[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 5 : HAVE LUNCH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59


HAVE LUNCH




 

JUNGKOOK PART


6.00 น. กริ๊งงงงงงงงงงงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

ปึก

6.15 น. กริ๊งงงงงงงงงงงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

ปึก

6.45 น. กริ๊งงงงงงงงงงงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง


ปึก  (กดปิดนาฬิกาปลุกวนไปครับ)


 “ จองกุก จองกุก นี่ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก ”


“ .................................zzzZZZZ


“ จองกุก......จองกุก ตื่นนนนนนน ” คนเรียกเริ่มเขย่าผมอย่างเอาเป็นเอาตายน้ำเสียงก็เพิ่มระดับความดังขึ้นเรื่อยๆ


“ อือ.....อืม.............10 นาทีนะฮยอง ”  


“ ไม่เว้ย ถ้าแกไม่ตื่นชั้นจะเอาอัลบั้มพร้อมลายเซ็นครบ 7 คนของวง BTS ไปโยนทิ้ง  ”


พรวดดดด ตั้งตัวตรงแทบไม่ทัน ทำไมใจร้ายกับน้องชายสุดหล่อขนาดนี้ จะขู่อะไรผมก็ได้ แต่จะเอาอัลบั้มใหม่พร้อมลายเซ็นไปโยนทิ้งไม่ได้ ฮืออออออออออออออ ตาสว่างเลยอ่ะ


“ ฮยองใจร้ายว่ะ ”


“ ไม่ต้องมาบ่นเลย รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ”  


“ คร้าบบบบบบบบบบบบบ ” ผมจะทำอะไรได้นอกจากตอบว่าครับอ่ะ เห็นฮยองของผมหน้าสวยๆแบบนี้อย่าไว้ใจครับ มันแอบโหดแต่ก็รักผมมากแหละผมรู้ ว่าแล้วก็รีบไปอาบน้ำก่อนที่จะโดนโยนตะหลิวใส่ดีกว่า ฮริ้งงงง ผมลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองอย่างไวที่สุด คว้าชุดสุดชิคมาใส่เพิ่มความหล่อ ไม่ต้องสงสัยมหาลัยของผมไม่จำเป็นต้องใส่ชุดนักศึกษาไปเรียนหรอกครับชุดธรรมดาๆเนี่ยแหละ ส่วนใหญ่ที่ผมเห็นก็จะมากันแบบจัดเต็มทั้งนั้น นี่ไปเรียนหรือไปถ่ายแบบหรอ


“ อันยองครับ เหล่าฮยองผู้น่ารักของผม ” เหล่าฮยองที่ว่าหันมามองผมเป็นตาเดียวเลย หูยยยย ดูทำหน้าเข้าสิเหมือนจะดุอ่ะ ผมกลั๊วกลัว


“ จองกุกอย่ามากวนประสาทฮยองแต่เช้าได้ไหม แค่นัมจุนมันหาเนคไทล์... ถุงเท้า... กระเป๋า...??? ไม่เจอฮยองก็หงุดหงิดจะแย่แล้วโว๊ย ”


“ 555555555555 ผมแค่ทักทายเฉยๆเอ๊งงงงงงงง ” ผมมองผู้ชายตัวสูงทั้ง 2 คนกำลังวุ่นวายกับการหาของเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน คนนึงคือฮยองของผม ชื่อ คิมซอกจิน หน้าหวานๆที่ได้จากแม่มาเต็มๆ รูปร่างสูงโปร่งไหล่กว้างน่าซบ ปากเจ่อๆที่ผมมักจะเห็นว่าสามีของฮยองชอบมองบ่อยๆ อีกคนก็ไม่ใช่ใครสามีของฮยองเค้านั่นแหละ ชื่อ คิมนัมจุน แต่ผมเรียก “ เฮียนัม ” เพื่อความสนิทสนม เห็นหน้าโหดๆแบบนั้นแต่หัวใจนี่มุ้งมิ้งสุดๆ เคยเข้าไปในห้องทำงานของเฮียแก ผมตกใจมากนึกว่าพิพิธภัณฑ์หมีเหลืองไรอันผมเลยแอบหยิบออกมาตัวนึง 555 ทั้งสองคนนี้เค้าแต่งงานกันแล้วครับอยู่อย่างครอบครัวคู่รักแต่งงานใหม่เหมือนคนทั่วๆไป จริงๆผมอยากออกไปอยู่คอนโดมากกว่าไม่อยากขัดขวางความสวีท แต่จินฮยองไม่ยอม บอกว่าผมยังเด็กเกินไป เด็กที่ไหน? ผมจะ 20 แล้วนะ


“ เจ้ากุก กินข้าวเร็วๆ จะได้ไปพร้อมกัน ”  


“ รับทราบครับผม ”


              หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จพวกฮยองก็ขับรถมาส่งผมที่มหาลัยแล้วไปทำงานต่อ จินฮยองเป็นประธานบริษัทเครือห้าง JEON GROUP รับผิดชอบดูแลสาขาภายในประเทศ ส่วนพ่อกับแม่ผมดูแลสาขาอยู่ที่ต่างประเทศ นานๆพวกท่านจะกลับมาหา แต่พวกเราไม่ได้ขาดการติดต่อกันหรอกนะ เพราะผมนี่โทรไปอ้อนพ่อขอซื้อรถแทบทุกวัน 555

 

Rrrrrrrrrr แน พี ตัม นุนมุล แน มาจีมัค ชุมมึล ทา คาจยอกา กา …………..

 

“ ว่าไงมึง ”


( กุก วันนี้กูไม่ไปเรียนนะ เพื่อนกูกลับมาจากไทย กูต้องไปรับมันก่อน )


“ เอ้า แล้วกูอ่ะ นั่งเรียนคนเดียวหรอ ”


( เออน่า ไม่ต้องคิดถึงกูหรอก วันเดียวเอง )


“ ไม่ใช่เว้ย กูแค่ไม่มีเพื่อนเรียน ”


( ฝากเช็คชื่อให้กูด้วยนะ )


“ นี่โทรมาเพื่อใช้กูใช่มะ ”


( ป่าวววว ใครจะกล้าใช้มึง )


“ ก็มึงไงไอ่เวร ”


( 5555555 เดี๋ยวกูพาไปรู้จักน่า )


“ เออๆ ”


( กูโทรบอกมึงแค่นี้ล่ะ บาย )


“ บาย ”  เซ็งอ่ะ เพื่อนทิ้ง ต้องนั่งเรียนคนเดียวอีก แค่เพื่อนกลับมาจากไทยแค่นี้ต้องไปรับดั้ว? เพื่อนจริงป่าววะ แม่งน่าสงสัยอย่าให้กูสืบนะคิมยูคยอม หึหึ


“ เบื่ออออออ่ะ ”  หลังจบคาบเช้าผมก็มานั่งฟุบหน้าลงกับม้าหินอ่อนหน้าคณะอย่างเซงๆ คาบบ่ายว่างไปไหนดีวะ กลับบ้านก็ไม่มีใครอยู่ โอยยยย คิดละหิวไปหาไรกินดีกว่า แต่ยังไม่ทันจะเดินไปไหนไกลผมก็สังเกตุเห็นรถ ASTON MARTIN DBS สีดำกำลังจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะรุ่นนี้มันรุ่นที่ผมอยากได้เลยอ่ะ ขอไปมองไกล้ๆหน่อยนะ หูยยยยยย สวยจังโทรหาพ่อตอนนี้เลยได้มั้ย ผมไล่สายตามองความสวยงามของมันก่อนที่ผู้ชายผมสีน้ำตาลอ่อนจะก้าวลงมาจากรถถอดแว่นกันแดดด้วยมือข้างเดียว อย่างเท่ห์อ่ะ   


ปึก!!!  ไม่ใช่ไรครับ สะดุด!! ตรงนั้นฝุ่นมันเยอะหรอครับน่ะโอยยยยย วีฮยองนี่มันวีฮยองจริงๆ เอาภาพสโลว์โมชั่นหนุ่มหล่อสุดเท่ห์เมื่อกี้คืนมาาาาาาาาาาา


“ หวัดดีจองกุก ”


“ คึคึ...................คึคึ ” ไม่ใช่ผมหยิ่งที่ไม่ตอบนะ ผมกำลังกลั้นขำอยู่


“ เป็นอะไรเอามือปิดปากทำไมอ่ะ ”  ไม่ได้เป็นอะไร ก็ภาพเมื่อกี้มันยังติดตาผมอยู่เลย ฮยองดับความเท่ห์ของตัวเองลงภายใน 3 วิได้ยังไงเนี่ย


“ คึคึ......คึคึ......คึคึ ”


“ จองกุก ”


“ ครับ ไม่ได้เป็นอะไร ฮยองมีอะไรหรือป่าว ”  พอๆ สงสารตัวเอง กลั้นขำจนเกร็งท้องไปหมดละ


“ ออ ฮยองจะมาชวนเราไปกินข้าว ฮยองเลี้ยง ไปป่าว? ”


“ ฮยองไม่มีเรียนหรอครับ ”


“ คาบบ่ายฮยองว่าง พอดีอาจาร์ยติดประชุมด่วน ”


“ แหม เกรงใจจัง ผมกำลังอยากกินอาหารญี่ปุ่นพอดี ” ( ไหนว่าเกรงใจ?) อ้าวผมทำไรผิดหรอ ก็เค้าบอกเองว่าจะเลี้ยงผมอ่ะ


“ นี่เกรงใจจริงๆอ่ะ ” ฮยองมันหรี่ตามองผมเหมือนไม่เชื่อว่าผมเกรงใจจริงๆงั้นแหละ


“ ไม่ได้หรอครับ ”


“ ได้สิ ก็จะพาไปเลี้ยง กะจะให้เลือกอยู่แล้วว่าเราอยากกินอะไร ”


“ แล้วนี่ทำไมอยู่คนเดียวล่ะ ยูคยอมไปไหน ”


“ วันนี้มันไม่มาไปรับเพื่อนที่สนามบินครับ ”


“ อืม ทิ้งจองกุกอยู่คนเดียวได้ไงเนี่ย ”


“ ใช่มะ ปล่อยให้ผมนั่งเรียนคนเดียว น่าเบื่อจะตาย ”


“ วันหลังบอกฮยองสิ เดี๋ยวมานั่งเรียนเป็นเพื่อน ”


“ ไม่ดีมั้งครับอาจารย์ต้องว่าแน่ๆ ”


“ ไม่ว่าหรอก ฮยองสนิทกับอาจารย์จะตาย ”


“ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่อยากให้ฮยองโดดเรียน เรื่องแค่นี้เอง ผมโอเค ”


“ ครับๆ ไว้อยากให้ฮยองไปนั่งด้วยเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน แต่ตอนนี้เราไปกินข้าวกันเถอะ ”


“ ผมพร้อมแล้วครับ ขึ้นรถเลย ” ชวนขึ้นรถเหมือนเป็นรถผมเองเลยเนอะ 5555 วีฮยองจูงมือผมมาที่รถเปิดประตูให้ผมขึ้นเท่านั้นยังไม่พอยังเอื้อมจับสายเบลท์มาคาดให้อีกด้วย เกือบหยุดหายใจแน่ะ ฮือออออออออ ใครก็ได้ช่วยผมที


Let’s go ” วีฮยองขับรถพาผมมาที่ห้างหรูแห่งหนึ่ง คุ้นๆเนอะเหมือนห้างในเครือผมเลย 55555555555 ช่างเถอะครับ วันนี้ผมมากินฟรี อิอิ เอาเป็นว่าอย่าเผลอเจอจินฮยองก็พอ เดี๋ยวโดนซักยาวผมขี้เกียจตอบคำถาม


“ ร้านนี้ๆ ” ผมลากแขนวีฮยองเขามาในร้านอาหารญี่ปุ่น ร้านนี้เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุด อร่อยที่สุด และคนเยอะที่สุด ดีนะวันนี้เป็นวันธรรมดาคนไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ถ้ามาตอนเย็นก็อาจจะต้องรอคิวกันยาวอ่ะ ถึงต่อให้คนเยอะแค่ไหนผมก็เปิดการ์ด VIP ได้คิวเร็วตลอด 5555 อย่าสงสัยผมไม่ได้มีการ์ดที่ว่านั่นหรอก หน้าผมมันบ่งบอกชัดเจนอยู่แล้วว่าผมเป็นน้องชายจินฮยอง ว่ากันง่ายๆก็เหมือนผมเป็นเจ้าของอีกคนนึงนั่นแหละ เลยรับรองอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง ถึงบางครั้งจะลำบากใจแต่ผมก็เข้าใจพวกเค้า ส่วนใหญ่ถ้าผมมาเองก็จะมาช่วงคนน้อยๆจะได้ไม่ไปลัดคิวใคร ผมก็เป็นคนดีใช่มั้ยล่ะ


“ ปกติมาไม่ได้กินเลย ร้านนี้คนเยอะตลอด ”


“ วันนี้ฮยองมากับผมไง เลยได้กิน อิอิ ” พนักงานต้อนรับพาพวกผมเข้ามานั่งตรงมุมหนึ่งของร้าน เป็นมุมที่ดูเป็นส่วนตัวนิดนึง ผมชอบนะไม่วุ่นวายดี เมนูสองเล่มถูกวางตรงหน้าพวกผมก่อนที่พนักงานจะเดินออกไป บอกว่าอีก 5 นาทีจะมารับเมนู


“ คร้าบบบบบบบบ ” ตอบด้วยรอยยิ้มแล้วเอื้อมหยิบเมนูมาเปิด


“ กินอะไรดีน้า ” ผมก้มลงเปิดเมนูเพื่อหาเมนูที่อยากกินบ้าง อันนี้ก็อร่อย อันนี้ก็อยากกิน


“ จองกุกมีเมนูอะไรแนะนำฮยองมั้ยอ่ะ ” ถามผมแต่ไม่ได้มองหน้าผมหรอก นู่น มองเมนูอาหารด้วยท่าทางตื่นเต้น ตื่นเต้นอะร๊ายยยยยยยยย มันก็เมนูอาหารญี่ปุ่นทั่วๆไปไม่ใช่หรอ ผมว่าในบางครั้งดูเหมือนฮยองเค้าจะไม่ปกติ เอ๊ะ! หรือผมคิดไปเองคนเดียว มีใครคิดเหมือนผมมั้ยครับ?




#เจ้ากุกตัวแสบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #49 phirayajungkook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 00:01
    ฮยองเป็นไฮเปอร์ไงลูก5555
    #49
    0
  2. #11 Sis_sisKa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 02:19
    ชอบมากๆเลยค่า รออ่านน้า สู้ๆค่ะ~~
    #11
    1
    • #11-1 bb_buay(จากตอนที่ 5)
      7 ธันวาคม 2559 / 10:31
      ดีใจที่ชอบนะคะ สู้ๆ ฮึบๆ
      #11-1
  3. #10 NazijungZozi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 16:21
    ไรท์สู้ๆๆๆ
    #10
    1
    • #10-1 bb_buay(จากตอนที่ 5)
      6 ธันวาคม 2559 / 17:34
      ขอบคุณน้าาาาา ^^
      #10-1
  4. #9 NazijungZozi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 16:21
    สงสัยวีอยากกินกุก????????????????
    #9
    1
    • #9-1 bb_buay(จากตอนที่ 5)
      6 ธันวาคม 2559 / 17:33
      ม่ายยยยย วีจะกินกุกไม่ด้ายยยยย 5555 ( ยังไม่ถึงเวลา อิอิ )
      #9-1