตอร์นั่งพิงล็อคเกอร์ กอดเข่าสองข้าง ฟุบหน้าลง

 

บ้าชะมัด เล่นใหญ่แล้วพลาดเนี่ย

ยูริ จะคิดยังไงกับโปรแกรมนี้กันนะ

 

ไม่ใช่ออมมือแน่ ยูริรู้จักโปรแกรมของเขาดี วิคเตอร์มั่นใจยูริต้องดูออกว่าเขาพลาดจริง

 

เสียงริงโทนมือถือของเขาดังขึ้นจนวิคเตอร์สะดุ้ง พอมองหน้าจอก็พบว่ามีข้อความของยูริโอะถึงเขา บอกว่าใกล้ถึงเวลากาลาสเกตแล้ว และรีบให้เขาไป วิคเตอร์ปิดหน้าจอมือถือ ลุกขึ้น และพบว่าการลุกในตอนนี้มันยากสำหรับเขาเหลือเกิน

อะไรที่มันพลาดไปแล้ว จะมานั่งเสียใจทีหลังก็ดูจะงี่เง่า เขาจะฟูมฟายทีหลังก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้  เขายังมีโอกาสอีกครั้ง และสำหรับวิคเตอร์ แค่ครั้งเดียวก็พอ

 

 

 

มัคคาชินดูจะงอนเขาไม่น้อย ที่กลับมาโดยไม่มียูริติดสอยห้อยตามมาด้วย วิคเตอร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะกอดเจ้าพุดเดิ้ลคู่ใจและกลิ้งนอนไปมาบนพื้น

“ โอ๋ๆ อย่างอนนะ มัคคาชิน อีกสองเดือนเองนะ ครั้งนี้ได้เจอกันแน่ๆ”

เขาจูบจมูกของมันอย่างรักใคร่ และมันก็ตอบกลับด้วยการจามใส่เขา ยอร์กี้เปิดแอร์ทิ้งไว้ทั้งคืนอีกแล้วล่ะสิ

“ มาเร็ว มาดูยูริสเกตกัน” วิคเตอร์ว่าและย้ายที่นอนไปยังโซฟา มัคคาชินเดินตามก่อนจะกระโดดมานอนทับเขา

 

วิคเตอร์เปิดแท็บเลต เห็นยูริยืนตรงขอบลานแว้บๆ เซเลสติโน่ตบไหล่ให้กำลังใจ ยูริผงกหัวตอบรับและสเกตไปยังกลางลาน

มัคคาชินเห่าทันทีที่ใบหน้าเต็มๆของยูริปรากฏขึ้นในจอ

“ อื้อ ยูริยังสง่างามเหมือนเดิมเลยนะ”

 

ยูริอยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ บนเสื้อมีลายตรงสีขาวระยิบระยับสองเส้นพาดผ่านลำตัวเหมือนสายเอี๊ยม สายตาของวิคเตอร์มองไปที่มือของยูริเป็นอันดับแรก เมื่อเห็นด้วยตาตัวเองว่ายูริไม่ได้สวมแหวนก็ยิ้มให้กับตัวเองอย่างเศร้าๆ

“ อย่างน้อยก็ใส่ถุงมือหน่อยก็ได้นี่” เปิดผิวมือเปลือยๆแบบนี้ อย่างกับจะยืนยันว่าไม่ได้สวมแหวนงั้นแหละ

 

เพลงของยูริเริ่มด้วยเสียงเปียโน มันเรียบรื่นเนิบนาบราวกับเพลงสบายๆ ยูริหมุนรอบตัวเองและกางมือออกสองข้าง เมื่อจังหวะเพลงเร่งเร้าขึ้น สเต็ปของยูริก็เร่งเร็ว ดุดัน ถาโถม เพลงมีจังหวะบีทที่หนักเช่นเดียวกับสเตปของอีกฝ่าย เหมือนกับกำลังต่อสู้อยู่ยังไงยังงั้น เหมือนกับคลื่นทะเลขนาดยักษ์ที่กระทบฝั่ง สาดซัดทุกอย่างราบเป็นหน้ากลอง

เมื่อเพลงจบ ยูริยิ้มในสภาพเหงื่อโซมกาย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพอใจ

ก็ไม่น่าแปลกใจที่จะยิ้ม วิคเตอร์ถึงกับชื่นชม โปรแกรมนี้ดีกว่าโปรแกรมของเขาซะอีก ไม่มีสเตปพลาด ทุกอย่างคลีนสวย ยูริอยู่ในสภาพพร้อมเต็มที่ สมแล้วที่เป็นแชมป์ในการแข่งครั้งนี้

 

เขาจะทำให้ยูริผิดหวังไม่ได้

 

ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วก็ไม่เป็นไร อีกฝ่ายทิ้งแหวนไปแล้วก็ช่างมัน สิ่งสำคัญคือ ยูริอยู่ในลานเดียวกับเขา สเกตไปพร้อมกับเขา สำหรับวิคเตอร์ผู้ไม่กล้าบินออกจากกรงตัวเองนั้น การที่ยูริเลือกกลับมาสเกตก็ไม่ต่างอะไรกับยูริเลือกเข้ามาอยู่ในกรงเดียวกันกับวิคเตอร์ และนั่นทำให้วิคเตอร์ใจชื้นขึ้น อบอุ่นขึ้น จากที่หนาวสั่นมานานเมื่อยูริมาอยู่ใกล้ๆ ถึงจะรู้ดีแก่ใจก็ตามว่ายูริอาจจะกลับมาสเกตเป็นครั้งสุดท้าย ยูริก็แค่….ทำตามความเอาแต่ใจของวิคเตอร์เป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น

 

มัคคาชินเลียหน้าเขา และตอนนั้นเองที่วิคเตอร์รู้ตัวว่ากำลังร้องไห้ วิคเตอร์ยิ้มให้มันพร้อมลูบหัว แหวนสีทองส่องอยู่ตรงหน้า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและยกมือจับที่แหวนเพื่อที่จะดึงออก แต่จนแล้วจนรอดก็ทำไม่ลง และเขาก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

 

วิคเตอร์เป็นแชมป์ในกรังปรีด์รอบสอง ส่วนยูริได้รองชนะเลิศ ทั้งคู่ผ่านคุณสมบัติเข้ารอบไฟนอล

 

และเหมือนชะตาเล่นตลกกับพวกเขาเพราะสถานที่แข่งนัดสุดท้ายคือ โซชิ

 

 

 

“ เมาเครื่องบินรึ?” คริสตอฟถามขณะที่ทั้งคู่นั่งในล็อบบี้โรงแรม

“ นอนไม่ค่อยหลับน่ะ” เขาตอบเสียยานคางขณะที่เอาหน้าฟุบลงไปบนโต๊ะเคานเตอร์หินอ่อน

“ จะได้เจอยูริแล้วสินะ” เมื่อกี้เขาถามคนของสมาคม ได้คำตอบว่าทีมญี่ปุ่นจะถึงโรงแรมตอนค่ำของวันนี้ ซึ่งก็ราวๆสี่ชั่วโมง

วิคเตอร์ส่งเสียงฮือเหมือนสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ

“ เพราะเขาใช่มั้ย ถึงได้ดูกระวนกระวายขนาดนี้”

เฟิร์มทาบูช

คริสตอฟยักไหล่และไม่สนทนาเรื่องยูริกันอีก เพื่อนสนิทตัวดีหันไปหยอกล้อกับนักออกแบบโปรแกรม(ที่วิคเตอร์รู้ดีว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นกันแค่นั้น) เมื่อได้ห้องแล้วเขาก็รับคีย์การ์ดมาจากยาคอบและปรี่เข้าห้องทันที  ไม่ทันที่จะได้ถอดรองเท้าก็เทน้ำหนักตัวทั้งหมดล้มนอนบนเตียง

 

เขาไม่คิดว่ายูริอยากจะเจอเขาสักเท่าไหร่ วิคเตอร์นั้นอยากอยู่แล้ว อยากเจอมาตลอดหนึ่งปี แต่ถ้าต้องเห็นใบหน้าของยูริที่ต่างไปจากเดิม ยูริที่ไม่เต็มใจจะพบเขา วิคเตอร์สู้ขอไม่เจอจะดีกว่า เขาหยิบแท็บเลตออกมาอ่านนิยายและเล่นเกม เขาเคยมาเที่ยวโซชิหลายครั้งแล้วและไม่อยากออกไปเที่ยวอีก แต่อ่านไปได้เพียงสองตอนก็ผล็อยหลับไป

 

วิคเตอร์ตื่นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขากดรับทั้งๆที่ยังนอนงัวเงีย ผินไปที่ระเบียงหน้าต่างก็พบว่าข้างนอกมืดแล้ว ห้องมืดสนิท แขนเอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียง อาการเบื่อ ง่วง เหนื่อย หิวประดังประเดเข้ามา

[ นายไม่เคยพลาดแช่น้ำในสระของโรงแรมนี้นี่] คริสตอฟแหย่

 

วิคเตอร์ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หาวเล็กน้อย ก่อนจะลงมือถอดกางเกงและดึงกางเกงว่ายน้ำออกมาจากกระเป๋าเดินทาง “ ไม่พลาดแน่ ฉันแค่งีบเฉยๆน่า” กางเกงว่ายน้ำสีดำแนบเนื้อถูกสวมเรียบร้อย

 

[ อือฮึ] คริสตอฟงึมงำ ได้ยินเสียงลมตีดังพึ่บพั่บจากปลายสาย สระว่ายน้ำของโรงแรมอยู่ชั้นยี่สิบ ลมข้างนอกคงจะแรงน่าดู [จะให้ฉันจองดินเนอร์ใต้แสงเทียนมั้ย]

“ ก็ได้ หิวอยู่พอดี”

[งั้นลงมาเดี๋ยวนี้เลย] และตัดสายไป วิคเตอร์วางโทรศัพท์และถอดเสื้อออก ผิวขาวนวลอมชมพูถูกปิดด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวในเวลาต่อมา เขาสวมรองเท้าแตะของรองโรม หยิบมือถือ คีย์การ์ด และเดินออกจากห้องไป

 

การว่ายน้ำในสระว่ายน้ำชั้นยี่สิบของโรงแรมหรูในโซชิตอนกลางคืนที่อากาศหนาวเย็นเพียงสิบองศาเป็นกิจกรรมที่เขาและคริสตอฟโปรดปรานเป็นอย่างมาก เพราะไม่มีคน ไม่มีปาปารัสซี่ เสมือนว่าสระเป็นของพวกเขาสองคนที่จะทำอะไรก็ได้

วิคเตอร์ฮัมเพลงในขณะที่กำลังเดินเข้ามาในสระ พนักงานมองเขาแปลกๆ ไม่ว่าจะเพราะเขาเป็นเซเลปหรือเพราะบ้าที่จะว่ายน้ำตอนนี้ก็ตาม เขาก้าวเข้าไปใต้ฝักบัว เมื่อกดเปิดน้ำ น้ำเย็นแสบซ่านก็ราดตัวเขาทันทีจนวิคเตอร์เกือบร้อง เขาเด้งตัวออก มุ่งหน้าไปที่สระว่ายน้ำซึ่งไม่มีใครอยู่

 

“ วิคเตอร์”

 

เขาหันไปตามเสียงเรียกอันแสนคุ้นเคย และหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ามีตุ้มหนักมาถ่วงขาไว้ทำให้ขยับไปไหนไม่ได้ ดวงตาสีฟ้าสอดประสานสบดวงตาสีน้ำตาลแดง คัตสึกิ ยูริจ้องเขาเขม็ง จ้องเขาทั้งตัวตั้งแต่บนจรดล่าง เขารู้ได้ยังไงน่ะรึ? เพราะตาของยูริไม่ได้สบกับเขาเสมอน่ะสิ

แต่เมื่อตาสอบคู่สบกันอีกครั้ง คราวนี้ถึงแม้จะยืนห่างกันคนละฝั่งของสระ  แต่วิคเตอร์แน่ใจว่าคนที่กำลังมองเขาอยู่ตอนนี้ กำลังร้องไห้ ไม่ใช่ฟูมฟายเป็นบ้าเป็นหลัง แต่ดวงตาของยูริกำลังมีน้ำเม็ดใสไหลออกมา

 

ร้องไห้รึ? ยูริ

 

ทำไมถึงร้องล่ะ?

 

“ ยูริ”

เมื่อถูกเรียก เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะขยี้ตา กระแอมไอ แต่ไม่พูดอะไร หน้าขึ้นสีก้มหลุบมองพื้นหิน

“ คะ..คือคือผม..

 

“ ทำไม---ฮัดเช้ย!” วิคเตอร์จาม เพราะอาบน้ำมาแล้วและไม่ได้ลงสระสักที ลมหนาวยะเยือกพัดผ่านร่างกายเปลือยเปล่าจนเขาต้องกอดตัวเอง

“ ววิคเตอร์! เป็นอะไรรึเปล่า?” ยูริคว้าผ้าเช็ดตัวที่พับอยู่บนเก้าอี้นอนข้างสระ เดินเข้ามาใกล้เขาคลี่ผ้าออกก่อนจะนำมันมาคลุมไหล่ของวิคเตอร์ “ คุณนี่ชอบแช่น้ำตอนหน้าหนาวจังนะ”

วิคเตอร์ขืนตัวไม่ยอมขยับเมื่อรู้สึกว่ายูริจับแขนเขาสองข้างและกำลังจะพาเดินห่างออกจะสระ “ เดี๋ยวสิ ฉันมีนัดว่ายน้ำกับคริสนะ”

“ เขาไม่มาแล้วล่ะครับ”

 

อ้อ งี้นี่เอง คริสนะคริส

 

 ยูริเอาเสื้อคลุมอาบน้ำของวิคเตอร์ที่แห้งอยู่มาคลุมทับอีกที คราวนี้อุ่นขึ้น ยูริคว้าเอวของเขาและออกแรงเดินเข้าไปในตัวอาคาร วิคเตอร์จะต้านได้มั้ย อืมม์….กับสัมผัสตรงเอวที่ไม่ได้รับมานานเขาไม่คิดต่อต้านอยู่แล้ว

ในภัตตาคารของร้านเปิดฮีตเตอร์ทำให้วิคเตอร์ไม่หนาวไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยูริพาเขามานั่งตรงโต๊ะติดหน้าต่าง มีเชิงเทียนวางอยู่จริงๆ ยูรินั่งตรงข้ามเขา ผู้คนที่นั่งทานอยู่ต่างจ้องมองทั้งคู่ อย่างน้อยๆก็มีคนแปลกคนหนึ่งล่ะที่มาทานอาหารเย็นทั้งที่ตัวเปียก แต่วิคเตอร์ นิกิโฟรอฟที่ตัวเปียก อยู่ในชุดอาบน้ำสีขาวผ่าลึก  ก็ดูเซ็กซี่ไม่เบา จึงไม่มีใครเสนอตัวออกเตือน เมื่ออาหารตาอยู่ตรงหน้า

 

“ ยูริ ฉัน--

วิคเตอร์ตกใจที่จู่ๆยูริก็ก้มหัวลงต่อหน้า “ วิคเตอร์ ผมขอโทษจริงๆ”

วิคเตอร์ขมวดคิ้ว “ นายไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“ เอ่อที่ต้องหลอกคุณแบบนี้ไง”

เขาถอนหายใจพิงเก้าอี้แล้วกอดอก “ บอกฉันทีสิว่านี่เป็นไอเดียของคริส“

“ เปล่า ไอเดียผมเอง”

“ ว้าว”

“ และผมไม่อยากให้คุณไปเปลี่ยนชุดก่อนด้วย ผมก--กลัวว่าคุณจะหนี”

“ นึกว่านายอยากเห็นฉันในสภาพนี้นานๆซะอีก”

 

ยูริชำเลืองมองเขาซึ่งนั่งตรงข้าม  สาบานได้เลยว่ายูริกลืนน้ำลายอยู่ ก่อนจะยกแชมเปญซึ่งรินไว้ในแก้วข้างกายดื่มแก้เขิน

“ ผมคิดถึงคุณ”

“ ดื่มแก้วเดียวก็เมาแล้วเหรอ?” วิคเตอร์พยายามหยอดมุก แต่เขาเองก็รู้ตัวว่ากำลังเขินอยู่ ใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว

“ วิคเตอร์ ผมพูดจริงนะ”

“ แหวนหายไปไหน?”

ยูริกัดริมฝีปาก “ ผมไม่ต้องการแหวนนำโชคนั้นหรอก”

 วิคเตอร์นั่งพิงเบาะ กอดอก เอียงคอมองอีกฝ่าย คิดถึงมั้ยก็คิดถึง โหยหามั้ยก็โหยหา รักมั้ยก็ยังรัก แต่ตอนนี้ ความเคลือบแคลงใจมีน้ำหนักมากกว่า

 

จ้องตากันสักพัก อาหารก็มาถึง เมื่อมองมื้อเย็นวันนี้ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคริสตอฟมีส่วนช่วยในแผนการของยูริครั้งนี้จริงๆ มีแต่ของโปรดของวิคเตอร์ทั้งนั้น และยังมีชาร้อนให้เขาอีกด้วย

พออิ่ม ร่างกายก็อุ่นขึ้น วิคเตอร์ คนซุปข้าวโพดในถ้วยวนเป็นวงกลม ในขณะที่ยูริจ้องมองวิวข้างนอก

“ ยูริจะให้อิสระกับฉันเหรอ?” เขาเป็นคนเริ่ม และนั่นทำให้ยูริหันมาทางเขา พยักหน้าด้วยสีหน้าแน่วแน่

“ ผมไม่ได้กลับมาสเกตเพราะมีไฟหรอก” ยูริว่า “ แต่เพราะรู้ว่าคุณไม่มีทางออกจากโลกของสเกตด้วยตัวคุณเองได้”

 

วิคเตอร์ยิ้มเหนื่อยๆ นึกถึงตอนที่คุยกับคริสตอฟตอนแอนต์เวิร์ป “ นายไม่ใช่คนแรกที่บอกให้ฉันรีไทร์หรอกนะ มีคนพูดกับฉัน และอีกหลายคนที่ไม่ได้บอกแต่ฉันได้ยินเอง ว่าฉันควรจะรีไทร์ในช่วงที่ประสบความสำเร็จสูงสุด มันไม่เจ็บนักหรอก เขาว่างั้น เมื่อเทียบกับต้องล้มเหลวกลางลาน จากลาอย่างผู้ชนะย่อมดีกว่าผู้แพ้”

“ แต่ว่า-

“ แล้วทำไมยูริถึงจะมาพาฉันออกไปจากโลกสเกตล่ะ ในเมื่อยูริเป็นคนบอกให้ฉันกลับมาเอง”

“ ก็ผมเข้าใจว่าคุณอยากกลับไปสเกตนี่ คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่รึว่าเพราะผมทำลายสถิติของคุณได้ คุณจึงมีไฟอยากจะกลับไป”

“ แล้วฉันก็บอกเหมือนกันนะว่า ฉันไม่อยากกลับไปถ้ายูริรีไทร์” วิคเตอร์หยุดคนซุปข้าวโพด หันมาจ้องยูริเขม็ง “ ฉันบอกไปแล้วว่าฉันรักยูริ”

“ บนน้ำแข็ง”

ประโยคนี้หลอกหลอนเขามาหนึ่งปีราวกับเป็นคำสาป การได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาอีกครั้งทำให้วิคเตอร์ตัวสั่น เดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

 

“ แล้วฉันผิดตรงไหนที่จะรักยูริตอนสเกตน่ะ?”

 

“ เพราะเมื่อไหร่ที่ไม่มีสเกตแล้ว เราจะไม่เหลืออะไรน่ะสิ!” ยูริตวาดจนโต๊ะข้างๆหันมามอง “ คุณไม่รู้จริงๆรึ? วิคเตอร์ ทุกวันนี้ผมคิดว่าที่คุณยังรักผมเพราะผมยังสเกตได้ด้วยซ้ำ”

 

“ นายก็รู้ว่านั่นไม่จริง” เสียงวิคเตอร์แผ่วลง

 

“ รู้มั้ยว่าผมรอให้คุณพูดอะไรเมื่อปีที่แล้ว? ผมอยากให้คุณพูดว่ามันไม่สำคัญเลยว่าผมจะยังสเกตหรือไม่ คุณจะยังรักผม ซึ่งเราก็รู้กันอยู่แล้วว่าคุณไม่พูด ผมเงียบหายไป ไม่คิดเรื่องสเกตอีก ตอนนั้นผมโกรธคุณมาก พอเห็นคุณสเกตตอนนี้ก็ยิ่งโกรธ โกรธจนสงสาร”

 

“ อ้อ ที่เข้าแข่งเพราะสงสารฉันรึ? ”

“ เปล่า เพราะผมยังแคร์คุณ ผมจะต้องฉุดคุณออกจากสเกตให้ได้ คุณแข่งมานานเกินพอแล้ว”

เขาเคยชอบอารมณ์ของยูริที่ประกาศต่อโลกว่าวิคเตอร์เป็นของใคร เคยใจเต้นกับการแสดงความเป็นเจ้าของของอีกฝ่าย ตอนนี้ก็ยังชอบ แต่ยูริไม่มีสิทธิ์พาเขาออกจากสเกต

 

“ นายเคยบอกเลิกฉันเพื่อให้ฉันกลับมาแข่ง มาตอนนี้บอกว่าจะให้ฉันรีไทร์ คิดว่าฉันจะทำตามที่นายขอทุกครั้งรึไง?”

ยูริสะอึกไปเมื่อโดนแทงใจดำ “ ตอนนั้นผมคิดว่าคุณคงจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับผมถ้าได้กลับไปแข่ง แต่พอผมมองดีๆ ผมก็รู้ว่า คุณทรมานมาก” และก้มหน้าอีกครั้ง “ ผมขอโทษ ขอโทษที่คิดเองเออเอง ไม่เคยถามเลยว่าคุณต้องการอะไร แต่เพราะงั้นผมถึงกลับมาแข่ง เพื่อที่จะแก้ไขสิ่งที่ผมทำพลาดไป”

“ นายพูดเหมือนกับว่าฉันอยากรีไทร์งั้นแหละ”

ยูริกำลังจะเปิดปากพูดต่อ แต่ก็เม้มอีกครั้ง และเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแน่วแน่ “ แล้วคุณอยากจะรีไทร์หรือเปล่า?”

 

ครั้งแรกเลยที่ยูริรับฟังทางเลือกของวิคเตอร์ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีกว่าจะพูดคำนี้ออกมาได้  วิคเตอร์เผลอหัวเราะออกมาจนยูริที่หน้างออยู่แล้ว ยิ่งงอเข้าไปอีก นี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมาหัวเราะเลย แต่วิคเตอร์ก็ทำ เหมือนเป็นการปลดปล่อยอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตลอดหนึ่งปี ยูริรอคำตอบจากเขา ยอมรับฟังสิ่งที่เขาต้องการ ไม่ตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองคนเดียว

 “ ฉันอยู่กับสเกตมาทั้งชีวิต ยูริ ไม่มีมันฉันก็ไม่เหลืออะไร”

“ คุณยังมีผม”

 

ยูริก้มหน้า ไม่สบตาทันที แต่ถึงเห็นแค่ใบหูวิคเตอร์ก็มองออกว่าอีกฝ่ายเขินซะจนทำอะไรไม่ถูก เขาก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อยเหมือนกัน พอได้ยินคำพูดขอโทษก็เริ่มอารมณ์ดีขึ้น ถึงจะยังแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ทั้งคู่ก็จูนกันติดสักที

ยูริแก้เขินด้วยการยกแก้มแชมเปญขึ้นเตรียมซด แต่วิคเตอร์เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปแตะมือนั้น “ อย่าสิ เดี๋ยวก็เมาหรอก” เขาอยากฟังความในใจของยูริที่เป็นยูริจริงๆ และถ้าเมาเขาจะลืมเหตุการณ์ในคืนนี้ทั้งหมดด้วย ก็ไม่แน่เสมอไปที่ยูริจะลืม แต่เขาไม่ยอมเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ยูริวางแก้วลง มือขยับไปมาเหมือนไม่รู้จะทำอะไรแก้เขินดี

 

ถ้าอยู่ๆไปยูริอาจจะเมาก็ได้ สุดท้ายวิคเตอร์ก็เสนอให้ออกมาคุยกันตรงทางเดินข้างนอก วิคเตอร์มองไปท่าระว่ายน้ำผ่านกระจกใส ผืนน้ำราบเรียบสีน้ำเงินสะท้อนดวงจันทร์เห็นเป็นลูก เขาอยากจะให้ไปคุยกันที่ห้อง แต่ก็ต้องมาคิดกันอีกว่าจะไปห้องใครดี และเขารู้ว่ายูริยังไม่พร้อมที่จะอยู่กับเขาสองต่อสองในสถานที่ที่ละเอียดอ่อนในตอนนี้

 

“ วิคเตอร์--

“ ฉันไม่ได้รักยูริตอนยูริสเกตสักหน่อย” วิคเตอร์ว่า ทำหน้างอ “ ตอนเมาเนี่ย ลืมทุกอย่างจริงๆด้วยสินะ”

“ หะ อะไร?? อะไร???” ยูริลุกลี้ลุกลน “ ผมเคยเมาแล้วทำอะไรแปลกๆรึ??”

เสียดายจริงๆ คิดว่าจะเก็บความลับนี้ไปจนถึงวันแต่งงานของพวกเขาซะหน่อย แต่ถ้าไม่พูดตอนนี้ วันนั้นอาจจะไม่มีวันมาถึงก็ได้ “ ยูริน่ะ ในงานเลี้ยงเมื่อสองปีก่อน นายดึงฉันไปเต้นรำล่ะ”

“ ห๊ะ!?

วิคเตอร์เล่าเหตุการณ์ในวันนั้นราวกับทุกอย่างเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน รายละเอียดตั้งแต่สีเนกไทของยูริไปจนถึงจำนวนแชมเปญที่เจ้าตัวสูบลงกระเพาะ ทุกอย่างเด่นชัด เพราะมันตราตรึงอยู่ในใจ มันคือค่ำคืนที่เขามีความสุขที่สุด และน้อยใจทีเดียวที่ยูริกลับเป็นฝ่ายลืมคืนนั้นปลิดทิ้ง

 

เมื่อเล่าจบสิ่งที่ยูริทำเป็นสิ่งแรกคือ เจแปนนีสโดเกซะต่อหน้าเขา

“ ขอโทษในสิ่งที่กระผมได้ทำลงไปจริงๆครับ” สำเนียงคิวชูหลุดมาเลย

“ เรื่องที่บอกว่าฉันรักยูริเพราะสเกตด้วย” วิคเตอร์กล่าวอย่างอารมณ์ดี พอได้ระบายเรื่องเก่าๆก็รู้สึกสดชื่นขึ้น

“ คุณจะบอกว่า คุณรรักผมตั้งแต่ตอนนั้น!?

วิคเตอร์พยักหน้า

“ นะ ในสภาพที่ผมเมาเรื้อนแล้วไป ละ ละ ลวนลามคุณเนี่ยนะ!?

“ ตอนยูริสเกตก็สวยงามดีอยู่หรอก แต่ฉันตกหลุมรักยูริตอนที่อยู่ในสภาพเละเทะที่สุดต่างหาก”

ยูริก้มหัวลงติดพื้นอีกครั้ง “ ขอโทษครับ”

 

“ อืม….แต่โทษนายทั้งหมดก็ไม่ถูกหรอก ฉันเองก็ผิดที่ไม่ยอมพูดความต้องการของตัวเองออกมาสักที” วิคเตอร์พูด “ ฉันมีความสุขที่ยูริจะเป็นคนชักนำเราสองคนไปน่ะ ตื่นเต้นที่จะรอดูว่านายจะพาฉันไปที่ไหนเสมอ”

 

ยูริลุกขึ้น และมองไปที่สระน้ำแทนที่จะเป็นเขา วิคเตอร์เดาว่าตอนนี้ในหัวของอีกฝ่ายคงตีกันวุ่นไปหมดเมื่อรู้ว่าวิคเตอร์รักเขาตั้งแต่ก่อนที่จะรู้จักกันซะอีก

 

“ งั้นคุณต้องการจะรีไทร์รึเปล่า?”

ยูริเป็นคนปกปิดความรู้สึกไม่เก่ง ในยามนี้ที่ยิ้มออกมาทำให้วิคเตอร์มองออกว่าอีกฝ่ายหวังให้เขารีไทร์

“ มันก็ตอบยาก ฉันคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองอยากรีไทร์จริงๆหรือเปล่า จนกว่าจะมีคนมาเอาชนะฉันได้” ทุกวันนี้ที่ยังสเกตก็เพราะร่างกายสั่งเท่านั้น เขาสเกตมาทั้งชีวิตจนสเกตกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติไปแล้ว แต่ใจเขาน่ะ อยู่ที่อื่น

วิคเตอร์หันไปทางยูริ ก่อนจะยิ้ม “ ถ้าฉันขอให้ยูริช่วย ยูริจะช่วยรึเปล่าล่ะ?”

“ คุณไม่ขอผมก็จะทำอยู่ดี ผมกลับมาแข่งเพื่อการนี้อยู่แล้ว”

 

ว่ากันตรงๆ ตั้งแต่คุยกับยูริ ความอยากที่จะแข่งต่อลดลงไปเกือบหมดแล้ว เขาอยากจะทิ้งทุกอย่าง ทั้งพื้นน้ำแข็ง รองเท้าสเกต คอสตูม รัสเซีย เหรียญทองที่สะสมมา บ้าจริง เขาถอดเสื้อผ้าทิ้งตอนนี้ได้เลย มีแค่มัคคาชินเท่านั้นที่จะกอดไว้แน่น และทั้งสองจะโถมเข้าใส่อ้อมกอดของยูริ สูดกลิ่นของฮาเซ็ตสึ กลิ่นออนเซ็นที่ห่างหายไปเสียนาน มัคคาชินจะเลียหน้าของยูริ วิคเตอร์จะหลับตา จมูกฝังเข้าไปในซอกคอของชายผมดำที่หัวเราะจนตัวสั่น เมื่อลืมตา พวกเขาทั้งสามก็จะโผล่มาที่ออนเซ็นบ้านของยูริ มีคัตสึด้งฝีมือฮิโรโกะพร้อมเสิร์ฟ ยังไงที่นั่นก็เป็นสวรรค์ของเขา เป็น ยูโธเปียของวิคเตอร์

“ ยูริ ขอถามคำถามที่ค่อนข้างเซ้นซิทีฟข้อนึงนะ สัญญาก่อนว่าจะไม่ร้องไห้”

“ หา? เอ๋?? ครับ”

 

“ เมื่อกี้ ตอนที่เจอกันที่สระ ทำไมนายถึงร้องไห้ล่ะ?”

 

ยูริเงียบ ก่อนจะหน้าแดงจนวิคเตอร์คิดว่าได้ยินเสียง ปุ้ง เลย ถ้ายูริเป็นประทัด ก็คงจะระเบิดไปแล้ว ยูริไม่ได้ร้องไห้ตามที่ให้สัญญาแต่ก็หน้าแดงและยกมือสองข้างขยี้ผมจนยุ่ง เหมือนว่าลำบากใจที่จะตอบ

“ ถะ ถะ ถะ--” ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ยูริเปล่งเสียงออกมาอยากยากลำบาก “ ถ้าผมบอกว่า ผผมร้องไห้เพราะ เพราะเพราะคุณสวยงามขึ้นกว่าเมื่อก่อนคะคือแบบ..

ยูริจ้องเขา อันที่จริงทั้งคู่สบตากันมากกว่า วิคเตอร์ไม่ได้พูดอะไร ในเวลานี้ เขาอยากให้ยูริได้บอกความในใจ

“ คุณงดงามขึ้นมาก จนผมกลัวว่าผมจะไม่คู่ควรกับคุณอีกแล้ว ผมกลัวว่าคุณอยู่สูงเกินกว่าที่ผมจะเอื้อมถึง ก็เลย--

 

วิคเตอร์ก้าวเท้ายาวไปเพียงก้าวเดียวก็ประชิดตัวยูริ ก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สบกับดวงตาสีน้ำตาลแดงที่เบิกกว้างอย่างตกใจนั้น มันสะท้อนใบหน้าของเขา มือแนบข้างลำตัว ไม่ทำอะไรมากไปกว่าเดินเข้ามาใกล้ยูริ โชคดีที่ยูริไม่ได้ถอยหนี วิคเตอร์เดาว่าอีกฝ่ายคงตกใจจนไม่ทันขยับตัวมากกว่า

แต่ถึงจะใกล้กันจะได้ยินเสียงลมหายใจ วิคเตอร์ก็เลือกที่จะยืนนิ่ง

 

ถ้ายูริกลัว เขาก็ต้องทำให้ความกลัวนั้นหายไป

“ ฉันอยู่ใกล้แค่นี้เอง ยูริ” ได้ยินเสียงเสียงตัวเองสั่นเครือเลยล่ะ

 

ยูริลังเล แต่ก็ค่อยๆจับต้นแขนของเขา จากจับกลายเป็นบีบเบาๆ และซบศีรษะลงที่ไหล่ของวิคเตอร์ เขาเองก็ก้มศีรษะลง น้ำตาไหลตามจมูกได้รูป หยดลงที่เส้นผมสีดำสั้น

 

ในที่สุดในที่สุด….ก็เข้าใจกันได้สักที

 

“ ยูริ” เขากลืนน้ำลายเพื่อไล่ก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ แต่มันก็ยากเหลือเกิน “ ช่วยด้วย”

 

“ ครับ”

 

 

วันแข่งฟรีโปรแกรมนั้นฮือฮากว่าปีไหนๆ เมื่อวิคเตอร์และยูริเดินเคียงข้างกันตลอดพิธีการ ทั้งตอนเดินเข้าสู่ตึกแข่ง หรือตอนให้สัมภาษณ์แค่คนใดคนหนึ่ง หากยูริกำลังสัมภาษณ์ วิคเตอร์ก็จะยืนติดกับเขา มีอยู่ช่วงหนึ่งที่นักข่าวเห็นวิคเตอร์จับมือยูริเดินออกไปด้วย นักข่าวถึงกับดึงตากล้องมาถ่ายแทบไม่ทันเลย โฆษกประจำสนาม โมโรโอกะ ฮิซาชิ ถึงกับยิ้มแก้มปริที่ทั้งคู่ทำท่าจะกลับมาคบกันอีกครั้ง เขาถึงกับยักคิ้วให้นักข่าวชาวรัสเซียอย่างสะใจเลยล่ะ แถมยังเล่นมุกออกอากาศตอนถือไมค์ว่า “ ผมว่าปีนี้เราต้องหลอมเหรียญทองเพิ่มอีกเหรียญแล้วล่ะ”

 

“ ฉันจะฆ่าแก!” เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครเป็นเจ้าของประโยคนี้ ยูริโอะชี้หน้ายูริ ขู่ฟ่อๆเป็นแม่แมวหวงลูก

ยูริเอียงคอมองเด็กหนุ่ม มือสองข้างล้วงเก็บในกระเป๋าหน้าท้องของแจ๊คเกตกีฬาสีดำ ไม่ใช่ด้วยท่าทางดูถูกดูแคลนแต่เป็นเอ็นดูอีกฝ่าย “ โทษทีนะ ยูริโอะ ที่ฉันเคยทิ้งวิคเตอร์ไป”

“ แกเนี่ยนะทิ้งวิคเตอร์ หลงเข้าใจว่าน่าจะเป็นวิคเตอร์ที่ทิ้งแกซะอีก?? เฮ้ย!! เดี๋ยวๆ แล้วนี่อย่าบอกนะว่าพวกแกกลับมาคบกันแล้ว” ยูริพยักหน้า ยูริโอะหันมาหาวิคเตอร์ซึ่งก็ทำตามเช่นกัน “ ฟัค!! อุตส่าห์คิดว่าชีวิตฉันจะสงบสุขแล้วซะอีก”

วิคเตอร์เดินผ่านยูริโอะ กระโดดกอดคอของยูริทันที เทน้ำหนักลงไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายจนยูริตัวเอียง

 

“ ว-วิคเตอร์!

ยูริโอะหันขวับมาที่เขาอย่างกับรู้ทันว่าที่กอดยูริตอนนี้ก็เพื่อแหย่เด็กหนุ่ม ซึ่งก็ไม่ผิดเสียทีเดียว ความสกินชิพของวิคเตอร์ทำให้ยูริโอะถอนหายใจอย่างเอือมระอาทุกครั้ง

 

“ วิคเตอร์ จริงรึที่คุณกลับไปคบกับคัตสึกิ ยูริน่ะ?!” ยากูดิน ตัวปัญหาโผล่มาอีกแล้ว น่าแปลกที่วิคเตอร์ไม่มองว่าอีกฝ่ายน่ารำคาญอีกต่อไป ตั้งแต่ยูริกลับมาหาเขา

 

“ ไง ยากูดิน” วิคเตอร์โบกมือทักทาย ส่วนแขนอีกข้างยังคล้องคอยูริอยู่ ก็อยากจะขยี้ผมสีดำของคนเตี้ยกว่าอยู่หรอก แต่ยูริเซ็ทผมแล้ว และเขาไม่อยากให้มันยุ่ง

“ แต่เขาจะเอาชนะคุณให้ได้ไม่ใช่รึ? เห็นว่าประกาศคำท้าออกอากาศเลย”

วิคเตอร์กำลังจะตอบ แต่ยูริก็จับมือก็วิคเตอร์ที่คล้องคออยู่มากุมไว้ บีบแน่น

 

“ นั่นไม่ใช่คำท้าครับ แต่เป็นคำง้อให้วิคเตอร์กลับมาหาผม”

 

ยากูดินทำหน้าเหมือนโดนเข็มเม่นแทงทะลุกะโหลก แบบโดนคริติคอลฮิตจนสีหน้าเหยเก เหมือนเป็นลมพิษเลยล่ะ

 

Woahhhh” วิคเตอร์ร้องออกมาจนปากเป็นรูปหัวใจ คล้อยหลังฉากปะทะของยากูดินกับยูริ คริสผิวปากเบาๆ แต่ถึงเบาก็เหมือนกับจงใจให้วิคเตอร์ได้ยิน โอตาเบคซึ่งอยู่อีกฝั่งของห้องปรบมือให้ทั้งคู่ที่กลับมาคบกันอีกครั้งจนยูริโอะที่ยืนอยู่ข้างออกปากเตือนว่าไม่ต้องปรบมือให้

 

“ วิทย่า มาได้แล้ว” ยาคอบเรียกเขา วิคเตอร์ปล่อยยูริออก โดยไม่ลืมส่งจูบให้ ยูริต้องสเกตเป็นลำดับที่ห้าจึงต้องเดินออกทีหลังเขา อีกฝ่ายก็ส่งยิ้มกลับมาให้เขาเช่นกัน

 

หลังจากวันนี้จบลง ไม่ว่าผลการแข่งจะเป็นยังไง วิคเตอร์เชื่อว่า วันพรุ่งนี้ เขาจะกลายเป็นคนใหม่ ทุกอย่างจะเริ่มต้นจากศูนย์ เขาจะเริ่มชีวิตของวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟ ออกเดินเป็นก้าวแรก ทิ้งกรงไว้ข้างหลัง ไม่มีตำนาน ไม่มีแชมเปี้ยน ไม่มีสเกต มีแค่เขา ออกเดินด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า บนพื้นดินแข็งกระด้าง เคียงข้างพร้อมยูริ เป็นเพียงวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟในฐานะมนุษย์และผู้ชายคนหนึ่ง

 

 

END....?

 

 

 

“ แล้ว….” ยูริเงยหน้ามองเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ ชายหนุ่มกำลังคุกเข่านั่งฟังเขาอย่างเรียบร้อยเป็นผ้าที่พับเก็บไว้ แหม การได้สามีในโอวาทนี่มันมีความสุขชื่นมื่นแบบนี้นี่เอง “ เอ่อผมทำอะไรให้คุณโกรธอีกหรือเปล่าครับ?”

“ ทำไมยูริถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?” วิคเตอร์ถามยียวน

“ ยิ้มของคุณ”

“ ยิ้มของฉัน?”

“ มันสวยงามและคมกริบจนแทบจะบาดคอผมได้เลยครับ”

 

วิคเตอร์ยกมือขวาของตัวเองขึ้นมา แหวนสีทองเป็นประกายส่องจ้า เขาจ้องยูริเขม็ง “ แหวนนายหายไปไหน?”

ยูริถอนหายใจ “ โธ่เอ้ย เรื่องนี้เอง”

“ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะยูริ! ถ้าไม่ตอบล่ะก็ ถึงนายจะเอาเหรียญทองมากี่เหรียญฉันก็ไม่กลับฮาเซ็ตสึกับนายเด็ดขาด!” วิคเตอร์ประกาศ ก่อนจะทำแก้มป่อง

ยูริเงียบ ไม่มีคำอธิบายจนวิคเตอร์เริ่มกลัวว่าความเอาแต่ใจของตัวเองจะทำให้ยูริรู้สึกจนมุม ความจริงแล้ว เขาไม่สนหรอกว่าแหวนจะอยู่ที่ไหน ไม่ต้องรู้ก็ได้ ขอแค่ยูริอยู่ตรงนี้กับเขา ไม่ทิ้งเขาอี

 

“ วิคเตอร์ ขอโทษนะครับ”

 

จู่ๆยูริก็ลุกขึ้น รวบเอวเขาและจับมือขวาของวิคเตอร์ไว้ เขย่งเท้านิดเดียวก็จูบปากเขาถึง วิคเตอร์หลับตาลิ้มรสชาติที่อีกฝ่ายมอบให้ ยูริเป็นเหมือนเขื่อนที่ที่กั้นแตก เมื่อที่กั้นพังทลาย สัตว์ป่าดิบเถื่อนดุร้ายซึ่งเป็นอีกตัวตนของยูริก็โผล่ออกมาจากเขื่อนนั้น ไม่มีทางปิดผนึกมันได้อีก มีแต่จะเผยให้เห็นออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ก็ใช่ว่าเขาจะบ่นหรอกนะ เขาชอบยูริแบบนี้ที่สุดเลย

 

 ในขณะที่กำลังเคลิ้ม ก็รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างที่มือขวาเคลื่อนไหว สัมผัสเย็นๆที่คุ้นเคยหายไปจากนิ้ว วิคเตอรืผละออกทันที เช่นเดียวกับยูริที่ถอยออกห่าง มือของยูริกำแหวนของเขาแน่น

“ ยูริ!” วิคเตอร์ร้องเมื่อเห็นคนรักวิ่งไปเปิดระเบียงโรงแรมและเขวี้ยงแหวนออกไปทันที เขาอยู่ชั้นสามสิบ และด้านนอกก็เป็นสวนสาธารณะใจกลางกรุงโซจิ มีทะเลสาบอยู่ในสวน

 

“ อะไรกันน่ะ ยูริ! ทำแบบนี้หมายความว่าไง!?” วิคเตอร์ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมน้ำตา แต่ยูริรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และสไลด์พื้น(ไม่ใช่วิ่ง แต่เป็นสไลด์) มาคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเขา

 

 

วิคเตอร์ยกมือสองข้างปิดปากตัวเอง น้ำตาเอ่อ เมื่อเห็นว่ายูริยื่นแหวนทองวงใหม่เอี่ยมวงหนึ่งให้ เมื่อมองจากด้านบน เห็นผิวด้านในของแหวน สลักคำว่า ‘Yuri & Victor 2018’ ซึ่งก็คือปีหน้า

 

“ ผมต้องทำใจนานเหมือนกันกว่าจะทิ้งแหวนวงเก่าลง” ยูริพึมพำ “ แต่ผมอยากให้พวกเรา ไม่มีสิ่งที่เกี่ยวกับการแข่งสเกต เป็นตัวเชื่อมอีกต่อไป”

สายตาของยูริที่มองเขาตอนนี้ทรงพลังซะจนวิคเตอร์จะเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นตามยูริเลย

 

“ กรุณาแต่--แต่งงานกับผมนะครับ”

 

วิคเตอร์เข้าใจทันที แหวนวงก่อนหน้านี้ ไม่ได้ทำหน้าที่ของมันในฐานะที่เป็นแหวนแต่งงาน มันเป็นแค่เครื่องราง อย่างน้อยยูริก็เรียกมันว่าอย่างนั้น

แต่วงนี้ คือแหวนแต่งงานของจริง

 

“ ฉันคิดว่า ตัวเองให้คำตอบไปตั้งนานแล้วนะ”

 

และยื่นมือออกไปให้ยูริ แต่ครั้งนี้เป็นมือซ้าย

 

Yes, I do.

 

แหวนถูกสวมเข้ามา และครั้งนี้ จะไม่มีวันที่มันจะถูกถอดอีก ยูริยืนขึ้น ยื่นแหวนอีกวงให้ วิคเตอร์รับมา ก่อนจะบรรจงใส่มันลงไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของยูริเช่นเดียวกับที่ยูริทำเมื่อครู่

 

“ แต่ยูริเนี่ย ใจกล้าจังเลยนะที่ทิ้งแหวนคู่นั้นได้ แทนที่จะเอาไปคืนร้าน”

 

ยูริทำหน้างุนงง “ ไงนะครับ?”

 

“ ก็เขารับคืนภายในหนึ่งปีไม่ใช่รึ แหวนแต่งงานเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ต้องเผื่อว่าแฟนจะปฏิเสธด้วยสิ”

 

ได้ยินเสียงเหมือนตัวของยูริแตกออกเป็นเสี่ยงๆหล่นกองที่พื้นเลย วิคเตอร์ยิ้มเย็นๆหน้าระรื่น สะใจเล็กๆที่เอาคืนอีกฝ่ายได้

“ แต่ทิ้งไปแบบนี้ก็โรแมนติคดีนะ ยูรินี่ทำให้ฉันประหลาดใจเสมอเลย”

ตามด้วยหอมแก้มยูริที่กำลังเก็บเศษวิญญาณของตัวเองไปฟอดนึง

 

ต้องรีบไปรับมัคคาชินกลับไปฮาเซ็ตสึพร้อมกันซะแล้ว

 

Happy End

 

 

ต่างประเทศคืนแหวนได้ครับ ส่วนใหญ่จะภายในสามเดือนถึงหนึ่งปี เพราะมันก็มีกรณีที่ซื้อไปแล้วเจ้าสาวไม่รับ หรือมีปัญหาส่วนตัวทำให้ไม่สามารถแต่งงานได้เหมือนกัน


เอาสองตอนมารวมกันเลยนี่แหละ :V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #152 Yuki Sapphire (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 21:48
    โอ้ยยยย ดีมากค่ะ อ่านไปเขินไป ชอบภาษามากกก ดูอบอุ่น ไม่สวยหรูแต่อบอุ่นมาก ยูริเรื่องดูเป็นผู้ชายที่มีสเน่ห์มาก ถึงในอนิเมะจะมีสเน่ห์อยู่แล้วแต่นี่ให้ฟีลความเท่กระชากใจมาอีก ชอบตอนโยนแหวนจังค่ะ ฮืออ ก็คิดอยู่นะว่ามันแพง โยนทิ้งไปดื้อๆนี่ใจเด็ดไม่เบา ???? น่ารักมาก หลงรักเลยค่ะตอนง้อเมีย(?) สไลด์พื้นมาขอแต่งงานนี่เราเอามือทาบอกด้วยความฟิน บิดไปบิดมาเขินแทนวิคเตอร์เลย ชอบการเขียนที่สื่อออกมาถึงความรู้สึกของวิคเตอร์จังค่ะ แสดงให้เห็นถึงอะไรหลายๆอย่างของวิคเตอร์เลย ชอบการเขียนบทพูดของตัวละครด้วย แต่งฟิคยูวิคมาอีกเยอะๆนะคะ ติดตามอยู่น้าาา <3
    #152
    0