[OS/SF] Bang Tan Festival #FICBTS

ตอนที่ 1 : (SF) A place of memories : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ส.ค. 60




“ในตำนานเล่าขานกันต่อๆมาเป็นเวลา120กว่าปี " ต้นไม้แห่งความหวัง " หรือต้นไม่ศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้ยังคงเป็นเรื่องเล่าที่ผู้คนทุกรุ่นมักกล่าวถึงเสมอ ไม่ว่าใครก็ตามที่มีความหวังและต้องการที่จะทำตามในสิ่งที่หวังได้สำเร็จนั้น ต้องไปขอพรและสาบานต่อหน้าต้นไม้ถึงข้อแลกเปลี่ยนเพื่อจะได้มาซึ่งความสมหวัง หากข้อแลกเปลี่ยนนั้นเป็นไปตามความต้องการของ "ต้นไม้แห่งความหวัง" แล้วล่ะก็ ภายในเวลาไม่เกินสามวันผู้คนเหล่านั้นจะสมหวังดั่งที่ตั้งใจทุกประการ แต่การไปเยือนต้นไม้แห่งความหวังนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่ใครๆคิด ยอดเขาอันสูงชันเป็นสถานที่ที่ต้นไม้ต้นนี้ยืนต้นอยู่ตามธรรมชาติมานานนับร้อยปี กาลเวลาทำให้ต้นไม้เติบโตขึ้นจนกิ่งใบแตกสาขาปกคลุมพื้นที่เป็นบริเวรกว้าง เป็นที่พึ่งพิงของสัตว์น้อยใหญ่บนยอดเขาลูกนั้น เหล่าผู้คนที่มีความเชื่อต่างก็ยอมลำบากออกเดินทางขึ้นไปจนถึงยอดเขาเพื่อขอพร บ้างก็สมหวัง บ้างก็ผิดหวัง แต่ความเชื่อเหล่านั้นก็ไม่ได้ลดลงไปเลย จนถึงปัจจุบัน”

 

เด็กหนุ่มร่างโปร่งปิดหนังสือนิตยสารของร้านกาแฟลง พลางสายตาก็มองไปยังเพื่อนร่วมโต๊ะที่กำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอย่างสนุกสนาน มีบ้างที่มุกที่ยิงออกมาจากปากคนใดคนนึงแล้วรู้สึกว่ามันแป่ก แต่มันกลับสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะขึ้นมาได้อยู่ดี เขาชอบเวลาที่อยู่ด้วยกันแบบนี้ ความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แค่กว่าคำว่ามิตรภาพ หากแต่มันเป็นความสัมพันธ์แบบครอบครัวเสียมากกว่า เขาแค่อยากจะอยู่ด้วยกันแบบนี้อยู่กับทุกๆคน พลางบทความที่เด็กหนุ่มได้อ่านจบไปเมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมา เขาไม่ได้เชื่อเรื่องงมงาย แต่ถ้าบางอย่างถ้าได้ทำแล้วจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป เขาก็อยากที่จะลองทำดูสักครั้ง 

 

" นี่ พวกพี่ๆ ผมว่าผมอยากไปที่นี่ล่ะ " 

 

" นายว่าอะไรนะจองกุก " พี่ชายไหล่กว้างที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มละความสนใจจากเค้กสตรอเบอร์รี่ตรงหน้าหันมาถามเด็กหนุ่มที่เป็นน้องเล็กสุดของกลุ่มอย่างเอ็นดู 

 

" ผมว่าที่นี่น่าสนใจนะพี่จิน พวกเราไปที่นี่ด้วยกันสักครั้งมั้ย? " เด็กชายเปิดหนังสือนิตยสารหน้าเดิมอีกครั้งแล้วเลื่อนไปไว้ตรงกลางโต๊ะ นิ้วเรียวสวยก็ชี้ไปที่บทความที่ตนเองได้อ่านไปเมื่อครู่ให้พี่ๆได้ดู 

 

" ต้นไม่แห่งความหวังงั้นหรอ เหมือนเคยได้ยินเรื่องนี้มาเหมือนกันนะ เค้าว่ากันว่าใครที่ไปที่นั่นมักจะสมหวังกันกลับมา " เป็นพี่ชายอีกคนช่วยขยายความของจองกุกเพราะเขาเคยเห็นบทความเหล่านี้มาก่อนแต่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก พอเห็นว่าน้องเล็กดูมีท่าทางสนใจก็เลยอธิบายออกมาให้บางคนที่ดูจะเข้าใจยากได้ฟัง

 

" นี่พี่นัมจุน มันสมหวังทุกเรื่องจริงๆใช่ป่ะ ทุกเรื่องเลยหรอ " เด็กหนุ่มที่มาใบหน้าคมคาย รับกับผิวสีน้ำผึ้งเอ่ยถามออกมา ทั้งๆที่คิ้วก็ยังขมวดมุ่นเหมือนยังไม่เข้าใจอะไร

 

" ก็จริงดิวะไอ้แท กูได้ยินเค้าพูดกันมานานแล้ว มีแต่มึงหรือเปล่าที่ไม่รู้ "

 

" มึงไม่ต้องว่ามันหรอกนัมจุน กูก็พึ่งเคยได้ยินวันนี้เนี่ย เมื่อกี้เลย ใช่มั้ยยุนกิ "

 

" เออ พึ่งรู้เนี่ยแหละ แล้วขอโทษทีไอ้โฮป กูเป็นพี่มึงครับ อย่ามาเนียน สัส " 

 

" ว๊าย โดนด่าเลย สมน่า "

 

" น้อยๆหน่อยจีมิน กูรู้ว่าลับหลังพี่ยุนกิ มึงก็เรียกเค้าแบบนี้ ย๊า...ยุนกิอ่า เหอะ! กูยังไม่ฟ้องเลย "

 

" ไอ่พี่โฮป แล้วมึงจะพูดขึ้นมาทำแป๊ะอะไรวะ พี่ยุนกิรู้ผมได้โดนไล่ออกไปนอนนอกห้องแน่ "

 

" เออ คืนนี้มึงไปนอนข้างนอกเลยไอ้หมู กูเพื่อนเล่นมึงหรอ " ยุนกิพูดขึ้นพลางส่งสายตาดุๆมาให้จีมิน ทันทีที่รู้ว่าคืนนี้ตัวเองอาจจะต้องระเห็จออกมานอนข้างนอก หรืออาจจะต้องไปขอพึ่งใบบุญห้องใครสักคน คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นเดินยิ้มตาหยีไปเกาะแขนพี่ตัวขาว ทั้งลูบทั้งไล้เผื่อคนพี่จะเห็นใจหมูจีมตาดำๆ

 

" มึงกลับไปนั่งที่เดิมเลยกูขนลุก "

 

" โถ่ พี่ยุนกิ จีมินแค่ล้อเล่นกันกับพี่โฮปเองนะ ไม่ได้ตั้งใจจะเรียกแบบนั้นจริงๆสักหน่อย "

 

" แต่ถ้ามึงยังไม่หยุดเอาแก้มย้วยๆของมึงถูไหล่กูอยู่แบบนี้นะ กลับไปเก็บผ้าห่มรอได้เลย "

 

" ม่ายยยยยยยยย " มือป้อมๆกับแก้มย้วยๆนั้นผละออกจากพี่ตัวขาวทันที พลันหันไปยิ้มแหยๆให้อีกหนึ่งที

 

" ไปนั่งที่ได้ยัง "

 

" ไปแล้วคร้าบบบบบ ดุจริง " ตอบรับด้วยรอยยิ้มจนตาหยี แต่ไม่วายหันไปบ่นกับไหล่ตัวเองเบาๆแล้วเบะปากเบิน เจ้าหมูที่คิดว่าการกระทำของเขานั้นไม่มีใครเห็น แต่เปล่าเลย เค้าเห็นกันทุกคนแหละ

 

" ได้ยินนะเมื่อกี้ " ยุนกิเปล่งน้ำเสียงเย็นๆมาให้จนคนตัวเล็กรีบวิ่งไปหลบหลังเจโฮปทันที

 

" พอได้แล้วน่า นะ...น้องมันล้อเล่นเอง พะ...พี่นี่จริงจังไปได้ " เจโฮปที่กำลังเอาตัวบังจีมินไว้เหมือนจะปกป้องได้ แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมามันช่างสั่นเครือจนคนอื่นเขารู้หมดแล้วก็ไม่ได้แน่จริง

 

" ใครว่ากูจริงจัง กูแกล้งไอ้หมูมันต่างหาก หึหึ "

 

" ย๊า...ไอ้พี่กิ " จีมินตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิดทั้งๆที่สีหน้าตัวเองเหมือนเด็กจะร้องไห้ สถานการณ์ที่โต๊ะข้างๆมองว่ามันเหมือนกลุ่มเด็กวัยรุ่นเลือดร้อนกำลังจะมีเรื่องกัน แต่มันกลับสร้างทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะออกมาจนดังลั่นร้าน มันก็เหมือนทุกๆวันนั่นแหละที่จีมินคนนี้จะโดนพวกพี่ๆแกล้ง ไม่เว้นแต่น้องเล็กก็ตาม

 

" จองกุกอยากไปหรอ? " เป็นอีกครั้งที่จินถามขึ้น เขาเป็นพี่คนโตที่มักจะพึ่งพาได้ และเอาใจใส่พวกเหล่าลิงทั้งหลายเสมอ คนที่มีใบหน้าสวยประดับประดาด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

 

คิม ซอกจิน เด็กหนุ่มอายุ 25 ปี แต่กลับเป็นถึงประธานบริษัทบริษัทผลิตและจำหน่ายรถยนต์ยี่ห้อดังของเกาหลีและรวมถึงส่งออกด้วย ท่ามกลางสังคมธุรกิจที่รายล้อมไปด้วยผู้คนที่คิดจะหวังพึ่งชื่อเสียงรวมถึงผลประโยชน์มากมายมหาศาลเหล่านั้น ทำให้ซอกจินไม่เคยเจอคนที่จริงใจเลยสักคน ซ้ำร้ายครอบครัวอันเป็นที่รักซึ่งประกอบด้วย พ่อ แม่ และน้องสาวสุดที่รัก ได้จากไปพร้อมกันเนื่องด้วยอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ 2 ปีก่อน คนทั่วไปมักจะอิจฉา คิม ซอกจิน ที่มีทุกอย่างครบครัน ทั้งทรัพย์สินเงินทองมากมาย ทั้งธุรกิจที่ขยายและเติบโตรวดเร็วในต่างประเทศ แบบที่อยู่เฉยๆก็ยังสบายไปทั้งชาติ  แต่ซอกจินกลับไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้นแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาต้องการมากที่สุดคือ " ครอบครัว " ครอบครัวที่เขาสามารถรับความรักด้วยความจริงใจ

 

" ฮะ ผมอยากไปขอพรให้พวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป " 

 

" ตอนนี้อากาศบนเขาจะหนาวมากๆเลยนะ ไว้ไปตอนที่อากาศมันดีกว่านี้มั้ย? "

 

" นี่ๆพี่จิน แต่แทว่าไปตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่วิวบนภูเขาสวยที่สุดไม่ใช่หรอ? " ข้อเสนอนี้ออกมาจากปากคนที่ไม่น่าจะมีความคิดดีๆมากที่สุด แต่มันกลับทำให้หลายคนบนโต๊ะพยักหน้าตามสะอย่างนั้น

 

" อืม มันก็จริงอ่ะนะ แล้วคนอื่นล่ะ ว่ายังไงอยากไปกันหรือเปล่า "

 

ซอกจินหันไปถามความเห็นของทุกๆคน เพื่อเป็นการไม่เอาเปรียบหรือบังคับให้ใครต้องไปทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะไป ทุกคนหันไปหาจองกุกน้องเล็กของกลุ่มที่ส่งสายตาคาดหวังออกมาจนทำให้ทุกคนลงความเห็นเหมือนกันหมด

 

" ก็ไปดิ นานๆพวกเราจะได้ออกเดินทางไกลๆบ้าง " เป็นยุนกิที่ทำลายความเงียบเมื่อครู่โดยการสรุปความเห็นของคนทั้งเจ็ด 

 

" อือ ไปกันหมดเนี่ยแหละ ไปกันทุกคนเลย เนอะๆ " 

 

" แหมกูรู้หรอกว่ามึงอยากไปเที่ยวไอ้โฮป เรื่องออกนอกบ้านนี่ถนัดมึงอยู่แล้วนิ "

 

" ถถถถถถ เพื่อนม่อนครับ มึงนี่ระริกระรี้กว่ากู กูยังไม่ว่าไรมึงสักคำ " 

 

" พวกพี่จะเถียงกันทำไมห๊ะ น่ามคาน "

 

" โห โห โห ไอ้จีม เดี๋ยวนี้มึงกล้าว่าพวกกูหรอ ติดนิสัยขี้หงุดหงิดมาจากใครวะ " สิ้นเสียงนัมจุนทำให้ทุกคนหันไปหายุนกิเป็นตาเดียว นิสัยห่ามๆมันจะมาจากใครได้นอกจากคนป่าเถื่อนแบบ มิน ยุนกิ 

 

" มองหน้าหาพ่องหรอ " นั่นง่ะ โดนเข้าเต็มหน้า หันหน้ากลับกันแทบไม่ทัน พลันเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอีกระรอก

 

เอาจริงๆพวกเขาไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธกันอยู่แล้ว เป็นที่รู้กันว่าจองกุกเป็นเด็กขี้เหงาและขาดความอบอุ่น ไม่ว่าน้องเล็กคนนี้เอ่ยปากอยากได้อะไร ต่อให้มันยากเย็นแค่ไหนพวกเขาก็พยายามหามาให้เพื่อเติมเต็มส่วนที่จองกุกไม่เคยมีมาตลอดชีวิต ใช่แล้ว จองกุกเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่รวมกับเด็กคนอื่นๆที่มีชะตากรรมไม่ต่างจากเขา เด็กที่เกิดจากความไม่พร้อมของพ่อแม่ เด็กที่ไม่เคยได้รับความรักจริงๆจากคนรอบข้าง โชคดีแค่ไหนที่วันนั้นจินพาจองกุกกลับมาบ้านด้วยสภาพมอมแมม นัยน์ตาเศร้าที่จินมองแปปเดียวก็รู้ว่าพวกเขาเหมือนกัน พวกเขาขาดความรักเหมือนกัน ดังนั้นก็ไม่แปลกที่จิน หรือ พี่ๆทุกคนจะรักและเป็นห่วงน้องเล็กคนนี้เสมอ 

 

" พวกเราจะไปที่นี่กันจริงๆใช่มั้ยฮะ? " น้ำเสียงตื่นเต้นและรอยยิ้มสวยๆปรากฏให้เห็นจนทำให้พวกพี่ๆต้องยิ้มไปตามๆกัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเขารักน้องเล็กของเขาจริงนั่นแหละ

 

" อืม ก็ไปสิ ไปกันทุกคนเลย " จินเอื้อมมือไปลูบผมทรงเห็ดสีน้ำตาลอ่อนที่พึ่งย้อมมาใหม่เมื่อไม่กี่วันด้วยฝีมือของจีมิน ชายตัวเล็กแก้มใหญ่ที่ใครๆก็ยอมยกให้เป็นสไตล์ลิสประจำกลุ่ม

 

" เย่ๆ แล้วจะไปกันเมื่อไหร่ดีฮะ " จองกุกยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความดีใจจนออกนอกหน้า รอยยิ้มสดใสนั่นที่จองกุกไม่รู้เลยว่าพวกพี่ๆของเขายอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องมัน

 

" ขอพี่เคลียงานที่บริษัทให้เรียบร้อยก่อนนะ แล้วเราค่อยไปกันได้มั้ยจองกุก "

 

" ได้อยู่แล้วฮะ ผมรักพี่จินที่สุดเลย " ว่าแล้วจองกุกก็ลุกขึ้นไปกอดพี่ใหญ่หมับ เขารู้เสมอว่าพวกพี่ๆน่ะยอมเหนื่อย และยอมทำทุกอย่างเพื่อเขามาตลอด ตรงกันข้ามกับเขาที่ไม่สามารถทำอะไรให้พวกพี่ๆได้เลย การเป็นเด็กดีอยู่ภายใต้การปกครองของ ซอกจิน จึงเป็นสิ่งที่เขาจะทำให้ดีที่สุด

 

" เชอะ กอดแต่พี่จิน ไม่เห็นกอดพี่แทมั่งเลยนะจองกุก พี่แทน้อยใจได้มั้ยเนี่ย " น้ำเสียงกระเง้ากระหงอดที่ยุนกิได้ยินแล้วอวัยวะเบื้องล่างกระตุก ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วยีผมแทฮยองจนยุ่งไปหมด

 

" เป็นเด็กขี้อิจฉาหรือไง "

 

" ป่าวนี่ ก็จองกุกเคยบอกว่ารักพวกเราทุกคนเท่าๆกันอ่ะ แต่เมื่อกี้จองกุกบอกรักพี่จินแค่คนเดียว มันไม่ยุติธรรมนี่ "

 

" สรุปคือ มึง อิจฉาพี่จินถูกมะ "

 

แทฮยองที่ถูกยุนกิรู้ทัน แถมยังเถียงไม่ชนะ ก็ทำได้แค่กอดอกเบะปากแล้วหันหน้าหนีพี่ชายตัวขาวที่โคตรจะตัดกันกับสีผิวของเขาทันที

 

" หึหึ "

 

" ไอ้พี่กิ ไปแกล้งมันเดี๋ยวมันก็งอนจริงหรอก " เป็นจีมินที่เอ่ยท้วงเมื่อเห็นเพื่อนซี้ผิวแทนโดนแกล้ง เขาเข้าใจดีเวลาถูก ยุนกิ แกล้งมันเป็นยังไง

 

" ปล่อยมัน จะงอนก็งอนไป ใครแคร์ หึหึ "

 

" เชอะ "  

 

" หึหึ "

 

หมับ 

 

คนที่นั่งทำหน้างอนตุ๊บป่องได้แต่เบิกตากว้างอ้าปากพะงาบๆไม่เป็นภาษา เพราะเขาตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ใครจะรู้ล่ะว่าคนเชื่องช้าเซื่องซึมอย่าง มิน ยุนกิ จะกอดเขาจากด้านหลังแบบนี้ มันจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าถ้อยคำที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่านั้นไม่ใช่คำว่า

 

" กูรักมึงนะแทฮยอง..... "

 

แทฮยองกรี๊ดได้มั้ย ณ จุดๆนี้

 

" เหมือนกับที่จองกุกรักมึงไง หึหึ "

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ( ยาวไปถึงประเทศไทย )





Talk :

มาเจิมเป็นสิริมงคลค่ะ จะได้เป็นการเตือนตัวเองว่าต้องมาอัพบ่อยๆเดี๋ยวรีดรอ อิอิ

มีใครเดาทางไรท์ออกมั้ยคะว่ามาแนวไหน ตลกโปกฮา ดราม่าน้ำตาแตก หรือมุ้งมิ้งน่ารัก หรือจะแบบหน่วงๆ (ไปเข้าห้องน้ำสิอิไรท์ : ไม่ใช่แบบน้าน... )

ถึงจะเป็นฟิคสั้น ก็ฝากติดตามกันเช่นเคยค่ะ บาย...> <



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น