พ่อมด 'กด' หมอผี [Yaoi]

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 9 : ไว้ใจ Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

       ไว้ใจ Part 2




  “หือ จำทางด้วยจริงๆ สินะเนี่ย”



ทิโมธีพึมพำเสียงต่ำ ไม่ได้กะจะให้คนขับได้ยินหรอก เพราะอันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดแบบนี้ซะหน่อย ดังนั้นอาคมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรนอกจากขับต่อไปเรื่อยๆ



“ถึงแล้ว”



เจ้าบ้านพยักหน้า แล้วลงจากรถไป อาคมหาที่จอดเหมาะอย่างข้างกำแพง ก่อนจะดับเครื่องแล้วลงรถด้วยท่าทีสบายๆ



“รอแปบนะ”



ทิโมธีเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูเหล็กสนิทเขรอะ ลักษณะเหมือนพร้อมกับแตกเป็นชิ้นๆ ได้ตลอดเวลา อาคมย่นคิวเล็กน้อย ไอ้หมอนั่นจะถกแขนเสื้อเพื่อ? หือ ใช้มือบางๆ ยกประตูได้ลอยเฉยเลย เดี๋ยวๆ ประตูนั่นน่าจะหนักนะ ทำไมเปิดด้วยการยกออกล่ะ? ล้อก็มี เลื่อนสิโว้ย คิดในใจไปก็เลื่อนสายตาลงไปมองที่ด้านล่างสุดของประตูแล้วก็อดตาโตไม่ได้



“ห้ะ…” ก่อนอาคมจะว่าอะไร ทิโมธีซึ่งเปิดประตูได้แล้วก็หันมาพูด



“ล้อมันเสียน่ะ ยังไม่ได้เปลี่ยนเลย เอ้า เข้ามาเถอะ”



อาคมหยักหน้าหงึกหงัก อื้อหือ ไม่ใช่ว่าพอเขาเข้าประตูไปแล้วแม่งจะหล่นลงมาทับหรอกนะ 



ครืดดดด



จนเสียประตูปิดลงดังขึ้น ทิโมธีก็ปาดเหงื่อแล้วถอนหายใจหนักๆ



“เราไปกันเหอะ” พูดจบก็เดินไป



อาคมพยักหน้าแล้วก้าวตามไปติดๆ ใช่สิ จะรอให้ประตูบ้านนายมันหล่นลงมาทันเขาตายหรือไงกัน



จนกระทั่งตอนนี้ อาคมเพิ่งจะพบว่า ข้างใน...



“มืดหน่อยนะ”



หือ? อาคมตกใจ เหมือนอีกฝ่ายจะอ่านใจเขาได้อย่างไรอย่างนั้น มีที่ไหน พูดดักกันขนาดนี้



หนุ่มลูกครึ่งรีบเสริม “แบบว่า เปิดไฟทางเดินแล้วมันเปลืองน่ะ เอาเป็นว่า...” เขายกมือขึ้นมา “เดินจับมือฉันเถอะ เดี๋ยวนายจะสะดุดล้มเอา”



เอ้า แบบนี้ก็ได้



“…” อาคมอึ้งไปครู่ใหญ่ๆ “เอ่อ ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้”



ทิโมธีไหวไหล่ “ตามใจ” แล้วก็เดินนำหน้าไป



‘ให้ตายเถอะ บ้านนี่ใหญ่เป็นบ้า’ อาคมอดตาโตไม่ได้ เฉพาะจากประตูรั้วเข้าไปในตัวคฤหาสน์ ดูเหมือนว่าต้องเดินกันจนเกือบเทื่อยเลยทีเดียว



ปึก



“วะ-เหวอ!”



ในตอนนั้นเองที่อาคมไปสะดุดอะไรบางอย่างเข้า ร่างสูงเสียการทรงตัวโดนสิ้นเชิง พุ่งไปข้างหน้าราวกับว่าอยากจะจูบพื้นดินแรงๆ สักครั้งมานานแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่เกินสามวินาทีอาคมจะต้องมีเศษดินเลอะทั่วตัวเป็นแน่



แต่ไม่มีเจ้าบ้านคนไหนอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอกถูกไหม?



ฟุบ... หมับ!



ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น สองมือพลันคว้ากอดอาคมไว้ไม่ให้ล้มลง



อาคมที่อีกไม่ถึงฟุตก็จะจูบพื้นอยู่แล้ว หลังจากถูกคนอายุน้อยกว่าดึงขึ้นมาทันควัน ร่างของเขาราวกับสปริงที่ถูกย่อและดีดออกอย่างแรง เปลี่ยนจากล้มลงเป็นเด้งเข้าหาอ้อมอกของทิโมธีอย่างถนัดถนี่เสียได้



“อ๊ะ…” / “อ๊ะ…”



ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกันยามเมื่อสองสายตาสบเข้าในระยะห่างเพียงคืบหนึ่ง นอกจากนี้อาคมที่เพิ่งจะเด้งขึ้นมาจากพื้นด้วยสภาพทุลักทุเลก็จับพลัดจับพลูกลายเป็นมาอยู่ในอ้อมอกของทิโมธีเสียได้



ว้าว



นี่ถ้ามีใครผ่านมาล่ะก็ จะต้องคิดว่าเขาทั้งสองกำลังจะบรรจงจุมพิตกันแน่นอน



‘โชคดีที่ไม่มีใครเห็น’



ทั้งสองคนคิดคล้ายๆ กัน ให้ตายเถอะ ขืนมีใครมาเห็นเข้าต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ เห้อ โชคดีจริงๆ ที่ตรงนี้มันมืด



และในตอนนั้นเอง...



พรึบ!



จู่ๆ แสงสว่างก็ฉายลงมาจากด้านบนเสียดื้อๆ



ทั้งสองคนหน้าถอดสี



สายตาของทั้งคู่เงยขึ้นไปด้านบนอัตโนมัติ ไฟ? ไฟนี่นา คำถามพลันลอยขึ้นมาผ่านทางสีหน้าของทั้งสอง ทำไมดวงไฟอยู่ๆ ถึงสว่างขึ้นมาล่ะ?



แต่บางครั้ง คำตอบก็เหมือนจะมาไวไปสักนิด



“โจรใช่ไหม! ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำร-- อ๊ะ”



เสียงหวานๆ ที่ดูออกว่าพยายามเค้นเสียงให้ดูดุเกินจริงดังขึ้น ทั้งสองคนหันไปยังต้นเสียงแล้วก็พบว่าตรงนั้นมีหญิงสูงอายุผู้หนึ่งกำลังถือไม้เบสบอลเตรียมพร้อมหวด



ในตอนแรกที่กล่าว สีหน้าของเธอช่างดูขึงขังปนหวาดกลัว



ทว่าเมื่อเห็นชัดๆ ว่าโจรหน้าตาเป็นอย่างไร เธอก็อุทานขึ้นมา แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง



แต่ก่อนที่เธอจะกล่าวอะไร ทิโมธีก็อ้าปากค้างแล้วตะโกนออกมา



“มะ-แม่!“ คนเราเวลาตกใจมือไม้จะอ่อนบ้างก็ไม่แปลก นับประสาอะไรกับคนที่ทำอะไรไม่ถูกอย่างทิโมธี มือขาวๆ ทั้งสองขึ้นยกขึ้นฟ้าราวกับกลัวว่าตำรวจจะเข้าใจผิดว่าตนขโมยกางเกงในจากร้านสะดวกซื้อ ซึ่ง... คนปกติที่ไหนเขาจะขโมยกางเกงในกันวะเนี่ย



ถ้าสองมือของทิโมธีว่างเปล่าก็คงจะดี แต่เปล่าเลย ก่อนหน้านี้เข้าโอบอาคมเอาไว้นี่



“แอ้ค!”



อาคมแผดร้องลั่นยามเมื่อหัวกระแทบพื้นแข็งๆ



ณ สนามหญ้าท่ามกล่างความมืดมิด มีหนึ่งคนนอนกุมหัวดิ้นไปดิ้นมาด้วยความเจ็บปวด หนึ่งคนยกมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้าทำหน้าเป็นเชิงว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรไม่ดี และหนึ่งคนยกสองมือปิดปากด้วยความตกใจ ทว่าในแววตากลับปรากฏท่าทีขบขัน





จะกลับมาอัพรัวๆ แล้วนะครับ QwQ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #609 Sasi2546 (@Sasi2546) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 08:03

    ดีใจที่ไรท์กลับมาอัพ คิดถึงน้องทีธี่กะพี่อาคม
    #609
    0
  2. #608 WAA-Y (@WAA-Y) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 06:50
    ยินดีต้อนรับกลับมานะไรท์~
    #608
    0
  3. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 06:47
    ขอบคุณครับ
    #607
    0
  4. #606 ส่องไปวัน วัน (@beam8880) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 05:20
    มาแร้วว
    #606
    0
  5. #605 DoshChin (@DoshChin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 04:08
    คนแรกกกก
    #605
    0