พ่อมด 'กด' หมอผี [Yaoi]

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 9 : ไว้ใจ Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    14 ม.ค. 62



“จ้าๆ แม่เชื่อแล้วแม่เชื่อแล้ว ทิลูกแม่ไม่ต้องย้ำหลายรอบก็ได้”



“โถ่แม่ ทำไมไม่เชื่อกันล่ะครับ ว่านี่เป็นครั้งแรกจริงๆ แหน่ะ จะยิ้มทำไม โอ้ยยย ไม่คุยกับแม่แล่ว”



เป็นรอบที่เท่าไรก็สุดรู้ที่ทิโมธีพยายามอธิบายว่าครั้งนี้ คือครั้งแรกที่เขาพาอาคมเข้าบ้าน



ซึ่งคุณแม่ผู้มีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มประดับบนใบหน้ามานานสองนานก็ได้แก้คำพูดของลูกชายแท้ๆ ให้ถูกต้องว่า ‘เป็นครั้งแรกที่พาผู้ชายเข้าบ้านต่างหาก... ไม่สิ เพื่อนคนแรกเลยนี่นะ’



อาคมอดหน้าแดงไม่ได้ ให้ตายเถอะ คุณแม่จะขยี้เก่งไปไหม



“ว่าแต่ หนูอาคมเจ็บมากไหมจ๊ะ?” ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดกับลูกชายที่เอาแต่แก้ตัว คุณแม่จึงหันมาถามอาคมที่กำลังลูบหัวไปมาซ้ำๆ



เอ่อ ตูไม่เจ็บเลยสักนิด ความอับอายนี้มันกลบความเจ็บจนมิดด้านเชียวล่ะ



“ไม่เลยครับคุณแม่” อาคมยิ้มๆ



“ตายจริง คำว่าคุณแม่นี่น่าฟังจัง ไหนลองเรียกอีกครั้งได้ไหมจ๊ะ?”



“ครับ... คุณแม่”



“อีกทีสิจ๊ะ”



“คุณแม่ครับ”



“ตายแล้ว ช่างลื่นหู ขออีกครั้งจ้ะ”



“ครับ... คุณแม่”



“โอ้ยยย พอได้แล้วครับแม่!”



ถ้าล้มโต๊ะได้ ทิโมธีคงล้มไปแล้วสิบกว่ารอบ ไอ้หอกหักนี่ก็เส้นตื้นจั๊ง เขาให้เรียกแม่ก็เรียกไม่หยุด ปฏิเสธอะเป็นไหม ห๊ะ



“คิก คิก” คุณแม่หัวเราะไม่หยุด นั่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลูกชายคนเก่งประคองเธอลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวเสียงแข็ง



“แม่ครับ นี่มันดึกมากแล้วนะครับ รีบทานยาแล้วนอนได้แล้ว ปัดโถ่ ลุกขึ้นมาจากเตียงทำไม เดี๋ยวอาการทรุดขึ้นมาจะทำยังไง” ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย



“จ้าๆ หนูอาคม แม่ไปนอนก่อนนะจ๊ะ” เธอกล่าวพลางค่อยๆ เดินขึ้นชั้นสองไป



อาคมยกมือขึ้นไหม



“ครับคุณแม่ สวัสดีครับ”



พอพูดจบทิโมธีก็หันมาส่งสายตาขวางๆ ใส่เป็นเชิงว่า



‘นายจะเรียก คุณแม่ ทำไม ใครแม่นายวะ’



อาคมถลึงตากลับ



‘อ่าว ผิดอีกกู ก็แม่นายให้เรียกแบบนี้อ๊ะ’



ทิโมธีไม่ต่อความยาวสาวความยืด เขาค่อยๆ พาคุณแม่ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองอย่างไม่เร่งรีบ ประคับประคองด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างดี ปล่อยให้รุ่นพี่อย่างอาคมนั่งรอตรงโซฟาไปก่อน



“เดินระวังๆ นะครับคุณแม่”



“จ้าๆ”



เสียงไม้กระดานพื้นบ้านดังออดแอดไปตามน้ำหนักฝีเท้าของทั้งสอง ถึงแม้จะเป็นคฤหาสน์แต่ก็เป็นคฤหาสน์ที่มีบางส่วนทำมาจากไม้ แต่ด้วยความล้ำเลิศของวัตถุที่ดีที่สุดในยุคนั้น จึงทำให้แม้กระทั่งเวลามาผ่านมาหลายปีเช่นนี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะเสียหายแต่อย่างได



ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างทั้งสองที่ผ่านเข้าไป



ช่างเป็นห้องนอนที่กว้างเป็นที่สุด เพดานสูงสี่เมตร หน้าต่างบางใหญ่ที่ทำให้สามารถเห็นดวงจันทร์และแสงดาวยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี



คนเป็นแม่ค่อยๆ นั่งลงที่เตียงก่อนที่คนเป็นลูกจะค่อยๆ เลิกผ้าห่มให้คุณแม่ รอจนกระทั่งล้ทตัวนอนอย่างดีแล้ว ทิโมธีก็นั่งลงข้างๆ สายตาจริงจัง แล้วเอ่ยออกมา



“แม่ครับ เรื่องห้องใต้ดิน เหมือนจะมีหวังแล้วนะครับ”



ในตอนนั้นเองที่เธอถอนหายใจออกมา



“มีหวังก็ดี ไม่มีหวังก็ช่าง แต่สำคัญที่สุด ทิโมธีต้องดูแลตัวเองด้วยเข้าใจไหม” ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่บุตรชายของตนเอ่ยออกมาเช่นนี้ เธอคิดว่าทิโมธีก็แค่อยากให้กำลังใจเธอเท่านั้น



ด้วยโรคที่คุณแม่เป็น มันคือโรคที่รักษาได้ ดังนั้น การมีความหวังจึงเป็นใช่เรื่องแปลกตรงไหน



ทว่าความหวังดังกล่าว เหมือนจะต้องแลกด้วยเงินมหาศาล ดังนั้นที่ผ่านมาตนจึงเลิกหวังตั้งนานแล้ว



ทุกวันนี้ที่เธอยังใจสู้ ก็เพราะอยากจะเห็นลูกตัวเองรับปริญญาและพึ่งพาตัวเองได้ก็เท่านั้น



“ครับ ผมเข้าใจครับแม่”



เหมือนทิโมธีเองจะทราบดีว่าแม่ของตนกำลังเข้าใจว่าครั้งนี้เขาพูดออกมาโดยไม่มีหวัง ดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก นอกจากก้มลงหอมแก้มคุณแม่เป็นการส่งเข้านอนแล้วเดินออกมาด้วยฝีเท้าเบาหวิว



‘ฉันต้องทำได้ ต้องทำได้!’



ชายหนุ่มบอกกับตัวเองพร้อมกับเดินลงไปยังชั้นล่าง ระหว่างทางก็ย้ำคำเดิมซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง



เขาลงบันไดแล้วหันมองไปที่โซฟา ริมฝีปากบางกล่าวออกอย่างขึงขัง



“มาเถอะ ฉันพร้อมแล้ว”






หลังจากเดินอยู่พักใหญ่ๆ ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงห้องๆ หนึ่ง



“ตกลงนายจะพาฉันมาดูหลักประกันอะไรกันแน่หือ?”



อาคมนึกสงสัย ระหว่างทางที่เขาเดินมาก็รู้แล้วว่าเฟอร์นิเจอร์ที่มีทั้งหมดถูกขายไปแทนจะทุกตัวแล้ว เรียกได้ว่าเป็นคฤหาสน์อันว่างเปล่าก็ไม่ผิด



ดังนั้นเขาเลยยิ่งไม่เข้าใจ อะไรกันที่ทิโมธีจะนำมาเป็นหลักประกันให้เขา



“ถึงแล้วล่ะ” เจ้าบ้านกล่าว



อาคมมองไปรอบๆ แล้วทำเสียงขึ้นจมูก “หือ?” เขามองไปรอบๆ ในห้องนี้ไม่มีอะไรสักนิด นอกจาก... ตู้ใบเก่าๆ นั่น “เป็นตู้นั่นใช่ไหม อืม... ขอเรียกอลันมาได้ไหม?”



“อลัน? ใครเหรอ?”



“คนที่ทำงานกับสมาคมที่ดูแลตลาดมืดน่ะ ถ้าจะขายของเก่า คงต้องขอให้คนที่ฉันไว้ใจได้มาประเมินราคา แต่อย่างหาว่างั้นงี้เลย ตู้นี้... มันเก่าแน่ๆ แต่ไม่ผุพังไปหน่อยเหรอ?”



ทิโมธีส่ายหน้า



“คอยดูเถอะ”



อาคมหยักหน้าแล้วยืนนิ่งๆ ปล่อยให้คนอายุน้อยกว่าเดินเข้าหาตู้หลังเก่า



ทิโมธียกมือขึ้นพร้อมกับออกแรงบิดไปทางซ้ายสองครั้ง ทางขวา และจบท้ายด้วยทางซ้ายอีกที ในตอนนั้นเองที่มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น ป๊อก ! อาคมดวงตาเปร่งประกายทั้งที



“ห้องลับ!?”



“ใช่”



พ่อมดหนุ่มไม่ได้สนใจอาการตื่นเต้นของคนตรงหน้าสักนิด ยามเมื่อห้องลับเปิดเขาก็ก้าวเท้าลงบันไดไปในทันที



“เห้ๆ รอบด้วย”



อาคมตามไปติดๆ ในนี้แม้แสงจะไม่มาก แต่ก็พอมองทางได้อยู่ แต่ที่น่าประหลาดกลับเป็นเรื่องของกลิ่นเสียมากกว่า ใครๆ ก็รู้ว่าห้องปิดแบบนี้ร้อยทั้งร้อยต้องมีกลิ่นเหม็นบ้างไม่มากก็น้อย แต่ในนี้กลับไม่เหม็นเลยสักนิด



ผู้มาเยือนทำหน้าประทับใจ ช่างเป็นการก่อสร้างด้วยวิชาขั้นสูงแท้ๆ



“ฉันมักจะเข้ามาฉีกสเปรย์ดับกลิ่นน่ะ”



โอเค กูพลาดเอง อาคมคิดในใจ



ทั้งสองลงบันไดมาเป็นความลึกพอสมควร จนกระทั่งมาถึงพื้น แสงสว่างจากหลอดไฟพลันปรากฏทันทีที่พวกเขาสองเท้ากระทบพื้น อาคมก็อุทานขึ้นมา



“เวทมนต์นี่!” หนุ่มผิวเข้มดูเหมือนจะตกตะลึง



ทิโมธีหลี่ตาเล็กหยี พร้อมกับชี้ไปยังหลอดไฟ



“หลอดไฟแบบมีเซ็นเซอร์น่ะ คือถ้ามีคนอยู่เดินผ่าน ไฟมันจะสว่างเอง”



“…”



“…”



ความวังเวงในห้องลับนี่ช่างขื่นขมเสียจริง



“อะแห่ม ไหนล่ะๆ หลักประกันของนายน่ะ” อาคมพยายามเปลี่ยนเรื่อง ซึ่ง... ดูเหมือนทิโมธีก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดไม่เว้นทางถอยให้อาการหน้าแตกของอาคมเลยสักทีเดียว



“มานี่สิ”



ชายหนุ่มพออาคมเดินไปยังมุมห้อง จากนั้นชี้ไปยังร่องลึกที่เว้าลงไปในกำแพง



“หือ นี่มัน...” ถึงอาคมไม่มั่นใจ แต่เขาก็พอจะเดาออกได้รางๆ



“ที่ใส่กุญแจ เพื่อเปิดห้องสมบัติน่ะ”



“อะไรนะ?”



ถึงแม้ว่าอาคมจะพอเดาได้ลางๆ แต่พอได้ยินจากปากของอีกฝ่ายแล้วมันก็กลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งอยู่ดี



สมบัติ... สมบัติเนี่ยนะ?



“เอ่อ... ในยุคแบบนี้ ยังมีห้องสมบัติอยู่อีกเหรอ”



ทิโมธีไม่พูดให้มากความ เขาหยิบมือถือออกมา แล้วเปิดรูปไปบ์ที่กำลังจะมีการประมูลในตลาดมืดให้อาคมดู



“เห็นไหม พอดีร่องเป๊ะๆ เลย ไปบ์อันนี้ จริงๆ แล้วเป็นสมบัติของตระกูลฉันเอง ซึ่งปู่ทวดใช้มันเป็นกุญแจเปิดห้องลับ ทว่าเมื่อท่านตายไป กุญแจนี้ก็ถูกโจรที่ขึ้นบ้านในปีนั้นหยิบติดมือไปด้วย” น้ำเสียงของทิโมธีดูปวดร้าวขึ้นมา



อาคมมองแล้วก็อดสับสนไม่ได้



“พอดีรูเป๊ะเลย แต่... ของแบบนี้นายอาจจะลงทุนแกะรูนี้ขึ้นมาก็ได้ แต่ให้เป็นช่องใส่กุญแจจริงๆ ” อาคมเกาหัวแกรกๆ “แล้วเราจะมั่นใจได้ไงว่าด้านในมีสมบัติอยู่จริง? อีกอย่าง วิธีเปิดห้องก็ไม่ได้ต้องใช้ของชิ้นนั้นก็ได้นี่ เราอาจจะหาคนหล่อเหล็กเก่งๆ สักคนทำของเลียนแบบแล้วเปิดก็ได้มั้ง?”



ทิโมธีส่ายหน้า



“นายคงลืมไปแล้วว่าบ้านฉันเป็นตระกูลพ่อมด ประตูจะเปิดได้ก็ต่อเมื่อใช้ไปบ์อันนั้นเท่านั้น นั่นเป็นเพราะมันลงเวทมนต์กำกับเอาไว้น่ะสิ”



อาคมถอนหายใจ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโกหกเรื่องนี้ เพราะในหมู่สังคมผู้วิเศษ การลงเวทมนต์ในสิ่งของก็มีให้เห็นอยู่ถมเถ ขนาดบ้านเขายังมีอยู่ชิ้นนึงเลย ก็ที่ไอ้ราเชนมันใส่คล้องคออยู่ไงล่ะ



“แล้วนายจะมั่นใจได้ไง ว่าข้างในมีสมบัติอยู่จริงๆ หรือว่าปู่ทวดนายมีรายการสมบัติเขียนเอาไว้”



ทิโมธีส่ายหน้า



อาคมส่ายหน้าบ้าง “ถ้างั้นก็ลำบากแล้ว ของล้ำค่าน่ะ ไม่ใช่ว่าจะเก็บยังไงก็ได้นะ ถ้าเก็บไม่ดีแล้วมันเสียหายไปตามกาลเวลา จะกลายเป็นของไร้ค่าได้นา”



“ในนั้นส่วนมากจะเป็นทองคำ ถูกเก็บไว้อย่างดี ไม่มีเสียหายแน่นอน”



“ในเมื่อปู่ทวดนายไม่ได้บอก นายไปรู้มาได้ไงกันหือ?”



พอพูดจบ บรรยากาศอันเย็นเยียบไม่ก็ปรากฏขึ้นมา



ทิโมธีถอนหายใจ “เห้อ ไม่อยากทำแบบนี้เลย”



อาคมได้ยินแล้วก็สงสัย แต่ก่อนที่เขาจะกล่าวอะไร ทิโมธีที่ไม่รู้ว่าหยิบมีดออกมาจากกระเป๋ากางเกงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็เปิดคมมีดแล้วแทงไปที่มือตนเองอย่างแรง



!!!!!!!!



“อุ๊บ...”



“ทะ-ทำบ้าอะไรของนายวะ!”



อาคมหน้าเปลี่ยนสี ทำท่าจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาห้ามเลือด แต่ถูกคนอายุน้อยกว่าห้ามเสียก่อน



เจ้าบ้านไม่พูดอะไรอีก นอกจากกรอกเลือดที่เจิ่งนองเข้าไปยังรูกุญแจที่เป็นรอยเว้ารูปไปบ์



อาคมเห็นแบบนี้ก็ขมวดคิ้ว “นี่มัน...” เขามั่นใจ นี่ต้องเป็นเวทมนต์อะไรสักอย่าง



ถูกต้อง มันคือเวทมนต์จริงๆ ทิโมธีเมื่อกรอกเลือดเข้าไปจยเต็มร่องก็เริ่มท่องคาถาด้วยภาษาแปลกๆ บางอย่าง ในตอนนั้นเองที่อาคมสาบานได้ว่าเห็นรอบๆ ตัวของทิโมธีเปร่งประกายสีทางเจือจองขึ้นมา



และเมื่อเขากล่องจบ ร่างสูงก็ถอยออกมา



“นายเป็นอะไรมากไหม” อาคมยื่นผ้าให้ทิโมธีปิดแผลห้ามเลือด



“ดูที่กำแพงสิ มันมีเวลาไม่นานหรอกนะ”



อาคมรับคำอย่างว่าง่าย มองไปที่กำแพงที่อยู่ด้านหลังรูกุญแจทันที



และในตอนนั้นเองที่หัวใจเข้าเต้นไม่เป็นส่ำ



“เชี่ย... ทอง... ทองทั้งหมดนั่นเลยเหรอ?” เขาอ้าปากค้าง เมื่อพบว่าในห้องเต็มไปด้วยทางคำมากมาย



ทิโมธีพยักหน้ายิ้ม “เวทมนต์ที่ฉันใช้ เป็นเวทมนต์เฉพาะสายเลือดน่ะ สามารถทำให้มองเห็นภายในห้องได้ครู่หนึ่

ง เพราะงี้ไง ปู่ทวดจึงไม่จำเป็นต้องจดรายการสมบัติเอาไว้ เพราะยังไงลูกหลานก็สามารถมองเข้าไปในห้องได้ตลอดเวลา”



อาคมกลืนน้ำลายเฮือก



มันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ีรุ่นน้องข้างๆ หันมายิ้มแล้วกล่าวอย่างจริงจัง



“อาคม ฉันต้องได้ไปบ์มาก่อนถึงจะเปิดห้องนี้ได้ ขอล่ะ ฉันต้องให้นายช่วยจริงๆ”



อาคมไม่ตอบในทันที แต่มองไปยังทิโมธีแล้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ



“เรื่องใหญ่แบบนี้... ทำไมถึงเอามาบอกคนนอกได้ล่ะ”



พ่อมดฟังคำถามแล้วก็ตอบอย่างแทบไม่ต้องคิด



“มันมีเหตุผลอยู่สองข้อ คือหนึ่ง นายต้องการหลักประกัน” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเหตุผลข้อที่สองออกมา ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฟังดูไม่เข้าท่า แต่ก็ทำให้อาคมถึงกับหน้าแดงขึ้นมาจนได้ “แล้วข้อสอง ฉันไว้ใจนาย"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #691 พู่กันรสซ็อกโก (@may22536) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 09:58
    ฮิ้ววววววววววว
    #691
    0
  2. #683 reluz (@kanun0_0) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:34
    ฮิ้วววววววว
    #683
    0
  3. #624 g-kritsana (@g-kritsana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:42

    ฮิ้วววว ฉันไว้ใจนาย คิกๆ

    #624
    0
  4. #617 ลั่ว ต้าหมิง (@pgl3021) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 17:39

    งุ้ยยยย! เขินนนนนนนนนนน

    #617
    0
  5. #616 สล๊อตโลรี่ (@paer2277) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:13
    หน้าแตกไปสองรอบ 5555555555
    #616
    0
  6. #615 WAA-Y (@WAA-Y) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:14

    แหม่~ "เพราะชั้นไว้ใจนาย" งุ้ยๆ
    #615
    0
  7. #614 Naii M. (@dogmin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:54
    เส้นบางๆระหว่างเวทมนตร์....กับเทคโนโลยี 555555
    #614
    0
  8. #613 J-Kia (@mimi-meme-meme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:37

    ไฟแบบมีเซนเซอร์ 55555

    #613
    0
  9. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:18
    ติดตามฟ
    #612
    0
  10. #611 Sasi2546 (@Sasi2546) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:15

    งุ้ยยยยย เขินแทนอาคมแปป
    "เพราะชั้นไว้ใจนาย"
    #611
    0
  11. #610 No8083 (@Momoo11972) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 17:10
    อร้ายยยเขิลลลล
    #610
    0