LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 17 : In regards to hate ในนามของความเกลียด [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 พ.ค. 60




มือของเขาทั้งสองประกบกัน วางแขนบนขอบลานสีเขียวที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและสีลอก ลานแห่งนี้ยืนยงอยู่ยาวมาตั้งแต่ช่วงปฏิรูปรัฐบาลปีแปดศูนย์ จึงไม่แปลกที่จะเก่าไปบ้าง อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่ผู้จัดการของลานบอก เสียงครืดของสเกตที่สีไปกับพื้นน้ำแข็งเป็นจำนวนมาก ผู้คนลื่นไปตามทางในทิศทวนเข็มนาฬิกา ยูริโอะและมิล่าอยู่ตรงกลานวงนั้น กำลังซ้อมกันอยู่ โดยเฉพาะยูริโอะซึ่งดูจริงจังเป็นพิเศษ ตาสีฟ้าหม่นของวิคเตอร์มองสิ่งแวดล้อมรอบๆโดยไม่โฟกัสไปที่ไหนอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ตัวแม้กระทั่งยอร์กี้มาตบหลังทักทาย


ผู้หญิงสองคนที่สเกตอยู่ในลานโบกมือให้เขา คนหนึ่งผมดัดเป็นลอนที่บลอนด์ปล่อยรุ่ยร่าย อีกคนผมสั้นสีดำ “ Привет วิคเตอร์” ทั้งสองสเกตมาหยุดตรงหน้าเขา




วิคเตอร์เผยรอยยิ้มการค้า “ Привет” ทั้งสองคนนี้ชื่ออะไร บาบาร่า? ดาเลีย? หรือ ไดอาน่า? เคยเจอกันที่ไหนนะ เพื่อนของมิล่า? แฟนเก่าของยอร์กี้? เขาจำไม่ได้เลย ถึงทั้งคู่จะทำตัวเหมือนกับสนิทกับเขามากก็ตาม


“ ได้ข่าวว่าจะลงแข่งนานาชาติปีนี้ใช่มั้ย พวกเราจะรอดูนะ”


ยิ้มเข้าไว้ ยิ้มที่ทำให้โลกสดใสและเหล่าแฟนๆละลาย ถ้ามันเป็นเกราะกำบังที่จะตบตาคนเหล่านี้ เขาก็ต้องยิ้มต่อไป


“ ดีจังที่วิคเตอร์กลับมารัสเซียแล้ว” บาบาร่าหรือดาเลียพูด “ ฉันนึกว่านายจะย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นถาวรแล้วซะอีก”


“ ไม่ใช่แค่พวกเรานะ ข่าวที่นี่เล่นเรื่องที่นายจะรีไทร์เพื่อไปเป็นโค้ชให้คนสัญชาติอื่นหนักเลย พวกสมาคมสเกตนั่นจ้องเล่นนายมาตั้งนานแล้ว”


ไดอาน่าถองศอกใส่เพื่อน “ แหม ก็เพราะเค้าดูออกน่ะสิว่าวิคเตอร์น่ะไม่ต้องมีพวกเขาก็เรียกสปอนเซอร์ได้ ทางนั้นอยากปั้นเด็กใหม่ที่เชื่องๆใจจะขาด ดีที่วิคเตอร์กลับมา เราจะได้เห็นสเกตสวยๆอีกหลายครั้งไง”



“ ดีแล้ว ที่นายเลิกกับคนญี่ปุ่นนั่นได้ นายไม่เหมาะกับคนแบบนั้นหรอก ได้ข่าวว่ายากูดินจะจีบนายนี่”

วิคเตอร์มองพวกหล่อนสองคนโดยมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า มือที่ประกบวางบนลานเปลี่ยนท่ามากอดอกแน่น ในหัวพยายามนึกชื่อยากูดินให้ออกว่าอาจจะหลงเหลืออะไรในพจนานุกรมบ้างหรือไม่ ผลการค้นหาเป็นศูนย์




เสียงยาคอบเรียกของเขา วิคเตอร์หันไปและกลับมาโบกมือลาให้สองสาวซึ่งยิ้มร่าอย่างภาคภูมิใจที่ตัวเองได้คุยกับแชมป์โลก ดาเลีย ไดอาน่าหรือลิลลี่อะไรก็ตามยื่นมือถือออกมาขอถ่ายรูป ซึ่งเขายิ้มหยีใส่กล้อง ฟันขัดขาวสะอาดของคนสามคนทำเอาไม่ต้องใช้แฟลชเลย พวกเธอหันหลังให้เขา ก่อนจะคลาดกันวิคเตอร์ได้ยินไดอาน่าพูดกับเพื่อน “ บอกแล้วว่าเขาไม่จริงจังหรอก ”   




วิคเตอร์ตบไหล่ของยาคอบเบาๆเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะเดินสวนโค้ชไป มุ่งหน้าไปยังห้องเตรียมตัว นั่งลงบนเก้าอี้ยาว ถอดรองเท้าสเกตออก เท้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลถลอกและบวมปรากฏราวกับจะเย้ยหยันเขา หัวเราะให้เขาที่กำลังทำเรื่องโง่ๆเป็นครั้งที่สอง ใช่ว่าเขาทำเพราะมีทางเลือกอื่นเสียเมื่อไหร่ เขาทำเพราะตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

มือลูบข้อเท้า นวดเบาๆ เขารู้ดีว่าตัวเองมีเวลาอีกไม่มาก กี่ครั้งแล้วในอดีตที่พยายามหนีออกจากโลกสเกต กี่ครั้งที่โหยหาอิสรภาพ กี่ครั้งที่รู้สึกว่าสเกตเป็นโซ่ตรวนที่รัดคอ มาตอนนี้ เขากลับรั้งสเกตไว้สุดชีวิต ภาวนาอย่าให้ร่างกายแตกสลายก่อนที่จะทำสำเร็จ





--------------




เรามาจบทุกอย่างกันเถอะ


‘เรา’ อะไรของนาย ยูริ? ไม่มีเราในเรื่องนี้ ฉันไม่เคยยินดีกับการตัดสินใจของยูริ แต่ยูริก็ไม่เปิดทางให้ฉันพูดเลย และเป็นฉันเองซึ่งโง่ยอมตามใจนายเสมอ ฉันเป็นคนโอนอ่อนให้กับทุกเรื่องที่ยูริทำ ฉันปล่อยให้ยูริจัดการทุกอย่าง ฉันเชื่อในสิ่งที่ยูริทำโดยไม่คัดค้าน พอจะเถียง ฉันก็รู้ตัวว่าตัวเองขี้ขลาด กลัวยูริเสียใจ กลัวยูริไม่ทนฉันอีกต่อไป กลัว กลัว กลัว




ยูริไม่เคยรู้ ว่าเขามีความสุขที่จะได้ดูแลยูริมากแค่ไหน ไม่ว่าจะในฐานะโค้ชหรือคนรัก


ใช่มั้ย? เขาไม่รู้หรอก ยูริไม่ใจร้ายขนาดที่รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังพรากความสุขอย่างเดียวของเขาไป


“ ตลอด 8 เดือนที่ดูแลผม ทำให้ผมมาอยู่ในจุดๆนี้ได้ ขอบคุณมากครับที่เป็นโค้ชให้ผม”


“ จะบอกว่าเห็นแก่ตัวหรืออะไรก็ช่าง แต่นี่คือการตัดสินใจของผม”




น้ำตาร่วงเผาะลงที่พื้น มันไหลออกมาเองโดยที่เขาควบคุมมันไม่ได้ ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม เกิดอะไรขึ้น เขาโง่เรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคน ที่ผ่านมาตลอดยี่สิบปีที่ไม่เคยสนใจคนสำคัญ ทำให้ถูกทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่โทษคนเก่าๆที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต วิคเตอร์รู้ดีว่าคนผิดคือใคร คนที่ไม่เคยแคร์อีกฝ่ายคือใคร และเขากำลังจะโดนแบบเดียวกับที่เคยทำกับคนเก่าๆ แต่กับยูริ เขาไม่อยากปล่อยไปง่ายๆ ใจเขาเลือกยูริแล้ว เขาจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่กับยูริ แม้จะต้องกลับไปสเกตก็ตาม



“ คุณจะกลับไปแข่งอีกครั้งเหรอ?!” สีหน้าของยูริในตอนนั้น เขาไม่เคยลืม มันเป็นยิ้มที่ดีใจสุดขีด และตื่นเต้นที่จะได้เห็นวิคเตอร์แข่งอีก



มันอยู่ตรงนั้นแล้ว ขอแค่ต้องตอกย้ำยูริเข้าไปอีกว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะรีไทร์ เขาอยากเห็นยูริสเกต วิคเตอร์รู้ดีว่ายูริเองก็ไม่ได้รีไทร์เลย มันแค่เป็นอารมณ์ชั่ววูบ แค่ทำพลาดครั้งเดียวไม่ได้แปลว่าทุกอย่างต้องล่มจม ต้องย้ำ ต้องซ้ำเติม ตอกประตูปิดตายทางเลือกที่จะรีไทร์ของยูริเลย วิคเตอร์ไปหายูริโอะ เขารู้ว่าเด็กคนนี้ก็ไม่อยากให้ยูริต้องรีไทร์ ยูริโอะมีไฟอยู่แล้ว ที่ต้องทำก็แค่ราดน้ำมันลงไปเพิ่ม เขากอดยูริโอะซึ่งเด็กคนนี้ก็เข้าใจเป็นอย่างดี

สเกตของยูริโอะไม่ได้สมบูรณ์แบบเท่ายูริ แต่ก็ชนะด้วยคะแนนโปรแกรมสั้นที่สูงกว่า ยูริได้เหรียญเงิน สีหน้าสงบเงียบอย่างประหลาด ปากเป็นเส้นตรง มองไปที่ข้างบนราวกับว่าหลังคาสนามมีอะไรน่ามอง ไม่ได้ยิ้มแต่ก็ไม่แสดงอารมณ์อื่น เป็นสีหน้าที่ทำให้วิคเตอร์หนาวๆร้อนๆทุกครั้งที่นึกถึง ยูริลงจากโพเดียม ไถลมาหาเขาซึ่งยืนรออยู่ที่ขอบทางขึ้น เมื่อไม่พูดอะไรเขาก็ไม่รู้ว่าจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดดีหรือไม่ สิ่งที่ทำได้คือยื่นขอบใบมีดให้ยูริไป ยูริรับมันและสวม ก่อนจะเดินขึ้นมาจากลาน ส่วนสูงของทั้งคู่เท่ากัน ยูริอ้าแขนและกอดเขาทันที วิคเตอร์เกือบอุทานอย่างดีใจ แค่เกือบ...เพราะหลังจากนั้นยูริก็ผละออก มันรวดเร็วฉับพลันแต่ความอบอุ่นยังติดอยู่ตามเสื้อสูท




“ คุณช่วยสเกตคู่กับผมได้มั้ย” ยูริเอ่ยถาม สายตาดุดันมั่นคงผิดไปจากทุกที “ ทุกครั้งในงานกาล่าผมจะสเกตคนเดียว แต่วันนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย และผมอยากให้ทุกคนเห็นว่า..”



วิคเตอร์ไม่ได้ยินอะไรอีกหลังจากคำว่า ‘สุดท้าย’ ซึ่งเป็นเหมือนคำสาปที่จะตรึงอยู่กับเขาตลอดกาล มันก้องในหู ไล่กลบทุกอย่างออกไป ภาพของยูริตรงหน้าพร่าเลือน น่าแปลกนะ เพราะเขาก็ไม่ได้สายตาสั้นเสียหน่อย คงเพราะแสงสะท้อนของไฟที่ตกกระทบกับพื้นน้ำแข็งด้านหลังยูริ ที่ทำให้ทุกอย่างสว่างไปหมดแบบนี้


ยูริเดินสวนเขาไป พูดอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย ตอนนั้นเองที่วิคเตอร์ได้รู้ว่าที่ตาพร่า เป็นเพราะน้ำตาของเขาเอง เขารีบหันไปและเห็นแผ่นหลังของยูริเล็กลงเรื่อยๆ




สุดท้ายรึ




ที่ทำลงไปไม่ได้ช่วยให้ยูริเปลี่ยนใจเลยหรือไง ทั้งเขาและยูริโอะต่างพยายามกันไปเท่าไหร่ เขาหรือยูริกันแน่นะที่ดื้อไม่ยอมรับผลลัพธ์สุดท้ายและพยายามเปลี่ยนมัน




คิดสิคิด ยังมีวิธีอะไรอีก


ถ้าต้องจากกันล่ะ....เขาก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว




ก่อนที่จะสเกต Exhibition วิคเตอร์รออีกฝ่ายซึ่งกำลังเปลี่ยนคอสตูม เขาเอง...ถ้ายูริเปลี่ยนใจว่าจะแข่งต่อล่ะก็ เขาก็พร้อมที่จะสเกตเหมือนกัน ทั้งสองจะสเกตคู่กันในน้ำแข็ง ด้วยเพลงอันโหยหาและเหงาหงอยของวิคเตอร์ เขาตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้สเกตเพลงนั้นกับยูริ มือถือกอดถุงชุดอยู่แน่นขึ้นจนชุดยับ ยูริเดินออกมาจากห้องแต่งตัว แจ๊คเกตกีฬาสวมทับเครื่องแบบเจ้าชายสีน้ำเงิน ยกขาขึ้นเพื่อสวมรองเท้า วิคเตอร์อยากจะก้มลงไปทำให้เอง แต่ยูริก้ก้มลงไปแล้ว




“ ยูริ”


ยูริงมอยู่ที่เชือกรองเท้า นิ้วกระตุกหยุดเล็กน้อยเมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อ “ ผมยังตัดสินใจเหมือนเดิมนะ วิคเตอร์”


“ ฉัน..” ยังไงก็ไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว “ ถ้า..ถ้ายูริไม่กลับไปแข่ง ฉันก็จะไม่กลับด้วย”


ยูริลุกพรวดขึ้นยืน จ้องหน้าเขาเข้ม สีหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด “ อะไรของคุณน่ะ” พร้อมกับเดินเข้าใกล้เขา บีบไหล่และเขย่าเบา ผมที่ถูกเซ็ทจนเรียบเริ่มปล่อยตัวลง “ ที่ผมรีไทร์ก็เพราะอยากให้คุณกลับไปนะ!”


วิคเตอร์สะบัดตัวออกจากการกอบกุม “ อย่าคิดแทนฉันสิ”


ถึงจะหลุดแล้วแต่ยูริก็จับไหล่เขาใหม่ คราวนี้แน่นกว่าเดิม “ คุณยังรักการแข่งอยู่ ผมรู้ ผมเห็นคุณมองยูริโอะ มองสเกตของทุกคน แล้วคุณจะให้ผมรั้งตัวคุณไว้งั้นรึ ผมที่แค่ได้เหรียญเงิน ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”


“ งั้นยูริก็อย่าหนีสิ แข่งต่อ จนกว่าจะได้เหรียญทอง” วิคเตอร์พยายามซื้อเวลา


ยูริเงียบ ได้แต่กัดฟันมองเขาด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง


“ ยูริไม่กลับมาเพราะยูริเห็นแก่ตัวต่างหาก อย่าพูดให้ดูดีเลย”


“ ได้ จะด่าผมก็เชิญ ผมไม่เปลี่ยนใจหรอก” ยูริว่าเสียงเข้ม และทำในสิ่งที่วิคเตอร์...อาจจะรวมถึงตัวยูริเองด้วยไม่นึกว่าจะทำตอนนี้ ยูริยื่นหน้าเข้าใกล้เขาจนหน้าผากชนกัน ยูริหลับตาลง ขนตาสีดำสั้นเด่นชัดอยู่ในสายตาของวิคเตอร์ “ วิคเตอร์ ผมทนไม่ได้ที่ต้องแย่งโลกไปจากคุณ ได้โปรด เข้าใจผมเถอะ”




จนในที่สุด เขาก็ทนไม่ได้กับคำพูดที่เหมือนกับตนเป็นพระเอกที่ยอมถอยหลังให้คนอื่นได้ครอบครองนางเอก นี่ไม่ใช่ยูริที่เขาเลือก เขาเลือกยูริที่เป็นจอมปีศาจผู้เห็นแก่ตัวพร้อมจะพรากเขาไปทั้งกายและใจ นั่นต่างหากยูริที่เขารัก วิคเตอร์สูดลมหายใจเข้าก่อนจะตะคอกใส่ใบหน้าของคนที่รักระยะเผาขน “ โลกของฉันคือยูริต่างหาก!”



“ นั่นเพราะคุณออกมาจากโลกของคุณนานเกินไป” ยูริลูบต้นคอของวิคเตอร์เบาๆอย่างปลอบประโลม “ พอคุณกลับไปโลกเดิม ใช้เวลาสักพัก ทุกอย่างก็จะกลับไปตามเดิม คุณจะลืมไปเลยว่าเคยใช้ช่วงเวลาแปดเดือนนี้กับผม เชื่อสิ”


“ งั้นถ้า..” เขากลืนน้ำลายหนึ่งครั้ง เขาพูดคำว่า ‘ถ้า’ เยอะเหลือเกิน “ ฉันจะกลับไปแข่ง และเป็นโค้ชให้ยูริล่ะ ยูริจะกลับไปรึเปล่า?”


“ อย่าพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ได้มั้ย”


“ มันแค่ไม่เคยมีใครทำสักหน่อย”


“ ใช่ เพราะเขาจะเหนื่อยตายไง” ยูริว่า


“ ฉันรักยูริ”


ไหล่ของยูริกระตุกขึ้นและห่อตัวลง





“ แล้วยูริล่ะ?”


“ ขอร้องล่ะ วิคเตอร์” ใบหน้าของยูริก้มซบกับหน้าอกของเขา ความรู้สึกชื้นแฉะซึมเข้ามาตามชุดสูท “ คุณเคยเหนื่อยที่จะวิ่งตามฝันรึเปล่า เหนื่อยที่จะพยายามมั้ย เพราะตอนนี้ผมเหนื่อยเหลือเกิน”


วิคเตอร์พยายามยิ้มอย่างฝืนๆ โอเค แค่เหนื่อยเอง เขารู้วิธีแก้ ใช่ ยูริแค่เครียดสะสม เขาแบกทุกอย่างมาตลอดสี่เดือนตั้งแต่แข่งในประเทศ แค่พักสักหน่อย ผ่อนคลายสักนิด “ เรื่องแค่นี้เอง เราก็พักก่อนก็ได้ นายไม่ต้องลงแข่งสี่ทวีปหรือเราจะพักตลอดซีซั่นหน้าก็ได้”


“ ครับ และผมเสนอวิธีผ่อนคลายให้แล้ว ห่างกันสักพักนะครับ”


วิคเตอร์หุบยิ้ม เขาเกลียดประโยคหากินในหนังแบบนี้ชะมัด เขาจะเชื่อยูริได้ยังไงล่ะว่าสักพัก “ โอเค แล้วสักพักเนี่ย หมายถึง--”


“ จนกว่าผมจะติดต่อกลับไปหาคุณ”


ถ้านี่คือการเล่นเกม เขาคือฝ่ายเสียเปรียบเต็มๆ วิคเตอร์ถอนหายใจอย่างจนตรอก “ ยูริ”


“ ผมพูดพอแล้ววิคเตอร์ ผมขอร้อง ผมตัดสินใจตั้งแต่เดือนแรกที่คุณมาหาผมแล้ว ว่าผมจะลงแข่งถึงแค่กรังปรีด์รอบสุดท้ายเท่านั้น ผมซื้อเวลาจากคุณได้แค่นั้น”


“ นายไม่ต้องซื้อหรอก เพราะฉันให้นายหมดเลย”


วิคเตอร์โพล่ง หน้าแดงแปร๊ดเมื่อยูริจ้องเขาก่อนจะหลบตา





“ ผมรักคุณ” เสียงนั้นเบาโหวงแต่วิคเตอร์กลับได้ยินชัดเจน โลกทั้งใบในห้องแต่งตัวเล็กๆสว่างไสว “ บนน้ำแข็ง” ยูริเงียบไปสักพัก “ และผมรู้ว่าคุณก็เป็นเหมือนกัน และผมไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้ มันไม่ถูกต้อง”




วิคเตอร์ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจในสิ่งที่ยูริพูดเลย



สเกตคู่กับยูริ เป็นเหมือนช่วงเวลาที่อยู่บนสวรรค์และนรกในเวลาเดียวกัน ร่างของทั้งคู่ใกล้ชิดกัน หมุนไปพร้อมกัน ก้าวไปด้วยกัน มันคล้ายกับการร่วมรักและการทรมาน เป็นทั้งฝันดีและฝันร้าย วิคเตอร์ไม่เห็นใครอื่นนอกจากยูริ ไม่ได้ยินเสียงผู้ประกาศนอกจากเสียงเพลง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้ว่าอีกไม่นานความฝันนี้ก็จะจบและหยุดลง เขาจะตื่น เผชิญกับความจริงที่ไม่มียูริอยู่บนน้ำแข็ง ยูริจับมือเขาไว้ด้วยมือขวา แหวนสองข้างส่องประกายเจิดจรัส มันเคยเป็นความรื่นรมย์ มาตอนนี้ แหวนกลับกลายเป็นภาพที่จะเย้ยหยันเขาตลอดไป วิคเตอร์ก็แค่หลอกตัวเองว่ามันคือแหวนหมั้น การที่ยูริไม่ตอบอะไรไม่ได้แปลว่ายูริยอมรับ ไม่มีความหมายอะไรลึกซึ้งอยู่เลย



ร่างในชุดน้ำเงินสง่างามโอบเอวเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนที่วิคเตอร์จะเอนตัวนอนขนานไปกับพื้น ราวกับกำลังล้มและยูริอุ้มรับไว้ วิคเตอร์เด้งตัวขึ้น เมื่อถึงท่าสุดท้าย เขาเขย่งตัว ยูริอุ้มเขาไว้กลางอากาศ มือกอดสะโพกเขา วิคเตอร์กอดคอยูริ ก้มมองคนอุ้มอย่างโหยหา อ้อนวอน เพียงวิงวอนขอให้ยูริเปลี่ยนใจ



ยูริไม่ได้มองเขา ตาสีน้ำตาลผมแดงพยายามเหลือเกินที่จะจ้องเพดานของลาน ทะลุตัวเขาไป



วิคเตอร์ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลเมื่อไหร่ เขาซบหน้าลง หน้าผากชนกัน เพลงจบลงโดยที่เขานั่งหอบอยู่บนต้นขาของยูริ เสียงจากโลกภายนอกเริ่มเล็ดลอดเข้ามา ความฝันกำลังจะจบลง น้ำแข็ง….โลกของพวกเขา….กำลังละลาย




ความดื้อครั้งสุดท้ายที่เขาทำได้คือการเก็บของจากฮาเซ็ตสึกลับไปเซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก อย่างน้อยก็ยื้อได้ครึ่งวันแต่อีกฝ่ายก็ใจแข็งเหมือนเดิม อาจจะมากกว่าเดิมด้วยเมื่อรู้ว่าวิคเตอร์พยายามเปลี่ยนใจเขา ยิ่งมองออก กำแพงก็ยิ่งก่อตัวสูง ยูริบอกให้เขาเก็บของ แต่วิคเตอร์อ้างว่าเขาไม่สามารถเอาของทุกชิ้นกลับไปทีเดียวได้ และต้องใช้เวลาสักสองวันหรือมากกว่านั้นในการแพ็คกระเป๋า อย่างกับว่ายูริจะเชื่อ….แต่อาจจะเชื่อก็ได้ถึงช่วยเขาจัดกระเป๋าอย่างขันแข็งซะจนวิคเตอร์รำคาญตะหงิดๆ วิคเตอร์พยายามทำให้ยูริรู้สึกเสียดายที่ไล่เขาไป ไม่ใช่ความพยายามที่ได้ผลเท่าไหร่นักเพราะนั่นยิ่งทำให้ยูริตีตัวออก รักษาระยะห่างมากกว่าเดิม เป็นครั้งแรกที่วิคเตอร์นึกเกลียดความที่ทั้งสองรู้ใจกันดี ยูริมองเขาออกทะลุปรุโปร่งจนพรุน หรืออาจจะไม่รู้ใจเขาเลยก็ได้ เพราะถ้ารู้คงไม่บอกเลิกกันแบบนี้ ใช่หรือไม่ใช่ รู้หรือไม่รู้ เขาไม่แน่ใจในคำตอบ จนสับสนและต้องมานั่งนึกว่า พวกเขารู้จักกันดีจริงหรือ






-------------





[วิคเตอร์] เสียงปลายสายดังขึ้น


“ ยูโกะ” วิคเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เช่นเดียวกับคำพูดที่พยายามกลั่นออกมา “ คือ...ยูริ..”


[วิคเตอร์! ฉันว่านี่เป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีเลย] ยูโกะกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง [ฉันว่า ปีนี้ยูริจะลงแข่งล่ะ]


หัวใจของวิคเตอร์ที่เต้นช้าลงกลับพองโต ดวงตาเป็นประกาย “ จริงรึ!? เธอแน่ใจนะ”


[ฉันแอบเห็นเขามาซ้อมที่ลานตอนดึกน่ะ คงไม่อยากให้ฉันรู้เพราะเขารู้ว่าฉันจะเอามาบอกคุณ แต่เป็นโปรแกรมใหม่ เพลงใหม่แน่นอน ฉันเห็นเขาออกแบบสเตปด้วย แอบได้ยินคุยกับเซเลสติโน่ด้วย]




พวกเขาสองคนทำแบบนี้กันมานานแล้ว ตั้งแต่ที่แยกทางกับยูริ วิคเตอร์ซังกะตายไปพักใหญ่ เขากลับมาสเกตที่รัสเซีย การแข่งระดับชาติผ่านไปโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองสเกตอะไรไปบ้าง รู้แต่ว่าเขาเมาและเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวไป...กี่วันนะ ความทรงจำตอนนั้นเรือนลางเหมือนจมอยู่ในความฝัน และคิดว่าถ้ามันเป็นฝันก็ดี เขาจำได้ว่ายาคอบบอกให้เขารีบๆคิดธีมใหม่สักที และวิคเตอร์ก็บอกว่าให้ยาคอบคิดตามใจชอบ



แต่แล้ว….คำพูดนั้นก็เหมือนเป็นการสาดน้ำร้อนใส่ วิคเตอร์ลุกพรวดจากกองขวดเหล้า มัคคาชินที่นอนอยู่ห่างออกไปกระดิกหางและยกหัวขึ้นมา

เพดานห้องหมุนติ้วเมื่อลุกเร็วเกิน วิคเตอร์ต้องกะพริบตาปริบๆพักหนึ่งเพื่อตั้งสติและเกาะขอบโซฟาลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อการยืนมันลำบากก็ถอดใจ และคลานไปหาสุนัขคู่ใจ


“ มัคคาชิน ฉันนึกออกแล้ว” ทำไมไม่นึกออกให้เร็วกว่านี้นะ ถ้าเป็นวิธีนี้ ยูริต้องกลับมาแน่….ก็ไม่แน่นอนหรอก แต่ใช่ว่าเขามีทางอื่นเสียเมื่อไหร่

เขายังมีอาวุธอยู่...มีสิ่งที่จะดึงยูริกลับมาได้



หลังจากนั้น วิคเตอร์ก็ออกแบบโปรแกรมอย่างตั้งอกตั้งใจ ประณีต พิถีพิถันราวกับมันเป็นอาหารชั้นเลิศที่พร้อมเสิร์ฟให้ยูริ เขาใช้ธีมที่มาจากการอยู่ร่วมกันกับยูริตลอดแปดเดือน มันคือ Love & Life ที่เขาลืมมานานยี่สิบปี เมื่อซ้อมเสร็จ ทุกคนในริงค์หยุดสเกต ยอร์กีก็หยุด ยูริโอะ มิล่า ลิเลีย มองเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้า ไม่ต้องรอให้ใครสักคนบอกเขาก็พอรู้





ตำนานมีชีวิตอีกครั้ง





ยาคอบให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่าโปรแกรมของวิคเตอร์ในปีนี้จะต้องทำให้ทั่ววงการตะลึง มันช่างสวยงาม วิเศษ และต้องทวงแชมป์กลับมาได้แน่ เขาพูดราวกับยูริโอะไม่ได้อยู่แถวนั้นงั้นแหละ ทั้งเรื่องกู้ชื่อเสียงของประเทศ ความภาคภูมิใจของรัสเซีย อย่างกับว่าวิคเตอร์จะสน เขาทุ่มเทโปรแกรมนี้เพื่อคนคนเดียวเท่านั้น คนคนเดียวที่เขาก็ไม่แน่ใจว่ายังจะมองเขาอยู่หรือเปล่า




มันได้ผลสิ


มันต้องได้ผล


เพราะถ้าไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางอื่นแล้ว




วิคเตอร์มอบโปรแกรมนั้นทั้งปีให้กับยูริ การกลับมาของตำนานได้รับเสียงตอบรับล้นหลามจนด้วยคะแนนที่ทำลายสถิติทั้งโปรแกรมสั้นและยาว ผู้ชมยืนขึ้นปรบมือให้เขา การแข่งแชมป์ยุโรปผ่านไปอย่างสวยงามและตระการตา



เหลือแค่เวิล์ดส…



ยูริต้องมาแน่ เขาต้องมา ฉันมั่นใจมากว่าโปรแกรมของฉันจะทำให้ไฟของเขาลุกโชน



ทั้งที่บอกว่ามั่นใจ แต่มือที่ประสานกันในคืนที่รายการกำลังประกาศรายชื่อผู้เข้าแข่งขันกลับสั่น เขาปลีกตัวมาดูเพียงคนเดียวในห้องเก็บอุปกรณ์ของริงค์ ในขณะที่คนอื่นๆดูด้วยกัน หน้าจอเว็บไซต์สว่างจ้าจนวิคเตอร์แทบจะหยีตามอง ไล่นิ้วไปตามแท็บเลตเพื่อดูรายชื่อ ไล่ขึ้นและลงอีกสองสามครั้งเผื่อตกหล่น




ไม่มีรายชื่อของยูริ…




วิคเตอร์จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าเขาไม่ได้ไปซ้อมอีกในวันนั้นและกลับมานอนในห้องโดยมีมัคคาชินเป็นหมอนกอด ร้องอยู่นานสองนานและไม่รู้ว่าหยุดลงเมื่อไหร่ อีกแค่สองอาทิตย์ก็จะต้องแข่งเวิด์ลส แต่วิคเตอร์กลับไม่อยากไปแข่งเลย ไม่อยากทำในสิ่งที่รู้ว่าจะไม่ได้ผลตอบแทนกลับมา

“ ยูริเกลียดฉันแล้ว” เขาถามขณะยีขนมัคคาชิน “ นายยังจำยูริได้รึเปล่า? ลืมรึยังว่ายูริเป็นใคร? หืมม์ มัคคาชิน”




หางของสุนัขพุดเดิ้ลกระดิกทันทีที่ได้ยินชื่อ “ เด็กดี ฉันว่ายูริน่าจะรักนายมากกว่าฉันอีกนะ”




------------




วิคเตอร์เริ่มเกลียดแสงแฟลชและไมค์ที่จ่อปากราวกับจะยื่นให้เขาอมยังไงยังงั้น



เขาถูกนักข่าวรุมล้อมอยู่หน้าลานสเก็ต แต่ละคนจ้องเขาเหมือนว่าเขาเป็นเหยื่อ แต่วิคเตอร์ชินแล้ว เขาเชื่อว่าเขาคุมสถานการณ์ได้ รู้ว่าอะไรควรพูดและไม่พูด


“ จริงหรือเปล่าครับที่ยากูดินประกาศกร้าวจะเอาชนะคุณให้ได้ แล้วคุณคิดอย่างไรกับคำท้านั้นครับ”


“ บอกตามตรง เขาเป็นใครผมยังจำไม่ได้เลย”



เสียงหัวเราะดังครืนจากกลุ่มนักข่าว



“ ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของคุณหรือเปล่าครับ”


“ เห็นผมแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ” วิคเตอร์พร้อมแกล้งทำหน้างอ นักข่าวแถวนั้นทั้งชายและหญิงตัวอ่อนยวบกันไปเป็นแถบ



หยอดมุขเข้าไป ให้ในสิ่งที่นักข่าวต้องการจะได้กลับๆไปสักที


“ ได้ข่าวว่ายูริ คัตสึกิไม่ได้ลงแข่งในเวิล์ดส วิคเตอร์รู้สึกยังไงคะ?”


รอยยิ้มของวิคเตอร์กระตุกเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อย “ เรื่องนั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับที่ผมจะแข่งนี่ครับ”


“ อ้าว? แต่..พวกคุณเคยคบกันไม่ใช่เหรอคะ?”


วิคเตอร์เกือบจะปล่อยทุกอย่างที่อัดอั้นออกมาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนักข่าวที่อยู่ข้างๆสะกิดคนถาม

“ เฮ้ย นั่นแค่ข่าวที่คนญี่ปุ่นเต้ากันเฉยๆ”


“ อันไหนล่ะ ที่ทั้งคู่คบกัน หรือทั้งคู่ เคย คบกัน?”


“ ต่างกันตรงไหนล่ะ? ยังไงตอนนี้วิคเตอร์ นิกิโฟรอฟก็กลับมาแล้ว”


“ งั้น...วิคเตอร์คะ? อะไรทำให้พวกคุณเลิกกันคะ?”




วิคเตอร์ไม่ได้ชักสีหน้าหรือขึ้นเสียงหรือตะโกนด่า แม้ว่าจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็ได้แต่ยืนยิ้ม ไม่สามารถตอบออกมาได้ เสียงในลำคอหายไปและไม่มีแรงจะเปิดปากพูด



“ เป็นคุณหรือยูริคะที่บอกเลิก?” นักข่าวถามอีกครั้ง เธอดูเหมือนจะจับจุดอ่อนของเขาได้และไม่ยอมปล่อย


“ อย่าถามอะไรไร้สาระได้มั้ย? ฉันกำลังถามเรื่องโปรแกรมนะ” นักข่าวชายตำหนิอีกฝ่าย “ คาสโนว่าระดับวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟเชียวนะ ใครจะยอมบอกเลิกตำนานได้? ผมว่ายูริจากญี่ปุ่นอะไรนั่นต้องพยายามตื๊อคุณแน่ๆใช่มั้ยครับวิคเตอร์ คุณถึงรำคาญเลยบอกเลิก”



วิคเตอร์สูดลมหายใจเข้าลึก “ ผมขอไม่ตอบอะไรที่เกี่ยวกับนักสเกตคนอื่นนะ”


“ อย่างคุณกว่าจะมีคนที่จริงจังด้วยกันได้ก็คงมีแต่ยากูดินเท่านั้นแหละครับ”


“ แต่ถ้าเป็นยากูดิน ฉันว่าแฟนๆรัสเซีย ไม่สิ ทั่วโลก จะต้องยินดีกับคุณแน่ค่ะ ถ้าคบกันเมื่อไหร่ ช่วยบอกฉันเป็นคนแรกด้วยนะคะ ว่ากันตรงๆฉันเป็นแฟนคลับยากูดิน เพราะงั้นอย่าหักอกเขานะคะ”



เอาจริงๆนะ….ไอ้หมอนี่เป็นใครกันแน่เนี่ย




และ…...จบงานสร้างภาพของเขา



นี่แหละ นี่คืออิมเมจที่เขาถูกสื่อและทั่วโลกสร้าง ถูกแปะฉลาก ตีราคา ห่อด้วยฟอยล์และใส่กล่องชั้นดีสวยงาม พร้อมกับมีป้ายแปะไว้ว่า ‘คาสโนว่าของโลกผู้ไม่เคยจริงใจกับใคร’ ‘ตำนานมีชีวิต’ ‘สมบัติแห่งชาติ’




วิคเตอร์สงสัยว่ายูริก็คงเป็นอีกคนที่แปะฉลากให้เขาด้วยหรือเปล่า


จะมองว่าเขาเป็นคาสโนว่าด้วยหรือเปล่า


“ เบื่ออะไรวะ?” ยูริโอะ(เขาติดเรียกชื่อนี้มาตลอดตั้งแต่อยู่ญี่ปุ่น)ถาม ขณะที่กำลังลงริงค์เพื่อซ้อม


“ เหงาต่างหาก” วิคเตอร์ตอบพลางทำหน้าหงิก


“ ก็ไปหาคัตสึด้งสิ” ยูริโอะเสนอวิธีคลายเหงาที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย


“ อย่างกับว่า เขาอยากเจอฉันงั้นแหละ”


“ แล้วไปบอกเลิกเขาทำไมวะ เพื่อมานั่งเสียใจทีหลังเนี่ย”


วิคเตอร์ยักคิ้วก่อนจะถอนหายใจและกอดคอเด็กหนุ่มเต็มแรงจนคนที่กำลังก้าวเข้าไปในริงค์เสียหลัก “ ยูริโอะอ่า”




เด็กชายสะบัดตัวเขาออกและไถลไปตามพื้นน้ำแข็ง เห็นผู้คนตั้งตารอการแข่งของเขา เห็นยูริโอะ ยอร์กี้ และมิล่าจริงจังกับโปรแกรมของตัวเอง วิคเตอร์อยากจะเอ่ยขอโทษและบอกลาทุกคน เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีไฟแข่งต่อไปอีกปี ยูริอาจจะไม่มาเจอกันอีกแล้วก็ได้ จริงอยู่ว่ามีวิธีที่ดีกว่านั้นด้วยการกลับไปฮาเซ็ตสึ แต่จะกลับไปเพื่ออะไรล่ะ ได้ยินคำปฏิเสธจากยูริอีกรอบงั้นหรือ





ผมรักคุณ...บนน้ำแข็ง และผมรู้ว่าคุณก็คิดเหมือนกัน





นายหมายความว่ายังไงกัน ยูริ?


ฉันรักยูริ ฉันถึงอยากให้ยูริอยู่บนน้ำแข็งกับฉันต่างหาก




วิคเตอร์มองวิวเซนต์ ปีเตอร์สเบิร์กข้างนอก ผ่านหน้าต่าง ขณะรดน้ำต้นไม้ในกระถาง ต้นเล็กๆใบเขียวที่ไม่เคยโต รดจนน้ำเอ่อเกือบล้นขอบกระถางก่อนจะรีบชักมือกลับ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีน้ำหยดลงบนดินทั้งที่ไม่ได้รดน้ำแล้ว วิคเตอร์จับแก้ม น้ำตาไหล ทัศนียภาพมัวและเบลอ เหมือนกำลังจมน้ำ ช่วงนี้เขามีอาการแบบนี้บ่อยเป็นพิเศษ ทั้งที่ไม่ได้นึกถึงยูริแท้ๆแต่น้ำตาก็ไหลออกมา เคยไหลตอนที่ไปซื้อของ ให้อาหารมัคคาชิน และออกแบบโปรแกรมอยู่ด้วยซ้ำ




อยากให้ยูริกลับมาสเกตจัง….

ถ้ามา เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป





ช่วงเวลานั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาไม่รู้จักหมายเลขปลายทางแต่รหัสประเทศเป็นญี่ปุ่น จึงกดรับทันที


[ วิคเตอร์]


เขาต้องใช้เวลาสักพักถึงจะนึกออกว่านั่นคือเสียงของยูโกะ


[ ฉันยูโกะเอง จำได้มั้ย?]


“ อืมม์” วิคเตอร์ชั่งใจ และมองว่านี่คือโอกาส ถ้าเขาสามารถใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมกับยูริได้ “ ยูโกะ ยูริเป็นยังไงบ้าง”


[โทรมาเพื่อจะคุยเรื่องนี้แหละ] ยูโกะอธิบาย [ฉัน...พอดูออกว่าคุณสเกตเพื่อเขา และยูริก็บอกว่าเขารู้เหมือนกัน เขาถึงไม่ไป]


วิคเตอร์เบ้ปาก พยายามกลั้นน้ำตาให้หยุด “ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงอีกแล้วนี่”


[มาคุยกันดีๆก่อนมั้ย ฉันคิดว่าพวกคุณก็คงคุยกันแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ยูริอาจเปลี่ยนใจแล้วก็ได้ ตอนนี้สภาพของยูริก็ไม่ได้ดีอะไรหรอก เขาคุยน้อยและดูเหม่อลอยเสมอ นะ? คุยกันอีกทีนะ?]


“ ยูริไม่เปลี่ยนใจง่ายๆหรอก ขนาดสเกตของฉันยังไม่ทำให้เขากลับได้เลย”


[ทำไมต้องใช้สเกตด้วยล่ะ? ยูริน่ะเล่าให้ฉันฟังแล้วว่าเขาเป็นคนบอกเลิกกับคุณ ไม่ใช่ตามที่ข่าวบอกสักนิด] นี่เป็นประโยคแรกของวันที่ทำให้เขายิ้มได้ แม้จะเป็นยิ้มที่เจ็บปวดก็ตาม


“ สบาซิโบ”


[ฉันอยากช่วยเพื่อนของฉันนะ พวกคุณทั้งคู่เลย]


“ โอเค ยูโกะ ขอบคุณมาก แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันคงจะไม่เลือกทางที่ต้องกลับไปคุยกับยูริ เหนือสิ่งอื่นใด ฉันอยากให้เขากลับมาสเกต เขายังไปต่อได้--”


[ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณจะพูดอะไรที่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ได้]


“ อะไรนะ?”


[คุณน่ะ เห็นแก่ตัว ดีแล้วที่ยูริบอกเลิกคุณก่อนที่พวกคุณทั้งคู่จะเจ็บตัวกันไปมากกว่านี้ ถ้าไม่ติดว่า คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ยูริยิ้มออกมาได้ ฉันก็คงไม่ช่วยคุณหรอก]



วิคเตอร์กำลังจะถามว่าทำไมแต่ปลายสายก็วางก่อน เขาถอนหายใจ มองมือถือในมือสักพัก เมื่อแน่ใจว่าคงไม่มีใครโทรกลับมาอีกแล้วก็วางมันลงบนโซฟา





อยากให้ยูริกลับมาสเกต


อยากเห็นยูริสเกตตลอดไป ยูริเองก็อยากเห็นฉันสเกตเหมือนกัน


และฉันก็ทำแล้ว….ตานายแล้วนะยูริ ต้องให้ฉันรอไปถึงเมื่อไหร่กัน




แต่แล้ว ยูโกะก็โทรมา ในวันนี้ เวลานี้ วินาทีนี้ บอกว่ายูริกำลังจะลงแข่ง วิคเตอร์จินตนาการภาพชายหนุ่มผมดำยาวระต้นคอ….มันน่าจะยาวถึงประมาณนั้นแล้ว หลังจากผ่านไปเกือบปีที่เขาเห็นหน้าอีกฝ่าย...สวมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินเข้มและกางเกงสีดำ รองเท้าสเกตปลอกขาวสลับแดง ซ้อมอยู่ในลานตั้งแต่เช้า ยูริไม่ได้เป็นคนตื่นเช้าเร็วกว่าเขาแต่ก็ถือว่าเช้าอยู่ บรรยากาศในลานสเกตฮาเซ็ตสึชวนให้ง่วงนอนเพราะหมอกยามเช้าและแดดสีขาว




วิคเตอร์ยิ้มออกมา


เราจะได้เจอกันในกรังปรีด์แล้ว


เสียงของเราส่งไปถึงแล้ว




วิคเตอร์รีบโทรบอกยาคอบว่าเขาจะลงแข่งปีนี้ทันที แม้จะอายุยี่สิบแปดแต่ก็ยังไหว เขาจะตั้งใจสร้างโปรแกรมในปีนี้อีกครั้ง ต้องเป็นอะไรที่จับใจยูริ ทำให้สายตาของอีกฝ่ายตรึงอยู่แค่เขาเท่านั้น เขาจะสเกตให้อีกฝ่ายเห็น และหลังจากนั้น--


หลังจากนั้น?


จะทำอะไรต่อล่ะ?





ผมรักคุณ...บนน้ำแข็ง และผมรู้ว่าคุณก็คิดเหมือนกัน





หมายถึงอะไรกัน ยูริ?


น้ำแข็งคือชีวิตของฉันตลอดยี่สิบปี ฉันอยู่กับมันมาตลอด


นายพูดเหมือนกับการรักกันบนน้ำแข็งเป็นสิ่งเลวร้าย พูดเหมือนกับว่าฉันไม่ควรรักนายตอนสเกตอย่างนั้นแหละ



“ ยูริ” วิคเตอร์จูบแหวนสีทองบนนิ้วนางอย่างคนึงหา เขารักสเกตของยูริ และยูริก็รักสเกตของวิคเตอร์ เขาไม่รู้ว่าอะไรที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ ความรักของทั้งคู่สื่อถึงกัน รับรู้ร่วมกัน แต่ทำไมยูริยังถอยห่าง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเลย แต่เขาก็พร้อมที่จะลุกขึ้นและเริ่มทำในสิ่งที่เขาชำนาญเพียงอย่างเดียว




“ ฉันจะสเกตต่อไป ยูริ เพราะนี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันทำได้”



-------------



skatefagqqq: ได้ยินข่าวรึเปล่า วิคเตอร์ นิกิโฟรอฟสมัครแข่งGPในช่วงวินาทีสุดท้ายพอดีเลยล่ะ ตอนแรกเห็นว่าจะรีไทร์ปีนี้นี่นา

anonymous: ใช่เลย โอ๊ย คือดีย์

aoisky3344: เกิดอะไรทำไมเปลี่ยนใจกันน้า

puresea_hare: ปีนี้คัตสึกิ ยูริ แฟนเก่าเค้าจะลงแข่งนี่ แหม รู้ๆกันอยู่

anonymous: ใช่เร้อ วิคเตอร์จริงจังกับใครเป็นซะที่ไหน ฉันว่าฝ่ายที่ถูกทิ้งต่างหากที่วางแผนงาบวิคเตอร์ แล้วสองคนนี้ก็ไม่ได้เป็นแฟนกันด้วย ข่าวญี่ปุ่นมั่ว

886Tree: ฉันก็ว่างั้น ไม่แน่ที่วิคเตอร์ตัดสินใจลงเพราะยากูดินลงก็ได้ คู่นี้เขาชอบเซอร์วิสแฟนๆ เผลอๆอาจจะรักกันจริงก็ได้ ฉันเชียร์ให้ยากูดินปราบวิคเตอร์ให้อยู่หมัดล่ะ

SherylOnIce: ทำไมพวกเธอคิดว่าวิคเตอร์เป็นฝ่ายบอกเลิกล่ะ อาจจะเป็นฝ่ายถูกหักอกก็ได้

anonymous: ไม่มีทาง วิคเตอร์เป็นใคร และยูริเป็นใครล่ะ

aoisky3344: วิคเตอร์เป็นถึงสมบัติของชาติเชียวนะ ใครทิ้งก็โง่แล้ว แล้วเธอดูหน้ายูริซะก่อน หงิมๆแบบนั้นน่ะนะจะบอกเลิกใครเป็น ฉันว่าอย่างเขาน่ะวิคเตอร์มาจีบก็สบโอกาสงับไว้อยู่แล้ว ดูสเกตของเขาปีแรกที่วิคเตอร์เป็นโค้ชให้สิ โคตรอ่อย

puresea_hare: เห็นด้วย อย่างคัตสึกิ ยูริเนี่ยนะจะบอกเลิก haha จีบยังจีบไม่เป็นเลยมั้ง วิคเตอร์แค่สนใจสเกตของเขาเท่านั้นแหละ ไม่รู้ว่าเธอตามทันเปล่านะ ที่ปีที่แล้วคัตสึกิอัพโหลดคลิปตัวเองสเกตเพลงวิคเตอร์ไง ฉันว่าวิคเตอร์คงถูกใจยูริตอนนั้นแหละ เลยมาจีบ

skatefagqqq: สมกับเป็นคาสโนว่าตัวท็อปเลย lol

anonymous: ปีนี้ท่าทางนอกจากสเกตแล้ว มีดราม่าออนไอซ์แน่ สำนักข่าวตามเรื่องนี้เพียบ เขารอเห็นฉากยูริง้องอนวิคเตอร์ขอให้กลับมากันจะตาย

aoisky3344: เธอว่าวิคเตอร์จะแคร์มั้ย จะรีเทิร์นรึเปล่า

puresea_hare: ไม่-มี-ทาง วิคเตอร์เป็นคนบอกเลิกเองจะกลับไปทำไมล่ะ อีกอย่าง มียากูดินอยู่ด้วย ฉันอยากให้วิคเตอร์คบกับยากูดินมากกว่านี่นา

886Tree: ใช่ ยากูดินยังไงก็เหมาะกับวิคเตอร์มากกว่า

SherylOnIce: ที่พูดมานี่ ไม่มีอะไรอธิบายได้เลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงตัดสินใจแข่งแทนที่จะรีไทร์ หลังจากที่คัตสึกิประกาศลงแข่ง

anonymous: ฉันว่ามันบังเอิญมากกว่า วิคเตอร์อาจจะไม่สมัครแข่งจนวินาทีสุดท้ายก็ได้ แต่นิสัยแบบวิคไม่มีทางเป็นฝ่ายถูกทิ้งหรอก ก็อย่างที่บอก ใครทิ้งก็โง่แล้ว วิคเตอร์น่ะคงจะเบื่อที่จะโค้ชคัตสึกิเลยเลิกกลางคันมากกว่า แทนที่เขาจะโค้ชจนจบซีซั่น อย่างว่า ยังไงวิคเตอร์ก็เหมาะกับการสเกตเอง

SherylOnIce: เฮ้ย ไม่มั้ง เรื่องความรักก็เรื่องนึง แต่ถอนตัวจากการเป็นโค้ชกลางคันนี่ไม่ดีเลยนะ

puresea_hare: แล้วใครบอกว่าวิคเตอร์ดีล่ะ แต่แบดๆแบบนี้แหละ มีสเน่ห์ สงสารคัตสึกิเหมือนกัน ถูกทิ้งแบบนั้น

SherylOnIce: แต่วิคเตอร์ยังสวมแหวนที่คัตสึกิให้อยู่ไม่ใช่เหรอ

886Tree: ใช่ แต่….คัตสึกิไม่ได้สวมนะ





TBC




---------------------------



ผมว่าในอนิเมถ้าทั้งคู่เลิกกัน จะไม่มีแฟนๆคนไหนคิดว่าวิคเตอร์เป็นฝ่ายถูกบอกเลิกเลย ทุกคนจะสงสารยูริที่ถูกบอกเลิก และจะเม้าท์กันว่า วิคเตอร์เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว บลาๆๆ ยกเว้นคนดูอย่างพวกเราที่เห็นเหตุการณ์ตลอด

และหากคุณลองดูเมะตั้งแต่ต้นจนจบใหม่อีกครั้ง จะเห็นว่าจนกระทั่งตอน 12 แล้ว ยูริก็ยังเชื่อว่าวิคเป็นเพลย์บอยอยู่ เป็น bachelor of the world ที่ไม่มีใครสามารถเคลมเป็นเจ้าของได้  

บางครั้งผมก็สงสัยว่า วิคเป็นคาสโนว่าจริงหรือ? เขาไม่ได้แสดงท่าทาง flirty กับใครอีกนอกจากยูริ เขาเกือบจะบอกกับยูริเรื่อง “แฟนคนแรก” ของเขา แต่นั่นไม่ได้เป็นคำตอบว่าวิคเป็นคาสโนว่า มีแฟนคนแรกไม่ได้แปลว่าเจ้าชู้ จิกตาใส่กล้องก็เช่นกัน

เอาจริงๆนะ ผมคิดว่า “แฟนคนแรก” ของวิคน่ะ หมายถึงตัวยูริเองด้วยซ้ำ เพราะเขาพูดกับยูริและทำหน้าแดง มีใครพูดถึงแฟนเก่ากับที่คนที่ตัวเองหลงรักแล้วหน้าแดงบ้างล่ะ ถ้าแฟนคนแรกกับคนที่กำลังคุยด้วยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่คนเดียวกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #145 นุ้งพยาธิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:24
    What the ยากูดิน เราจำไม่ได้เอง หรือยังไง งง 555+ชั่งมันเถอะค่ะ รอต่อนะค่ะ >~<
    #145
    0
  2. #144 puai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:04
    แฟนคนแรกคือคนเมา ที่มากอด ชวนไปบ้าน แล้วขอให้เป็นโค้ช



    พยายามจะบอกหลายรอบ แต่ยูริไม่เคยยอมฟัง



    บางทีก็อยากต่อยยูริเหมือนกันนะ



    ว่าแต่ยากูดินคือใคร -"-
    #144
    0
  3. #143 -shiro-kun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:28
    ตอนนี้ทำไมมีความรู้สึกว่ายูริแลดู badขึ้น[เลวววววววว(?)]
    ส่วนเจ้าแฟนคลับทั้งหลายนี่เสียดสีสังคมพอได้เลยนะคะเนี่ย555
    แล้ว..ยากูดินมันคือไผ???
    #143
    0
  4. #142 แมวนั่งเขียน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:49
    คำถามเกิดขึ้นมา....ยากูดินใครเนี้ย?
    แต่ก็ยังเหมือนมีเส้นผมบังภูเขา ในความรู้สึกของทั้งคู่นะ อ๊ากขอให้คุยกันดีๆ ฮือๆ คืนดีกันเถอะนะๆ อ๊ากกก ลุ้น รออ่านนะค่ะ สู้ๆค่ะ
    #142
    0
  5. #141 ChuongLebok (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:40
    ยากูดินนี้ใคฟะะ?
    #141
    0
  6. #140 ChubbyOwl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:36
    อือหือ รู้สึกอยากเห็นคนทั่วโลกถูกตอกหน้าจังค่ะ
    แบบเหมือนตอนที่วิคจูบรองเท้ายูริตอกหน้าชาวรัสเซียไป
    #140
    0