[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 4 : STRAWBERRY CAKE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    1 ธ.ค. 59

STRAWBERRY CAKE






JUNGKOOK PART


   กิจกรรมรับน้องเสร็จสิ้นลงไปแล้ว แต่การค้นหาพี่เทคนั้นยังไม่จบ โดยเฉพาะไอ่คยอมที่ยังตามหาพี่เทคตัวเองไม่เจอ มันบ่นโอดครวญว่าคนบ้าอะไรให้คำใบ้ว่า “ ปิกาจู ” ตามด้วยเครื่องหมายหัวใจมุ้งมิ้ง หึ มันก็หาของมันอยู่หลายวันจนไปเจอฮยองคนนึงที่ห้อยพวงกุญแจปิกาจูไว้ที่กระเป๋าเป้ มันเลยเดินไปถามฮยองเค้าน่าตาเฉย สรุปใช่พี่เทคมันจริงๆแหละครับ แถมยังมีหน้ามาบอกว่านี่อุส่าห์แขวนพวงกุญแจใบ้มาหลายวันแล้วนะกว่าจะเจอได้ เอ่อออออออออออ มีแต่พวกจินตนาการสูงๆเท่านั้นแหละครับถึงจะเข้าใจ เอาจริงๆนะถ้าอยากให้น้องหาเจอเร็วๆก็ควรใส่มาสคอตปิกาจูเดินรอบ ม. สักสามรอบอ่ะ รับรองได้เจอภายใน 3 วิแน่


“ มึงๆ มาร์คฮยองให้ขนมกูมาแหละ กินป่ะ ” มันว่าพลางวางถุงขนมถุงใหญ่ไว้บนโต๊ะก่อนหย่อนก้นนั่งตรงข้ามผม สงสัยใช่มั๊ยครับมาร์คฮยองนี่ใคร ก็พี่เทคเจ้าของคำใบ้ ปิกาจู นั่นแหละ เคยเห็นแวบๆก็หล่อดีนะ ดูเป็นพี่เทคที่ขี้เล่นอ่ะ ผมดีใจกับมันที่มันเจอได้สักที ไม่อย่างงั้นผมต้องฟังมันโอดครวญไปอีกนาน


“ หูยยยยย มีแต่ขนมแพงๆอ่ะ แกะเลยๆ ” ของฟรีผมชอบอยู่แล้วโดยเฉพาะของเพื่อน 555


“ อ่ะเอาไปแกะดิ โคตรเยอะเลย ” มันยื่นขนมที่มือมันมาให้ผมทั้งถุง


“ นี่ฮยองเค้าซื้อมาให้มึงคนเดียว หรือ ให้น้องทั้งสาขา ” นี่ถามจริงๆนะไม่ได้ประชดมันแต่อย่างใด ก็ดูขนมมากมายที่อัดแน่นอยู่ในถุงใบใหญ่นั่นดิ กินกันได้ทั้งสาขาอ่ะ


“ กูเคยถามเค้านะว่าซื้อมาให้ทำไมเยอะแยะ กูเกรงใจ มึงรู้มั้ยเค้าตอบว่าไง ”


“ ว่า? ” ผมรอฟังคำตอบของมันพลางหยิบขนมมันมาแกะไปด้วย เอาถุงนี้ละกันดูน่าอร่อย อิอิ


“ น้องเทคคนเดียวเลี้ยงได้ ฮยองรวย ”


“ แหมมึงนี่โชคดีจังนะ ”


“ เรามาแลกพี่เทคกันมะ กูอยากได้ขนมเยอะๆอ่ะ ”


“ มึงก็มีของมึงอยู่แล้วนิ ”


“ ยกมาร์คฮยองให้กูเหอะนะ นะ นะ นะ ” หยิบขนมในถุงขึ้นป้อนมันด้วยท่าทางอ้อน(ตีน)สุดๆเท่าที่จะทำได้ มันทำหน้าแขยงกลายๆแต่ก็ยอมงับขนมจากมือผมอยู่ดี ใจอ่อนแลกพี่เทคกะกูแล้วใช่ป่ะ?


“ ไม่เว้ย แล้วมึงไม่คิดจะไปหาพี่เทคมึงหน่อยรึไง ” อ่าวปฏิเสธกูเฉยนึกว่ารับสินบนไปแล้วจะยอมแลกซะอีก (เดี๋ยวลูกขนมก็ของคยอมเค้านะ)


“ ยังอ่ะ ขี้เกียจ ”


“ มึงรู้อยู่แล้ว มึงก็ไปหาฮยองเค้าดิ แกล้งโง่อยู่เพื่อ? ”


“ กูไม่ได้แกล้งโง่ รอฮยองเค้าโผล่หัวมาก่อนดิ นี่กูยังไม่เห็นเค้าเลยนะ ” ผมไม่ได้แถ แต่พี่เทคผมหายหัวไปจริงๆนิ ชะเง้อมองหามาหลายวันจนจะกลายพันธุ์เป็นยีราฟอยู่ละ


“ เออ แล้วแต่มึงเลย เหลือเวลาอีก 3 วันเค้าจะเฉลยถ้ามึงไม่อยากโดนทำโทษก็ไปหาเค้าซะ ”


“ คร้าบๆ นี่เป็นเพื่อนจริงๆใช่มั้ย กูนึกว่ามีพ่อเพิ่มมาอีกคน ”


“ อย่ามากวนตีน กูไม่อยากเห็นเพื่อนรักกูโดนทำโทษษษษษ กระซิกๆ ” กูรู้มึงเสแสร้งแกล้งทำ ก็ดูท่าทางมันดิ ยกมือทำเป็นปาดน้ำตา มันมีสักหยดที่ไหน โด่ววว ไปเรียนแอคติ้งมาใหม่นะเพื่อน รู้หรอกว่ามึงหวังดีแต่พี่เทคกูอยู่ไหนก็ไม่รู้ไงโว้ยยยย


“ มึงเงียบปาก แล้วแดกขนมมึงไปซะ ไม่งั้นกูจะเอาไปแดกเองให้หมด ” ด้วยความหมันใส้มันล้วนๆเลยขนมเนี่ยผมจะกินแม่งให้หมด อิอิ


ถามว่าทำไมผมมานั่งแย่งแดกขนมไอ่คยอมทั้งๆที่ถ้าผมไปหาพี่เทคผมก็คงได้ขนมเหมือนกัน ก็พี่เทคผมน่ะ มันคือไอ่วีฮยองเจ้าของรอยยิ้มสี่เหลี่ยมคนที่ชนผมวันแรกนั่นแหละ มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ ตั่งแต่วันที่พวกเราแนะนำตัวกันวันนั้น ผมก็ไม่เจอเค้าอีกเลย ผมเลยอยากแกล้งที่เค้าหายหัวไปไม่มาสนใจน้องเทคอย่างผมสักหน่อย หึหึ


“ ไอ่กุก ”


“ อะไร ” อยู่ๆมาเรียกกูแล้วเงียบ เสียเวลากินขนมหมด


“ นู่นๆ วีฮยองเดินมานู่นละ มึงไปหาเค้าดิ ”


“ เดี๋ยวๆ กูขอกินขนมก่อน ” เอาจริงๆ ฮยองมันไม่รู้หรอกครับว่าใครจับได้ตัวเอง คนเป็นน้องคือคนที่ต้องตามหา เจอแล้วถึงจะรู้ว่าพี่เทคของตัวเองเป็นใคร ผมรู้ตั้งแต่เปิดฉลากเจอคำใบ้ที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยว่า “ Kim.V หล่ออย่าบอกใคร คริคริ ” ตัวอักษรย่อกับคำพูดหลงตัวเองแบบนั้นทำให้ผมมั่นใจว่าเป็นวีฮยองทันที คนบ้าอะไรเขียนชื่อย่อของตัวเองเป็นคำใบ้เค้าก็รู้กันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นกันทั้งนั้นแหละ แต่ถ้าต้องเจอ ปิกาจู แบบไอ่คยอมผมว่าผมเจอแบบนี้แหละดีแล้ว 555


“ จองกุกกกกกกกกก.......ฮยองมาแล้ว คิดถึงจังเลย ” จำเป็นต้องลากเสียงยาวขนาดมั้ย? ผมยังคงเคี้ยวขนมตุ้ยๆไม่สนใจเสียงเรียกแต่อย่างใด หึ โผล่หน้ามาแล้วหรอ


“ .............................. ”


“ จองกุกครับ ”


^ _____ ^ ” ผมยิ้มให้เค้าแต่มือยังไม่เลิกยัดขนมเข้าปาก


“ จองกุก สนใจฮยองหน่อยสิ ” ฮยองมีอะไรให้ผมสนใจมากกว่าขนมฟรีในมือมิทราบ หือ


“ กรวบๆ ..... กรอบๆ ..... อร่อย ” เคี้ยวตุ้ยๆยิ้มให้เค้าไปอีกที ดูเหมือนฮยองมันจะชะงักไปนิดนึงก่อนดึงสติมาคุยกับผมต่อ นี่ฮยองอยากกินขนมของผมหรอ ไม่ให้หรอก บู่วววววว


“ นี่ๆ ฮยองซื้อเค้กสตรอเบอร์รี่มาฝากล่ะ ”  วีฮยองชูเค้กกล่องใหญ่ไปมาต่อหน้าผม รอยยิ้มและนัยน์ตาขี้แกล้งที่ส่งมาให้ทำเอาผมชะงักไปเหมือนกัน ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าอะไรที่ทำให้ผมสนใจมากกว่าขนมฟรีของไอ่คยอม วีฮยอง? ไม่ใช่หรอก เค้กสตรอเบอร์รี่ก้อนนั้นต่างหากล่ะ


กึก..... ผมหยุดทุกการกระทำรวมถึงการเคี้ยวของผมด้วย นี่ผมไม่ได้ได้ยินอะไรผิดไปใช่ป่ะ เค้กสตรอเบอร์รี่งั้นหรอ ผมพยายามชะเง้อมองสตรอเบอร์รี่ที่อยู่บนหน้าเค้ก หูยยยยยย ลูกใหญ่มากอ่ะ


“ ซื้อมาฝากผม.........หรอ? ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ก็งงสิครับ อยู่ๆมาซื้อขนมให้ผมอ่ะ


“ เห็นเค้กนี้แล้วคิดถึงหน้าจองกุกเลยซื้อมาฝาก ”


“ เกรงใจจังครับ ”


“ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฮยองตั้งใจซื้อมาให้เราโดยเฉพาะเลย ”


“ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ” ซื้อขนมมาฝากผมแบบนี้ชักไม่อยากแกล้งเค้าแล้วอ่ะ นี่ไม่ได้เห็นแก่สตรอเบอร์รี่ลูกโตๆนั่นเลยนะ จริงจริ๊งงงงงงงงงงงง


“ นี่ๆ แล้วจองกุกเจอพี่เทครึยังอ่ะ ฮยองยังไม่เจอน้องเทคเลย แต่ก็หวังว่าอยากให้เป็นจองกุกนะ ” ฮยองไม่ผิดหวังหรอกครับก็ผมเนี่ยแหละน้องเทคตัวจริงเสียงจริงของฮยองอ่ะ แต่ยังไม่บอกหรอก ปล่อยให้มโนไปก่อน


“ ยังเลยครับ ผมว่าคำใบ้มันยากไป ”


“ ไหนๆ ฮยองช่วยมะ เผื่อหาเจอ ”


“ นี่อ่ะครับ.............” ผมยืนกระดาษที่ผมจับมาได้ส่งให้ เค้าค่อยๆคลี่กระดาษออกก่อนจะยิ้มโชว์ฟันครบ32ซี่เรียงสวย เงยหน้ามามองผมด้วยสายตาแวววาว ได้ผมเป็นน้องเทคนี่ดีใจขนาดนั้นเลยหรอมันปิดไม่มิดเลยนะฮยอง แล้วผมจะเผลอยิ้มตามเค้าทำไมเนี่ยยยยยยยยยย


“ จองกุกครับ คำใบนี้มันยากตรงไหนมันชัดเจนแล้วก็หาง่ายมากๆเลยนะ ”


“ หรอครับ ผมหามาหลายวันแล้ว ผมยังไม่เจอคนที่หล่ออย่าบอกใครเลยอ่ะ ” ยังเนียนไม่รู้ต่อไป


“ จริงดิ๊............. ” จะลากเสียงสูงเพื่อ?


“ ฮยองรู้หรอครับ บอกผมได้ป่ะ ”


“ หูยยยยยยย ทำไมจองกุกมองไม่เห็นความหล่อของฮยองเลยอ่ะ ” พูดเฉยๆก็ได้ไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้หรอกครับแหม จะต้องพิสูจน์อะไรเบอร์นั้น เออผมรู้ว่าฮยองหน้าตาดี ยิ้มมีเสนห์ แต่ช่วยเอาหน้าออกไปเถ้ออออ ขอร้อง มันรู้สึกแปลกๆอ่า


>//////////////////////<


“ มองเห็นความหล่อของฮยองรึยังครับ ” ยังครับ ยัง ยังไม่เอาหน้าออกไปอีก โอ๊ยยยยยยย


“ ก็งั้นๆแหละ ผมหล่อกว่า ”


“ ไม่สิๆ อย่างจองกุกเค้าเรียกว่าน่ารัก ” ผมเบือนหน้าหนี ไม่ไหวๆ รู้สึกเหมือนไข้จะขึ้น ขอยาด่วนรู้สึกตัวร้อนๆ      

      

“ โอเคๆ ผมเป็นน้องเทคของพี่เองแหละ ” ผมยกมือยอมแพ้ วีฮยองเลยถอยออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเลห์นั่น ผมว่าต้องมีอะไรผิดขั้นตอนแล้วล่ะ ตอนแรกผมจะแกล้งเค้าไม่ใช่หรอ แล้วทำไมตอนนี้ผมรู้สึกว่าเป็นผมเองที่ถูกแกล้งล่ะวะ มันไม่แฟร์อ่ะ TT ^ TT


“ หืยยยยย เจ้าตัวแสบ ” ฮยองมันว่าพลางเอามือมาขยี้หัวผมจนยุ่งไปหมด


“ แล้วฮยองหายไปไหนตั้งหลายวัน ”


“ คิดถึงฮยองล่ะสิ ”


“ ป่าว.....ถ้าผมหาพี่เทคไม่เจอก่อนวันเฉลยผมก็โดนทำโทษดิ ”


“ พอดีฮยองโดนพ่อลากไปทำธุระที่ญี่ปุ่นอ่ะ นี่รีบไปรีบกลับสุดๆเลยนะ ”


" ออ ไปธุระนี่เอง "


"  ครับ ด่วนจนฮยองเองยังตั้งตัวไม่ทัน 555 "



 “ ว่าแต่ผมถามจริงๆนะ ฮยองคิดอะไรอยู่ตอนเขียนคำใบ้ ” ผมเอานิ้วจิ้มไปที่กระดาษใบที่ผมจับมาได้ อันนี้ผมสงสัยจริงๆนะว่าอะไรดลจิตดลใจให้เขียนแบบนั้น


“ ก็...ไม่เห็นต้องคิดอะไรมากเลย แค่เขียนความจริงลงไปอ่ะ ” ยิ้ม ยิ้มอีกแล้ว รอยยิ้มที่ส่งมาให้มันมักจะสื่อถึงความจริงใจ ความอ่อนโยน และแฝงความขี้เล่นมาด้วย มันเหมาะกับหน้าคมๆของวีฮยองมากจนผมคิดว่า ผมชอบรอยยิ้มเค้าล่ะ 


“ ออ งั้นหรอครับ ผมก็คิดตั้งนานว่าใคร ”


“ นี่คิดว่าอยู่กัน 2 คนหรอครับ ” ไอ่คยอมมันนั่งกอดอกมองผมกับวีฮยองสลับไปมา


“ เออใช่ กูก็ยืนหัวโด่อยู่เนี่ย ไม่มีบทบาทเลยนะ ชิ ”  


“ ขอโทษครับจีมินฮยอง ฮยองตัวเล็กอ่ะ เลยไม่ได้สังเกต ”


“ ไอ่วี.................มึงจัดการน้องเทคมึงเดี๋ยวนี้เลยนะ ”


“ 55555555555555555 น้องมันก็พูดถูก ” ไหงมาเข้าข้างผมแทนที่จะช่วยเพื่อนล่ะเนี่ย ผมว่าพี่ 2 คนนี้เค้าน่ารักดีนะครับ


“ กูงอนละ ตามไปง้อด้วย บาย ” จีมินฮยองเดินสะบัดก้นออกไปก่อนที่วีฮยองจะหันมาบอกลาผม


“ ฮยองไปเรียนก่อนนะ เดี๋ยวว่างๆจะซื้อหนมมาฝากอีก ”


“ ครับ ขอบคุณนะครับ ”


“ บาย เจ้าเด็กแสบ ” วีฮยองโบกมือบ๊ายบายแล้ววิ่งตามเพื่อนตัวเล็กของเค้าที่เดินงอนตุ๊บป่องไป เหลือแต่ผมที่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว


“ ยิ้มไรครับมึง ”


“ ป่าว ไปเรียนกันเหอะ ” ผมกับคยอมช่วยกันเก็บขนมที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะลงถุง ไม่ลืมที่จะหยิบกล่องเค้กไปด้วย ไหนๆก็มีพี่เทคละ ไว้คราวหน้าจะไถขนมให้หมดตัวเลยคอยดู ผมกินเก่งนะครับวีฮยอง ^ ^






#เจ้ากุกตัวแสบ


ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะคะที่เข้ามาอ่าน มันเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับไรท์มากๆค่ะ

X'mas ใกล้เข้ามา มีตอนพิเศษดีมั้๊ยน้าาาาาาาาา............อิอิ

รักนะ >3<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #152 แทกุก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 21:39

    จองกุกกับจีมิน สงสัยจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะกินเก่งทั้งคู่ ฮ่าๆๆ สงสารคิมแทฮยอง รอบข้างมีแต่คนกินเก่ง เก่ง

    #152
    0
  2. #48 phirayajungkook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 23:56
    กุกจัดเลยลูก พี่วีตามเปย์555
    #48
    0
  3. #23 peemjumper11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:16
    น่ารักอะ????
    #23
    0
  4. #8 Sis_sisKa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 18:51
    น่ารักมากค่า >< เห็นเค้กแล้วนึกถึงจกุก 5555 รออ่านน้า สู้ๆค่า
    #8
    2
    • #8-1 bb_buay(จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2559 / 17:35
      ขอบคุณค้าบบบ
      #8-1
    • #8-2 bb_buay(จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2559 / 17:36
      ขอบคุณค้าบบบบ
      #8-2
  5. #7 pharnpitcha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 17:00
    อร้ายยย ^///////^
    #7
    1
    • #7-1 bb_buay(จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2559 / 17:36
      > < ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #7-1