[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 9 : POWER IS OVER

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ธ.ค. 59

POWER IS OVER




NAMJOON PART

 

“ นัมจางงงง เห็นรีโมททีวีที่วางอยู่ตรงนี้หรือเปล่า ” จินพึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำก็ถามขึ้นพลางเช็ดผมที่เปียกไปด้วย ผมมองตามนิ้วของจินที่ชี้ไปที่โต๊ะวางของหน้าทีวี รู้สึกหนาวๆร้อนๆยังไงไม่รู้


“ ไม่เห็นนะ หาดีๆสิ ” มันจะไปเห็นได้ยังไงในเมื่อผมแอบเอาไปทิ้งแล้ว แค่อยากดูทีวีก็เลยจะเอามากดเปิดซะหน่อย ปุ่มมันดันผลุบเข้าไปข้างในเฉยเลย ด้วยความกลัวว่าจินจะมาเจอรีโมทสภาพไม่สมประกอบ ก็เลยใช้วิชาที่เรียนจบวิศวะมาประยุกต์ใช้โดยการเอาไขควงด้ามเล็กปลายแหลมๆมาเขี่ยปุ่มให้มันเด้งกลับขึ้นมา งัดยังไงแม่งก็ไม่ยอมขึ้นสักที ผมพยายามงัดมันอยู่นานจนมันออกมา หึหึ ไม่เสียแรงที่เรียนวิศวะ แม่งหลุดออกมาทั้งปุ่มเลยโว๊ยยยยยยย อย่างนี้ก็ซวยดิ


จินยังคงเดินวนรอบห้องหารีโมทที่ตอนนี้มันไปที่ชอบที่ชอบแล้ว ผมเนียนใส่แว่นทำงานในโน้ตบุคทำหน้าตาขะมักเขม้นเหมือนทำงานอยู่จริง แต่แอบชำเลืองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ สักพักจินก็หยุดเดินผมก้มหน้าลงมองจอโน้ตบุคแทบจะทันที


“ นัมจัง ถามอีกครั้งนายเห็นรีโมทมั้ย? ”


“ อะ......เอ่อ ไม่เห็นจ้า ” อย่าๆ เสียงอย่าสั่นเราต้องเนียนให้ถึงที่สุด


“ แน่ใจนะครับ ” ช่างเป็นเสียงหวานที่ฟังแล้วหนาวไปถึงขั้วปอด


“ อืม ไม่เห็นเลย ” เกิดเป็นพ่อบ้านต้องใจกล้า อย่ามาทำใจปลาซิวแถวนี้มันไม่ใช่วิถีของนัมจุนคนอัจฉริยะ


“ แล้วนี่อะไร ” ไหนๆ อะไร มีอะไรที่ไหน ไม่มี้


“ ไหนครับ ” จินเดินก้าวฉับๆเข้ามาหาผม จับคอเสื้อกระชากเข้าหาแล้วจูบอย่างดูดดื่ม โนว โนว โนว อย่ามโนกันไปเอง วิถีคนเท่ห์อย่างผมก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ แต่ความเป็นจริงแล้วคือ กระชากแล้วลาก ครับลากคอผมเนี่ยไปยืนไว้อาลัยให้รีโมทที่นอนแน่นิ่งอยู่ในถังขยะ ผมผิดไปแล้ว


“ นี่อะไร นายจะทำรีโมทพังกี่อันถึงจะพอใจหา ”


“ อันที่สามเองนะ ”


“ ยังอีก มันไม่สมควรพังต่างหากเล่า ”


“ เค้ากดเบาๆเองนะ ของมันไม่ได้มาตรฐานเลยเนอะ ”


“ ย๊า.....คิม นัมจุน ชั้นจะทำยังไงกับนายดีเนี่ย ” จินยีหัวตัวเองอย่าอารมณ์เสีย


“ ช่างมันเถอะเนอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าไปซื้ออันใหม่ ” ผมยิ้มแหยๆ โอเคผมผิดเองแหละ พระเจ้าครับทำไมถึงใส่พลังการทำลายล้างให้ผมเยอะขนาดนี้


“ โอ๊ย...โอ๊ย...โอ๊ยยยยยยยย ”  ผมแหกปากร้องเสียงดัง คนอะไรหยิกเจ็บชะมัด ยิ่งผมดิ้นจินก็ยิ่งหยิกผมแรงขึ้น กัดฟันแล้วตะโกนอยู่ในใจว่า เจ็บโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย


“ ถ้าพังครั้งที่สี่ เตรียมตัวนอนนอกห้องได้เลย ” เคยสงสัยเหมือนกันว่าภรรยาเวลาโมโหทำไมชอบไล่สามีไปนอนนอกห้อง พึ่งเจอกับตัวเองก็วันนี้ ไม่เอา แล้วเค้าจะนอนกอดใคร ไม่เอา ไม่เอา


“ ไม่เอาแบบนั้นสิ เค้าอยากนอนกอดจินทุกคืนนะ ” จินปล่อยแขนผมเป็นอิสระ หันหน้าหนีผมไปทางอื่น เห็นนะว่าหูแดงอ่ะ อยากนอนกอดผมเหมือนกันล่ะสิ ใช่มะ?


“ ขอโทษนะ วันหลังจะพยายามไม่ทำอะไรพังอีก ”

ผมเดินเข้าไปสวมกอดจินจากด้านหลัง เจ้าตัวพยักหน้าหงึกหงัก เป็นอันเข้าใจว่าเขายกโทษให้แล้ว ผมมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ทำข้าวของเสียหาย เดินเตะนู่นชนนี่จนได้แผลมาอยู่เรื่อยๆ จินก็จะบ่นผม บ่นจนพอใจเสร็จก็ทำแผลให้ตลอด เค้าเป็นห่วงผมก็รู้แต่ห้ามตัวเองไม่ได้อ่ะมันเป็นนิสัย ออแล้วก็ไม่นับแผลที่เกิดจากจินทำนะ แบบนั้นผมทายาเองตลอด แน่ะๆอย่าคิดเยอะ ผมหมายถึงรอยเขียวๆบนแขนผมตอนนี้ต่างหากล่ะ


“ เออ นัมจัง ไปบอกจองกุกทีว่าพรุ่งนี้เรามีประชุมเช้าไปส่งไม่ได้ ”


“ ปล่อยน้องมันไปเองมั้ย เจ้ากุกมันโตแล้วนะ ” ผมรู้ว่าจินเป็นห่วงจองกุกมาก แต่น้องมันก็โตพอที่จะไปไหนมาไหนเองได้แล้ว


“ ก็เค้าเป็นห่วงน้องนิ ให้คนขับรถไปส่งเถอะนะ ”


“ โอเค ตามนั้นเลยจ้า ” เพื่อความสบายใจของเมียแล้วผมจะไม่ขัด


“ นัมจังมานี่ก่อน ”


 “ มีอะไรหรอ ” ผมหันหลังกำลังจะเดินไปเปิดประตู เมียคนสวยก็เรียกไว้ซะก่อน ผมเลยเดินกลับไปหา


“ ติดให้มันดีๆหน่อยสิ ” ปากก็บ่นครับแต่มือไล่ติดกระดุมชุดนอนผมจนครบทุกเม็ด คืออาบน้ำเสร็จสวมเสื้อแล้วออกมาเลยไม่ได้สนใจอะไร ผมก็ใส่แบบนี้จนชินก็มันสบายนี่นา แถมเป็นการเซอร์วิสเมียไปในตัว หึหึ


“ ไม่ชอบหรอแบบนี้ ”


“ บ้ารึไง คะ...ใครจะไปชอบ ” จ้าๆ จะปฏิเสธเสียงสั่นก็ไม่ว่าหรอก แต่หน้าแดงไปหมดแล้วนะที่รัก


“ ครับๆ รีบเช็ดผมให้แห้งล่ะเดี๋ยวกลับมาจะให้ช่วยปลดกระดุมให้หน่อย ”


“ ไอ้คนบ้า ทะลึ่ง ไปนอนกับจองกุกเลยไป๊ ” ผมเดินหนีออกมาอย่างไวก่อนที่จะโดนปาด้วยหมอน คนอะไรน่ารักชะมัด คนคนนั้นคือเมียโผมมมมมม ไปบอกจองกุกแล้วรีบกลับห้องดีกว่าเมียรออยู่ อิอิ

 

JUNGKOOK PART

 

아무것도 없던 열다섯의
세상은 컸어 너무 작은
이제 상상할 수도 없어
향기가 없던 비어 있던
I pray


ตอนที่ผมอายุ15 ผมไม่มีอะไรเลย
โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ แต่ตัวผมกลับเล็กนิดเดียว
ตอนนี้ผมไม่สามารถแม้แต่จินตนาการได้
ผมที่แสนที่เคยว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะมีกลิ่นอายของอะไรเลย
ผมภาวนา

 

( เนื้อเพลง Begin – BTS )

 

เพลงนี้ความหมายดี้ดี ผมช้อบชอบ ถ้าใครมาเรียกผมก็ไม่ได้ยินหรอกครับ เปิดเพลงเสียงดังลั่นห้องขนาดนี้ ก็คนมันชอบอ่ะ โดยเฉพาะมักเน่ของวงนี้นะ เสียงดีมาก แถมยังหล่ออีก เป็นโกลเด้นมันเน่สมคำล่ำลือจริงๆ ผมกำลังใช้สมาธิจดจ่อกับไอโฟนเครื่องหรูตรงหน้า หูก็ฟังเพลงนิ้วก็จิ้มรัวๆไปที่หน้าจอสว่าง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอ่ะตอนนี้

 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

 

เสียงแจ้งเตือนแอพพลิเคชั่นไลน์ดังรัวๆจนผมหงุดหงิด แต่ก็ยังเล่นต่อ ไม่เปิดดูด้วยซ้ำว่าคนที่ส่งมาจะมีเรื่องสำคัญหรือเปล่า จนกระทั้ง ...... 

" โอยยยย ตายเลย ใครวะส่งมาอยู่นั่น " ผมกดเข้าไปที่ข้อความแจ้งเตือนแล้วก็พบบุคคลต้นเหตุ " วีฮยอง? " อะไรคือสติ๊กเกอร์สิบกว่าตัวที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด หมา แฮมเบอร์เกอร์ ลูกศร แซกโซโฟน หมวก และอื่นๆอีกมากมาย ตามมาด้วยข้อความสั้นๆว่า " ทำอะไรอยู่? " ผมควรรู้สึกยังไงช่วยบอกหน่อย

 


TaeTae_V : ทำอะไรอยู่?

 

Jeon.JK : เล่นเกม ฮยองทำผมตาย

พิมพ์กลับไปแบบนั้นพร้อมส่งสติกเกอร์หน้ากระต่ายเซ็งไปให้

 

( Sorry )

TaeTae_V : ตายเพราะฮยองหรอ

ยังมีหน้ามาถามอีก

 

Jeon.JK : ก็ฮยองส่งสติ๊กเกอร์รัวมาขนาดนั้นผมก็เสียสมาธิดิ

หงุดหงิดจริงๆนะเนี่ย เกือบฆ่าบอสตายแล้วแท้ๆ ยิ่งนึกถึงยิ่งหงุดหงิดโว๊ยยยย

 

TaeTae_V : จองกุก โกรธฮยองรึป่าว

ก็รู้ตัวนี่นา


Jeon.JK : ไม่รู้สิครับ


 

TaeTae_V : โกรธชัวร์เลยแบบเนี้ย


 

Jeon.JK : มั้งครับ

ผมไม่ได้โกรธหรอก ผมแค่หงุดหงิดเฉยๆ แต่ถ้าฮยองเค้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ปล่อยไปครับ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์อธิบายอ่ะ


 

TaeTae_V : ขอโทษนะ เดี๋ยววันหลังจะส่งแค่ตัวเดียวพอเนอะ

ทำไมผมต้องยิ้มวะครับ 

 

Jeon.JK : แล้วฮยองยังไม่นอนอีกหรอ

 

TaeTae_V : ตอนนี้กำลังคิดถึงเด็กคนนึงมากกว่า อิอิ

 

Jeon.JK : เอ้า ฮยองบอกผมทำไมอ่ะ ไปคุยกับเด็กคนนั้นสิครับ

 

 

TaeTae_V : ก็กำลังคุยด้วยอยู่ แต่เจ้าเด็กแสบยังไม่รู้ตัวอ่ะ

 

Jeon.JK : ผม...........หรอ?

ไม่ได้อยากเข้าข้างตัวเองหรอกครับ แต่ผมคิดว่าวีฮยองหมายถึงผมอ่ะ ทำไมหน้าร้อนแปลกๆเนี่ย

 

 TaeTae_V : อุ้ย รู้ตัวซะแล้ว 55555

 

Jeon.JK : ง่วงแล้วอ่ะ ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ

ส่งกระต่ายหน้าง่วงไป เป็นการยืนยันว่าผมง่วงจริงๆ แต่เปล่าหรอกครับ ผมเขิน >/////< คุยด้วยนานกว่านี้อาจทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะได้

 

TaeTae_V : โอเคครับ งั้นฮยองไม่กวนแล้ว ฝันดีนะจองกุก

 

Jeon.JK : ฝันดีครับ

>//////////////////////////<

 

ผมทิ้งตัวลงนอนหงาย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนี้ผมยิ้มทำไม ผมเป็นอะไรเนี่ยเมื่อกี้ยังหงุดหงิดที่ฆ่าบอสไม่ตายอยู่เลยไม่ใช่หรอ กลิ้งๆอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแว่วๆ (ยังไม่ปิดเพลงเลยไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู) ผมลุกไปเปิดประตู เจอหน้าเฮียนัมที่อยู่ในสภาพชุดนอนลายไรอันสีน้ำเงินสุดแบ๊ว ที่ไม่เหมาะกับหน้าตาโหดๆนั่นสักนิด


" มีอะไรหรอครับ " ผมเปิดประตูชะโงกหน้าออกไปถาม 


“ กว่าจะเปิดได้ เฮียเคาะจนมือเคล็ดละเนี่ย ”


“ 555 โทษนะเฮีย แบบคนมันชอบอ่ะ ” มีใครเป็นแบบผมมั้ยคือชอบเพลงๆนึงแล้วเปิดเสียงดังๆ โคตรมีความสุข


“ นี่ถ้ายังไม่เปิดได้มีพังประตู ”


“ สงสารประตูมันเถอะ เฮียพังของผมไปบานนึงละนะ ”


“ เออๆ ไม่ทำหรอกน่า เดี๋ยวจินไล่เฮียออกมานอนข้างนอกนี่ซวยเลย ”


“ แล้วเฮียมีไร ”


" พรุ่งนี้เฮียไปส่งที่มหาลัยไม่ได้นะ มีประชุมแต่เช้าเลย " 


" ออ เรื่องแค่นี้เอง ผมไปเองได้สบายมาก "


" ไม่ได้ๆ จินย้ำมาว่าให้ลุงคนขับรถไปส่ง ห้ามปฏิเสธ " แหมๆ ดักผมไว้ก่อนเลยนะจินฮยองเนี่ยร้ายจริงๆจะเป็นห่วงอะไรผมนักหนา ถ้าพ่อซื้อรถให้เมื่อไหร่ผมจะไปไหนเองคนเดียวเลยคอยดู


" เฮียช่วยพูดหน่อยไม่ได้หรอ ผมโตแล้วนะ " ผมทำหน้าอ้อนพี่เขยของผม เห็นหน้าโหดๆแต่จริงๆเป็นคนใจดีมาก ถึงจะชอบซุ่มซ่าม ทำข้าวของเสียหายไปบ้างก็เถอะ


" เห็นรอยเขียวที่แขนเฮียมั๊ย? แค่ทำรีโมททีวีพังยังโดนหยิกขนาดนี้ ถ้าเฮียช่วยพูดเรื่องนี้ สงสัยต้องช้ำไปทั้งตัวแน่ๆ " ไม่ว่าเปล่าชูแขนที่มีรอยช้ำๆให้ดูอีกด้วย ผมมองรอยเขียวๆบนแขนของเฮียนัมก็พยักหน้าเข้าใจ โดนหยิกมาแหงๆ ทำไมจินฮยองมันดุจังวะนี่สามีนะครับไม่ใช่กระสอบทราย โถ่... พี่เขยของผม 


" งั้นไม่ต้องละ เดี๋ยวเฮียจะตายซะก่อน 555 "


" อืม...ไปนอนละ ฝันดีไอ่น้องรัก "


" ฝันดีครับ " ผมดึงประตูปิดลงเห็นหลังเฮียนัมวิ่งกลับห้องไวๆ จะรีบไปไหนห้องก็อยู่แค่นี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆ เดินไปปิดเพลงแล้วมาล้มตัวลงบนเตียงนุ่มๆ จะว่าไปก็เริ่มง่วงเหมือนกันนะเนี่ย นอนก่อนละกันหวังว่าพรุ่งนี้ไอ้คยอมจะมาเรียนนะผมไม่อยากนั่งเรียนคนเดียว




#เจ้ากุกตัวแสบ


ทำไมนัมจุนน่าสงสาร ทำไมโดนเมียหยิก ฮรือออออออออออ

(แล้วทำไมต้องทำของพังเล่า : เสียงจินตะโกนเข้ามาในโสตประสาทไรท์)

โอเค ไรท์ผิดเองที่ทำให้นัมจุนต้องโดนหยิก แต่มันเป็นโมเมนต์น่ารักๆนี่นา (หราาาาา)


มาอัพแล้ว เย่ๆ 

ขอบคุณรีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านกันน้าาาาาาาา ^ ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #53 phirayajungkook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 00:17
    แน่...เขินพี่เขาด้วยย
    #53
    0
  2. #25 peemjumper11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:33
    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #25
    0
  3. #24 Sis_sisKa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 00:26
    สงสารนัมจุนเบาๆ 5555 กุกกุกเขินพี่แทใช่ไหม อิอิ รออ่านต่อเลยค่า สู้ๆน้า
    #24
    1
    • #24-1 bb_gemini(จากตอนที่ 9)
      22 ธันวาคม 2559 / 10:51
      มาเม้นเป็นกำลังใจให้ทุกตอนเลย ขอบคุณน้าาาาา > ///// <
      #24-1
  4. #22 NANEWKawaii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 10:59
    นัมจินน่ารัก วีกุกด้วย เขินแทน >\\\<
    #22
    1
    • #22-1 bb_gemini(จากตอนที่ 9)
      20 ธันวาคม 2559 / 11:38
      ดีใจที่ชอบน้าาาา ????
      #22-1