[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 6 : WASABI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59

WASABI




TAEHYUNG PART


             เอาจริงเลยนะ ด้วยความสัตย์จริงเลย ผมกำลังเขินน้องมันอยู่อ่ะ ไม่รู้ทำไมไม่กล้ามองหน้าตรงๆ ไอ่หน้าตาน่ารักๆนั่น กับความร่าเริงเนี่ยผมขอได้มั้ย ขอเอาไปกอดที่บ้านหน่อย คงจะหลับฝันดี แน่ะยังๆ ยังไม่เลิกยื่นหน้าเข้ามาใกล้อิ๊ก         เดี๊ยะ...จับตีเลย


“ นี่ๆ เมนูนี้ผมแนะนำ อร่อยสุดๆ ” โอยหัวใจผมทำไมมันเต้นรัวงี้วะ แค่น้องมันเอานิ้วจิ้มเมนูที่ดูน่าอร่อยสุดๆให้ผมดูแค่เนี้ย


“ ก็น่ากินดีนะ งั้นจองกุกสั่งเลย อยากกินอะไร ฮยองกินได้หมดแหละ ” หมดแรงคิดครับ ตอนนี้สมองผมโล่งไปหมด


“ เอางั้นหรอครับ ”


“ อืม ตามใจเราเลย ฮยองคิดไม่ออก ”


“ เอ่อ พี่ครับๆ รับเมนูด้วยครับ ” พนักงานที่ดูเหมือนจะยืนรออยู่แล้วรีบเดินเข้ามาเพื่อรับเมนูกับเจ้าเด็กแสบ ท่าทางนอบน้อมกับลูกค้ามันก็ไม่แปลกหรอกแต่นี่แทบจะคุกเข่ารับเมนูอยู่แล้วนะเห้ย


“ งั้นเอา อันนี้ อันนั้น อันนู้น อันโน้น บลาๆ ” หันไปสั่งพนักงานด้วยความคล่องแคล่ว พนักงานก็พยักหน้างึกหงัก มือกดลงเครื่องแท็บเล็ตเป็นระวิง นี่มาบ่อยใช่มั้ยจองกุกกกกกก 55555


^_______^ ” สั่งอาหารเสร็จก็หันมายิ้มตาหยีให้ผมซะงั้น ตั้งตัวไม่ถูกอ่ะ เขิน ผมชอบรอยยิ้มน้องนะ ชอบมากเลยแหละ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้กับเด็กที่ผมเจอไม่กี่ครั้ง เป็นน้องเทคผม แถมเป็นเด็กผู้ชาย ผมไม่ได้เป็นเกย์นะ แต่เด็กผู้ชายตรงหน้ามีอิทธิพลกับผมมากเป็นพิเศษ มองแล้วโลกสดใสอ่ะ คุณเข้าใจผมใช่มั้ย ว่าผมเผชิญรอยยิ้มแบบไหนอยู่ มันไม่ดีต่อใจดวงน้อยๆของ คิมแทฮยองเอาซะเลย ขอเครื่องปั๊มหัวใจด้วยครับ


“ ปกติเรายิ้มเก่งแบบนี้หรอ ”


“ ไม่รู้สิ มันยิ้มออกมาเอง ทำไมหรอครับ ” ไม่กล้าบอกว่าใจเต้นรัวจนเหนื่อยแล้วเนี่ย


“ รอยยิ้มเรามันน่ารักเกินไปน่ะสิ ”


“ ฮยองว่าอะไรนะครับ ” น้องไม่ได้ยินประโยคเมื่อกี้หรอก ผมพูดกับตัวเอง ขืนได้ยินเข้ามีหวังผมได้เขินตายสิครับ  


“ จะบอกว่าฟันสวยดี ” เป็นการแถที่สีข้างถลอกมากครับผมรู้ตัว อย่าว่ากันเลยตอนนี้คิดอะไรไม่ออกจริงๆออร่าของคนตรงหน้ามันบดบังสติของผมจนหมด


“ หืมมมมม ฮยองเป็นคนแรกเลยนะที่บอกว่าฟันผมสวย ”


“ จริงดิ ”


“ คนอื่นชอบบอกว่าผมฟันจอบบ้างล่ะ ฟันกระต่ายบ้างล่ะ ” อย่าเอานิ้วจิ้มฟันตัวเองสิจองกุก ผมจับมือน้องออกจากฟันกระต่ายเจ้าปัญหาแล้ววางลงที่โต๊ะดีๆ


            “ ไม่นิ ฮยองว่าน่ารักดีออก ”


กึก!!!!!! เห้ยยยยยยยยยย ผมเผลอพูดอะไรออกไป ผมต้องพูดในใจไม่ใช่หรอ??? น้องได้ยินชัดเลยนะเมื่อกี้ ฮรืออออ ผมพยายามเก็บอาการให้นิ่งที่สุดทั้งที่ตอนนี้ผมกำลังจะเขินตายอยู่แล้ว


            “ เอ่อออออ.....  -////////- ”


            “ ^//////^ ” ผมยกมือเกาท้ายทอยแก้เขินก็พูดออกไปแล้วอ่ะจะให้แก้ตัวคงไม่ทันอีกอย่างผมไม่ได้แกล้งพูด ที่พูดออกไปเมื่อกี้นี้มันคือความรู้สึกของผมจริงๆนิ


            “ เมื่อไหร่อาหารจะมานะ ” จองกุกเอามือทั้งสองข้างซุกใต้ขาแล้วแกว่งเท้าไปมาเหมือนเด็กๆ ประโยคนั้นน้องไม่ได้พูดกับผม แต่กำลังคุยกับดิน ฟ้า อากาศอยู่ ก้มมองตะเกียบแล้วแอบยิ้มอมฟันตัวเอง น้องก็คงทำตัวไม่ถูกแหละ


“ จองกุก ฮยองยืมโทรศัพท์หน่อยสิ ” เปลี่ยนเรื่องดีกว่าไม่อยากให้น้องอึดอัด ก็หลังจากที่ผมเผลอชมไปเมื่อกี้ น้องก็นั่งยุกยิกๆไม่พูดไม่จา มีแต่หูแดงๆเท่านั้นที่ทำให้ผมรู้สึกว่าน้องอาจจะเขินเหมือนกัน


“ เอ้า โทรศัพท์ฮยองก็มีนิ ” เงยหน้าขึ้นจากตะเกียบได้แล้วครับผมรู้สึกดีใจจัง 55555 ถึงจะแอบบ่นแต่ก็ยอมยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูมาให้อยู่ดี แหม น่ารักจริงๆ

 

Rrrrrrrrrr กือ ซนนึล แนมีรอจวอ save me save me. I need your love before I fall fall…………..

 

“ อ่ะ คืน ” 


“ โอ๊ะ นี่มันเพลง  SAVE ME ของ BTS นิ ”


“ จองกุกรู้จักเพลงนี้ด้วยหรอ ”


“ รู้สิ เพลงเค้าออกจะดัง ผมเป็นแฟนบอยวงนี้ล่ะ ” สายตาที่แวววาวนั่นบ่งบอกได้ว่าจองกุกชอบมากแค่ไหน ผมก็ชอบนะแนวเพลงที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใครฟังแล้วไม่เบื่อทำให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะ CYPHER.3 นะผมชอบมากกกกกกกกกก


“ จริงอ่ะ บังเอิญจัง ” ใช่ครับเรื่องนี้บังเอิญจริงๆ


“ ฮยองชอบใครอ่ะ ผมชอบมักเน่ของวงนี้ที่สุด ทั้งเก่ง ทั้งหล่อ ”


“ ฮยองก็ชอบนะเด็กคนนั้นทำอะไรดูน่ารักไปหมด ” ถ้าผมไม่ได้เข้าใจผิด ผมว่าจองกุกกำลังเขิน นี่ผมชมมักเน่วง BTS อยู่หรือชมเจ้าเด็กตรงหน้ากันละเนี่ยชักไม่แน่ใจ


“ แล้วฮยองเอาโทรศัพท์ผมไปทำไรอ่ะ ”


“ นี่ไง ฮยองได้เบอร์จองกุกแล้ว ” ผมโชว์หน้าจอโทรศัพท์ที่มีเบอร์แปลกๆขึ้นมิสคอลให้จองกุกดู


“ ถามผมดีๆก็ได้มั้ง ” ไอ่เด็กนี่ถ้ากล้าขอตรงๆก็ทำไปแล้ว เข้าใจมั้ยว่าเขินน่ะ


“ เดี๋ยวเราไม่ยอมให้ฮยองอ่ะดิ ”


“ ให้สิ ฮยองเป็นพี่เทคผมนิ ถึงฮยองไม่ขอผมก็ว่าจะขออยู่แล้ว ” อ่าว นี่ผมรีบไปเองใช่ป่ะ รู้งี้นั่งหล่อๆรอน้องมาขอเองดีฝ่า.. โด่ววววว ไม่ต้องใช้มุกควายๆแบบเมื่อกี้ด้วย ย้อนเวลากลับไปได้มั้ยเอ่ย?


“ ว้า เสียดายจังอดมีเด็กมาขอเบอร์เลย ”


“ ไม่ทันแล้วล่ะครับ ” จองกุกก็คือจองกุกครับน่ารักจริงๆ ความนั่งกอดอกแล้วยิ้มปากบานนี้ มีคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ผมหยุดมองไม่ได้เลย หรือว่า ผมหลงน้องเข้าซะแล้ว หลงไหลในรอยยิ้มน่ารักๆแบบนั้น งือ อยากด้ายยยยยยยย


“ ไหนๆก็ได้มาแล้ว เมมว่าไรดีน้า.........” ผมกลบเกลื่อนความคิดเพ้อเจ้อของตัวเองด้วยการหาอะไรทำว่าแต่ ถ้าเมมว่า “ จองกุกของแทฮยอง ” จะมีใครว่าอะไรมั้ย? ไม่มีเสียงคัดค้านนะครับ โอเคเอาตามนี้แหละ


 “ อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ ขออณุญาติวางอาหารนะคะ ” อาหารมากมายทยอยวางลงบนโต๊ะ มันเยอะจนผมตกใจ ไม่ได้กลัวกระเป๋าฉีกนะ แต่ตกใจว่าเจ้าเด็กจองกุกสั่งมาเยอะขนาดนี้จะกินหมดมั้ยเนี่ยแหละ


“ กินหมดหรอเนี่ย โคตรเยอะ ”


“ หมดสิฮยองงงงงงงง ” นี่สายเดียวกับไอ่จีมินใช่มั้ย? สายแดกอ่ะ ถ้าอยู่ด้วยกันคงหาไรกินทั้งวัน ไม่ได้ๆเดี๋ยวกระต่ายจะกลายเป็นหมูผมต้องระวังไว้บ้างแล้ว


“ อ่ะๆ กินหมดฮยองก็ไม่ว่าหรอก เหลือแล้วเสียดายของ ” ครับถึงผมจะรวยแต่ผมก็รู้จักกินรู้จักใช้นะ คิมแทฮยองนี่มันเทพบุตรจริงๆ ใครได้เป็นแฟนโชคดีตายเลย


“ ไม่เหลือแน่นอนครับ ผมเอาฟันหน้าเป็นประกันเลย อิอิ ” แซะตัวเองก็ได้วุ้ยเด็กนี่


พวกเราเริ่มลงมือทานอาหารกัน ผมมองจองกุกที่คีบอาหารชิ้นแล้วชิ้นเล่าเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แก้มตุ่ยๆ น่าเอ็นดู ผมพึ่งรู้วันนี้ว่าน้องกินเก่งมาก ดูจากรูปร่างแล้วไม่น่ากินได้เยอะขนาดนี้ ตัวบางๆ เอวเล็กๆแบบนั้น อาจเป็นเพราะน้องดูแลสุขภาพตัวเองดีไม่ปล่อยให้ตัวเองอ้วนล่ะมั้ง นึกไปนึกมา เหนียงไอ่จีมก็ลอยขึ้นมาซะงั้น อย่ามาหลอกหลอนกูไอ่เหนียงจีมิน หรือว่ามันกำลังอาฆาตผมที่หนีมันมาวะ อืม...มีความเป็นไปได้


“ อ่ะ ซูชิแซลมอน ” ผมคีบซูชิชิ้นโตน่ากินใส่จานจองกุก ที่ตอนนี้ทั้ง2แก้มตุ่ยเพราะกินซูชิหน้าปลาทูน่าไปก่อนหน้านี้ โอย เอาเข้าไป เอาให้มันเต้นทะลุออกมาจากอกเลยมั้ย? ขยันน่ารักจังเลยวุ้ย เดี๋ยวเอากลับบ้านเลยนิ


“ ขอบคุณครับ ”


“ ชอบกินอาหารญี่ปุ่นหรอ ” เห็นโกยทุกอย่างเข้าปากขนาดนั้นเลยอดถามไม่ได้ ดูท่าจะชอบจริงๆ


“ ชอบครับ ชอบกินทุกอย่างที่อร่อย ”


“ เอ จะมีใครสนใจกับข้าวธรรมดาๆฝีมือแม่ฮยองบ้างมั้ยน้า อร่อยอย่างงี้เลย ” ได้ทีก็เอาของกินมาล่อซะเลย ผมยกนิ้วโป้งขึ้นสองข้างเพื่อเป็นการยืนยันความอร่อย จองกุกมองหน้าผมทันทีดูจากสายตาก็รู้ว่าสนใจมากแค่ไหน


“ ผมสนๆ ” ว๊ายยยยย กระต่ายติดกับแล้วล่ะ อิอิ


“ ไว้มีโอกาสจะพาไปชิมนะ ”


“ ผมถือว่าฮยองสัญญาแล้วนะ ”


“ รับรองว่าฮยองไม่เบี้ยวแน่นอน ” นี่ใคร?นี่แทฮยองคนหล่อที่ไม่เคยผิดสัญญา(ไม่นับไอ่จีม) โดยเฉพาะกับคนตรงหน้านี่จะไม่ผิดโดยเด็ดขาด เห็นมะไม่เห็นต้องตีหัวลากเข้าบ้านเลยเจ้าตัวเต็มใจล้วนๆ


“ ฮยองๆ อ่ะ ” ซูชิหน้าหมึกยักษ์ถูกยื่นมาจ่อที่ปาก คิดว่าผมจะปฏิเสธหรอ? หึ ไม่มีทาง อ้าปากรับแต่โดยดีด้วยความปลื้มปริ่ม ซาบซึ้งจนน้ำตาเริ่มไหล ฮรืออออออออออออออ จะไม่ให้ผมร้องได้ไง วาซาบิ ที่ซ่อนไว้ใต้ปลาหมึกเนี่ยก้อนใหญ่แค่ไหนหรอจองกุก ทำไมทำกับฮยองแบบเน้ ฟืด... ฮ่อ... ฮ่า... เข้าใจฟิลวาซาบิแบบเต็มแมกซ์ก็วันนี้แหละโว้ย โอยจิ๊ดๆ โอยแสบสมอง เจ้าเด็กนี่มันได้ยินที่ผมคิดในใจหรอถึงได้แกล้งผมแบบเน้ โอยยยยยยย


“ 5555555555555555555555555555 ” ยังมีหน้ามาขำอีกเจ้าจองกุกเด็กแสบ ขอทำเท่ต่อหน้านี่ไม่ได้เลยใช่มั้ย สภาพตอนนี้ทุเรศอ่ะบอกตรงๆ น้ำหู น้ำตา น้ำมูก โอยยยยยยยย เลือกไหลซักอย่างเถอะ


“ จองกุก นี่กล้าแกล้งฮยองหรอ ” หลังหายจากอาการฟินกับหมึกวาซาบิยักษ์ ผมว่าผมต้องจัดการเด็กแสบหน่อยละ

 

ยืดดดดดดดดดดดดดดด

 

“ อ๋มเอ็บอ๊ะ ” (แปล : ผมเจ็บนะ) หึ ถึงผมจะปลื้มน้อง แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไม่กล้าแกล้งกลับนี่ครับ โน้มตัวไปยืดแก้มย้วยๆทั้ง 2 ข้างของไอ่เด็กแสบ งืออออ นุ่มอ่ะ


“ อยอง อ่อยอ๋ม ” (แปล : ฮยองปล่อยผม) เริ่มโวยวายยกมือขึ้นมาตีแขนผมแล้วครับ หมันเขี้ยววุ้ย


“ อ่ะๆ ปล่อยก็ได้ ” เห็นแก่แก้มแดงๆนั่นเหอะ คงเริ่มจะเจ็บแล้ว ผมเลยยอมปล่อยทั้งๆที่ใจจริงผมไม่อยากปล่อยเลยสักนิด นี่แก้มเด็กผู้ชายจริงหรอ นิ้มนิ่ม จองกุกหนูเอายาเสน่ห์ป้ายฮยองใช่มั้ยครับลูกกกกกกกกก


“ โอยยยย เจ็บอ่ะ ” มือนึงยังไม่วางตะเกียบ อีกมือนึงลูบแก้มตัวเองป้อยๆ งุ้ย น่ารักกกกกก


“ โทษฐานที่แกล้งฮยองก่อน ”


“ เปล๊า.........แกล้งที่ไหน ” อย่ามาทำเสียงสูงกลบเกลื่อน ไว้ใจหน้าตาน่ารักใสๆไม่ได้จริงๆ

     
              “ หรา................ อ่ะกินๆ ไม่เล่นละ ”  ผมกับจองกุกนั่งกินอาหารที่สั่งมาจนหมด ผมน่ะอิ่มตั้งนานละ ที่เหลือจองกุกกวาดเรียบ เด็กอะไรกินเก่งชะมัด แต่ผมก็เลี้ยงไหวนะ 555 หลังจากที่เราออกมาจากร้านอาหาร ผมก็อาสาขับรถพาน้องไปส่งที่บ้าน ตอนแรกน้องไม่ยอมบอกจะกลับเองท่าเดียว เถียงกันอยู่สักพักผมเลยอ้างความเป็นพี่เทคว่าเป็นฮยองก็ต้องดูแลน้องสิ เจ้าเด็กแสบถึงจะยอม แค่จะไปส่งที่บ้านนี่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้ง 5 มั้ยจอนจองกรุ๊กกกกกกกกกกกกกกกกก



#เจ้ากุกตัวแสบ

มาแล้วๆ ช่วงนี้ไรท์หัวตื้อคิดอะไรไม่ออก นานๆมาอัพทีคงไม่ว่ากันเนอะ 5555
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านกัน ชอบไม่ชอบก็บอกกันมั่งน้าาาาาาาา 

ม๊วฟฟฟฟฟฟ  .......  > 3 <

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #56 Dashiepai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 16:10
    ไม่ค่อยมั่นตัวเองเลยยย
    #56
    0
  2. #50 phirayajungkook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 00:08
    สายแดกจริงๆน้องต่าย555
    #50
    0
  3. #21 PimtadaU-young (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:00
    งื้อออน่ารักกกกจองกรุ๊กกกลูก5555
    #21
    0
  4. #13 Sis_sisKa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 16:12
    ชอบมากๆเลย จกุกน่ารักขนาดนี้ เป็นเราก็หลงเหมือนพี่แท รออ่านเลยค่า ชอบมากๆ ฟินนน~
    #13
    1
    • #13-1 bb_buay(จากตอนที่ 6)
      11 ธันวาคม 2559 / 16:58
      ขอบคุณมากๆเลยค่าาา
      #13-1
  5. #12 NazijungZozi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 17:01
    พี่ไรท์สุดสวยขา~~~ขอฉากจิกหมอนหน่อย~~~นะๆๆๆๆๆนะพี่ไรท์คนสวย~~~~
    #12
    1
    • #12-1 bb_buay(จากตอนที่ 6)
      9 ธันวาคม 2559 / 17:31
      555 ไรท์จะพยายามเพื่อรีดเดอร์ผู้น่ารักนะคะ
      #12-1