LOVE on ice & LIFE with you [Yuri!!! On Ice fic]

ตอนที่ 11 : Ficlet: In regards to us

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59



In regards to us


Yuri x Victor


Warning: สปอยล์ตอน 9


------




“ จนกว่าผมจะรีไทร์ ได้โปรด อยู่กับผมนะครับ”


คำถามนี้ที่ได้จากยูริทำให้เขาอึ้งไป ชายผมดำมองเขาด้วยแววตาแน่วแน่มุ่งมั่น วิคเตอร์สงสัยเหลือเกินว่าคนตรงหน้าไม่รู้หรือยังไงนะว่าพูดอะไรออกมา คงไม่รู้ตัว อย่างยูริน่ะถ้ารู้ก็คงอึกอักไปแล้ว วิคเตอร์ยิ้มบาง คว้ามือซ้ายที่โอบไหล่ของยูริ กำมันแน่น ก้มหน้าลงประทับริมฝีปากที่นิ้วนาง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง พยายามทำสีหน้าที่งดงามที่สุดออกมา กับยูริ….เขาไม่เคยเสแสร้ง ไม่เคยโกหก เขายอมรับว่าตอนนี้สีหน้าตัวเองดูไม่จืด ทั้งความรู้สึกผิดที่ต้องแยกจากยูริในเวลาที่อีกฝ่ายต้องการเขามากที่สุด ทั้งความเหนื่อยล้าเคร่งเครียดอันมีผลมาจากความกังวลัคคาชิน ทั้งอย่างประดังประเดมาหาเขาและ...วิคเตอร์ยอมรับว่าตอนนี้ เขาคงมีสภาพไม่สู้ดีนัก แต่วิคเตอร์หวังว่า เขาจะมอบใบหน้าที่ยิ้มแย้มของตัวเองแก่ยูริได้



“ พูดเหมือนขอแต่งงานเลยนะ”



เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

ยูริไม่แก้ตัว ไม่ตกใจ สะดุ้ง ลังเล ถอยหนี ตรงกันข้าม ยูริยิ้ม และวิคเตอร์คิดว่าเขาจะมอบโลกทั้งใบ ชีวิตทั้งชีวิตให้ยูริได้เลย ขอแค่ได้เห็นยิ้มอย่างนี้อีกครั้ง และยูริก็กอดเขา จิกหลังเสื้อโค้ทสีน้ำตาลจนยับ ระยะห่างที่เคยมีตอนนี้เลือนหายไปแล้ว



“ ถ้านายไม่รีไทร์ไปตลอดได้ก็คงดีนะ”




ได้ยินเสียงยูริสะอื้น แต่ยูริรู้มั้ยว่าเขาก็ไม่ได้รู็สึกดีที่พูดคำนี้ออกไปเหมือนกัน เขาเนี่ยนะ...วิคเตอร์ นิกิโฟโรฟในวัยยี่สิบเจ็ดเนี่ยนะ บอกว่าไม่อยากให้รีไทร์ เขารู้ตัวเองดีที่สุดแท้ๆว่ามันเป็นเพียงฝันลมๆแล้งๆ ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้ตลอด วันที่ยูริจะไม่ได้ยืนบนพื้นน้ำแข็งอีกต้องมาถึงสักวัน ที่พูดออกไปเพราะ...ก็แค่อยากหวังว่ายูริจะสร้างปาฏิหาริย์ได้ แต่ยูริก็คือมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน



“ เรามาสู้เพื่อคว้าแชมป์ด้วยกันนะครับ”



ทำไมยูริต้องหยุดนาฬิกาไว้ในวันที่เขารีไทร์ด้วย?


นี่ ยูริ ถ้านายไม่ได้พูดคำนั้น ฉันจะอยู่กับนายตลอดไปก็ยังได้


บอกว่าทุกอย่างสิ้นสุดเมื่อรีไทร์แบบนี้ แล้วฉันจะขอเยอะกว่านี้ได้ยังไง




วิคเตอร์ไม่ได้ร้องไห้มากมายหรือเปิดเผยอย่างยูริ แต่ตาของเขาก็รื้นๆและใบหน้าก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แคร์คนอื่นแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่ก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น ถ้าเป็นเขาเมื่อก่อนล่ะก็ หากไม่พอใจอะไรจะขอมากกว่านี้ก็ทำได้โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่ถูกขอ


นายมีพลังที่เหลือเชื่อเหลือเกิน ยูริ


นายเปลี่ยนฉันได้ ทำให้ฉันรู้จักความเห็นใจ ความกลัว ความอ่อนแอ และความรัก เกิดเรื่องใหม่กับฉันมากขึ้นทุกวันที่ได้ใช้เวลากับนาย



ยูริทำให้ฉันเป็นมนุษย์



ทั้งสองนั่งแท็กซี่กลับบ้าน โดยที่มือยังคงกุมแน่นไม่คลาย สายตาของคนขับมองผ่านกระจกหลังบ้างเป็นบางครั้ง เสียงเครื่องยนต์ดังสลับกับเสียงลมหายใจของยูริที่ซบไหล่เขา อีกฝ่ายทำตาปรือใกล้จะปิดแต่ยังไม่ยอมหลับ คนขับพูดอะไรสักอย่างที่ทำให้ยูริโงหัวขึ้น เขาพอเข้าใจภาษาญี่ปุ่นมากขึ้นหลังจากที่อยู่กับครอบครัวของยูริก็จริง แต่สำเนียงเหน่อๆของคนขับก็ทำให้เขาได้แต่ฟังคนสองคนคุยกัน ยูริหน้าแดงเล็กน้อย เกาหัวและตอบคนขับ


“ เอ่อ...ครับ ประมาณนั้น”


ยูริคุยเสร็จ ก็นั่งพิงเบาะ


“ เขาถามว่าอะไรรึ?”


ยูริเลิกลั่ก มองหน้าเขา และหลบหน้า ก่อนจะหันมาชายตามองตามเดิม ใบหน้าแดงซ่านที่วิคเตอร์ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะไฟถนนสาดใส่หรือตัวยูริเอง “ เขาถามว่าพวกเราเป็นแฟนกันหรือเปล่า?”


วิคเตอร์อดไม่ได้ที่จะเอียงคอทำท่ายียวน “ ฉันรู้แล้วล่ะว่าเราจะให้คำตอบเขายังไง” และยื่นหน้าเขาไปใกล้อีกฝ่าย ซึ่งยูริหัวเราะ แน่นอนว่าไม่มีการสะดุ้งหรือถอยหนีอีกแล้ว มือของยูริเลื่อนมาปิดปากเขาแทน


“ ปากผมสะสมเชื้อโรคข้ามประเทศเป็นเวลาสิบชั่วโมงเชียวนะวิคเตอร์ อย่างน้อยขอผมแปรงฟันก่อนนะ”


“ ฉันไม่สนนี่”


“ ผมสนนี่”


วิคเตอร์ทำหน้างอ มัคคาชินที่นอนเอาหัววางไว้บนตักของเขามองทั้งสองด้วยแววตากลมโต วิคเตอร์พ่นลมหายใจออกมาก่อนจะหอมแก้มยูริหนึ่งฟอด


“ เป็นยังไงบ้างตอนฉันไม่อยู่?”


ยูริทำสีหน้าหงอยเหงาเพียงเสี้ยววินาที เงาดำที่เกิดจากรถขับผ่านสะพานลอยพาดผ่านใบหน้าหมองคล้ำนั้น  “ ก็ดีครับ ยาคอบดูแลผมดี ให้คำแนะนำและคำบ่นในปริมาณที่เท่าๆกัน”


วิคเตอร์หัวเราะให้กับมุขของอีกฝ่าย เขาพอจะนึกถึงสีหน้าของยาคอบออกเลย


“ เขาเหมือนคุณเปี๊ยบ หรือจะบอกว่าคุณเหมือนเขาดี”


“ ฉันแก่ขนาดนั้นแล้วรึ?”


“ โนๆ หมายถึงนิสัยและสไตล์การสอนสิ” ยูริเปลี่ยนจากจับมือมาโอบไหล่ของเขา “ ยูริโอะให้กำลังใจผมตอนแข่งด้วยนะ”


“ Wow!”


“ ใช่ม้า? เขาโตขึ้นมากเลย เขายังให้พิรอชกี้ที่ปู่เขาทำกับผม เป็นพิรอชกี้ที่ไส้ในคือคัตสึด้งล่ะ”


“ Really?” วิคเตอร์ทำตาวาว “ เขาฝากมาให้ฉันบ้างมั้ย?”


ยูริส่ายหน้า วิคเตอร์ทำคอตกและทั้งคู่ก็หัวเราะออกมา ยูริเล่าต่อไป


“ ที่นั่นมีแต่คนใจดีนะ ยาคอบเห็นแบบนั้นก็เป็นคนดี ผมนึกภาพเขาโมโหที่คุณหนีมาไม่ออกเลย ลิเลียเธอดูเข้มงวดกว่ายาคอบซะอีกแต่เธอภูมิใจจนน้ำตาไหลที่เห็นยูริโอะสเกตได้ดีเยี่ยมเชียวล่ะ ยูริโอะจำวันเกิดผมได้ด้วยนะ ผมถึงได้พีรอชกี้เป็นของขวัญไง ถ้าไม่ใช่โอกาสพิเศษ ให้ตายยูริโอะก็คงไม่ให้กินล่ะมั้ง”


“ นี่ นายอยากได้อะไรจากฉันมั้ย? ถือเป็นของขวัญวันเกิดไงล่ะ” วิคเตอร์ว่าและยิ้ม นิ้วชี้จรดริมฝีปากตัวเอง


“ ผมอยากได้คุณ”


ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ยูริจะหน้าแดงและลนลาน มือไม้ปัดไปมา อา...สุดท้ายก็ยังคงขี้อายกับเรื่องแบบนี้สินะ


“ ม--ไม่ใช่นะ!! คือ เอ่อ...ผม…”  ยูริก้มหน้าซุกลงมาที่ไหล่ของวิคเตอร์ สะบัดไปมาเหมือนหมาที่เข้ามาคลอเคลีย “ ….ผมหมายถึง...เวลาของคุณ”


ใช่ ยูริ ฉันก็เหมือนกัน


“ ผมไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากใช้เวลาไปกับคุณแบบนี้ตลอดไป”


ว้าว….โอเค….โอเค... นี่เหมือนกับประโยคขอแต่งงานรอบสองเลย ยูริไม่รู้ตัวจริงๆหรือเนี่ยว่าพูดอะไรออกมา หรือจงใจพูดเพื่อให้เขาใจสั่นกันแน่ แต่เขารู้จักยูริดีและรู้ว่ายูริไม่ใช่คนเปิดเผย ทั้งหมดทั้งมวลที่เอ่ยมานี้ ไม่ได้ประดิษฐ์ถ้อยคำเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างกลั่นมาจากใจของยูริทั้งนั้น พอคิดแบบนี้ เขาก็พาลอยากจะร้องไห้อีกรอบ แต่เขาไม่ช่คนขี้แย…..อย่างน้อยก็ต่อหน้าคนอื่น

เขาชะโงกหน้าไปทางคนขับ


“ ช่วยจอดตรงนี้ทีครับ”


คนขับหยุดรถและหันมามองวิคเตอร์นานจนเขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่เข้าใจที่พูดไปก็ได้ และยูริเองก็มองเขาเช่นกัน


“ วิคเตอร์? จะลงตรงนี้รึ?”

“ อือ”


“ อีกเดี๋ยวก็จะถึงบ้านแล้วนะ”



“ ก็...” มัคคาชินเองก็มองเขาเช่นกัน อย่างกับว่าเขาทำตัวแปลกไปงั้นแหละ วิคเตอร์ยิ้มให้ยูริ “ อยากให้ยูริเดินบ้างน่ะ นั่งบนเครื่องจนขาชาแล้วนี่”



เขารีบตัดบทด้วยการคว้าเงินจ่ายให้คนขับรถและก้าวลงจากรถแท็กซี่ ทำให้มัคคาชินและยูริรีบวิ่งตาม สัมภาระของอีกฝ่ายมีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียวเท่านั้นทำให้การลงจากรถไม่ใช่เรื่องวุ่นวายแต่อย่างใด ยูริตามเขาทัน ควันสีขาวออกจากปากของทั้งคู่ลอยละล่องจมหายไปในท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ทะเลสาบกว้างสุดลูกหูลูกตา ตรงเส้นขอบฟ้ามีแสงสีเขียวแว้บๆจากเรือประมงและประภาคาร

วิคเตอร์ไม่ได้เห็นทะเลกว้างแบบนี้มานานแล้ว เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กเป็นเมืองหลักพอๆกับมอสโคว์ และเขาไม่มีเวลาว่างหรืออารมณ์สุนทรีย์พอที่จะก้าวขาออกจากคอนโดไปหาทะเล การได้มองทิวทัศน์แปลกตาพร้อมกับคนพิเศษแบบนี้ถือได้ว่าเป็นความทรงจำล้ำค่าของเขามากที่สุดชิ้นหนึ่ง



“ เดินไปเรื่อยๆแบบนี้ก็รู้สึกไม่เลวนะ เวลาจะได้ผ่านไปช้าๆด้วย”



เขาเอ่ยออกมาลอยๆ สิ่งที่ยูริพูดในรถเมื่อครู่กุมหัวใจเขาไว้ มันบีบแน่นรากับต้องการจะเค้นเลือดทุกหยดให้ออกมา หัวใจเจ็บปวดและอ่อนล้า ยูริต้องการจะใช้เวลากับเขาให้มากที่สุด เขาเองก็ไม่อยากให้เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกัน



มืออันเย็นเฉียบจับมือของเขาไว้ วิคเตอร์หันไปและเห็นว่ายูริเลื่อนผ้าปิดปากสีขาวลง พร้อมกับถอดแว่นตากรอบใหญ่ออก ดวงตาสองคู่สอดประสานกัน ตาสีน้ำตาลของยูริใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนใบหน้าของทั้งสองแนบชิด วิคเตอร์ก้มหน้าลงมอง และยูริก็จูบเขา จูบที่วิคเตอร์น้อมรับและไขว่คว้าอย่างโหยหา

ยูริทำให้เขาเซอร์ไพรส์ได้เสมอ แต่เซอร์ไพรส์รอบนี้ของยูริ ไม่ได้ทำให้เขาใจเต้นแรง แต่มันหยุดเต้นลง ไม่ใช่แค่หัวใจ แต่ทุกอย่างรอบตัว ทั้งอากาศ เสียงของทะเลสาบ แสงไฟวูบวาบกลางน้ำ จูบของยูริมีพลัง มันทำให้วิคเตอร์หวนนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาเก่าๆที่มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยว และทำให้เขาตระหนักรู้ว่าเขาเผาผลาญชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองเร็วแค่ไหน เขาปรารถนาที่จะให้เวลาเชื่องช้าลง เพื่อที่จะซึมซับวินาทีนี้ให้นานที่สุด


ทั้งสองผละออก ยังไม่ทันเห็นหน้าของยูริ อีกฝ่ายก็ซุกใบหน้าลงที่หน้าอกของเขา มือของยูริกอดเอวเขาไว้ และเขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองโอบรอบคออีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่


" อืมม์ กลิ่นปากที่สะสมมาสิบชั่วโมงข้ามประเทศก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นะ"



วิคเตอร์คิดว่าอีกฝ่ายจะหัวเราะตามเขาซะอีก แต่สีหน้าของยูริที่เงยหน้าขึ้นมากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น



“ ผมอยากกอดวิคเตอร์คืนนี้”


“ ก็กอดอยู่นี่”


“ ไม่ใช่กอดแบบนี้ ผม...อยาก..อยาก...” เสียงของอีกฝ่ายเงียบหายไป



อ้อ


อ้อ



“ OK งั้นเราคงต้องรีบกลับบ้านสินะ”


ยูริเงยหน้ามองเขาอย่างยากลำบาก ใบหน้าแดงก่ำไปถึงหูและต้นคอ ส่วนวิคเตอร์ยกมือปิดครึ่งหน้าของตัวเองที่พูดตอบตกลงไปซะฉะฉาน แก้มแดงที่เล็ดลอดจากมือและเส้นผมสีเงินทำให้ยูริที่เป็นคนเขินง่าย พอเห็นผลงานตัวองที่ทำให้คนมีความมั่นใจอย่างวิคเตอร์ก้มหน้าลงก็ยิ่งอาย


“ บางครั้ง ฉันก็คิดว่าตัวเองรู้ความคิดนายดีเกินไป”


วิคเตอร์บ่นงึมงำ ปากมีถุงมือปิดอยู่


“ เอ่อ...ขอบคุณที่เข้าใจผมนะ ผม..โอเค..คือ เราควรกลับบ้านดีกว่านะ”


“ ใช่..ใช่ ตามนั้น..”


ถึงจะพูดแบบนั้นก็ยังไม่มีใครออกเดินอยู่ดี ยูริเอื้อมมือมาจับมือเขาที่ปิดปากตัวเองไว้ ดันมันลงช้าๆ เห็นใบหน้าของคนรักที่ยุ่งเหยิงและแดงก่ำ


“ ขออีกครั้งนะครับ”


“ นี่จูบสาบานหรือเปล่า?” เพราะยูริเพิ่งจะ...ขอเขาแต่งงานนี่นะ


ยูริหัวเราะแห้งๆ ไม่มีคำตอบออกมาเป็นคำพูดแต่ก็นั่นแหละ...วิคเตอร์มั่นใจว่าเขารู้คำตอบดี เขานี่แหละที่รู้จักความคิดของยูริดีที่สุด



พวกเขาปรารถนา ว่าเวลาจะตายลงตรงนี้ ขอให้เวลาหยุดลง หากทำได้ทั้งสองจะไม่ต้องบอกลาทุกสิ่งที่เขารัก ที่รักเขา ที่สร้างความรัก ที่สอนให้เขาได้รู้จักรัก พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ยูริจะโอบกอดเขาให้แนบชิด และเขาจะซึมซับความอบอุ่นที่ได้จากเจ้าชายของตัวเองไปเรื่อยๆ ไออุ่นนี้จะไม่มีวันจางหาย

หากแค่เวลาหยุดลงได้ เขาอยากจะพายูริไปในทุกที่ที่สวยงาม ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ที่ที่เราจะเป็นตัวของตัวเราและซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองได้ ที่ที่เวลาจะตามล่าเราไม่ถึง

เขาจะตกหลุมรักยูริครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะมองหน้ากันเป็นรอบที่ล้าน แต่ไม่ว่าจะกี่รอบ ใบหน้าของยูริก็ยังคงงดงามที่สุดในความทรงจำ


แต่ในเวลานี้ เวลาที่เดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ วิคเตอร์ต้องพบเจอกับความจริงที่เจ็บปวดว่าเวลาที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ น้อยลงไปทุกที




ยูริจำกัดเวลาไว้แค่เมื่อเขารีไทร์ เมื่อไหร่กันล่ะยูริ? อีกสักสามปีใช่มั้ย? เมื่อนายอายุเท่าฉันนายก็จะรีไทร์ เมื่อนั้นความสัมพันธ์ของเราก็จะจบลงงั้นรึ


นี่ ทำไมนายถึงขอฉันแต่งงานล่ะ? ทำไมไม่ปฏิเสธและบอกฉันว่ามันเป็นแค่มุขขำๆล่ะ?


แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็พร้อมที่จะเดินหน้าไปกับนายเสมอ ยูริ แม้ในวันที่เราจะไม่ได้สเกตกันอีกแล้วก็ตาม



-----------------------------------------------------------


พระเจ้า จำผมได้มั้ย?


ผมที่เคยอ้อนวอน ขอร้องให้คุณมอบเวลาแก่ผมมากขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี


เวลาที่จะได้อยู่กับคนสำคัญที่สุดในชีวิต


ตอนนี้ ถ้าผมจะขออีกครั้ง คุณจะให้ได้มั้ย?



ในโบสถ์อันโอ่โถงตระการตา แสงอาทิตย์สีส้มเข้มสาดพาดผ่านลูกกรงรอบด้านทำให้เกิดเงาเข้มเป็นขีดๆตรงพื้น  มือขวาของยูริจับไปที่เก้าอี้ไม้ยาว เขาไม่เคยเข้าโบสถ์คริสต์มาก่อน ยิ่งโบสถ์ของสเปนด้วย ต้องยอมรับว่า มันดูยิ่งใหญ่ มีอำนาจ สวยงามและทำให้รู้สึกสงบขึ้นมาอย่างประหลาด


วิคเตอร์เขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆ ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ มือของทั้งคู่ที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนต์สัมผัสกับเนื้อไม้สีมะฮอกกานี วิคเตอร์วางมือของตัวเองทับมือของเขา ยูริจึงออกแรงบีบเบาๆ เส้นผมสีขาวตกลงที่ไหล่ของยูริ วิคเตอร์เอียงคอซบไหล่ก่อนจะหลับตา พวกเขาเข้าใจกันและกันว่า ช่วงเวลาเงียบสงบนี้สำคัญสำหรับทั้งคู่มาก หลังจากนี้จะไม่มีความสงบอีกแล้ว ยูริจะต้องเข้าแข่ง ห้ำหั่นแย่งชิงชัยชนะกับคนอื่น


ห้ำหั่น? แย่งชิง? เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะสามารถนึกคำนี้ออกมาได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนแม้แต่จะชนะอีกฝ่ายเขายังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ


พระเจ้า คุณมอบนางฟ้าที่มาพร้อมกับระเบิดเวลาให้ผม และตอนนี้ระเบิดลูกนั้นใกล้จะทำงานแล้ว

ในตอนแรก ผมไม่ขออะไรนอกจากอยากให้คุณมอบเวลาของเขาให้ผม


แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ผม เปลี่ยนไปแล้ว เขา ก็เปลี่ยนไปแล้ว


ดังนั้น ได้โปรดเถอะ มอบนางฟ้าคนนี้ให้ผมเถอะ


คุณไม่ตอบรึ? ไม่ชอบใจที่ผมขออะไรเกินตัวแบบนี้รึ? สำหรับคุณและคนอื่นคงมองว่าผมเป็นคนเดินดินธรรมดาหน้าโง่ที่อาจหาญไขว่คว้านางฟ้ารัสเซีย ราชินีน้ำแข็ง สมบัติของโลกใช่มั้ย? ไม่เป็นไร ใครจะคิดยังไงก็คิดไป แต่ผมคือคนที่วิคเตอร์เลือก ผมไม่อยากจะฟังคำตอบของคนอื่น ในเมื่อคนที่ผมอยากจะฟังคำตอบมากที่สุดอยู่ข้างๆผมแล้ว


ยูริกระซิบข้างหูของคนรัก


ทั้งนายทั้งผม เรามาพบกันที่ครึ่งทางแล้ว

จากนี้ เราจะสู้ไปด้วยกัน วิคเตอร์




END

-------------------------------



ผมแต่งฟิค In regards to.... สามชุดแล้วครับ (love, lust, us) lust เอาลงในนี้ไม่น่าได้นะครับ ถ้าลงผมคงลาโลกแน่ ;_;

ยูริเห็นหงิมๆแบบนั้น ภายในใจนี่ต้องมีความคิดรุนแรงเอาเรื่องเลย(เช่น Baka no Victor) ก็เลยอยากให้ความคิดของยูริไม่กลัวเกรงพระเจ้าหรือใครคนไหนที่จะแย่งวิคไปจากเขา และถึงจะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆแต่ในใจก็พร้อมที่จะสู้ไปกับวิค ผมคิดว่ายูริมีสปิริตและใจนักสู้นะ เขาไม่ชอบแพ้ ยิ่งตอน 8 ที่หึงวิคจากผู้ชมนี่ชัดเลย ยิ่งอยู่ถิ่นศัตรูยิ่งเก่งด้วย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #81 -shiro-kun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 18:52
    ดีเลิศประเสริฐศรีมากค่ะไรต์ ปลื้มปติมักๆเลยค่ะ
    ตอนนี้เราบินไปเที่ยวฟินแลนด์แล้วค่ะ55
    ตอนจบของเรื่องจะเป็นได้หลายแบบมากเลยนะคะเนี่ย
    วิคจะเป็นโค้ชให้ยูถาวรเลยก็ได้ จะกลับไปแข่งกับยูก็ได้
    หรือจะมาอยู่ด้วยกันเลยก็ดีค่ะ55
    ขอพรตอนนี้เลยค่ะ ขอให้YOIมีภาค2
    ถ้าไม่มีแม่ยกรับมิดรั้ย55
    #81
    0
  2. #80 AquaMINT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 13:31
    มันฟินมากกกกกกกกกกกกก เเละก็รู้สึกสงสาร? ไม่อยากทั้งคู่จากกันเลยคะ อนิเมะตอนจบจะจบเเบบไหนคะเนี้ยยย // มีสิทธิที่วิคจะลาวงการ จะเป็นไปได้ไหมนะที่ยูริก็ลาวงการด้วย ฮืออออ  // ไรท์เตอร์เเต่งดีมากเลยคะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้คะ 
    #80
    0
  3. #79 ChubbyOwl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:21
    ขอแต่งกันไปหายรอบขนาดนี้จัดงานเลยเถอะค่ะ! แหม แอบหน่วงๆนะคะ ใจตรงกันสักทีเถอะ ลุ้นนน
    #79
    0
  4. #78 The_park_kiki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 07:50
    ดีงามม๊ากมาดค่ะ ชอบๆ
    #78
    0
  5. #77 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 02:07
    สวยงามมากเลยค่ะ สัมผัสบรรยากาศหวานอบอุ่นได้เลย ชอบจริงๆ ;///;
    #77
    0
  6. #76 fushimi-shiro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 00:55
    ดีงามจิงๆค่ะ ปริ่มมากๆ(;_;) ไม่รู้ทำไมแต่ซึ้งเจ้าค่ะซึ้งจิงๆ
    #76
    0