LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 16 : He who got cursed [new]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 ก.พ. 60




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่เมืองใหญ่นาม เซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก อันเป็นมหาราชอาณาจักรแห่งหนึ่งนั้น ราชาปกครองบ้านเมืองของพระองค์อย่างทรงธรรม ประชากรทุกคนจึงอยู่กันอย่าง ร่มเย็นเป็นสุขโดยทุกถ้วนหน้า.....

เจ้าชายวิคเตอร์ นิกิโฟรอฟนั่งฟุบกับหน้าต่างบนปราสาทสูงเสียดฟ้าไม่เห็นเบื้องล่าง ขณะที่ใช้เวลาทั้งวันไปกับนั่งสางผมและเต้นรำ สิ่งที่รอคอยมาทั้งวันก็บินมาหาที่หน้าต่าง นกนางนวลท้องขาวพุ่งมาหาเขา วิคเตอร์ยกแขนขึ้น และมันก็มาเกาะที่ปลายนิ้วอย่างรู้งาน



“ เจอเขามั้ย” นกนางนวลตัวนี้เดินทางข้ามหาสมุทรมาจากประเทศทางตะวันออก ซึ่งเท่าที่วิคเตอร์รู้จากการศึกษาและสื่อสารกับนกนานาชนิดที่ย้ายถิ่นมาจากที่ต่างๆบอก ยูริ คัตสึกิ ชายผู้กุมใจของเขาเป็นเจ้าชายจากประเทศในหมู่เกาะแถบนั้น

นกส่ายหน้า ส่งเสียงจิ๊บๆ

“ โธ่ ไม่เจออีกแล้วเหรอ”


วิคเตอร์นั่งทรุดพับเพียบลงที่พื้น นกบินไปเกาะอยู่ที่ศีรษะของสุนัขคู่ใจของวิคเตอร์ มัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ ซึ่งมันก็พยายามเอียงศีรษะมาปลอบใจเจ้านาย


“ ไม่เป็นไรหรอก มัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ ข้าจะไม่ยอมแพ้ ตามหาเขาให้ได้”


มันส่งเสียงแฮ่ๆ


“ ทำไมข้าต้องหยุดล่ะ ถึงเขาจะไม่มาหาข้าตามที่เขาสัญญาก็เถอะ แต่เขาก็เป็นชายคนเดียวที่ข้ารัก” วิคเตอร์กล่าวพร้อมทำตาเลื่อนลอย สีฟ้าครามสวยสดเป็นประกาย “ เฮ้อ ถ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนนะ ข้าจะออกไปจากปราสาทนี่ทันทีเลย”




กงล้อแห่งชะตากรรมเริ่มขึ้นเมื่อสองเดือนก่อนที่อาณาจักรโซชิจัดงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองนั้น เนื่องจากเจ้าหญิงได้ถือกำเนิดขึ้น ในงานเต็มไปด้วยความรื่นเริง เสียงหัวเราะ นางฟ้าตัวน้อหลายตนล้อมวงทารกเจ้าหญิงและอวยพรให้นาง เจ้าชายวิคเตอร์เป็นหนึ่งในผู้ร่วมงาน

งานเลี้ยงรื่นเริงสูงส่งกลายเป็นความชุลมุนวุ่นวายโกลาหลทันที เมื่อพ่อมด(หรืออย่างน้อย เขาก็เรียกตัวเองว่าแบบนั้น)ได้บุกเข้ามากลางงานและเข้าใกล้เจ้าหญิงน้อย มันสาปทุกคนให้กลายเป็นหินทันทีที่มีคนเข้าใกล้จะโจมตีนาง ก่อนจะมองลงไปในเปลของทารกน้อย

“ ข้าจะสาปเจ้าเป็นอะไรดี? เจ้าที่เป็นลูกของหญิงที่ข้ารักแสนรัก โอ ราชินีอันย่า บอกข้าสิ ข้าจะทำให้ลูกของเจ้าเข้าสู่ห้วงนิทราไปตลอดกาล หรือสาปเป็นอสูรดี?”



วิคเตอร์อยู่ใกล้พ่อมด อันที่จริง เขาอยู่แถมหน้าสุดที่สมควรจะพุ่งเข้าไปหยุดมันก่อนที่มันจะร่ายอะไรต่อมิอะไรใส่เจ้าหญิง เขากลั้นหายใจและคิดว่าเป็นไงเป็นกัน


แต่ไม่ทันจะได้พุ่งไปขวาง มือมือหนึ่งจับไหล่ดันเขาไปข้างหลัง ชายหนุ่มผมดำในชุดขุนนางที่ออกจะเก่าไปเสียหน่อยออกมายืนบัง และทำในสิ่งที่ทั้งบ้า งี่เง่า และสร้างความตื่นตาตื่นใจให้แก่เจ้าชายวิคเตอร์ในเวลาเดียวกัน …..เขาปาขวดเหล้าใส่พ่อมด



เสียงดังเพล้งพร้อมกับตัวของพ่อมดที่เปียกโชก ถ้าเล็งพลาดไปนิดนึงก็โดนเจ้าหญิงน้อยในเปลได้เลย พ่อมดมึนงงไปชั่วครู่ เหล่าทหารสบโอกาสจึงรีบจับกุมตัวมันและยึกคทาเวทมนตร์ทันที พ่อมด(ภายหลังมันบอกว่าชื่อยอร์กี้) ประกาศกร้าวว่าจะสาปแช่งคนทั้งเมืองโดยเฉพาะคนที่โจมตีเขาด้วยขวดเหล้า


ชายผู้เป็นที่โจษจัณท์ตรงหน้าหันมามองเจ้าชายวิคเตอร์ ชุดขุนนางหลุดลุ่ย เขาได้กลิ่นเหล้าหึ่ง และเหม็นสาปไม่เบา ผมสีดำยุ่งเหยิง หน้าแดง ตาเยิ้ม


“ ท่านผู้เป็นผู้ช่วยชีวิตบุตรสาวของข้า ท่านต้องการสิ่งใดเป็นของตอบแทนหรือไม่” ราชินีกล่าว หากแต่ชายหนุ่มผู้เป็นจุดศูนย์กลางไม่หันไปทางนาง เขามองแต่เจ้าชายวิคเตอร์ “ ท่านผู้มีพระคุณ?”




“ ข้าต้องการวิคเตอร์!” ชายหนุ่มตะโกนพร้อมพุ่งเข้ากอดเจ้าชายวิคเตอร์ทันที คนที่ถูกกอดได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้ชายแปลกหน้าขยับสะโพกดันเข้ามาหาเขา “ วิคเตอร์!! ถ้าข้าเต้นรำชนะท่าน ท่านต้องมาที่อาณาจักรของข้า มีบ่อน้ำร้อน อาหารอร่อยๆเพียบเลยนะ!”



เสียงผู้ร่วมงานเริ่มดังมากขึ้นเมื่อเห็นภาพดังกล่าว นางฟ้าตัวน้อยปิดตาทันที


“ เป็นของข้านะ!! วิคเตอร์!! ร….ร..รร...”


และนั่นเป็นคืนงานเต้นรำที่เจ้าชายวิคเตอร์จดจำไปตลอดชีวิต




อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยรู้ชื่อชายคนนั้น ถามเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ได้แต่ขยับตัวตามร่างกายที่รุนแรงของอีกฝ่าย ชายหนุ่มมีท่วงท่าการเต้นที่รุนแรงแต่ก็อ่อนโยน วิคเตอร์ไม่อาจทำอะไรได้นอกจากตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอัศวินผู้ช่วยชีวิตของเขา อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น รอยยิ้มและร่างกายที่ร้อนแรง ร่างสองร่างที่รวมเข้าด้วยกัน

อนิจจา ผ่านมาสามเดือนตั้งแต่ที่ทั้งคู่จากลากัน ทั้งที่เขาสัญญาว่าจะติดต่อกลับมา ทั้งที่สัญญาว่าจะมาหาวิคเตอร์และช่วยเขาไปจากหอคอยมฤตยูสูงเสียดฟ้านี้ แต่เขาก็ไม่เคยมา


อืม....เขาน่าจะวุ่นวายอยู่กับการซ้อมรบและเตรียมอาวุธสินะ การบุกหอคอยสูงใหญ่แบบนี้ จะให้มาตัวเปล่าก็ยังไงอยู่ แต่เขาต้องมาช่วยแน่นอน




“ เขาช่างร้อนแรง สง่างาม โอ มัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ ถ้าข้าสามารถหนีออกไปจากที่นี่ ช่วงชิงเรือของขุนนางสักลำ ม้าสักตัว เกวียนสักเล่มที่บรรจุเสบียงอาหาร ข้าคงไปตามหาเขาเองแล้ว แต่ข้าทำไม่ได้ เสด็จพ่อต้องการหาคู่ครองของข้าด้วยตัวท่านเอง ท่านกล่าวว่า คนคนเดียวที่คู่ควรกับข้าคือ ผู้ที่แข็งแกร่งรองลงมาจากข้า นั่นคือ เจ้าชายคริสตอฟแห่งดินแดนสวิส หรือเจ้าชายฌ็อง ชาร์ค เลอรัวจากดินแดนแคนาดา ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่อยากเต้นแล้ว ข้าเจอรักแล้ว”



หลังจากที่พร่ำพรรณนาเศร้าโศกานานนับสิบวัน จากสิบเป็นยี่สิบ จากยี่สิบเป็นหนึ่งเดือน นกนางนวลตัวหนึ่งก็บินมาเกาะที่หน้าต่างของเขาอีกครั้ง มันส่งเสียงจิ๊บๆบอกข่าวดีที่ทำให้วิคเตอร์ยิ้มได้ทั้งวัน



“ โอ เจ้าชายยูริเต้นรำด้วยเพลงของข้างั้นรึ!? การเต้นของเขางดงามเสียจนพวกเจ้าต้องหยุดบินและมองเขา นั่นแหละเจ้าชายที่รักของข้า เขาทำได้ทุกอย่าง เขาเต้นเพลงของข้า นั่นแปลว่า เขากำลังคิดถึงข้าแน่นอน ข้าต้องไปหาเขา ไม่มีม้า เกวียน เรือ ก็ช่าง ข้าจะไปเอง” เจ้าชายก้มตัวกอดมัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ “ เจ้าไปกับข้าสินะ ไปหาคู่ชีวิตของข้า”


เขาปีนลงมาจากหอคอย เผชิญหน้ากับเสด็จพ่อยาคอบแต่ก็หาได้ยอมแพ้ เขาหาทางหนีสำเร็จ เจ้าชายวิคเตอร์ออกเดินทางไปยังประเทศเกาะทางตะวันออก ระหว่างที่อยู่บนเรือเมื่อเกิดความเบื่อหน่ายก็สร้างสีสันด้วยการเต้นรำอันเป็นทั้งพรสวรรค์ของเขา และโซ่ตรวนที่กักขังให้เขาต้องอยู่บนหอคอย เพราะมีพลังดึงดูดประหลาดยามที่เขาเต้น ประกอบกับรูปโฉมงดงามที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็นเจ้าชายที่งดงามที่สุดในปฐพีโดยกระจกวิเศษ ทำให้ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองบ่อยครั้ง


“ เวลาที่เจ้าเต้น ข้ารู้สึกถึงไอเย็นรอบๆตัวเจ้า ราวกับเจ้ามีเวทมนตร์” ผู้โดยสารบนเรือคนหนึ่งกล่าวกับเขา ซึ่งอยู่ในคราบปุถุชนธรรมดา “ เมื่อคืนเจ้าเต้นนานมาก หิมะตกเลย ป่านนี้ประเทศตะวันออกคงจะตกใจแย่ ที่มีหิมะตกช่วงนี้ ฮ่าๆๆๆ”


เมื่อถึงดินแดนนิฮง วิคเตอร์เพิ่งรู้ตัวว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกจากหอคอย เขาไม่รู้อะไรเลยนอกจากตามเส้นทางของนกนางนวลที่นำทางให้ ระหว่างที่เดินทางมีหิมะตกตลอดทั้งที่เขาไม่ได้เต้นรำอยู่เสียหน่อย อาจจะเล็กน้อยเพราะตอนนี้ขาของเขาก้าวเป็นจังหวะวอลซ์ แค่คิดว่าจะได้เจอเจ้าชายก็ทำให้ขาของเขาเต้นได้ทุกรูปแบบที่อยากเต้นเลย


ความประทับใจแรกที่ได้เห็นปราสาทของเจ้าชายยูริก็คือ เขาต้องเป็นคนรักความสมถะ ปราสาทของเจ้าชายเต็มไปไอร้อน มีขนาดค่อนข้างเล็กแต่เรียบง่าย ที่บอกว่าบ้านมีบ่อน้ำร้อนคงจะเป็นเรื่องจริง



เจ้าชายเป็นคนชวนเองนี่นา เพราะงั้นเขาขอเข้าไปอาบเลยละกัน


ระหว่างที่แช่อยู่ก็ได้ยินเสียงตึงตัง ประตูไม้เปิดเลื่อนดังโครม เผยให้เห็นเจ้าชายที่เขาคิดถึงมาตลอดซึ่ง...เจ้าเนื้อไปนิด แต่ก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิม

เจ้าชายวิคเตอร์ยืนขึ้นเปลือยเปล่า เขาเตรียมซ้อมบทนี้มาตั้งเดือน เพื่อที่จะได้ดูยั่วยวนในสายตาของสามีในอนาคต ยังไงก็จะได้แต่งงานกันอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องอายเลย

“ ยูริ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะมาอยู่กับเจ้า”



เขาปรารถนาที่จะได้อ้อมกอดอันอุบอุ่น หรือรอยยิ้มทักทาย หรือจุมพิตอันเร่าร้อนกลางบ่อ ไม่ใช่..

“ ทะ...ท่าน เจ้าชายวิคเตอร์ มาทำอะไรที่นี่”


หรือ

“ มะ...ไม่มีอะไรขอรับ”


หรือ

“ โนวว!! ขอรับ!!”



จนกระทั่งเขาได้รู้สาเหตุที่เจ้าชายยูริเปลี่ยนไปคนละคนแบบนี้ ฟังจากสหายสนิทของเจ้าชายว่า เจ้าชายเป็นคนที่ทุ่มเทกับการเต้นรำ(ทำไมสหายของเจ้าชายถึงได้สนิทสนมกับเจ้าชายยูริขนาดนั้นนะ เรียกชื่อโดยไม่มีคำนำหน้าเลย) ตอนที่ออกเดินทางเพื่อเรียนรู้และแข่งขันเต้นรำทั่วโลก ตอนนั้นเขายังไฟแรงอยู่ แต่ตั้งแต่กลับมาจากอาณาจักรเซนต์ ปีเตอร์สเบิร์ก เจ้าชายก็เปลี่ยนไปคนละคน เขาไม่มีไฟจะเต้นต่ออีก และยังหนีหน้าเพื่อนๆของเขาอีกด้วย


ต้องเป็นคำสาปของพ่อมดแน่ เจ้าชายถูกสาปให้เป็นอสูรแทนเจ้าหญิงทารก


“ ที่ต้องทำก็คือ หาเวทมนตร์ให้เจ้าชายคืนร่างจากอสูรสินะ”

นิชิโกริ ยูโกะและทาเคชิมองเจ้าชายวิคเตอร์อย่างฉงน “ เจ้าชาย?? ใครเหรอเจ้าคะ?”


เขาเอ่ยขอบคุณและเดินออกมา ระหว่างทางกลับก็ลูบหัวมัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ


“ คราวนี้แหละมัคคาชิน เดอ นิกิโฟรอฟ เจ้าชายยูริเคยช่วยฉัน คราวนี้ฉันจะช่วยเขาบ้าง”




และการผจญภัยเพื่อหาทางแก้คำสาปให้เจ้าชายยูริก็ได้เริ่มต้นขึ้น




------------------------------



เขาละลายได้เลย ตอนที่เห็นเจ้าชายยูริเต้นท่ามกลางแสงเทียน ผู้ชมนับพัน วาดลวดลายที่ทั้งรุนแรง อ่อนช้อย ตราตรึง ชวนฝัน เจ้าชายวิคเตอร์อยากจะโดดเข้าไปโผกอดเจ้าชายยูริซะเดี๋ยวนั้น เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อยูริ และตอนนี้ดอกไม้ที่หุบมาตลอดได้ผลิบานแล้ว

พวกเขาฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันมาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งที่วิคเตอร์จำต้องกลับมาที่อาณาจักรฮาเซ็ตสึในประเทศนิฮงเพราะมัคคาชิน เดอ นิกิโฟโรฟป่วยกะทันหัน ใครสอนให้กินขนมที่วางไว้กันนะ และตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาว่าเจ้าชายยูริจะเอาชนะคู่แข่งได้สำเร็จ เมื่อถึงเวลา นกนางนวลก็บินมาเกาะที่ไหล่ของเขา กระซิบบอกว่ายูริได้รับชัยชนะ เขาปลาบปลื้ม ภาคภูมิใจ แต่น้ำตาก็ไหลออกมา การที่ไม่ได้เห็นคนที่รักอยู่ข้างกายตอนนี้ มันเหงาจับใจ




เมื่อมัคคาชิน เดอ นิกิโฟโรฟหายดี ทั้งคู่รีบเดินทางไปยังท่าเรือฟุกุโอกะ เขานั่งรออย่างกระวนกระวายใจ ไม่ใช่เพราะยังห่วงเรื่องการแข่ง แต่เพราะวิคเตอร์รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไรจากเจ้าชายยูริ ทั้งสองกอดกันโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่สัญจรไปมา เจ้าชายยูริขอเขาแต่งงาน และนี่คือช่วงเวลาที่เจ้าชายวิคเตอร์มีความสุขที่สุด เขาก้มลงจูบเจ้าชายยูริ และแม้จะแปลกใจว่าทำไมจูบของรักแท้ถึงไม่สามารถขจัดคำสาปของพ่อมดได้ เขาก็ยอมรับว่าเขาหลงรักยูริในเวลาที่ถูกสาปเหมือนกัน



เจ้าชายยูริซื้อแหวนและสวมมันที่นิ้วนางของเจ้าชายวิคเตอร์ที่ปลาบปลื้มอย่างขีดสุด อยากจะร้องเพลงให้สัตว์น้อยใหญ่ที่หลบซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้ข้างโบสถ์เลยว่าเขามีความสุขที่สุดในชีวิต พวกเขาจะแต่งงานกันหลังจากยูริชนะการแข่งขัน และวิคเตอร์มั่นใจแน่นอนว่า ด้วยพลังแห่งรักแท้ ไม่มีอะไรที่มาขวางทั้งสองได้



นอกจากตัวยูริเอง



“ หลังจากแข่ง เรามาจบกันเถอะขอรับ”



โอ กริมม์ ทำไมท่านถึงใจร้ายกับชะตาชีวิตของข้าขนาดนี้ นิทานของข้าจะไม่มีวันจบสวยงามดั่งเช่นเจ้าหญิงองค์อื่นเลยรึ



ยูริก้มหัวลง “ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านช่วยสอนข้าหลายอย่าง ขอบคุณ….สำหรับทุกอย่างจริงๆครับ”


“ จบอะไรล่ะ? ยูริ? ข้า...ข้าคิดว่าเราจะอยู่ด้วยกัน”


“ ไม่ขอรับ” ยูริพูดคำขาด “ ท่านไม่ควรจะมาตกระกำลำบากกับข้าที่เป็นเพียงปุถุชน”


“ ปุถุชนอะไรกัน” วิคเตอร์พยายามยิ้มสู้แม้สถานการณ์จะทำให้ยิ้มไม่ออกก็ตาม “ ข้าตามเจ้ามาเพราะเจ้าบอกกับข้าที่งานเลี้ยงไม่ใช่รึ เจ้าจะเข้าไปงานเลี้ยงได้ยังไงถ้าไม่ได้มียศถาสูงศักดิ์”


“ งานเลี้ยง? หมายถึงงานเลี้ยงของเจ้าราชินีอันย่าและองค์หญิงออโรร่ารึขอรับ” ยูริมีสีหน้ายุ่งยากใจ “ นั่นมันตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วไม่ใช่หรือขอรับ? ตอนนั้นข้าเป็นลูกศิษย์ของท่านเซเลสติโน่ ข้าชนะการแข่งเต้นประจำเมือง ท่านเซเลสติโน่เลยให้ข้ายืมชุดเก่าของเขาสวมเพื่อร่วมงาน”


อ้อ มิน่าล่ะ เขาจำได้ว่าชุดที่อีกฝ่ายสวมนั้นทั้งหลวมโพรกและค่อนข้างเชย


“ งั้นเจ้าก็ไม่ใช่เจ้าชาย”


“ ขอรับ”



วิคเตอร์ยกมือปิดหน้าตัวเอง ยูริไม่ใช่เจ้าชายตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีหรอกคำสาปที่สาปให้เจ้าชายอยู่ในร่างคนธรรมดา มันไม่มีคำสาปของพ่อมดตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีตัวร้ายของนิทานอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว….นอกจากพวกเขาเอง


แต่นั่นมันยิ่งวิเศษไม่ใช่หรือ ยูริคือคนธรรมดาที่กุมหัวใจของเขา เป็นคนธรรมดาที่พิเศษและมีสิ่งพิเศษที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ว่ามี ใช่แล้ว ยูรินี่แหละคือเจ้าชายของเขา



“ ข้าก็ยังจะเลือกเจ้าอยู่ดี”


“ เจ้าชาย แต่ข้าไม่กล้าแย่งชิงโลกมาจากท่าน ท่านควรกลับไปยังโลกของท่าน แสงสีของท่าน”


“ ยูริ จบจากศึกสุด ข้าอยากได้คำตัดสินสุดท้ายของเจ้า หลังแข่งจบ ไม่ว่าเจ้าจะตอบว่าอะไร ข้าจะยินยอมแต่โดยดี แต่ขอให้รู้ไว้...ว่าข้ารักเจ้า แม้จนกระทั่งตอนนี้ ที่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่เจ้าชายก็ตาม”



การเต้นครั้งสุดท้ายของยูริทำให้ดอกไม้รอบด้านบาน เสียงผู้คนร้องอย่างตะลึงในลีลาอันงดงาม ฝนที่ตกกลับมาเปลี่ยนเป็นแจ่มใส หยดน้ำจากยอดหญ้าตกกระทบให้เสียงกรุ๊งกริ๊งเสนาะหู ยูริได้ชัยชนะและเสียงเชียร์อย่างล้นหลาม เมื่อถึงเวลาให้คำตอบกับเขา ยูริยื่นมือออกมา


“ เจ้าชายวิคเตอร์ ได้โปรด กรุณาจับมือของข้าได้หรือไม่”



ไม่ต้องถามเลย ยูริ ไม่ต้องถามเลย



เมื่อเขาวางมือลงไปในมือที่กร้านหยาบ ยูริก็ดึงเขาเข้าไปในสนาม ทั้งคู่เต้นตามจังหวะเพลง เร่าร้อน เร็วสลับช้า สวยงาม สดใส ลึกซึ้งและรักใคร่ ยูริดึงตัวเขาเข้ามากอดแนบชิด


“ ถึงข้าจะเต้นเพลงเกี่ยวกับความรัก แต่ท่านคือรักของข้า เจ้าชายวิคเตอร์”



ทั้งคู่จุมพิตกัน เนิ่นนานและเชื่องช้า ได้ยินเสียงคนโห่รอบตัว ก่อนที่จะเต้นกันไปเรื่อยๆราวกับดนตรีไม่มีวันหยุด วิคเตอร์นึกสงสัยว่าทำไมหิมะถึงไม่ตกเสียทีนะ ทุกครั้งๆ ที่เขาเริ่มออกเต้น จะเกิดหิมะห่าใหญ่ที่หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ทุกคนหนาว เขาก็หนาว ทุกคนหลบหนี วิ่งหาย และทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง แต่ตอนนี้ ไม่ว่าจะเต้นนานเท่าไหร่ กลับยิ่งอบอุ่นมากเท่านั้น ไม่มีหิมะ ไม่มีสายลมหนาวเหน็บ


และวิคเตอร์ก็ได้รับรู้ว่า อา….เขาต่างหากที่ต้องคำสาป และคำสาปนั้นก็ได้คลายแล้ว



ท้ายที่สุด ตำนานเจ้าชายเหมันต์และชายหนุ่มผู้ช่วงชิงเจ้าชายไปจากโลกก็จบลง ด้วยการที่ทั้งสองรักกัน และหายไปตลอดกาล


END


--------------------------

เนื่องจากวิคเนี่ยเหมือนเป็นเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากนิทานดิสนีย์ยุคเก่าซะเหลือเกิน(ใจแตก เอ๊ย รักแรกพบทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียวก็ข้ามน้ำข้ามทะเลตามหา, มีสัตว์เลี้ยงคู่ใจเป็นมาสคอต เผลอๆตอนเหงาก็ร้องเพลงกับมัคคาชินนั่นแหละ, เต้นรำเก่ง, ผมสวยสลวยเก๋, มีอดีตรันทด ไม่ถึงขั้นขาดพ่อขาดแม่เหมือนเจ้าหญิงบางคน แต่ก็มีอดีตเศร้า, ต้องการจนออกแนวเพ้อฝันที่จะหลุดออกจากชีวิตที่วนเวียนอยู่ในที่เดิมๆ, ถูกวาดภาพว่าต้องเพอร์เฟ็ค งดงามที่สุดในปฐพี ยากที่จะคว้า)
ก็เลยอยากจะแต่งฟิคแนวฟรุ้งฟริ้งสไตล์เทพนิยาย เรื่องเบาๆ มีจุดให้ตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่ลงลึกรายละเอียดมากมาย คาร์วิคให้เหมือนหลุดมาจากนิทานกริมม์ จำพวกร้องเพลงกับสัตว์ เข้าใจที่สัตว์พูด โอเวอร์แอคติ้งนิดๆ พูดกับตัวเองบ่อยๆ เป็นฟิคที่เขียนเร็วและเขียนสนุกดีครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #138 Ai Kaipreechasit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
    อ่านไปยิ้มไป ชอบคู่นี้~~~~~~ อยากให้อนิเมะมี24ตอนจัง เขาบอหว่าถ้ามีจะมีฉากวิคเตอร์เข้าโรง'บาลตอนยู่ริเเข่ง!! อยากลองอ่านวิคเตอร์เจออุบัติเหตุหนักตอนยูริเเข่ง~ อยากรู้ว่ายูริจะเป็นอย่างไรรรร
    #138
    0
  2. #137 okloxp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:58
    ดันนึกภาพวิคเตอร์ใส่กระโปรงตลอดเลย..... ม่ายยยย วิคเตอร์เป็นเจ้าชายนะ! //ทุบหัวตัวเอง

    ตอนแรกแอบคิดนะคะว่ายูริจะลืมตอนที่ตัวเองเมาอีกรึเปล่า แต่ดีแล้วที่ไม่ลืม 5555 ชอบที่วิคเตอร์พยายามไปหายูริมาก ดูมีความสุขกับความตั้งใจของตัวเองตลอดเวลาเลย
    #137
    0
  3. #135 PP.Jiotto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:55
    มาตามอ่านถึงในเด็กดี

    ก็ยังเกลียดชื่อหมาอยู่ดีอะ 55555555555555555
    #135
    0