LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 12 : Frostbite (A-B-O AU) extra NEW!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 ธ.ค. 59




“ หา?” มือที่กำไอโฟนสีเหลืองกรอบดำของตัวเองสั่นระริกจนได้ยินแกร๊กๆตรงหน้าจอ ถ้าหน้าจอร้าวได้คงร้าวไปแล้ว “ ว็อด!! เดอะ!! ฟัคคค?!?!?!?”

ยูริลุกขึ้นยืนบนเตียงกลางดึก กลางดึกเงียบๆเชียวนะ ชั้นล่างตรงตำแหน่งเขาเป็นห้องนอนของยาคอบพอดี เสียงดังตึงเมื่อเท้ากระทืบเข้าที่เตียงแบบนี้ ยาคอบต้องตื่นแน่ แต่อย่างกับว่ายูริโอะจะสนงั้นแหละ เวลานี้ไม่มีอะไรน่าตื่นตะลึงและโมโหยิ่งไปกว่าภาพที่เขาเห็นในมือถืออีกแล้ว


หน้าจอฉายอินสตาแกรมของวิคเตอร์ซึ่งเปลี่ยนชื่อจาก V-Nikiforov เป็น V-Katsuki ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่แน่ใจ และเขาไม่ชอบชื่อนี้อย่างแรง วิคเตอร์ คัตสึกิเนี่ยนะ ไม่เท่สักนิด ดูแหยๆ นามสกุลคัตสึกิก็โหลสุดๆไม่ใช่รึ? ไม่เหมาะกับวิคเตอร์เลย




วิคเตอร์เพิ่งโพสภาพที่ทำให้ทั่วโลกในวงการกีฬาและอินเตอร์เน็ทไฟลุกพรึ่บ สาบานได้ว่าเมื่อกี้อินสตาแกรมล่มไปพักนึงเลยทีเดียว




ชายหนุ่มผมเงินขาวที่ยาวขึ้นเล็กน้อย เส้นผมที่เคยปิดหน้าผากครึ่งหน้าและยาวบรรจบหางตา มาตอนนี้กลับยาวจนถึงปลายคาง ใบหน้าแจ่มใส ปากยิ้มเป็นรูปหัวใจอ้ากว้าง กำลังกอดตุ๊กตาหมาพุดเดิ้ลขนปุยสีน้ำตาลเข้ม รอบตัวมีแต่ของดูแลเด็กทารก ตั้งแต่กล่องนมผง กองแพมเพิร์สตั้งพะเนินเป็นชั้น ของเล่น ขวดนม แป้ง สบู่ วิคเตอร์นอนอยู่ท่ามกลางสิ่งของเหล่านี้ สวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมโพรกสีแดงเลือดหมู และโอว…..เขาตาไม่ฝาดใช่มั้ย หน้าท้องของวิคเตอร์นูนขึ้น มันถูกปิดด้วยผ้านวม นิดเดียวแต่ก็เห็นชัด แล้วยังแคปชั่นข้างใต้อีก




‘ 20 สัปดาห์แล้ว ได้ลูกชายล่ะ!! เย้!! ป่าป๊าร้องไห้อยู่ตรงนี้>>’




ทิศที่ลูกศรชี้ไปมีแค่ปลายเส้นผมสีดำติดรูปมาหน่อยเดียว แต่สำหรับเขามันชัดเจนมากว่า ‘ป่าป๊า’ ที่ว่าหมายถึงใคร




“ ไอ้!! ไอ้.. ไอ้...”


มองจำนวนไลค์ทะลุหลักหมื่นทั้งที่โพสต์แค่ไม่กี่นาที แคปชั่นนี้ไม่ต่างอะไรกับระเบิดที่ถูกโยนเข้ากลางดงแฟนคลับของวิคเตอร์ทั่วโลก ตำนานมีชีวิต สมบัติแห่งชาติของรัสเซีย เทพยดาแห่งวงการสเกต หายตัวไปจากวงการหลังจากแข่งกรังด์ปรีซ์เมื่อปีที่แล้วโดยที่เขามาในฐานะโค้ชของนักกีฬาชาติญี่ปุ่น แค่นั้นก็ทำให้ชาวรัสเซียส่วนใหญ่ไม่พอใจแล้ว เขาก็รวมอยู่ในนั้น...อย่างน้อยก็เคยคิดแบบนั้น หากวิคเตอร์จะรีไทร์แล้วไปเป็นโค้ชก็ย่อมเข้าใจได้ แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะไปเทรนด์ให้นักกีฬาชาติอื่น ยูริรู้ดีว่าเจ้ายูริหมูฝีมือไม่ได้ไก่กาเลย ไม่แปลกใจที่วิคเตอร์จะสนใจผู้ชายคนนั้น


แต่นี่หายไปตั้งเกือบครึ่งปี จู่ๆก็โผล่มาปุบปับแล้วอัพรูปท้องโย้กับอดีตนักกีฬาของตัวเองเนี่ยนะ




“ ไอ้หมู!!”


เสียงประตูห้องของเขาเปิดดังโครม มิล่าในชุดนอนสีฟ้าสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นเสมอหู ผมสีน้ำตาลแดงสั้นยุ่งเหยิง “ เออะอะไรของนายห๊ะ ยูริ!? นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีนัดแข่งนะ!!”


“ ช่างหัวหล่อนสิ!!! บาบา!!”



มิล่ากัดฟันจนหน้าไร้เมคอัพบิดเบี้ยว เธอกระทืบเท้าเดินเข้ามาที่เตียงของยูริก่อนจะโยนหมอนข้างใส่หน้าของเด็กหนุ่มเต็มแรง ขึ้นชื่อว่าเป็นอัลฟ่าทั้งคู่ ยิ่งมาอยู่ด้วยกันก็เหมือนกับจ่าฝูงสองตัวมาอยู่ในถ้ำเดียวกัน



มิล่าฉกมือถือออกจากมือของเขา

“  เฮ้ย!”


เธอยิ้มกริ่มเมื่อเห็นหน้าจอของยูริ “ แหม...นึกว่าโมโหอะไร ที่แท้ก็หวง”


“ เอาคืนมานะ!!!”



มิล่ารีบคว้ามือถือแล้วชูมือขึ้นสูงให้พ้นจากการเกาะกุมของเด็กหนุ่มที่ตัวเตี้ยกว่า ทั้งคู่ยื้อแย่งกันไปสักพักโดยที่ยูริไม่มีโอกาสชิงมาได้เลย เขาโคตรจะรำคาญสภาพร่างกายที่เป็นเด็กตัวเล็กแบบนี้ชะมัด มิล่าจับศีรษะของเขาและผลักตกลงให้จมไปในหมอน ยูริส่งเสียงอู้อี้สลับกับคำสบถ


เสียงข้อความดังขึ้นในไอโฟน มิล่าถือวิสาสะเปิดอ่านทันทีโดยที่มือยังคงกดหัวยูริไว้ มองอย่างชั่งใจ ยูริได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า ‘โอ๊ะโอ’ และมือที่ลงน้ำหนักกดไว้ก็ถูกเอาออก เขาดึงตัวเองขึ้นมาเตรียมจะแว้ดใส่ แต่มิล่าก็ยื่นหน้าจอให้ดู ข้อความสั้นๆในโทรศัพท์ทำให้เวลารอบตัวหยุดหมุน




‘ยูริโอะ มาเที่ยวฮาเซ็ตสึบ้างสิ มาทักน้องชายนายด้วยนะ’


เสียงคล้ายกับเชือกขาดผึงดังขึ้นในหัวของเขา ยูริคว้ามันออกจากมือของมิล่า และเขวี้ยงลงบนพื้นอย่างเกรี้ยวกราด



“ น้องพ่อง!!!!”





------






ที่นี่ผ่านไปหนึ่งปีแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน ทั้งร้านราเม็งที่เขามาตามวิคเตอร์กลับ ทั้งร้านขายเสื้อที่มีชุดเสือซึ่งสะดุดตามเขาอย่างจัง ยูริมองวิวทิวทัศน์ของฮาเซ็ตสึเดือนกรกฎาคมผ่านแว่นตากันแดด ผ่านชายที่ตกปลาอยู่ริมทะเลสาบ กระเป๋าเดินทางที่ลากตามมีเสียงกุกกักเพราะพื้นคอนกรีตที่ไม่เรียบดีนัก


เปล่า เขาไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากเห็นหน้าน้องชาย(หยี๊) ตั้งแต่ข่าวที่วิคเตอร์ท้องลุกลามออกไปรวดเร็ว ทุกคนทั่วโลกถึงกับจะยกวันนั้นให้เป็นวันหยุดรัฐบาลเลย ทุกคนต่างอยู่ในอาการ...ระทึกขวัญและ...เอ่อ….ตรอมใจ มากจนเกินพอดีจนยูริเชื่อไปสักพักใหญ่เลยว่าทุกคนแค่แกล้งเล่นละครโศก คอมเม้นท์ใต้ภาพเต็มไปด้วยข้อความแสดงความยินดีซะส่วนใหญ่ มีบ้างที่จะโกรธเคืองคนที่แย่งวิคเตอร์ไปครอบครอง และบางคนก็ยังคงถามว่าวิคเตอร์จะกลับมาเพื่อเป็นโค้ชให้นักกีฬารัสเซียหรือไม่ แน่นอนว่าวิคเตอร์ไม่ตอบสักคำถาม เขาเองก็หัวเสียเหมือนกันที่วิคเตอร์ไม่บอกเรื่องที่ตัวเองท้องให้เขาฟังก่อนคนอื่น รอตั้งหกเดือนกว่าจะบอก นี่เขามีค่าเท่ากับแฟนๆในโซเชี่ยลหรือไง



ยูริมาที่นี่ เพราะ….เอาล่ะ ยอมรับตรงๆเลย….เขาอยู่ในระหว่างซ้อมเพื่อลงแข่งกรังด์ปรีซ์กับยาคอฟและลิเลีย แต่สภาพร่างกายตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อปีที่แล้ว กล้ามเนื้อและความบึกบึนเริ่มปรากฏขึ้นมา ส่วนสูงชะลูดทันทีทันใดในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ตอนนี้เขาสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบแล้ว สเตปพรีม่าเริ่มยากสำหรับร่างกายที่แขนขายาวเก้งก้าง



เขาต้องการกำลังใจ



หรือไม่ก็….ตัวเองคงแค่เหนื่อยที่จะต้องทนรับโปรแกรมที่ลิเลียจัดขึ้นเพื่อเขาไม่ไหว ร่างกายกรีดร้องแผดเสียงต่อต้าน มันหนักเหมือนเอาลูกตุุ้มถ่วงเท้า ทุกวันที่ซ้อมมีแต่ความทรมาน เขาคงแค่อยากจะหนีจากทุกอย่างสักพัก หลบลี้และปล่อยวางจากสเกตชั่วคราว



ยูริลังเลระหว่างลานสเกตกับออนเซ็น สุดท้ายจึงเลือกอย่างหลังเพราะตัวเองมีกระเป๋าเดินทางติดตัวอยู่ เมื่อเดินจากลานเพียงสิบห้านาทีก็ถึงที่หมาย ออนเซ็นยูโธเปียไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงเต็มไปด้วยเสียงน้ำไหล ไม้ไผ่ดังก๊อกๆตรงน้ำพุเล็กๆใกล้กับประตูต้อนรับ พี่สาวของยูริที่ชื่ออะไรสักอย่างเดินออกมา มองเขา เธอเอามือกุมปากก่อนจะวิ่งดิ่งมาที่เขาทันที อย่างกับมิล่าแน่ะ



“ ยูริโอะ!!!” เธอกอดคอเขาเต็มเหนี่ยวจนยูริโอะแทบสำลัก


“ ป---ปล่อยเซ่!”


“ ยูริโอะ!! ยูริโอะจริงๆด้วย ไม่ได้เจอกันตั้งปีนึงแน่ะ!!” เธอยอมปล่อยเขาแต่ยังกุมไหล่ไว้ มองหน้าเขา ดวงตาเป็นประกาย “ สูงขึ้นนะเนี่ย” เขายอมรับว่าตัวเองดีใจนิดหน่อยที่ถูกชม คนรอบตัวที่รัสเซียอยู่ใกล้เขาตลอดเวลาจนไม่รู้สึกเวลาเขาโตขึ้นเท่าไหร่


“ วิคเตอร์อยู่มั้ย?”



“ อยู่สิ มาเลยๆ” เธอดึงแขนเสื้อเขาและลากเข้าไปข้างใน ผ่านทางแยก ห้องโถงกว้าง ตู้ตั้งโชว์ของที่ระลึก มาริ(เขาจำชื่อได้แล้ว) ไม่ได้พอยูริไปนั่งรอที่ห้องสังสรรค์ ระหว่างทางเขาทักทายกับพ่อและแม่ของยูริด้วย ทั้งคู่มีสีหน้าแช่มชื่นร่าเริงมากแม้ช่วงฤดูร้อนกิจการออนเซ็นค่อนข้างเงียบเหงา


“ ทุกคนแฮปปี้สุดๆกันอยู่แล้วล่ะ” มาริกล่าว ยูริสังเกตได้ว่าภาษาอังกฤษของเธอและคนในครอบครัวยูริดีขึ้น “ ก็จะได้อุ้มหลานแล้วนี่”



ยูริทำสีหน้าบอกไม่ถูกกับข่าวนี้ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา จนกระทั่งมาริพาเขามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของวิคเตอร์นั่นแหละ ซึ่งก็คือห้องของยูริ (ว็อท!?) เขายืนทำหน้าเหลอหลาอยู่หน้าประตูบานเลื่อน


“ ห้องเก่าของวิคเตอร์ กลายเป็นห้องของโชริไปแล้วน่ะสิ” มาริว่าพลางเปิดประตูห้องเก่าวิคเตอร์ให้ยูริดู ข้างในนี่ยังกับหลุดเข้าไปในโลกแฟนตาซีอีกโลกหนึ่งเลย ทั้งของเล่นเด็ก ตุ๊กตาหมูหมาแมว(น่ารัก) เตียงขนาดควีนไซส์หายไปและแทนที่ด้วยฟูกลายพุดเดิ้ล มุ้งกันยุง โต๊ะสำหรับเปลี่ยนผ้าอ้อม โอ้โห ความหวานแววนี้….



“ โชริ?” ยูริยักคิ้ว


“ ชื่อของเด็กไง”


“ มาริ ยูริ โชริ นี่จะตั้งให้เหมือนกันทั้งบ้านรึไงเจ๊?”


มาริยักไหล่ “ ไม่รู้สิ ยูริเป็นคนตั้งเอง เค้าบอกว่าชอบความหมายของชื่อด้วย เห็นว่าวิคเตอร์ท้องโชริตอนที่ยูริกำลังแข่งกรังด์ปรีซ์ ยูริเลยตั้งชื่อลูกว่าแบบนี้”


“ มันแปลว่าอะไร” ยูริถามแต่ขณะที่มาริกำลังตอบ เธอก็ยิ้มแหยๆผ่านศีรษะเขา ยูริกำลังจะหันไปแต่ก็ถูกกอดจากข้างหลัง น้ำหนักตัวของคนตัวใหญ่ด้านหลังเทลงมาจนเขาแทบล้ม เส้นผมสีเงินนาบแก้มเขา วัตถุหนักนูนชนที่กลางหลัง ได้กลิ่นหอมจางๆจากเมื่อก่อนที่ไม่เคยได้กลิ่นจากโอเมก้าคนไหน



“ ชัยชนะไงล่ะ” วิคเตอร์ฉีกยิ้มยิงฟันจนตาหยี “ ไฮ ยูริโอะ!!”




โอเมก้าที่สวยที่สุดในโลกมองเขาด้วยดวงตาขี้เล่นซุกซน วิคเตอร์ในตอนนี้ราวกับมีแสงสว่างสองประกายจากข้างหลัง ผมยาวประบ่าสีเงินคลอเคลียที่คอ ส่วนหนึ่งถูกทัดไว้กับหู ดวงตาสีฟ้าสดใสหมดจดงดงาม ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ไม่ว่าจะเพราะอะไร วิคเตอร์ตอนนี้ดูเด็กลงกว่าปีที่แล้วซะอีก ยูริเลื่อนสายตาลงมองหน้าท้องนูนกลมของชายหนุ่มที่อยู่ภายใต้ชุดคนท้องสีขาว


ยูริพาลอดคิดไม่ได้ว่า นี่ไม่ใช่ดอกไม้ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมและคอยกินเหล่าผึ้งภมรอีกแล้ว นี่คือดอกกุหลาบสีฟ้าไร้หนามอันงดงามชวนให้ผู้คนที่เดินผ่านลุ่มหลง และต้องคอตกเมื่อรู้ว่าดอกไม้ดอกนี้อยู่ในแจกันบ้านคนอื่น



“ นี่ยาคอบกับลิเลียให้นายมาที่นี่ด้วยเหรอ? คงไม่ใช่ว่า….” วิคเตอร์ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปากตัวเอง “ ฉันลืมสัญญาอะไรอีกแล้วใช่มั้ย”





----------------------





หน้าท้องกลมของวิคเตอร์ขยับขึ้นลงเมื่อหัวเราะ ทั้งสองเข้ามาในนั่งคุยในห้องของยูริซึ่งถูกย้ายของเปลี่ยนไปจนหมด ยูริโอะเคยเห็นห้องของคู่แข่งแว้บๆเมื่อนานมาแล้ว กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เคยวางระเกะระกะหายไปแล้ว ตู้หนังสือก็ไม่อยู่ และพวกเขาคงจะทุบผนังของห้องเก็บของซึ่งยูริโอะเคยใช้ห้องนั้นนอนพักเพื่อขยายห้อง พอย้ายเอาของใหญ่ๆออก ห้องก็กว้างเอาเรื่องเลย ยูริโอะเพิ่งสังเกตว่าเตียงควีนไซส์ของวิคเตอร์อยู่ในห้องนี้นี่เอง ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันโดยมีขนมหวานขึ้นชื่อของออนเซ็นที่มาริเอามาให้วางคั่นกลาง พร้อมกับคัตสึด้งหนึ่งชามโตๆสำหรับยูริโอะ



“ คิดถึงจัง ตอนฉันส่งข้อความไปหานายเดือนก่อน นายก็ไม่ตอบกลับสักที”


ตะเกียบในมือของยูริเกิดเสียงดังเป๊าะ “ นายเขียนอะไรของนายวะ? บอกให้ฉันมาเยี่ยมน้องเนี่ย”


“ ก็นี่ไงน้องนาย” วิคเตอร์ชี้ไปที่ท้องตัวเองพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ ฉันล่ะรอเวลาที่พวกนายจะได้เจอกันไม่ไหวแล้ว”


“ คัตสึด้งไปไหนซะล่ะ? ถึงปล่อยให้อัลฟ่าอย่างฉันเข้าใกล้นายได้”



“ ทำงานน่ะ และถึงจะอยู่เขาก็ต้อนรับนายเหมือนฉันนั่นแหละ” วิคเตอร์กล่าว “ นี่สูงขึ้นรึเปล่า?”




ยูริโอะหน้าแดงเล็กน้อย ซึ่งก็ไม่รู้เพราะโมโหหรือดีใจที่ลึกๆวิคเตอร์รู็ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา “ แล้ววันๆทำอะไรบ้างวะ อย่าบอกนะว่านอนอยู่แต่ในนี้ อย่างแกมีคนจับยัดอยู่ในที่ที่เดียวได้เกินชั่วโมงด้วยรึ? ตอนท้องก็ไม่บอกกันมั่ง เล่นให้ฉันรู้พร้อมกับแฟนคลับ อะไรนายวะ!?”


“ ยูริเป็นคนเดียวที่กักขังหน่วงเหนี่ยวฉันได้ล่ะ” ว่าพร้อมกับทำแก้มแดง



“ เลิกพูดอะไรที่มันชวนคิดได้ป่ะ!?” ยูริโอะว่าและลงมือทานคัตสึด้ง คำแรกที่ได้กินทำให้เขาน้ำตาเกือบจะไหลออกมา รสชาติหอมหวานกลมกล่อม เนื้อหมูทอดกรอบนอกนุ่มใน กัดแล้วน้ำข้างในกระฉอกออกมาแตะลิ้น ยูริโอะพยายามอย่างมากจริงๆที่จะไม่แสดงสีหน้าพอใจหรือราวกับตัวเองขึ้นสวรรค์ แต่วิคเตอร์กลับยิ้มให้เขา ยกมือเท้าคาง


“ อร่อยใช่มั้ยล่ะ?”


“ แค่ฉันชอบของกินที่นี่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับไอ้หมูหรอกนะ” ถึงจะคุยกับวิคเตอร์แต่สายตาของเขากลับจ้องไปที่หน้าท้องนูนชัดเจนของอีกฝ่าย จ้องซะจนวิคเตอร์เปลี่ยนท่านนั่งไปพิงกับขอบเตียงข้างหลัง ลูบท้องไปมา


“ อยากทักทายโชริมั้ย?”


“ ไม่โว้ย” เขาวางตะเกียบลงเสียงดังแก๊ง “ วิคเตอร์ นิคิโฟโรฟน่ะ ได้ตายไปแล้ว”


“ ก็ไม่ผิดซะทีเดียว ตอนนี้ฉันถึงเป็นวิคเตอร์ คัตสึกิไงล่ะ”





ยูริโอะกัดฟันดังกรอด ไม่เคยรู้สึกทั้งโมโหและโดดเดี่ยวมากขนาดนี้ คนที่นั่งตรงหน้าที่กำลังลูบท้องซึ่งโอบอุ้มสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอย่างรักใคร่ คนที่เคยเป็นตำนานมีชีวิต ฮีโร่ของรัสเซีย สมบัติของโลก มาตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆจุดหนึ่งในบรรดาเจ็ดพันล้านจุด


“ นายยังอยากแข่งกับฉันอยู่งั้นเหรอ?” วิคเตอร์เอ่ยเสียงเบา


เขาเคยเคารพอีกฝ่าย มองเป็นจุดหมายที่ต้องไปให้ถึง มองวิคเตอร์เป็นเส้นชัย และเคยสัญญากับตัวเองว่าจะต้องเป็นอย่างที่วิคเตอร์เป็นให้ได้ ยืนหยัดอย่างสวยงาม ทรนงแข็งแกร่งดั่งน้ำแข็งผืนหนา และดูตอนนี้สิ เหมือนความฝันของเขาตลอดหลายปีพังครืน วิคเตอร์ถูกใครก็ไม่รู้ที่เป็นเหมือนกับพายุโฉบลักพาตัวไป เพียงแว้บเดียว แค่เจอกันที่งานเลี้ยงเมื่อสองปีก่อน วิคเตอร์ก็หลงใหลในยูริหัวปักหัวปำเสียจนยอมทิ้งสเกต ทิ้งเส้นชัย ทิ้งคนทั้งโลก แฟนๆรวมถึงเขาด้วย ยูริทำให้วิคเตอร์ไขว้เขวและฉุดลงมา นี่รึ แรงบันดาลใจของเขา ฮีโร่ของเขา


“ ถึงนายจะไม่สเกตอีกแล้ว ก็น่าจะเดินต่อไปในสายนี้และเทรนด์คนรุ่นใหม่สักคนสิ” ยูริโอะกล่าว มันคงจะดีกว่ามากที่วิคเตอร์จะเหลืออะไรให้พวกเขา เหลือรอยเท้าตามทางที่เดินสักนิดหรือแม้แต่หิมะสักเกล็ด อะไรที่ทำให้คนรุ่นต่อไป...เช่นยูริโอะ...ได้เดินตาม


“ ฉันก็ยังเป็นโค้ชอยู่นะ”


“ เป็นโค้ชให้เจ้าคัตสึด้งคนเดียวน่ะรึ” เขาแค่นหัวเราะ “ เสียดายพรสวรรค์และช่วงเวลายี่สิบปีของนายชะมัด”


เขาไม่อยากจะอยู่ที่นี่ หรืออย่างน้อยก็ในห้องนี้อีก ยูริโอะลุกขึ้นสะพายกระเป๋าตัวเองและกำลังจะเดินออกจากห้อง คิดว่าคงจะนอนที่นี่แค่คืนเดียว ช่วงนี้ก็แวะไปหาเพื่อนสนิทและคงใช้เวลาอยู่ที่นั่นทั้งวัน เพราะเขาไม่อยากจะเจอยูริและวิคเตอร์พร้อมกันเท่าไหร่ แค่คนเดียวประสาทก็จะกินแล้ว



“ จะไปไหนน่ะ ยูริโอะ” เสียงของวิคเตอร์ยังกับว่าไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดแดกดันของเขาเมื่อครู่ด้วยซ้ำ นี่เขาดูเป็นเด็กในสายตาของวิคเตอร์ขนาดนั้นเลยรึไง


“ จะไปสเกต! รำคาญนาย!!”


“ ไปด้วยสิ” วิคเตอร์เอามือรองท้องและลุกขึ้น ตัวเอนเล็กน้อยจนยูริโอะแอบหวั่นๆว่าจะล้ม เท้าข้างนึงหันไปทางอีกฝ่ายเตรียมตัวพุ่งไปรับเต็มที่ แต่เมื่อเห็นว่าพยุงตัวได้แถมยังส่งยิ้มมาให้เขาราวกับดูออกงั้นแหละว่าเขาเป็นห่วง


“ ไม่เป็นไรๆ ฉันเดินได้”


“ ก็ไม่ได้เป็นห่วงหรืออะไร” ยูริโอะขยี้ผมตัวเองแรงๆอย่างหัวเสีย “ เดี๋ยว ที่ว่าจะไปนี่..”


“ เยส ไปไอซ์แคนเซิลไง”


“ นี่ฉันต้องพยุงนายเดินไปถึงที่นั่นเนี่ยนะ!!??”


วิคเตอร์ให้คำตอบเป็นเสียงจุ๊ๆและนิ้วชี้จรดริมฝีปาก



--------------------




เรื่องดีๆในวันนี้คือ เขาไม่ต้องวิ่งไปที่ลานให้เหนื่อย เพราะบ้านของยูริเพิ่งถอยรถมาใหม่ เป็นรถเก๋งสีดำขลับ และวิคเตอร์ก็มีกญแจรถซึ่งเขาเห็นว่าอีกฝ่ายเปิดเอาจากในลิ้นชักในห้องของยูริหยิบออกมา วิคเตอร์นั่งฝั่งคนขับ ยูริโอะนั่งข้างๆ แอร์เปิดเย็นฉ่ำทำให้เหงื่อไคลจากการเดินทางแห้งไป เขาไม่ชินกับอากาศร้อนเลย และต้องยอมรับว่าการได้นั่งตากแอร์ก็ไม่เลวทีเดียว เว้นเสียแต่ว่า ยูริโอะต้องรัดเข็มขัดให้แน่นสุดๆแถมยังกอดกระเป๋าเป้ไปตลอดทาง เพราะเขาจำได้ว่าวิคเตอร์ขับรถได้ห่วยแตกมาก ทั้งรถที่รัสเซียและโดยเฉพาะ--




“ พวงมาลัยขวานี่ไม่ชินเลย” วิคเตอร์บ่นกระปอดกระแปด ทั้งที่ความจริงควรเป็นเขาที่ต้องบ่นมากกว่าไม่ใช่เหรอ


“ วิคเตอร์!! ดูขอบถนนเซ่ ขอบ!! จะครูดกับรั้วไปแล้ว!” ยูริโอะเกาะเบาะนั่งแน่น


“ โทษที โทษที คือฉันไม่ค่อยได้แตะพวงมาลัยน่ะ ยูริไม่ยอมให้ขับเลย แถมซ่อนกุญแจรถไว้อีก บอกว่าฉันจะฝึกขับได้หลังคลอด แต่มันก็มีบางเวลาที่ต้องใช้รถจริงๆนี่”


ยูริโอะกุมหัว ซุกหน้าจมลงไปในกระเป๋าเป้ “ นี่ฉันนั่งอยู่กับแม่ลูกอ่อนใกล้คลอดที่ขับรถไม่เป็นเหรอวะ!?!?!?”


“ เฮ้ แค่ลานใกล้ๆบ้านเอง ใช้รถก็สิบนาทีถึง นั่นไง” วิคเตอร์ยกมือออกจากพวงมาลัยข้างหนึ่ง(ยูริโอะแทบช็อคที่อีกฝ่ายปล่อยมือ) ชี้ไปที่หลังคาทรงเหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ในหลืบป่าไม้ อาคารภายนอกดูสะอาดสะอ้าน บันไดสูงถูกทาสีใหม่เป็นฟ้าขาวสลับขั้น ป้ายผ้าขนาดใหญ่คลุมเพิงของอาคารทั้งแถบมีแต่คำว่า ‘ยินดีด้วย ยูริ คัตสึกิ เป็นแชมป์แล้วนะ!! ขอบคุณวิคเตอร์!!’





ทั้งสองเดินเข้ามาในอาคาร โดยที่วิคเตอร์เดินขึ้นบันไดช้ากว่าเขาเล็กน้อย ยูริโอะยอมให้วิคเตอร์จับชายเสื้อด้านหลังและลากคนที่แก่กว่าไต่บันไดมาทีละขั้น อากาศข้างนอกร้อนจนเหงื่อไหลอีกรอบ เมื่อมาถึงด้านใน ยูริโอะก็เปิดกระเป๋าเป้ ดึงรองเท้าสเกตออกมาสวม วิคเตอร์นั่งมองอยู่ตรงข้าม ชุดคลุมท้องตัวยาวถูกคลุมด้วยเสื้อแขนยาว ผมยาวประบ่าสีเงินบังใบหน้าจนเจ้าของต้องทัดมันไว้กับหู


“ แล้วนายจะมาทำไม คนท้องห้ามสเกตไม่ใช่เหรอ?”


วิคเตอร์ตอบแค่ยักไหล่และลุกขึ้นเปิดประตูเข้าไปในลาน ยูริโอะที่รู้สึกเหมือนถูกเมินก็วิ่งตาม เสียงรองเท้าดังแก๊ก ระหว่างที่เดินได้ยินเสียงคนจ้อกแจ้ก มีเสียงเด็กแทรกเข้ามา และเสียงของยูโกะที่เขาจำได้ดี เขาเดาว่าด้านใน ยูโกะและแฝดๆน่าจะกำลังคุยกันอยู่ ถ้าจะมีเรื่องดีๆสักเรื่องที่มาญี่ปุ่นก็คงจะเป็นการที่เขาจะได้เจอพวกเขานั่นแหละ







เสียงรองเท้าสเกตดังตึงเสียงดังแทรกเข้ามา นี่ไม่ใช่เสียงที่ยูโกะหรือแม้แต่ทาเคชิจะสามารถทำได้ เสียงมีความคลีน แข็งแรง หนักแน่น เสียงของรองเท้าที่กระโดดและหล่นลงบนพื้นอย่างเฉียบคม แม่นยำ ยูริจิ๊ปากทันทีเมื่อรู้ว่าข้างในมีใครอยู่




ยูริ คัตสึกิทำทริปเปิ้ลลูปกลางลาน รอบตัวมีเสียงของเด็กและวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งมุงชายผมดำ



“ ยูริ!” วิคเตอร์ตะโกนเสียงดัง มือสองข้างชูขึ้นกลางอากาศ และนั่นทำให้ยูริหันมาหาคนรักด้วยแววตาที่เบิกกว้าง มองชาวรัสเซียสองคนอย่างแปลกใจ


“ วิทย่า! ยูริโอะ?!” ยูริไถลมาถึงขอบชิดกับวิคเตอร์ จับแขนคนรักที่ยื่นมาให้ วิคเตอร์ก้มหน้าลงหลับตาเมื่อยูริหอมแก้มเขาเบาๆ โอ้โห เขานี่แทบอยากจะหนีไปจากบรรยากาศชวนเลี่ยนนี่เลยทีเดียว จนกระทั่งวิคเตอร์ประคองใบหน้าของชายผมดำและกำลังจะดูดปากกัน(เขารู้ว่ามันเรียกว่าจูบ แต่ เฮ้ ใช้คำนี้ก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอกน่า)



“ เฮ้ย เด็กๆมองอยู่นะพวกแก!!”



ยูริเป็นฝ่ายถอยออกห่างจากวิคเตอร์ หน้าแดงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิคเตอร์อยู่ข้างๆหรือจากการซ้อม แต่เขาเดาว่าทั้งสองอย่าง “ ยูริโอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจัง!”



เขาถอยเมื่อยูริทำท่าจะกอด สุดท้ายยูริจึงได้แต่กอดอากาศ ชายผู้อายุมากกว่าไม่ได้รู้สึกเสียหน้าแต่อย่างใด อย่างกับชินกับการที่ยูริโอะทำตัวต่อต้านแบบนี้อย่างนั้นแหละ



ยูริเองก็เปลี่ยนไปไม่แพ้กับวิคเตอร์ อาจจะเปลี่ยนมากกว่าด้วยซ้ำ คงเพราะเจ้าตัวไม่ได้สวมแว่นตอนนี้ก็ได้ คัตสึด้งไม่ได้ไว้ทรงผมปรกหน้าตาดูมืดมนอีกแล้ว กลับกันผมด้านหน้าถูกเสยไปข้างหลังจนเห็นหน้าผากชัดเจน ผมตัดสั้นกุด ดวงตาสีน้ำตาลใสกว่าทุกทีน่าจะเป็นเพราะคอนแทคเลนส์ ร่างกายบึกบึนจนแทบจะบังตัวของยูริโอะได้



“ ย---ยูริ พลิเซตสกี้!!” เสียงตะโกนของเด็กจากด้านหลังของยูริ เมื่อชายหนุ่มกระเถิบไปข้างๆก็เห็นเด็กหนุ่มสาวซึ่งสูงไม่ถึงหน้าอกของยูริโอะด้วยซ้ำมองเขาด้วยแววตาปลาบปลื้ม บางคนรีบไถลไปหยิบมือถือของตัวเอง เขาจำเด็กสาวสามคนที่อยู่ในกลุ่มได้ เด็กๆของยูโกะนั่นเอง


ลุทซ์เกาะขอบลาน เขย่งรองเท้าสเกตขึ้นเพื่อมองเขา ตามด้วยแอคเซลกับลูป ทั้งสามประสานเสียงพร้อมกัน“ ยูริโอะ!! คิดถึง!”


ภาษาอังกฤษของพวกเธอถือว่าโอเคขึ้นมากทีเดียว ยูริโอะยีหัวเรียงคน “ เออ โตขึ้นเยอะเลยนี่หว่า”


“ พวกหนูหกขวบแล้วนะ! ได้ยูริช่วยสอนสเกตทุกวันเลย”




ยูริโอะกลอกตามองไปทางคนที่ถูกกล่าวถึง วิคเตอร์กำลังถูกยูริดุที่ขับรถมาทั้งที่ยังไม่คล่องและกำลังท้องอยู่ ถึงจะเป็นระยะทางใกล้ๆก็ตาม แต่ดูเหมือนวิคเตอร์จะฟังหูซ้ายทะลุหูขวาซะส่วนใหญ่ วิคเตอร์โบกมือทักทายเหล่านักเรียนของยูริที่ดีใจเมื่อเห็นวิคเตอร์ การเป็นโอเมก้าดึงดูดเด็กก็ส่วนหนึ่ง แต่เพราะวิคเตอร์เป็นคนดังด้วยที่ทำให้เด็กๆต่างตื่นเต้นที่จะได้เจอกับตำนานตัวเป็นๆ



ยูริให้นักเรียนเบรกสิบห้านาที และทั้งสองก็เข้าไปคุยในห้องเตรียมตัวนักกีฬาซึ่งรายล้อมไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายสำหรับวอร์มอัพ วิคเตอร์ดูเหมือนอยากจะเล่นกับพวกเด็กๆมากกว่า เจ้าตัวบ่นหงุงหงิงว่าโดนกักตัวอยู่แต่ในบ้านและคิดถึงลูกศิษย์มาก ทำให้เด็กๆมองยูริตาขวาง เก่งจริงๆเรื่องเอาใจเด็ก



ยูริกดเครื่องดื่มกระป๋องจะเครื่องขาย เสียงฟู่ดังเมื่อกระป๋องถูกเปิดออก


“ จะดีรึ? ให้วิคเตอร์อยู่คนเดียว เดี๋ยวก็เข้าไปสเกตหรอก” ยูริโอะว่า


“ ถึงเขาจะขับรถมา แต่ไม่หรอก...เรื่องนี้วิทย่าไม่อยากเสี่ยง” ยูรินั่งลงที่เก้าอี้ยาวเบาะฟ้า มองยูริโอะที่ยืนเอามือเข้ากางเกง“ นายล่ะ? ปีนี้ก็คงจะลงแข่งกรังด์ปรีซ์สินะ พยายามเข้าล่-”





เสียงของเขาขาดกลางทาง พร้อมกับเสียงกระป๋องตกพื้นดังแก๊ง ของเหลวสีน้ำตาลเข้มไหลออกจากกระป๋อง ยูริโอะกระชากคอเสื้อของเขาขึ้น ยูริรู้ว่าอีกฝ่ายใส่แรงให้เขาลุกขึ้น แต่มันก็แค่นั้น ตัวของยูริยังคงนั่งอยู่เช่นเดิม


“ ยูริโอะ?”


“ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ ทั้งที่แกเป็นคนดึงวิคเตอร์ออกจากวงการแท้ๆ แกจะเป็นแชมป์แค่ครั้งเดียวแล้วลาออกจากวงการอะไรก็ช่าง แต่แกไม่มีสิทธิ์พาวิคเตอร์ไปด้วย”




ยูริมองเด็กหนุ่มตาวาว ก่อนจะถอนหายใจ หลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก้มหน้าลง

“ ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน อาจจะคิดมากกับสิ่งที่นายพูดก็ได้” และยกมือแตะมือของยูริโอะที่กำเสื้อของเขาจนยับ “ ไม่มีใครบังคับใคร ยูริโอะ วิทย่าและฉัน เราเดินออกจากวงการด้วยกันเอง นายคงไม่ได้หวังให้วิทย่าสเกตจนตายกลางลานน้ำแข็งใช่มั้ยล่ะ? ทุกคนต่างก็มีขาลงทั้งนั้น”


ด้วยอะไรก็ตาม ยูริโอะรู้สึกว่าวิคเตอร์กับขาลงไม่ควรจะอยู่ในประโยคเดียวกันเลย “ งั้นก็น่าจะลงสวยๆหน่อยสิวะ ไปเป็นโค้ชให้นักกีฬารัสเซียสักคนหรืออะไรก็ว่าไป นายก็น่าจะรู้ตอนไปแข่งที่รัสเซียแล้วว่าทุกคนที่นั่นหวังให้วิคเตอร์สอนคนรัสเซีย ไม่ใช่คนแปลกหน้าชาวญี่ปุ่นอย่างแก”


“ น่าจะทำไม่ได้แล้วล่ะ เพราะวิทย่า--”


“ เออ เขาท้องลูกแกใช่มั้ย ฟัค!!” ยูริโอะปล่อยมือออก และนั่งลงที่เบาะตรงข้ามอย่างหัวเสีย “ ไอ้ฉันก็คิดมาตลอดว่ามันแตกต่างจากโอเมก้าทั่วไป ที่ไหนได้ พอเจอคู่แล้วก็หลงหัวปักหัวปำ ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งทุกคน”





ทิ้งฉัน





ยูริมองเด็กหนุ่มก้มหน้ามองเท้าตัวเอง เขาไม่ถนัดปลอบใจใครเพราะก่อนหน้าที่วิคเตอร์จะมาอยู่ด้วยเขาก็ผีเข้าผีออก ช่วยตัวเองไม่รอดเหมือนกัน เพิ่งเดินได้ด้วยขาตัวเองหลังจากที่เป็นแชมป์เอง วิคเตอร์คือที่พึ่งทางใจของเขามาตลอด ในเวลาแบบนี้ต่างหาก ที่ความร่าเริงสุดเหวี่ยงของวิคเตอร์จะช่วยกลบอารมณ์คุกกรุ่นได้ เมื่อบรรยากาศเงียบสงัดเริ่มรุกล้ำคนทั้งคู่ ยูริก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน



“ ก--กินคัตสึด้งรึยัง?”


ไม่มีคำตอบ


“ ลองไปแช่ออนเซ็นกันมั้ย เหมือนตอนปีที่แล้วที่เราแช่กันสามคน ที่บ้านเพิ่งขยายเพิ่มอีกบ่อหนึ่งนะ”


“ ปลอบไม่เป็นก็อย่าปลอบ หมู” ยูริได้ยินก็สูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กชายตอบกลับ พยายามข่มอารมณ์ตัวเองก่อนจะนั่งเงียบ “ สิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นได้ มีแค่พาวิคเตอร์กลับรัสเซียเท่านั้น”




อะไรบางอย่างในตัวยูริขาดผึง มันไม่ใช่ความโกรธ เขาไม่เคยโกรธในสิ่งที่ยูริโอะพูด แต่ความรู้สึกตอนนี้ที่ค่อยๆถาโถมเข้ามาในอก มันเรียกว่า….เหลืออด รึเปล่านะ? เขาก็ได้ยินยูริโอะพูดประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตั้งแต่ปีที่แล้ว “ โอเค ยูริโอะ นายก็รู้อยู่ก่อนแล้วจากรูปในอินสตาแกรมว่าวิทย่าท้อง นายไม่มีทางพาเขาไปไหนได้อีกแล้ว งั้นนายจะมาที่นี่ทำไม”



ยูริโอะอ้าปากกำลังจะเถียง แต่ก็หุบลงและขยี้ผมตัวเองจนเส้นผมสีทองสดสวยยุ่งไปหมด สุดท้ายก็มองเขาตากร้าว “ จะมาสเกต”



“ ห๊ะ?”



ไม่ทันได้คำตอบยูริโอะก็เด้งตัวลุกจากเบาะนั่ง พุ่งออกไปข้างนอก มุ่งไปที่ลานสเกต ราวกับเห็นเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่กำลังจะเขมือบอีกฝ่ายงั้นแหละ ยูริได้แต่นั่งหน้าเอ๋อ เสียงกระป๋องกาแฟเคลื่อนกระทบขาเก้าอี้ เขาจะต้องถูกยูโกะสวดยับเรื่องที่ทำน้ำหกแน่ ไม่ๆ ไม่ต้องรอยูโกะมาหรอก แค่แฝดสามก็พอ





------------





“ คุณว่าเขามาที่นี่ทำไม?” ยูริถาม



วิคเตอร์หันมามองคนรักที่ยังยืนในลาน มือสองข้างโอบรอบคอของยูริ ทั้งคู่กำลังมองเหล่านักเรียนของตัวเองที่แล่นไปตามทางน้ำแข็งโดยมียูริโอะคอยเฝ้าตามหลัง เขาแน่ใจว่ายูริโอะไม่ได้เป็นคนที่รักเด็กขนาดนั้น ที่จู่ๆเสนอตัวไปสอนคงอยากจะหนีจากยูริและวิคเตอร์มากกว่า



“ สำคัญด้วยรึ? ยูริโอะอาจจะแค่คิดถึงที่นี่ก็เลยมาก็ได้” วิคเตอร์ถามกลับ แต่เขาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปได้แค่ไหน และยูริเหมือนจะรู้ดีเช่นกัน “ ที่แน่ๆไม่ได้มาเพื่อทักทายโชริ”



ยูริยักไหล่ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเมื่อเห็นวิคเตอร์ทำหน้างอ จนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มสักฟอด ซึ่งวิคเตอร์ก็ยื่นหน้ามาให้หอมแต่โดยดี แถมยังยื่นปากมาให้อีกด้วย ยูริจูบผ่านเบาๆ “ ผมก็ไม่คิดว่าเป็นสองข้อนั้นเลย”



“ อ่าฮะ เหมือนกัน” วิคเตอร์ยกนิ้วชี้จรดปากอวบอิ่ม เป็นกิริยาที่ยูริมองว่างดงามหยดย้อย น่ารัก น่าแตะต้อง และทำให้น่าจูบยิ่งกว่าเดิม เขาจ้องนานจนวิคเตอร์สงสัย “ อะไรรึ?”



“ เปล่า ก็แค่….คุณ...ดูเซ็กซี่ดีน่ะ”


วิคเตอร์ยิ้มร่า “ ฮะฮะ ตอนท้องเนี่ยนะ?”


“ โดยเฉพาะตอนท้องเนี่ยแหละ”



วิคเตอร์แทบอยากจะมุดหลบไปด้านหลังขอบลานหรือไม่ก็วิ่งออกจากลานไปเลย แต่ก็รู้ว่าสายตาจริงจังของยูริเวลาพูดชมนั้นตรึงเขาไว้อยู่กับที่ ทำให้วิคเตอร์ขยับไปไหนไม่ได้ เขาต้องมนตร์ของเบต้าคนนี้อย่างจัง ทั้งที่ในความเป็นจริงยูริควรจะหลงสเน่ห์ของโอเมก้าอย่างเขา แต่ในตอนนี้….ทั้งคู่กลับหลงใหลในกันและกัน


เสียงกระแอมดังขึ้น จนยูริที่เอามือโอบเอววิคเตอร์ข้ามรั้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบถึงกับสะดุ้งและดึงมือกลับ ส่วนวิคเตอร์ได้แต่ทำหน้าเสียดาย ด้านหลังยูริมียูริโอะยืนเท้าเอวมองทั้งสองตาขวาง จิ๊ปากเสียงดังระดับที่ว่าจงใจให้ได้ยินกันเห็นๆ ยูริหัวเราะเสียงแห้งๆเกาท้ายทอยตัวเอง


หลังคลาสเลิกพวกเขาทั้งสามขับรถกลับ ยูริเป็นคนขับ วิคเตอร์นั่งข้างส่วนยูริมองกระจกจากด้านหลัง ทั้งสามอยู่ในความเงียบ โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานก็ถึงบ้าน มาริกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างหน้า เธอโบกมือให้ยูริโอะด้วยท่าทางดี๊ด๊า




“ เด็กๆเป็นไงมั่งยูริโอะ” วิคเตอร์ถามหลังจากที่ทั้งหมดเข้ามาในบ้าน ยูริโอะเกือบจะปลีกตัวได้แล้วเชียวถ้าวิคเตอร์ไม่ดึงเขาไว้ จะกระชากออกก็ทำได้แหละแต่ยูริโอะรู้ว่าเขาไม่ควรทำอะไรกับคนท้อง และเหมือนวิคเตอร์จะรู้ด้วยว่าคนท้องทำอะไรก็ได้ เจ้าตัวก้มลง เส้นผมสีขาวถูแก้มเขาไปมาอย่างออดอ้อน แต่เดิมวิคเตอร์คนเก่าก็ชอบอ้อนคนโดยอาศัยใบหน้างดงามและกลิ่นของโอเมก้าอยู่แล้ว แต่ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้



“ ท่าทางคัตสึด้งจะเอาใจนายตอนท้องน่าดูสินะ” ยูริโอะเหน็บ


“ เยส ยูริดูแลฉันดีมากเลยล่ะ” วิคเตอร์ว่าพร้อมกับดึงเสื้อของยูริโอะขึ้นจากศีรษะ เด็กหนุ่มโวยวายทันทีที่ถูกถอดเสื้อ


“ วิคเตอร์!!”


“ ไปอาบน้ำกันเถอะ” พร้อมจับเสื้อตัวเองและกำลังจะถอดออก แต่ยูริโอะก็ขัดขึ้น โบกมือโบกไม้ไปมา หน้าแดงก่ำ


“ เดี๋ยว!! หยุดโว้ยหยุด!! นายจะอาบกับฉันเหรอ!?”


“ หืมม์?? แน่นอน”


“ ไม่เข้าใจใช่มั้ย? ฉันใกล้จะกลายเป็นอัลฟ่าเต็มตัวนะ!! ตอนนี้กลิ่นของนายที่ฉันรับรู้ได้ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะก็---”




วิคเตอร์ยิ้มบาง มองเขา รอยยิ้มของวิคเตอร์ไม่เคยทำให้ยูริโอะสงบลงเลย กลับกันมันยิ่งทำให้ความโกรธเคืองปะทุมากขึ้น “ นายไม่ทำหรอกน่า” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นจะจับหัวเขา แต่ยูริโอะปัดออกทันที



“ เลิกคิดว่าฉันจะเป็นเด็กตลอดสักที ยิ้มได้ยิ้มดีนะนายน่ะ ไม่รู้หรือไงว่านี่มันเรื่องใหญ่แค่ไหน นายกำลังจะไปอาบน้ำกับอัลฟ่าคนอื่นที่ไม่ใช่คู่ของนายนะ”


“ นายไม่ใช่คนอื่น ยูริโอะ” เสียงของวิคเตอร์จริงจังมากขึ้น เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่หายไป “ นายเคยเป็นเพื่อนร่วมลานของฉัน เราโตมาเพราะยาคอบเลี้ยงดูด้วยกัน และฉันก็เคยเทรนด์นาย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กังวลเรื่องที่จะคุมตัวเองไม่ได้ล่ะ? แต่ฉันไม่สน นายคือลูกแมวที่ขู่ฟ่อๆเสมอสำหรับฉัน”



ยูริโอะจิ๊ปากกับการเปรียบเทียบของวิคเตอร์ นอกจากโอตาเบคแล้ว ไม่มีใครเลยใช่มั้ยที่จะมองเขาสมชายชาตรีสักคน “ นี่โง่ หรือบื้อ หรือไม่รู้ตัวกันแน่ว่าตัวนายส่งกลิ่นออกมาแค่ไหน นายอยู่กับเบต้ามาตลอดจนลืมระงับกลิ่นตัวเองแล้วใช่มั้ย”



“ ฉันว่าตัวเองไม่ได้โง่นะ แค่เชื่อใจนาย” หลังจากนั้น วิคเตอร์ก็ถอดชุดทันทีโดยที่ยูริโอะไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อเห็นหน้าท้องสีนวลกลมโตเต็มตา วิคเตอร์คนเดิมที่ทรวดทรงมัดกล้ามสมบูรณ์แบบนั้นเห็นจนชินชาแล้วก็จริง แต่วิคเตอร์เวอร์ชั่นท้องใกล้คลอดนี้ไม่คุ้นตาคุ้นจมูกเลย เหมือนวิคเตอร์ได้เกิดใหม่ เหมือนไม่ใช่คนเดิม




และนั่นทำให้เขาเสียใจ ผิดหวัง เลื่อนลอย เขาที่เข้าใจอย่างฝังหัวว่าวิคเตอร์แตกต่างจากโอเมก้าคนอื่น




การอาบน้ำกับวิคเตอร์ไม่ได้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไร ยูริโอะเองก็เหนื่อยจากการเดินทาง และยูริก็เข้ามาอาบด้วยกันหลังจากที่ตัวเองสะสางานที่บ้านเรียบร้อย ยูริโอะเขม่นคู่รักที่เมื่อเจอหน้ากันก็พลอดรักซะราวกับห่างกันไปสามปี ยูริพูดกับท้องโตของวิคเตอร์ แถมยังโอบและจูบอีกต่างหาก ก่อนจะบอกให้วิคเตอร์นั่งบนขอบและแช่เท้ากับมือในอ่างไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น ยูรินั่งนวดเท้าให้คนรักบนพื้นหิน





ทุกอย่างที่เป็นอยู่แบบนี้ มันสำคัญกว่าการได้เป็นแชมป์อีกหรือ วิคเตอร์


ทำไมถึงทิ้งทั้งโลกที่รอคอยการกลับมาของนาย เพียงเพื่อที่จะได้อยู่กับผู้ชายคนหนึ่งล่ะ


ยูริ...คัตสึด้งเองก็เคยเป็นแชมป์กรังด์ปรีซ์ครั้งหนึ่ง เส้นทางในอาชีพนักสเกตกำลังสดใสรุ่งโรจน์ แต่ก็เลือกที่จะรีไทร์ พอกันจริงๆคู่นี้






----------------------





“ ลดขาลง หายใจเข้าลึกๆ” ยูริโอะสั่งเด็กหญิงที่จับขอบลาน พยายามฉีกขาให้สูงที่สุดจนสมดุลย์ของเธอเริ่มสั่น ร่างกายเล็กๆเทียบเท่าตุ๊กตาหมีประดับห้างนั้นเริ่มงอ ยูริโอะรู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้กำลังเจ็บและฝืนที่จะฉีกขาให้ได้มากที่สุด เธอเริ่มสะอื้น


“ เฮ้ๆ เธอ---”


“ เธอชื่อจิโยะจัง” ยูริบอกจากข้างหลังของเขา ยูริโอะชักสีหน้าที่ต้องให้ยูริช่วยเหลือ แต่ก็หันไปสนใจเด็กน้อยทันที


“ จิโยะจัง ไม่ต้องยืดแล้ว ฝืนไปก็ไม่ดีต่อตัวเธอนะ” เขาพยายามพูดญี่ปุ่นคำอังกฤษคำ และโล่งอกที่เธอยิ้มให้เขา


“ แต่ว่าหนูอยากเล่นสเกตเก่งเร็วๆนี่”


“ เธอยังมีเวลาอีกหลายปี ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็ได้” เขาปลอบและชี้มาทางตัวเอง “ ฉันเองก็เริ่มสเกตตั้งแต่ตอนสิบขวบ คนอื่นๆเขาเริ่มกันตั้งแต่หกขวบแล้ว”


จิโยะวางขาสองข้างลงและมองยูริโอะตาลุกวาว เช่นเดียวกับเด็กคนอื่น “ จริงหรือ?? แต่ยูริโอะเก่งมากๆเลยนะ หนูก็อยากเป็นเหมือนยูริโอะบ้าง”


“ ไม่ต้องรีบโต ยัยเด็กแสบ” มือวางลงบนศีรษะที่มัดเปียของจิโยะ เขาเข้าใจความรู้สึกของคนที่พยายามจะโตเพื่อไปให้ถึงฝั่งฝันดี เพราะเขาก็เคยเป็นแบบจิโยะเหมือนกัน “ สเกตไม่หนีเธอไปไหนหรอก”





คำพูดนี้ สะกิดใจคนพูดเข้าอย่างจัง เมื่อมองจิโยะที่กลับมาร่าเริงและเริ่มออกสเกตไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเธอ ยูริโอะเริ่มใคร่ครวญคำพูดนี้ของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้พูดสิ่งนี้ออกมา สเกตไม่หนีเราไปไหน ใช่ แต่ทำไมในเวลานี้เขาถึงได้รู้สึกกลวงเปล่าขนาดนี้ เพราะไม่มีวิคเตอร์อีกแล้วงั้นรึ เพราะปู่ของเขาเริ่มมีกินมีใช้จากรายได้ที่เขาหาได้แล้วงั้นรึ


“ เด็กๆชอบนายมากเลยนะ” ยูโกะว่า “ ยูริน่ะ ถ้าวันไหนวิคเตอร์ไม่มาด้วยจะรับมือเด็กทุกคนลำบากมากเลยล่ะ เขาน่ะยังถูกเด็กแกล้งเลย”


“ งั้นทำไมหมอนั่นถึงมาเป็นอาจารย์สอนสเกตแบบนี้ล่ะ?” ยูริโอะถาม


“ อืม...คงเพราะอยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และใกล้บ้านด้วยล่ะมั้ง? อีกอย่าง...ตั้งแต่วิคเตอร์อยู่ที่นี่และยูริเป็นแชป์ ก็มีคนมาเล่นสเกตมากขึ้น มาเรียนมากขึ้น ยูริน่ะไม่มีทีท่าอยากจะกลับไปแข่งเลย” ยูโกะยื่นตัวออกมาจากลาน มองเขาด้วยแววตารู้ดี “ เหงาเหรอ? ที่ทั้งสองไม่ลงแข่งไปกับนาย”

“ ไม่มีทาง” ยูริโอะเถียง แต่เสียงไม่หนักแน่นเท่าที่ตั้งใจจะให้เป็น “ ฉันแค่--”


“ แค่?”


เขาสะบัดหัวและปัดมือไปทางยูโกะเป็นเชิงไล่ “ ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย”


“ เฮ้อ นายนี่ดื้อกว่าแอคเซลอีก”




----------------





ยูริโอะเหมือนเด็กที่กำลังเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และตอนนี้กำลังหลงทางอยู่ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ วิคเตอร์บอกเขาก่อนนอนว่ายูริโอะกำลังหลงทาง เหมือนไม่มีจุดหมายหรือมีแต่ก็คลุมเครือ วิคเตอร์เสริมต่อว่าเด็กชายยึดตัววิคเตอร์เป็นเส้นชัยมากจนเกินไป เมื่อไม่เห็นวิคเตอร์บนสนามแข่งอีกจึงรู้สึกเคว้งคว้าง




แสดงว่าที่ยูริโอะเป็นแบบนี้ก็เพราะพวกเขาทั้งคู่งั้นรึ?




ยูรินึกในใจพลางจ้องมองเพดานไม้ ภายในห้องมืดสนิทแต่ยังมีแสงที่ตอนกลางคืนที่เล็ดลอดจากผ้าม่าน มันเป็นแสงสีน้ำเงินสว่างจ้าคงเพราะคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มเดือนในช่วงหน้าร้อน ยูริโอะนอนในห้องที่เต็มไปด้วยของใช้ของโชริเพราะไม่มีห้องอื่นว่าง ส่วนเขากับวิคเตอร์นอนด้วยกัน ทั้งคู่อุตส่าห์ชวนยูริโอะให้นอนในห้องด้วยกันแล้วนะ ชวนทั้งๆที่รู้คำตอบนั่นแหละ



เขาเปลี่ยนท่านอนตะแคงและหันไปทางคนรักซึ่งนอนฝั่งริมหน้าต่างด้านใน จมูกฝังลงในต้นคอของคนที่สูงกว่า คราวนี้วิคเตอร์ใช้สบู่กลิ่นลาเวนเดอร์ซึ่งเป็นกลิ่นใหม่ที่เพิ่งถูกนำมาใช้ในออนเซ็น ยูริสูดมันเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหอมเกินไปนิดจนเกือบๆจะฉุน แต่สำหรับเขา อะไรๆก็หอมไปหมดนั่นแหละถ้าเป็นวิคเตอร์ และเขาไม่ได้พูดถึงกลิ่นของโอเมก้านะ



มือล้วงไปใต้หมอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คเวลา นิ่วหน้าเมื่อพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสี่แล้ว อีกชั่วโมงเขาจะต้องลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดออกวิ่ง แต่นี่คือช่วงเวลาที่ตัดสินใจลำบากที่สุดในทุกๆวัน เขาไม่อยากห่างกายจากคนรัก คนที่เขาขโมยมาจากคนทั้งโลก คนที่เป็นทั้งอดีต ปัจจุบัน และกำลังจะสร้างอนาคตด้วยกัน



แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง คนที่เขาใฝ่หา เฝ้าฝัน อยู่ภายในอ้อมกอดของเขา วิคเตอร์หลับสนิท หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะเรียบ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังเกร็งๆอยู่บ้างเวลาที่จะแตะต้องวิคเตอร์ การสัมผัสปกตินั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ในเวลาที่พวกเขาเกิดความต้องการ ยูริจะประหม่าจนถึงขั้นถอยหนี แม้จะท้องแต่วิคเตอร์ก็ยังอยากมีเซ็กซ์อยู่สม่ำเสมอแม้จะไม่มีฮีทก็ตาม และเขายอมรับว่าค่อนข้างกลัวที่จะมีเซ็กซ์กับคนท้อง เขากลัวสิ่งใหม่ๆทั้งหมด ทั้งความจริงที่ว่าพวกเขากำลังจะมีลูกกัน อีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น แค่คิดก็อยากจะกระโดดลงจากเตียงเต้นเบรคแดนซ์สักรอบแล้ว พระเจ้า เขากับวิคเตอร์กำลังจะมีลูกกัน! โอ้ พระเจ้า!!




“ ยูริ พูดอะไรรึเปล่า?”




เสียงนุ่มดังขึ้นก่อนที่วิคเตอร์จะหันหน้ามาหาเขาช้าๆ ร่างกายที่แนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ท้องโตเข้ามา ยูริจึงต้องกระเถิบออกห่างเล็กน้อย ไม่กล้าแตะต้องตัวอีกฝ่ายราวกับวิคเตอร์เป็นไข่ในหิน จนกระทั่งวิคเตอร์ยื่นมือมาโอบแก้มเขา มือเย็นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา




“ เปล่า แค่--” เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าสว่างของคนรักสะท้อนแสงเป็นประกายในความมืด เหมือโอเอซิสกลางทะเลาทราย หรือดวงดาวที่ส่องแสงในเวลากลางคืน “ แค่คิดว่า ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกัน ถ้าโชริเกิด”




“ คงพอๆกับตอนที่ฉันมาหานายที่นี่วันแรกล่ะมั้ง?”


“ ไม่อ่ะ ตอนวิทย่ามาที่นี่ครั้งแรกเป็นอะไรที่ผมตกใจที่สุดแล้ว”


เสียงหัวเราะของวิคเตอร์ดังขึ้นพร้อมกับไหล่ที่สั่นเล็กน้อย ก่อนจะจ้องตาเขา ปลายจมูกของทั้งคู่ชนกัน



“ รู้มั้ยยูริ? ความจริงฉันอยากให้นายทำให้ฉันท้องตั้งแต่เดือนแรกที่ฉันอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ”


ทุกครั้งที่วิคเตอร์เริ่มพูดถึงอดีต เขาจะอดหน้าแดงไม่ได้ วิคเตอร์เล่าราวกับว่าเขาเป็นคนสำคัญที่วิคเตอร์มอบหัวใจให้ วิคเตอร์พูดราวกับว่าเขาคือเจ้าชายที่จุติมาในร่างลูกหมู แข็งแกร่งและอ่อนโยน หล่อเหลาแต่ก็มีมุมน่ารัก บางครั้ง เขาก็อดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่าทำอะไรลงไป ถึงได้นางฟ้าน้ำแข็งมาครอบครอง



“ อยากทำอะไรสนุกๆมั้ย?”


โอ้ วิคเตอร์อยากจะเล่นอะไรแผลงๆอีกแล้ว กลางดึกเนี่ยนะ แต่เขาก็ทำอะไรแบบนี้ตอนท้องอยู่บ่อยๆจนยูริเริ่มชิน “ ผมสงสัยจังว่าคำว่าสนุกของคุณคืออะไร?”


“ ลองทายสิ”


“ ครั้งสุดท้ายที่คุณเล่นเกมนี้ ผมจำได้ว่าไม่เคยทายถูกเลย”


“ ไม่เอาน่า ใบ้ให้ละกันว่าเกี่ยวกับผมฉัน”




ยูริลูบเส้นผมสีขาวอย่างลืมตัว มันยาวมาถึงคอระหง นุ่มราวกับเส้นไหม สวยงามราวกับอีกฝ่ายคือนางฟ้าน้ำแข็งที่ผุดขึ้นมาจากใต้โลกเพื่อเป็นของเขา “ คุณอยากย้อมสีผม? ตัดผม? ดัดลอน?”


“ เอาทั้งสามอย่างเลย”


“ ไม่ได้”


“ awww” วิคเตอร์แกล้งทำเสียงออดอ้อน ซึ่งยูริที่คิดว่าตัวเองเก่งพอจะมีภูมิต้านทานสีหน้าแบบนี้แล้วก็ยังอดใจเต้นรัวไม่ได้


“ จนกว่าจะคลอดคุณห้ามแตะพวกสารเคมีเด็ดขาดเลยนะ วิทย่า”


“ งั้นตัดผม” นี่ไม่ใช่ประโยคคำถาม และวิคเตอร์ไม่รอคำตอบ ร่างเพรียวสูงลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมจนข้ามตัวยูริ แต่ยูริลุกขึ้นขวางทัน


“ เดี๋ยว! ตอนนี้เลยรึ? ตีสี่เองนะวิทย่า”


วิคเตอร์มุดใต้ข้อศอกออกจากการกุมขัง และดึงมือยูริให้เดินตาม วิคเตอร์เปิดประตูและเคาะห้องของโชริซึ่งยูริโอะหลับอยู่ เคาะเสียงดังทีเดียว


“ ยูริโอะ!! ยู! ริ! โอะ! ตื่นมาตัดผมกันเถอะ!!”




วิคเตอร์เคาะประตูเป็นจังหวะเพลงเกมมาริโอ้ และกำลังจะเริ่มเข้าท่อนฮุคถ้ายูริโอะไม่กระชากประตูออก สีหน้ายุ่ง มึนตึง ขมวดขึ้ง เขาเกาหัวจนผมที่ยุ่งอยู่แล้วยิ่งไม่เป็นทรง “ อะไรของพวกนา--!!!” ยูริโอะถูกวิคเตอร์ลากแขนเดินไปตามทาง จนถึงห้องน้ำซึ่งก็คือสุดทางของชั้นนั้น สองยูริงัวเงียหน้ากระจกในขณะที่วิคเตอร์ยัดแว่นตากับกรรไกรใส่มือสามี



“ วิทย่า นานๆทีก็จะเป็นแบบนี้น่ะ” ยูริอธิบายให้เด็กหนุ่ม


“ แบบไหน? ตื่นมาตีสี่เพื่อตัดผมเนี่ยนะ??”


ยูริยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้กับเสียงโอดครวญของยูริโอะ หัวเราะในลำคอ “ อะฮะฮะ ประมาณนั้น... ช่วงแรกๆที่ท้องเป็นถี่กว่านี้อีก”


วิคเตอร์นั่งอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ รอให้ยูริตัดผมให้เขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่ยูริยืนเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูก เช่นเดียวกับยูริโอะ ทั้งสองจ้องเส้นผมสีเงินบริสุทธิ์สวยงามที่ยาวเลยบ่าอย่างลังเล โดยเฉพาะยูริที่ถือกรรไกร


“ ไปที่ร้านตัดผมกันมั้ยวิทย่า”


“ ไม่ จะให้ยูริตัด”


“ แน่ใจนะ? ถึงผมจะถามตลอดทุกครั้งที่เราจะตัดกันก็เถอะ” ยูริหาวหวอด และมองผมวิคเตอร์ด้วยความเสียดาย  ยื่นกรรไกรไปที่ยูริโอะ “ นายตัดเป็นมั้ย?”


“ ไม่ แล้วฉันเกี่ยวอะไรทำไมต้องตื่นมากับพวกนายเนี่ย?”


“ ยูริโอะจะตัดผมด้วยล่ะ” วิคเตอร์ว่า คราวนี้ยูริโอะส่ายหัวทันที วิคเตอร์ที่มองทั้งสองผ่านเงาสะท้อนกระจกก็ทำหน้าคิ้วตก ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปาก “ นายควรตัดนะ ร่างกายนายเริ่มเปลี่ยนแล้ว”


“ ไม่ และถ้าฉันจะต้องตัด ก็ต้องไม่ใช่ฝีมือของเจ้าคัตสึด้ง”


วิคเตอร์ชี้ไปที่ตัวเอง “ งั้นฉันตัดให้เอง”


“ ไม่เด็ดขาด! นายคิดว่านายเก่งทุกเรื่องงั้นเหรอ! เดี๋ยวก็ต้องลงแข่งแล้วถ้าทำผมฉันแหว่งจะเอายังไงวะ!?”


“ มันถึงเรียกว่า การค้นหาแรงบันดาลใจใหม่ๆยังไงล่ะ” วิคเตอร์จับข้อมือของยูริไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหน ถ้าหนีก็ต้องจัดการยูริโอะก่อน “ ยูริ มาช่วยกันหน่อย”





ทั้งคู่จับยูริโอะไว้กับเก้าอี้ โดยที่คนตัวเล็กยังโวยวายไม่หยุด ยูริดันไหล่เด็กหนุ่มให้นั่งติดเก้าอี้ และแรงของหมูที่ไม่หมูแต่เป็นหมีของยูริส่งผลให้ยูริดิ้นไม่หลุด ได้ยินเสียงดังฉับ ยูริโอะถึงได้นิ่ง มองผ่านไหล่ตัวเองไปข้างหลัง ผมสีทองร่วงตกพื้น


“ แก….ตาย….ตาย….ฉันจะฝังแกลงดินแน่ วิคเตอร์”


“ แค่เล็มๆปลายเองน่ะ อย่าเว่อร์” วิคเตอร์เถียง และลงมือตัดอีก


“ ตัดขึ้นมาสองนิ้วเค้าไม่เรียกว่าเล็มโว้ย!!”


เสียงฉับๆดังสลับกับเสียงบ่นพึมพำของยูริโอะ เมื่อทำใจได้ว่ายังไงก็หลุดไม่พ้นก็ยอมให้ตัดแต่โดยดี ภาวนาว่าจะมีผีช่างตัดผมสักตัวสิงวิคเตอร์อยู่ตอนนี้


“ การเปลี่ยนตัวเองมันไม่แย่เท่าไหร่หรอก ยูริโอะ” วิคเตอร์ว่า “ นายไม่ใช่คนที่เดินตามหลังฉันอีกแล้ว”


“ ฉันด้วย” ยูริซึ่งกดไหล่เขาไว้ยื่นหน้ามาคุยกับยูริโอะ “ นายเป็นแรงผลักดันกับคนอื่นแล้วนะ ยูริโอะ”





ภาพของจิโยะที่มองเขาราวกับเขาเป็นฮีโร่ของเธอฉายวาบเข้ามาในหัว บทบาทใหม่ที่เขาไม่เคยเป็น และไม่คุ้นเคย การเป็นเป้าหมายให้คนอื่นไล่ตาม การเป็นที่หนึ่ง การที่จะต้องออกจากเงาของวิคเตอร์ เขาคิดว่าตัวเองพยายามไล่ตามวิคเตอร์มาตลอดและสุดท้าย วิคเตอร์กลับหลุดออกนอกเส้นทางเพื่อไปกับยูริ


แต่ความจริงแล้ว เขานำหน้าวิคเตอร์มาตั้งนานแล้วต่างหาก นำโดยที่ทั้งยูริและวิคเตอร์คอยผลักเขาจากข้างหลัง สนับสนุน และช่วยเหลือเขา แต่ยูริโอะกลับมองข้ามความหวังดีนั้นและพยายามดึงวิคเตอร์กลับสู่สนามแข่ง เพราะมันคือความต้องการของเขามาตลอด...การที่ได้สู้กับวิคเตอร์บนลานน้ำแข็ง



“ ฉันมองนายสเกตอากาเปรอบไฟนอล และก็คิดว่านายเหมือนฉัน เหมือนจนเกินไป หัวนายว่างเปล่าเลยใช่มั้ย ตอนที่สเกต” วิคเตอร์วางกรรไกรและหวีผมของเขาเพื่อจัดทรง มันยังปัดข้างได้ตามเดิม แต่สั้นคล้ายกับทรงของคัตสึด้ง “ นายจะเป็นเหมือนฉัน ฉันที่ไม่ได้ควบคุมสเกต แต่สเกตต่างหากที่ควบคุมฉัน นายจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ...พอๆกับที่ว่างเปล่า”


“ ถ้าฉันเหมือนนายมากขนาดนั้น มันก็เป็นเรื่องดีน่ะสิ” ยูริโอะกล่าว


“ อย่าเป็นเหมือนฉัน”


หากยูริโอะใจเย็นลงสักนิด หรือพยายามใคร่ครวญตรึกตรองความหมายลึกๆที่ซ่อนของคำพูดนี้ เขาจะได้รู้ว่า นี่คือคำสอนสุดท้ายของวิคเตอร์ คำสอนของคนที่เขามองว่าเป็นฮีโร่ เป็นแรงบันดาลใจของเขา เขาที่เดินทางมาไกลจนในที่สุดก็นำหน้าวิคเตอร์ได้ เพื่อที่สุดท้ายจะได้พบว่าคนตรงหน้าบอกเขาว่าอย่าเป็นเหมือนเขา….เนี่ยรึ? นี่น่ะรึ สิ่งที่วิคเตอร์บอกเขา





ยูริโอะลุกขึ้นยืนพรวด มองคนสองคนด้วยแววตาที่ขุ่นมัว ชี้หน้าวิคเตอร์ “ ไม่เหมือนหรอก ฉันจะไม่ลงเอยแบบนายที่ถูกโลกลืมแบบนี้ จะเป็นที่หนึ่งตลอดกาล จะไม่หนีไปเหมือนนาย”


วิคเตอร์ยักไหล่ ควงกรรไกรและหวี หมุนมันไปมา แหวนสีทองสะท้อนจนยูริโอะรำคาญตา “ เมื่อนายไปถึงจุดจุดหนึ่งก็จะรู้เอง ว่าสุดท้ายของแบบนั้นไม่มีค่าอะไรเลย”


“ อาจจะ แต่ก่อนจะถึงจุดนั้น ฉันจะสร้างประวัติศาสตร์ของฉันเอง” แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำไป ทิ้งให้ยูริมองสองคนสลับไปมา วิคเตอร์แม้จะยิ้มอยู่แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ฝืนๆ เขาอยู่กับวิคเตอร์มานานจนแยกออกแล้วว่ายิ้มนี้เป็นยิ้มแบบไหน ยูริเขยิบเข้าใกล้ ดันตัวของวิคเตอร์ให้นั่งลงบนเก้าอี้ ทั้งสองมองภาพสะท้อนในกระจก





“ มาตัดผมคุณกันเถอะ”


ทั้งที่เพียงแค่เมื่อกี่นาทีที่ผ่านมาเมื่อกี้ เขาเพิ่งปฏิเสธที่จะตัดให้อยู่แท้ๆ

นิ้วยาวคีบเส้นผมสีเงิน ยูริมองเส้นผมเหล่านี้เพียงครู่เดียว ก่อนจะค่อยๆลากกรรไกรผ่าน เสียงฉับดังขึ้นในห้องเล็กๆ เส้นสีเงินร่วงกราวลงพื้น อากาศร้อนตอนกลางคืนทำให้ผิวหนังชื้นไปด้วยเหงื่อ วิคเตอร์เองก็คงจะรำคาญผมตัวเองที่ยาวขึ้นทุกวันๆ ยิ่งตั้งท้องอยู่ด้วย


“ ฉันแปลกใจนะ...ที่ตัวเองพอจะเดาคำตอบของยูริโอะได้อยู่” ภาพสะท้อนในกระจกคือวิคเตอร์ที่ก้มมองท้องตัวเอง “ ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน ก็คงจะตอบแบบนี้เหมือนกัน”


“ คุณเอาเขาไปเทียบกับชีวิตวัยเด็กของคุณมากไปหน่อยนะ” ยูริว่า หยิบหวีมาหวีผมเพื่อเปลี่ยนแสกข้างหน้า นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นวิคเตอร์ที่ผมด้านหน้าเท่ากันแบบนี้ เหมือนเป็นหน้าม้าเอียงนิดๆ ซึ่งก็ดูงดงามไปอีกแบบ “ เขาอาจจะไม่โตขึ้นไปเป็นอย่างคุณก็ได้ ยูริโอะน่ะแข็งแกร่งมาก มากกว่าคุณและผม”


“ ใช่ ก็หวังว่าเขาจะรู้ตัว”




ขอแค่ยูริโอะไม่เสียทุกอย่างไปเหมือนวิคเตอร์ ไม่ทิ้งชีวิตและความรักเพียงเพื่อได้มาทั้งชื่อเสียงและรางวัล


นึกแล้วก็เจ็บปวด ตั้งแต่ยูริโอะทำลายสถิติของเขาในการแข่งที่สเปน ตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ว่าวิคเตอร์จะยิ้มให้กับยูริโอะ เล่นตลก ดูแล เฮฮายังไงต่อหน้ายูริโอะ ในใจก็เจ็บปวดเหมือนมีมีดมากรีดเพื่อเปิดแผลเก่าที่ได้รับการสมานโดยยูริ แผลที่เขาได้มาเพื่อทิ้งชีวิตและความรัก เสียสละมันเพื่อให้ได้มาซึ่งจุดสูงสุด ยูริโอะคือกระจกส่องชีวิตของเขา




“ เสร็จแล้ว”


วิคเตอร์ยิ้มและเอียงคอเมื่อเห็นผลงานของยูริ มันเบี้ยวและด้านข้างก็ไม่เท่ากัน อีกทั้งปลายยังกระดกนิดๆ แต่วิคเตอร์ก็ยังชอบให้ยูริตัดผมให้เขาเสมอ


“ ถามจริง? คุณชอบเหรอ?”


วิคเตอร์พยักหน้า “ ทำไมจะไม่ชอบล่ะ? นายเป็นคนตัดให้เชียวนะ ตัดไปเรื่อยๆตลอดชีวิตเลยจะได้เก่งขึ้นๆ”


“ มันแหว่งขนาดนี้เลยนะ” แล้วก็ยกมือแตะปลายผมของอีกฝ่าย ยังจำได้ตอนที่วิคเตอร์บอกให้เขาตัดผมครั้งแรก ตอนนั้นก็เป็นเวลาตีสามตีสี่แบบนี้แหละ กรรไกรกับแว่นถูกยัดใส่เข้ามาที่มือ และยูริก็ตัดไปหาวไป ผลคือ วิคเตอร์ถึงกับต้องร้องให้ยูริโทรไปหาช่างตัดผมที่เก่งที่สุดในคิวชูเพื่อให้มาแก้



วิคเตอร์จับมือนั้นออกมาและประทับจูบลงบนหลังมือ


“ ฉันไม่ได้ทำงานที่ต้องใช้รูปลักษณ์แล้วนี่ ไม่ต้องสนหรอก อีกอย่าง จะทรงไหนฉันก็ดูดีเสมอ”


เรื่องนี้เขาไม่ปฏิเสธเลย ยูริถึงกับหัวเราะออกมาที่คนรักพูดชมตัวเองได้หน้าตาเฉย “ ครับๆ มามะ กลับห้องกันดีกว่า”




ตอนที่เดินไปตามทาง ยูริจับมือและเดินนำหน้าอีกฝ่าย ทางนั้นมืดและกระดานไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเล็กน้อย เงาจากหน้าต่างเกิดเป็นแสงจันทร์สีน้ำเงินตามทาง เขาเดินนำและคอยหลบหากพื้นลื่นเพราะเป็นห่วงวิคเตอร์ ระหว่างที่กำลังผ่านห้องของยูริโอะนั้นเอง ก็เห็นว่าประตูห้องยังปิดไม่สนิท เขามองลอดเข้าไปเห็นเด็กหนุ่มนอนบนฟูกกลางห้อง รายล้อมไปด้วยของเล่นและเครื่องใช้เด็ก หากอยู่เงียบๆแบบนี้ยูริโอะดูสมกับเป็นเด็กอายุสิบหกมากทีเดียว ยูริจับบานเลื่อนและปิดประตูให้สนิท ก่อนจะนำทางทั้งสองเดินกลับห้องไป





------------------





วันนี้ยูริมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับยูริและมาริ ซึ่งพาวิคเตอร์มาตรวจครรภ์ประจำสัปดาห์ เขาไม่ได้อยากมาเท่าไหร่ ว่ากันตรงๆ สอนสเกตให้เด็กๆยังสนุกกว่ามาที่นี่ แต่ยูริแคนเซิลการสอนวันนี้ไปแล้ว และลานฮาเซ็ทสึแคสเซิลก็ถูกจองเต็มจนไม่มีชั่วโมงที่เขาจะได้สเกตคนเดียวอย่างสงบโดยที่ไม่มีคนมาคอยมองและถ่ายรูป เมื่อไม่มีอะไรทำก็เลยยอมมา มือกดอ่านข้อความในแชท มีทั้งมิล่าที่ส่งสติ๊กเกอร์มาให้พร้อมรูปถ่ายของเพื่อนที่ลานรัสเซีย ข้อความจากยาคอบคอยเตือนให้กลับมาทันซ้อมแข่ง และจากปู่ที่โพสรูปพีรอชกี้สูตรใหม่ที่ทำขึ้น เขาหวังจะให้ยูริโอะกลับไปเพื่อชิมมัน และยูริโอะก็ยิ้มเล็กน้อยกับข้อความนี้




ยูริยื่นหน้าออกมาจากห้องของหมอ ผมที่เสยขึ้นยุ่งเหยิง และเห็นคราบน้ำตาเล็กน้อยตามใบหน้า “ พี่มาริ ยูริโอะ มาดูหน้าโชริกันมั้ย”


มาริที่กำลังกดมือถืออยู่ลุกขึ้นพรวดทันที “ ดูสิ!!” และลากยูริโอะเข้าไปด้วยโดยที่เขายังไม่ได้แม้แต่จะตอบ


เมื่อเข้าไปก็เห็นวิคเตอร์นอนอยู่บนเตียง ชูสองนิ้วด้วยมือสองข้าง ใบหน้าเปียกแฉะเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา และชี้ให้ยูริโอะเห็นภาพอัลตร้าซาวด์ในจอ รอยยิ้มกว้างเป็นรูปหัวใจ และร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“ ยูริโอะ!! ดูสิ ดูสิ!! โชริไง!!!!”




ครั้งสุดท้ายที่หมอนี่ร้องไห้ด้วยความดีใจ มันนานแค่ไหนแล้วนะ


ตั้งแต่ที่ได้เป็นแชมป์กรังด์ปรีซ์สองสมัยติดต่อกันล่ะมั้ง แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่เห็นวิคเตอร์ยิ้มและร้องไห้พร้อมกันแบบนี้อีกเลย





เขาเกิดมาเพื่อแพ้ให้กับคนตระกูลคัตสึกินี้รึไงนะ ยูริแย่งวิคเตอร์ไปจากเขาไม่พอ เด็กที่ยังไม่เกิดมายังทำให้วิคเตอร์ไม่กลับลงสู่สนามอีก ครอบครัวคัตสึกินี้มีพลังเปลี่ยนแปลงชีวิตคนอื่นได้ถึงขนาดนี้เลยรึ


“ ไม่เห็นจะน่ารัก” เขาพูด พยายามทำหน้าบึ้ง แต่ก็เป็นความจริง ตอนนี้ที่เห็นเป็นเพียงก้อนเนื้อสีน้ำเงินดำในจอที่กำลังขยับเท่านั้น เขาพยายามมองหาใบหน้าของเด็กแต่ก็ไม่เห็นอะไร เห็นเพียงแค่โครงหน้าเท่านั้น


“ งั้นงดคัตสึด้งเย็นนี้” วิคเตอร์ตอกกลับ


ถึงจะพูดแบบนั้น วิคเตอร์ก็ยังหัวเราะราวกับว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาเสียใจได้อีกแล้ว ยูริโอะยืนพิงผนังสีขาวของโรงพยาบาล สูดลมหายใจเข้าลึก มองเพดานข้างบน







หลังจากนั้น สามวัน เขาก็ตัดสินใจบินกลับรัสเซีย




ยูริโอะลากกระเป๋าเดินทางลายเสือดาวออกมาจนถึงหน้าประตูออนเซ็น หนึ่งอาทิตย์ที่อยู่ที่นี่ ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับครอบครัวคนอื่น ทำให้เขาคิดถึงครอบครัวตัวเองที่รัสเซีย มากกว่าการแข่งขันเสียอีก


ทุกคนลาเขา มาริถึงกับโบกป้ายเชียร์เขาน้ำตาคลอเลยทีเดียว ส่วนมัคคาชินก็เลียมือเขาเล็กน้อย ยูริอาสาพาไปส่งที่สนามบิน และกำลังยกกระเป๋าขึ้นรถ ไฟลท์จะออกตอนสี่ทุ่มและวิคเตอร์ก็กำลังหลับอยู่ การเดินทางไปสนามบินจึงมีแค่เขากับยูริสองคนที่นั่งอยู่ที่เบาะหน้า


“ ฝากบอกวิคเตอร์ด้วย” จู่ๆเขาก็พูดขึ้นโดยที่ทั้งสองไม่ได้คุยกันเลยตลอดทาง “ ว่าฉันจะแซงเขา แซงนายด้วย จะทุบทุกสถิติที่พวกนายทำ”


“ อ่าฮะ” ยูริรับคำ


“ ฉันยังเสียดายที่วิคเตอร์และนายรีไทร์ไปแล้วอยู่นะ ทำหยั่งกับจะทิ้งฉันไว้บนลานคนเดียวงั้นแหละ”


ยูริยิ้มเศร้า “ ขอโทษจริงๆที่ทำให้นายคิดแบบนั้น แต่ว่า...มันถึงจุดอิ่มตัวของพวกเราแล้วล่ะ ทั้งฉันทั้งเขา เราเหนื่อยกันเหลือเกิน”


“ แล้วถ้าเมื่อไหร่…..เมื่อไหร่ที่...ฉันคิดว่าตัวเองอยากจะพักร้อน หรือ….หาแรงบันดาลใจ….”





“ นายมาที่นี่ได้เสมอ” ยูริกล่าว เลี้ยวรถเข้าไปในสนามบิน


“ วิทย่าเคยเล่าให้ฉันฟัง...ตอนที่เขาเมามากๆ...ว่าพ่อแม่เขาไม่สนับสนุนให้เล่นสเกต เพราะงั้น เขาจึงไม่มีสถานที่หรือใครๆ ที่จะให้กำลังใจ หรือหยุดพักไปกับเขาได้ วิทย่ารักสเกต แต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะแข่งต่อ เมื่อไม่มีที่พึ่งพิง เมื่อจนตรอก วิทย่าจึงเลือกที่จะสู้มากกว่าหนี…...ไม่ได้หมายความว่าที่นายทำอยู่ตอนนี้คือการหนีนะ….แต่มันคงจะดีกว่ามาก ถ้าเรามีคนคอยมองเราอยู่ข้างหลัง และเรากลับไปหาพวกเขาได้ในเวลาที่ล้า พวกเราทั้งคู่แคร์นายยูริโอะ และยินดีต้อนรับนายเสมอ มาเยี่ยมได้ทุกเมื่อเลย พาปู่นายมาด้วยก็ได้ แม่ฉันอยากจะชิมฝีมือพีรอชกี้ไส้คัตสึด้งมากเลยล่ะ”





ยูริโอะเม้มปาก หันหัวไปมองภาพทิวทัศน์นอกกระจกรถ รู้สึกถึงความชื้นแฉะในดวงตา แต่ก็ปัดมันออกทันที




เมื่อเดินเข้าไปในสนามบิน มองรถคันดำแล่นจากไปผ่านกระจกใส มือก็กำที่จับกระเป๋าแน่น ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนเลยว่าเขาต้องการช่วงเวลานี้ เขาที่หมกมุ่นอยู่กับการซ้อม การทำยังไงถึงจะได้คะแนนสูงสุด ทำยังไงถึงจะแสดงโดยจับใจผู้ชมและกรรมการได้ ในอกเบาหวิวเมื่อคิดว่าช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์นี้ ในหัวไม่ได้มีคำว่าเอาชนะอยู่เลย ถ้านี่ คือบทเรียนสุดท้ายที่วิคเตอร์สอนเขา มันก็ยิ่งใหญ่มากจนประเมินราคาไม่ได้


เขายื่นพาสปอร์ตและตั๋วให้เจ้าหน้าที่สาว เธอมองพาสปอร์ตและมองเขาสลับไปมา


“ ยูริ พลีเซ็ตสกี้ มาญี่ปุ่นหรือคะ?”


“ อืมม์”


“ ว้าว คือ...ลูกสาวฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ ดีจังที่คุณมาเที่ยวคิวชู จะกลับรัสเซียแล้วสินะคะ” เธอปั๊มตราลงไปในพาสปอร์ตและยื่นคืนเขา “ ขอให้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพค่ะ”





บ้าน...





“ อือ”


เขาไม่แน่ใจเลย ว่าจะอยากเรียกรัสเซียว่าบ้านหรือเปล่า? เหมือนกับ….กำลังจะกลับไปเข้าหอที่โรงเรียนฝึกสเกตมากกว่า ยูริโอะนั่งในที่นั่งสำหรับผู้โดยสารรอขึ้นเครื่อง ปิดมือถือและแกะซิมส์ของญี่ปุ่น มองอุปกรณ์ขนาดจิ๋วในมือที่เป็นสิ่งเชื่อมต่อระหว่างเขาและที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเก็บมันเข้าช่องเล็กๆในเป้


ไม่มีราชาคัตสึกิ ยูริอีกแล้ว ยูริดึงวิคเตอร์ออกจากเก้าอี้ตัวนั้นและนั่งแทน ก่อนที่ทั้งคู่จะหายไปจากโลกของน้ำแข็งตลอดกาล ราวกับพวกเขาถูกละลายด้วยแสงแดดเจิดจ้า





ตอนนี้บัลลังก์ของโลกสเกตกำลังว่างอยู่


และเขาจะเป็นคนที่นั่งเป็นคนต่อไป คนเดียวและคนสุดท้าย



ลาก่อน ยูริ คัตสึกิ

ลาก่อน วิคเตอร์ นิคิโฟโรฟ


ฉันจะนำหน้าคนทั้งคู่ แต่จะไม่ลืมพวกนายเลย




-----------------------------------------------------------------





หลังจากที่ได้เหรียญทองในการแข่งกรังด์ปรีซ์รอบแรก ยูริโอะกระโดดลงจากโพเดียมและวิ่งกลับเข้ามาในตัวอาคารทันที ไม่รอกล้องถ่ายรูปจนเสร็จ แซงนักข่าวออกมา วิ่งไปที่ยาคอบและลิเลีย


“ มือถือด่วน!!”



ยาคอบยื่นให้อย่างงุนงงในท่าทีร้อนรน เขารีบเปิดไลน์และพยายามติดต่อยูโกะ สบถเสียงดังเมื่อไม่มีคนรับ เปลี่ยนไปโทรหามาริซึ่งก็ไม่มีคนรับเหมือนเดิม วิคเตอร์เปลี่ยนมือถือใหม่และเขาไม่มีหมายเลข ยูริโอะขมวดคิ้วและเหงื่อตก


มีคนจับไหล่เขา ยูริโอะจึงหันไปจะตวาดใส่ทันที แต่ก็ตกใจเมื่อคนที่ทักคือพิชิต




“ ยูริ! ยินดีด้วยที่ได้ที่หนึ่งนะ!!”


ชายผิวเข้มมองเขาและยิ้มร่า พิชิตได้ที่สองตามด้วยซึงกิลที่ได้ที่สาม ยูริโอะนึกอะไรบางอย่างออก เขาจำได้ว่าพิชิตกับยูริเป็นเพื่อนกัน




“ นาย!! ติดต่อหาคัตสึด้งให้ฉันเดี๋ยวนี้!”


“ เอ๋? คัตสึด้ง?”


“ เร็วสิ!! วิคเตอร์ วิคเตอร์จะคลอดแล้วนะ!!”




เมื่อเข้าใจเรื่องราวกันได้ พิชิตก็พุ่งไปหยิบมือถือเคสแฮมสเตอร์สีเขียวจากโค้ชเซเลสติโน่ และติดต่อกับทุกเบอร์ที่เกี่ยวกับยูริ และเป็นเบอร์ของมินาโกะนั่นเองที่ทั้งสองติดต่อได้ มินาโกะเปิดวิดีโอคอลล์ เห็นภาพเธอซึ่งอยู่ในสถานที่ที่น่าจะเป็นโรงพยาบาล ยูริโอะ พิชิต และซึงกิลที่พิชิตกอดคอให้มาร่วมผสมโรงด้วยต่างจ้องหน้าจอ (พิชิต: นายไม่อยากพลาดเห็นหน้าลูกของวิคเตอร์เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ ซึ่งซึงกิลก็ไม่ได้ปฏิเสธ)




“ มินาโกะบาบา!!! วิคเตอร์เป็นไงมั่ง?”


เธอมีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย หรือเป็นเพราะไม่ได้แต่งหน้าก็ไม่ทราบ แต่ยิ้มอยู่ “ คลอดแล้ว เมื่อกี้นี้เอง”


มือพิชิตที่กำหน้าจอหายผลุบไปเมื่อพิชิตชูแขนขึ้นไปบนอากาศและตะโกนร้องไชโยเสียงดัง


“ แต่เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ยูริที่เข้าไปดูข้างในก็ยังไม่ออกมา อ๊ะ! ออกมาพอดีเลย”




ในหน้าจอเป็นภาพที่ยูริโผเข้ากอดมินาโกะพร้อมกับร้องไห้น้ำมูกไหลออกเป็นทาง แถมเข่าอ่อนเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่ออีก เขายิ้มอยู่ และทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นซึ่งมีทั้งทาเคชิ ยูโกะ และแม่ของยูริต่างกอดกันและกัน


“ ยูริ เอ้า! ยูริโอะกับพิชิตกำลังถามหาอยู่เลย” มินาโกะว่าและยื่นมือถือไปให้ยูริ


“ ยูริโอะ พิชิต ซึงกิล!”


“ หลบไปเลยคัตสึด้ง ฉันไม่ได้โทรหานายเพื่อจะเห็นหน้านายโว้ย!! ฉันจะดูโชริ!”


พิชิตถามต่อ “ ชื่อโชริเหรอ? เหมือนยูริเลย! นี่ๆ ยูริ ขอโพสรูปหน้าโชริได้ป่ะ?”


“ ผู้หญิงหรือผู้ชาย?” ซึงกิลถามเสียงเรียบ


“ ไปดูกันมั้ยล่ะ?” ยูริถาม และแทบจะไม่ต้องรอคำตอบเลย พวกเขาทั้งสามต่างจ้องมอหน้าจอในมือถือสีเขียวสดอย่างใจจดใจจ่อ




เป็นครั้งแรกที่ยูริโอะไม่เคยคิดว่าเหรียญทองที่เขาได้จะสำคัญไปกว่าการที่ชีวิตชีวิตหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมา ชีวิตที่เขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือด แต่ก็ได้ใช้เวลาอยู่ใกล้ๆกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ยูริไม่ได้ยินเสียงคนปรบมือ เสียงนักข่าว เสียงของยาคอบและลิเลีย ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้เห็นเด็กตัวเล็กๆที่มีผมสีดำเข้มประปราย ได้หน้าพ่อมาเต็มๆ เขาหวังว่าเด็กจะได้สีตามาจากวิคเตอร์บ้าง ในบรรดาสีตาของทุกคนที่ยูริโอะเคยมอง เขาชอบสีของวิคเตอร์มากที่สุด เขาอยากเห็นว่าเด็กคนนี้จะเป็นยังไง จะเกิดมาเพื่อเป็นนักสเกตเหมือนพ่อแม่หรือเปล่า? จะชอบกินคัตสึด้งหรือไม่?




แต่เขามั่นใจอย่างที่สุดแม้จะไม่รู้ว่าทำไม ว่า โชริ คัตสึกิ ต้องสร้างประวัติศาสตร์แน่นอน






---------------------------







เขายื่นพาสปอร์ตและตั๋วของตัวเองกับปู่ให้เจ้าหน้าที่สาว เธอมองพาสปอร์ตและมองพวกเขาสลับไปมา


“ยูริ พลีเซ็ตสกี้ ยินดีด้วยนะคะ ที่เป็นแชมป์ห้าสมัย ฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ”


เขายิ้มขอบคุณบางๆ ก่อนจะจับมือปู่และรับตั๋วมาจากเจ้าหน้าที่ ทั้งคู่เพิ่งลงจากเครื่องจากสนามบินฟุกุโอกะ หน้าหนาวของญี่ปุ่นไม่ได้หนาวมากนัก ยูริโอะจึงคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะพาปู่มาเที่ยวหลบหนาวจากรัสเซียบ้าง


ปู่เงยหน้ามองเขา ไม่มีเด็กชายยูริอีกแล้ว ตอนนี้มีแต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดที่สูงชะลูดและผมสีทองตัดสั้นเท่านั้น “ เพื่อนหลานจะมารับเหรอ”


“ ครับ เดดุชก้า”





เมื่อเดินไปถึงห้องกระจกใสที่มองทะลุไปเห็นห้องรอผู้โดยสาร วิคเตอร์ยืนรอเขาอยู่ เมื่อเห็นยูริโอะก็รีบหันไปเรียกให้ยูริที่กำลังนั่งให้ลุกขึ้น ยูริโอะเห็นศีรษะดำของคนสองคนเดินมาใกล้ชายหนุ่มที่งดงามยังไง ก็งดงามอยู่อย่างนั้น ราวกับกาลเวลาไม่อาจทำลายวิคเตอร์ได้ วิคเตอร์ก้มลงหอมแก้มโชริที่ยูริกำลังอุ้มอยู่ และรับโชริมาอุ้มแทน เด็กชายซบลงบนอกของวิคเตอร์ ก่อนที่วิคเตอร์จะชี้ให้ทั้งคู่มองมาทางยูริโอะ โชริโบกมือให้เขา เด็กคนนี้จำเขาที่มาเยี่ยมทุกปีได้เสมอ ผมสีดำและดวงตาสีฟ้า ประกอบกับใบหน้าลูกครึ่ง ทำให้โชริเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่น่ารักน่าเอ็นดู


“ นั่นไงครับ”


ปู่มองไปยังทิศทางที่เขาชี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาพาปู่มาเที่ยวที่นี่ “ คนไหนนะ ที่อยากจะกินพีรอชกี้”


ยูริโอะหัวเราะ และจับมือปู่ให้เดินไปที่ทางออก “ ผมว่า น่าจะทุกคนเลย”




END



--------------------------






ยูริโอะลืมเอากระเป๋าสัมภาระก่อนออก TTvTT


ขอบคุณชื่อโชริที่ได้มากจากคุณ @joey_g_jewel มากครับ


ชื่อโชริ แปลว่าชัยชนะครับ จริงๆแล้วตอนแรกผมอยากได้แค่โชอย่างเดียว แต่คิดไปคิดมา ลูกหลานในครอบครัวคัตสึกิลงท้ายชื่อด้วยคำว่า ริ หมดเลย ทั้งมาริ ยูริ ก็เลยเอาโชรินี่แหละ


ปิดท้ายด้วยรูปพ่อแม่ลูก





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #148 Yuki Sapphire (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 12:41
    วิคเตอร์มีความคุณแม่หนักมาก งดงามมากเลยค่าาา ฟิคเรื่องนี้ทำให้เรากระโดดจากเรือวิคยูมายูวิคเลยค่ะ ฮาาา ชอบวิคเตอร์ลุคนี้อยู่แล้วด้วย ยิ่งเห็นภาพประกอบสุดท้ายนี่ยิ่งฟินนน
    รู้สึกรักและเอ็นดูน้องโอะค่ะ ???? เป็นครอบครัวที่แสบอบอุ่น อ่าาา ฟิน~
    #148
    0
  2. #117 in the midnight (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:34
    โอ้ยยย การเวลาทำอะไรนางไม่ได้ สวยกินขาดตลอดด
    #117
    0
  3. #110 คุณฮี_Cin[02]*{๑๓} (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 07:26
    ยูริโอะมาถูกทางแล้วน๊า~ เป็นการส่งต่อรุ่นสู่รุ่นจริงๆ จากวิคเตอร์ไปที่ยูริโอะ รู้สึกถึงความรักและความหวังดีของวิคเตอร์ที่มีต่อยูริโอะจริงๆ
    #110
    0
  4. #106 feeangel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:11
    อ่านแล้วปลื้มปริ่มอบอุ่นใจมากเลยค่ะ อะไรจะน่ารักขนาดนี้กัน อยากให้มีตอนของโชริตอนโตจังเลยค่ะว่าคนอื่นเป็นยังไงกันบ้าง คงสนะกน่าดูเลยค่ะ
    #106
    0
  5. #105 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:52
    อ่านแล้วปริ่มมากค่ะ ประทับใจมากๆ รู้สึกถึงบรรยากาศและการเติบโตขึ้นของตัวละครแต่ละตัวจริงๆ อ่านจบแล้วเหมือนอ่านนิยายเนื้อเรื่ิองยาวๆที่ผูกพันธ์จบเลยค่ะ คือมีความเหงา ความอิ่ม ลงตัวสุดๆ
    #105
    0
  6. #104 hinelnala (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:07
    ฮื้ออออ ดีต่อใจเหลือเกินค่ะ เป็นยูวิคที่โคตรประทับใจ ชอบนิยายไรท์มากค่ะ ไล่อ่านรวดเดียวแบบโนสต๊อปเลย ชอบภาษามากค่ะไรท์เขียนลื่นไหลมาก คาร์แร็คเตอร์ของตัวละครทุกคนเลย คือแบบมันมีเสนห์มากอ่ะ

    ชอบเซต a-o-b มากที่สุดเลยค่ะ วิคเตอร์นี่ดูเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่ซุกซนจนบางทีคุณพ่อคงจะเหนื่อยไม่น้อย แต่ด้วยความรักที่มีต่อภรรยาที่รักคุณสามีสู้ตาย

    ปล. ยรอ. นี่จะเป็นพ่อทูลหัวน้องโชริสินะคะ มาหาได้ทุกปี ไว้น้องโตแล้วยังไม่มีแฟนสนใจรับเลี้ยงมั้ยคะ //คุณพ่อยูริเอารองเท้าปาดหน้า
    #104
    0
  7. #103 ChakhewKagura (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:34
    ซึ้งมากอ่ะ!!! ชอบมากค่ะ รู้สึกหลุดเข้าไปอยู่ในเนื้อเรื่องเลย ชีวิตสำคัญที่สุดเเล้วค่ะ ! โชริ ก็เป็นตำนานามีชีวิตให้เหมือนกับ3ราชาสเก็ตน้า^^
    #103
    0
  8. #102 Rian (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 01:50
    โอ้ย น่ารักกก

    อ่านแล้วยิ้มตลอดอ่ะ

    ชอบภาษาของไรท์มากค่ะ เห็นภาพเป็นฉากๆเลย

    ชอบคาร์ของวิคด้วย ไรท์แต่งวิคออกมาได้น่ารักและมีเสน่ห์มาก ทั้งตอนนี้แล้วก็ตอนอื่นๆด้วย

    (สารภาพว่าชอบวิคตอนยั่วมากที่สุดเลย 55555)

    เป็นกำลังใจให้นะคะ แต่งฟิคดีๆแบบนี้อีกน้า

    ปล. ไรท์สนใจแต่งคู่ ยูริโอะ x วิคเตอร์(แรร์กว่านี้มีอีกไหม) บ้างไหมคะ 5555



    #102
    0
  9. #100 puai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 01:10
    เป็นมุมต่อของชีวิตโอเมก้า ของวิคเตอร์ได้อย่างดี



    คนเราถ้าหาบ้านของตัวเองเจอ จะบุกไปไหนก็ได้ เพราะรู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะได้กลับบ้าน



    การหาทางลงที่สวยงามของตัวเองเจอ คือเรื่องสวยงามแบบหนึ่ง



    ยูริโอะจะเป็นแชมป์ สิบสมัยก็ยังได้ ถ้าเข้าใจความหมายนี้



    เป็นฟิคที่อ่านและรู้สึกอบอุ่น ขอบคุณนะคะ
    #100
    0
  10. #99 Arisato Minato (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 00:50
    ตอนอ่านเราเกิดความคิดแผลงๆค่ะ... คิดว่าถ้าโชริเป็นคู่โชคชะตาของยูริโอะนี่คงพีคดี ถถถถถ์
    #99
    0
  11. #98 iHolic (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:59
    อ่านจบแล้วเราร้องไห้เลยค่ะ;w; (ทั้งยิ้มทั้งน้ำตาไหล 555) ซึ้งกินใจมากๆ
    คาดไม่ถึงนิดๆที่ไรท์เลือกเล่าผ่านมุมมองของยูริโอะ และสร้างเรื่องราวของน้องให้มีมิติมากขึ้น
    แถมช่วยเบรคความหวานของ 'บากะคัปปุหรุ' ตรงนั้นด้วย /ปิดตาชี้
    เชื่อว่าโชริคุงจะได้รับความรักจากครอบครัวเยอะแยะเลย และน่าจะโดนจับใส่รองเท้าสเก็ตตั้งแต่เริ่มหัดเดิน...

    #98
    0
  12. #97 KEANLAO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ฮรือออออออน่ารักอบอุ่นมากเลยตอนพิเศษเหมือนทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันหมดฮรือออออออออ
    #97
    0
  13. #95 ChubbyOwl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:20
    ดีใจที่ยรอ.เข้าใจ อบอุ่นดีต่อใจมากค่ะ
    #95
    0
  14. #94 ChaRisara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:45
    เราชอบตอนที่เป็นยูริโอะpov จัง ดูพลังงานล้นเหลือลุกท่วมมาก



    คู่รักตรงนั้นน่ะค่า หวานกันได้ทุกที่ทุกเวลาเลยนะค้า คนรอบตัวจะน้ำตาลขึ้นหมดแล้วค่าา5555



    ทุกคนแฮปปี้และได้รับการฮีลแบบนี้ดีเหลือเกิน



    โชริ~ อยากกอดโชริจัง โผล่มาสั้นๆ(ที่จริงก็อยู่ทั้งตอนนะแต่ยังไม่เกิด555) ความน่ารักยังล้น น้องต้องทุกคนรุมรักมากแน่ๆ

    มีเพิ่มอีกคนมั้ย









    #94
    0
  15. #93 มิโกะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:40
    กรี้ดแปปค่ะ แงน่ารัก น่ารักมากๆเลยค่ะ//นอนตัย(ขอลูกพวกนายจะได้มั้ย--โดนมีดปักหัว---)ลูกนี้อัลฟ่าหรือโอเมก้าค่ะ ถ้าอย่างหลังจะได้เห็นคุณพ่อหวงลูกเป็นบุญตา คิดอีกทียูริมีอีกคนมั้ย(โดนไรท์ตบข้อหาสั่งอะไรก็ไม่รู้)
    #93
    0
  16. #92 แมวนั่งเขียน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:33
    อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจสุดๆเลยค่ะ รออ่านต่อนะค่ะ สู้ๆค่ะ
    #92
    0
  17. #91 fushimi-shiro (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:09
    ดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วปริ่มใจสุดๆ!!!><
    #91
    0
  18. #89 Mei-sama (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 21:51
    โอ้ยยยย น่ารักมากค่ะ แงง//// ยังอ่านไม่จบแต่แวบมาสกรีมก่อนค่ะ..--55555555
    #89
    0