[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 36 : LET'S GO TO THE SEA.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 พ.ค. 60


          รถแวนคันใหญ่สองคันขับตามกันไปตามทางเรื่อยๆ คันหนึ่งเป็นพวกเด็กๆที่มีผู้ปกครองอย่าง คิม นัมจุน รับหน้าที่เป็นคนขับรถ ขนาบข้างด้วยภรรยาหน้าสวยอย่าง คิม ซอกจิน ที่นั่งถ่ายรูปเซลก้าสวยๆโดยไม่ได้ช่วยสามีดูทางสักนิด เบาะถัดมาคือ แทฮยอง กับ จองกุก ที่จองเบาะแถวหน้าสุดเพราะมันกว้างกว่าที่อื่นๆ จะทำอะไรก็สะดวก? จะนอนก็สบาย กว่าจะได้ที่ตรงนี้มา เจ้าแสบจองกุกยืนงอแงกับเพื่อนหมูของแทฮยองตั้งนานสองนาน ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมถึงมีชื่อเพื่อนหมูของแทฮยองโผล่มาในทริป ก็เพราะเจ้าตัวดันไปคุยโวโอ้อวดกับเพื่อนว่าจะได้ไปเที่ยวปรองดองระหว่างสองครอบครัวอย่างนั้นอย่างนี้จนเพื่อนหมูที่เหงาๆ อยู่บ้านเบื่อๆต้องเอ่ยปากขอร้องขอตามมาด้วย และ เมื่อมี จีมิน ก็ต้องมีชูก้า และเมื่อมีชูก้า จะขาดเจโฮบไปได้อย่างไร ไม่งั้นมันก็ไม่ใช่คู่หูคู่ SOPE น่ะสิ


            “ ไอ้ก้า มึงฟังเพลงนี้ยัง โคตรมันส์อ่ะ คนร้องแม่งก็เท่สาดดดด กูโคตรชอบบบบ อ่ะๆ มึงลองฟังดิ ” เจโฮปผู้ครอบครองที่นั่งแถวหลังสุดเพียงคนเดียวกำลังพยายามยื่น EAR POD สีขาวไปให้ชูก้าที่กำลังจะเคลิ้มหลับบนตักนุ่มๆของแฟนหมูของเขา คิ้วสวยเริ่มขมวดมุ่นเพราะถูกคนบ้ารบกวน แต่เขาไม่ได้สนใจกลับหลับตาพริ้มกว่าเดิม ไม่รู้ว่าตักแฟนหมูมันนุ่มมากหรือไงนะ


            “ นี่ๆ มึงลองฟัง แนวนี้มึงชอบนิ ” ต้องยอมรับในความพยายามของเจโฮบ ขนาดถูกเมินยังหน้าด้านตื้อต่อ


            “ ไอ้โฮป ” เสียงนิ่งๆขุ่นๆ เอ่ยขึ้นจากปากคนตัวขาวทำให้เพื่อนรักอย่างเจโฮปยกยิ้มเป็นการใหญ่


            “ เอาดิๆ ลองฟังๆ ”


            “ กูจะนอน มึงเงียบปากได้มั้ย ” คำพูดบั่นทอนจิตใจจนเจโฮปหุบยิ้มฉับถือ EAR POD ค้างเติ่ง แต่คนหน้าด้านก็คือคนหน้าด้าน เจโฮปถือวิสาสะยัด EAR POD เข้าไปที่หูเพื่อนก่อนจะกดเร่งเสียงจนแฟนหมูของมันได้ยินท่วงทำนองชัดแจ๋ว จิมินหันไปมองเจโฮปพลางกลืนน้ำลายดังเอื้อก สิ่งที่จีมินกำลังคิดคือ จะทำยังไงถ้าเจโฮปฮยองเกิดตายในรถขึ้นมา?


            “ เพื่อนโฮปครับ ” น้ำเสียงของคนตัวขาวหวานจับใจ แต่ฟังแล้วขนลุก รอยยิ้มที่คนอื่นเห็นผ่านๆอาจจะมองว่ามันหวานหยอดย้อย แต่จิมินรู้ดีนี่มันรอยยิ้มปีศาจชัดๆ


            “ ว่าไงครับ กูรู้มึงชอบ กูรู้แนวมึงเสมอแหละเพราะมึงเป็นเพื่อนรักกูยังไงล่ะ อิอิ ” เจโฮปยิ้มสดใสให้เพื่อนของเขาเหมือนเด็กๆไร้เดียงสา จากตอนแรกที่ชูก้าหงุดหงิดจนอยากจะโบกกระบาลมันแรงๆเป็นอันต้องเปลี่ยนใจ เขารู้เจโฮปมีเจตนากวนตีนเขาอย่างแน่นอน แต่คำพูดกับดวงตาจริงใจตอนเอ่ยประโยคเมื่อครู่ทำให้เขาตบกระบาลมันไงลง ก็เลยปล่อยๆไป และหวังว่ามันคงจะหยุด...


            “ ..... เออ!!! กูชอบ พอใจมึงแล้วนะ แล้วก็เลิกกวนกูได้แล้ว กูจะนอน ”


            “ แต่มึงชอบนิ มาฟังกะกูมะ ”


            “ แต่...ถ้ามึงยังวอแวไม่เลิก กูจะจับมึงโยนออกนอกรถให้ฉลามแดก จบนะ ” เจโฮปได้ยินดังนั้นก็เบะปากคว่ำจนน่าถีบ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายหันไปชวนจีมินให้ฟังบ้าง


            “ ไอ้หมูๆ มึงว่าเพลงนี้เพราะมะ กูชอบมากอ่ะ ” พยายามมากมั้ยฟังเพลงสายเดียวกันข้ามเบาะเนี่ย!!!


“ โอ๊ะ เพลงของ Agust D นี่ เพลงของฮยองเขาเพราะทุกเพลงแหละ ผมซื้ออัลบั้มมาแล้วด้วย ” จีมินพูดพลางยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ


            “ หูย จริงดิ นี่ฮยองยังไม่ได้ซื้อเลย อาศัยฟังฟรี แค่เปลืองเนทนิดๆหน่อยๆ 555 ”


            “ แหม โฮปฮยองก็ลงทุนบ้างเถอะครับ งกแบบนี้เดี๋ยวก็หาสาวไม่ได้สักที เอ...แต่เหมือนจะได้ยินแว่วๆว่าเด็กเภสัชที่ไปตื้อบ่อยๆเขาเริ่มชอบฮยองละนิ ”


            “ จริงดิ รู้มาจากไหน? ฮยองไม่เห็นจะรู้เรื่อง ไปหาทีไรเบะปากใส่ตัลหลอดดดดดดดด ” เจโฮปตกใจเอามือทาบอก มันไม่น่าเป็นไปได้เพราะเขาโดนว่าที่เภสัชไล่อยู่ทุกวัน ไอ้หมูมันต้องมั่วแหงๆ


            “ ฮยองคอยดูละกัน เชื่อผมดิ ผมมีสาย ” จีมินยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันมายกมือลูบผมคนหลับเบาๆ


            “ ไอ้หมู มึงมาหลอกให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย บอกมาเดี๋ยวนี้เลยว่ารู้มาจากไหน ”


            “ รอให้ฮยองเหงือกแห้งก่อนแล้วจะบอก อิอิ ”


            “ กูต้องไปยืนให้ลมทะเลมันโกรกปากด้วยมั้ยล่ะ แหม... ”


            “ ก็ดีนะครับ ฮยอง... ” จีมินส่งยิ้มหวานให้เจโฮปอีกครั้งแล้วหันกลับมานั่งลูบผมคนหลับต่อ ปล่อยให้คนบ้าหัวเหม่งนั่งรำลึกชาติไปคนเดียว น่าสาสารเค้านะครับ...


            ขณะที่ขับออกมาไกลจากตัวเมืองได้สักพัก รถแวนคันใหญ่ก็ค่อยๆชะลอความเร็วลง เป็นอันรู้กันว่าคนขับต้องพักขาบ้าง แล้วก็เป็นการแวะเข้าห้องน้ำไปด้วย ไม่นานรถแวนคันที่สองก็เข้ามาจอดเทียบกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกคันต้องเป็นพวกพวกผู้ใหญ่แน่นอน ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้น แต่พวกเขามีคุณลุงคนขับรถกับคุณแม่นมของจองกุกติดตามมาด้วย


            “ มีใครหิวกันมั๊ยเด็กๆจะแวะทานข้าวกันก่อนหรือเปล่า ” คุณนายจอนเอ่ยถามเด็กๆเพราะเธอเห็นว่าเดินทางมาสักพักแล้วกลัวจะหิวกันและอีกอย่างอาหารเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เด็กผู้ชายเติบโตได้อย่างแข็งแรง ยิ่งเด็กวัยนี้ยิ่งต้องดูแลให้ดีเป็นพิเศษเพราะต้องใช้แรงเยอะ(?)


            “ ขอบคุณครับ แต่พวกผมคงหาขนมรองท้องกันก่อน เดี๋ยวค่อยไปกินทีเดียวตอนถึงที่พักเลยจะดีกว่า ” ชูก้าที่นอนหลับมาตลอดทางเป็นคนตอบ และทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย จะไปเที่ยวทะเลทั้งทีมันก็ต้องอาหารทะเลสดๆ บรรยากาศริมทะเลสวยๆสิ จริงมั้ย?


            “ แล้วกุกกี้ของหม่ามี้ล่ะ หิวมั้ยครับ? ” คุณนายจอนหันไปถามลูกชายคนเล็กพร้อมรอยยิ้มสวย จนลูกชายต้องยิ้มตอบแล้วเดินเข้าไปกอดหมับ


            “ ไม่ครับ กุกกี้อยากกินขนม เดี๋ยวกุกกี้ไปซื้อกับวีฮยองเอง ”


            “ อืม...งั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นหม่ามี้รอที่รถนะครับเด็กๆ ” คุณนายคนสวยยิ้มให้เด็กๆอีกครั้งก่อนจะเดินหันหลังกลับไปขึ้นรถ อ่า...คุณแม่ของจองกุกน่ะ ทั้งสวยทั้งใจดีจริงๆ


            “ พวกฮยองจะเอาอะไรกันมั้ย เดี๋ยวผมซื้อมาให้ ” จอนจองกุกเด็กมารยาทดีหันไปถามพวกพี่ๆ เผื่อว่าอยากได้อะไรเขาจะได้ซื้อมาทีเดียวเลย


            “ ฮยองขอกาแฟเย็นๆสักแก้วได้มะ เฮียนัมแม่งขับรถโคตรเหวี่ยง หลับไม่ได้เลยอ่ะ ง๊วงง่วง ” เจโฮปบ่นกระปอดกระแปด เพราะต้องแหกตาตื่นมาบ้านไอ้วีตั้งแต่เช้ามืดเพราะกลัวจะโดนทิ้ง ก็ไอ้ก้าดันขู่ว่า “ ถ้าช้ามึงก็นอนเปิดเหม่งอยู่ที่บ้านไปคนเดียวเถอะ ” นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เจโฮปหน้ามนคนหล่อ360องศาต้องถ่อสังขารมาให้ตรงเวลา แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ ไอ้ก้ากับไอ้หมูจีมมันนัดมานอนค้างบ้านไอ้วีกันแต่เสือกไม่บอก แม่งจงใจแกล้งกันชัดๆ ถึงอย่างนั้นก็หวังว่าจะได้งีบบนรถสักหน่อยแต่เข้าใจไหมว่าท้ายรถแวนน่ะมันเหวี่ยงขนาดไหน ไม่มีใครเข้าใจโฮบี้สักคน เศร้า...


            “ มึงกลับไปนอนบ้างมึงมั้ยล่ะ จะได้หลับสบายๆ ไอ้นี่นิ ” นัมจุนหันไปพูดกับเจโฮปพลางเง้อมือกะโบกกระบาลเต็มที่ แต่ดีที่จินมองด้วยสายตาดุๆเสียก่อน กิจกรรมมือกระแทกกระบาลเลยเป็นอันตกไป


            “ โถ่...เฮีย เค้าก็พูดไปงั้นแหละ เฮียขับรถโคตรนิ่มอ่ะ เป็นเพราะผมแปลกที่เองเลยนอนไม่หลับ เนอะไอ้ก้า ”


            “ ไม่รู้ กูหลับ ” เจโฮปแทบจะทรุดเข่าแล้วก้มลงร้องไห้ จบ...จบกันตัวช่วยของเจโฮป ทำไมทุกคนใจร้ายกับเจโฮปขนาดนี้ ใช่สิ๊...ทุกคนมาเป็นคู่นิ ไอ้เรามันโสดนิ จีบเค้าเค้าก็ไม่สนนิ แถมยังโดนไล่อีก หึ...แอบไปร้องไห้แปปเดี๋ยวมา


            Rrrrrrrrrrrrrrrr


            เสียงมือถือเครื่องหรูของเจโฮปดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบขึ้นมากดรับสาย สายตาจดจ้องไปที่เบอร์โทรเข้า เบอร์ที่เขาเมมไว้มาเป็นเดือนๆ แต่เจ้าของเบอร์กลับไม่เคยโทรเข้ามาสักครั้ง แต่วันนี้ ตอนนี้ เบอร์นี้กลับขึ้นมาบนหน้าจอจนน่าแปลกใจ เจโฮปดี้ด้าเกินกว่าจะสนใจเหล่าเพื่อนๆ เดินตัวปลิวขึ้นรถไปรับโทรศัพท์ด้วยท่าทีตื่นเต้นจนปิดไม่มิด แต่ก็ไม่วายย้ำกับจองกุกให้ซื้อกาแฟมาให้เขาด้วย


            “ มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ ” นัมจุนส่ายหัวกับพฤติกรรมแปลกๆของรุ่นน้องคนสนิท ถึงแม้จะรู้จักกันมานานแต่บางอย่างก็ไม่สามารถเข้าถึงได้จริงๆ เพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะเจโฮปมันบ้ายังไงล่ะ


            “ สงสัยที่ผมรู้มาจะถูกนะ ” จีมินพูดขึ้นพลางลูบคางตัวเองพร้อมรอยยิ้มบางๆ แต่แค่นั้นชูก้ากลับมองว่ามันน่ารักหนักหนา


            “ ทำไมหรอครับแฟนหมู ใครโทรมาหาไอ้โฮปมันถึงได้บ้าขนาดนั้น ”


            “ จะเป็นใครไปได้ล่ะ นอกจากเด็กหน้าหมวยคนนั้นอ่ะ ” จิมีนตอบพลางยิ้มจนตาหยี เขารู้ว่าเด็กคนนั้นก็ชอบรุ่นพี่หน้าม้าคนนี้ แต่เจ้าตัวชอบเขินเลยออกปากไล่ทุกครั้งเพราะทำตัวไม่ถูก นี่โฮปฮยองมาเที่ยวหลายวันก็คงคิดถึงแหละ ประมานว่าไม่มีใครมาวุ่นวายให้เกะกะสายตาเล่นอ่ะนะ


            “ ออ น้องเภสัชปีหนึ่ง ที่ชื่อ ยองแจ อ่ะนะ ” วีพูดขึ้นบ้าง เพราะเขาพอนึกออกว่าโฮปฮยองเคยพูดชื่อนี้บ่อยๆ แต่เขาไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่ เพราะในหัวเขามีแต่เด็กที่ชื่อ จอน จองกุก น่ะสิ  อิอิ คิดแล้วก็เขิน


            “ อ๋อ นึกออกละ งั้นปล่อยมันไปเถอะ เราไปซื้อขนมกันดีกว่า ไปน้องหมู เดี๋ยวฮยองคนนี้จะขุนให้กลมเลย เวลากอดจะได้เต็มไม้เต็มมือ เนอะ ” ประโยคแรกชูก้าบอกวี แต่ประโยคหลังเขาหันไปบอกแฟนหมูของเขา และมันได้ผล เจ้าหมูจีมินเขินจนแก้มแดง ชูก้าอดใจไม่ไหวเลยกดจมูกขโมยความนุ่มจากแก้มไปเบาๆ


            “ จินฮยอง กับเฮียล่ะ เอาอะไรหรือเปล่าครับ ” จองกุกไม่ลืมที่จะหันไปถามพี่ชายทั้งสองคน


            “ ไม่เป็นไร เราไปซื้อขนมกันเถอะ เดี๋ยวเฮียไปซื้อกาแฟกับจินเอง จองกุกอยากกินอะไรก็ซื้อมาเถอะ ”


            “ ครับ ”


หลังจากแยกกันตรงรถแวน ชูก้ากับจีมินก็เดินแยกไปทางโซนเครื่องดื่ม ส่วนผมกับวีฮยองเดินตรงมาโซนขนมขบเคี้ยวทันที ขนมมากมายหลากหลายเสียจนเลือกไม่ถูก น่ากินไปซะทุกอย่าง ถ้าซื้อไปอย่างละถุงจะมีใครว่าอะไรมั้ยเนี่ย พวกฮยองจะไม่หาว่าผมซื้อไปถมรถหรอกใช่มั้ย?


            “ นี่ อยากกินอะไรก็หยิบไปสิครับ ยืนเคาะปากอยู่แบบนี้ เดี๋ยวฮยองจะให้กินอย่างอื่นก่อนขนมซะหรอก ” ผมหันไปตามเสียง วีฮยองยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาเจ้าเลห์ ก่อนจะยกยิ้มแล้วเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เอ่อ...นี่มันที่สาธารณะนะครับ ฮยองอย่าทำแบบนั้นนะ...ผมหลับตาปี๋เพราะกลัววีฮยองจะจุ๊บผมท่ามกลางถุงขนมหลายยี่ห้อ ใจก็ลุ้น ยิ่งวีฮยองเข้ามาใกล้ ผมยิ่งเกร็ง


            ป๊อก


            “ เจ้าเด็กทะลึ่ง คิดว่าฮยองจะจุ๊บเราตรงนี้? ถึงอยากจะทำมากก็เหอะ แต่ฮยองไม่อยากให้ใครมาเห็นหน้าตอนจองกุกเขินหรอกนะ ฮยองหวง ” ครับผมไม่ถูกจุ๊บ แต่ผมโดนดีดหน้าผากแทน ถามว่าเจ็บมั้ย ก็เจ็บจนต้องยกมือลูบเบาๆ แต่มันเขินมากกว่าที่ดันคิดอะไรแบบนั้นออกไปเนี่ยสิ แถมวีฮยองยังรู้ทันอีก หึ้ย...จองกุกเขินนะเว้ย


            “ เหอะ...ผมจะเหมาหมดนี่เลย จะกินคนเดียวไม่แบ่งฮยองด้วย ”


            “ ไม่เป็นไรหรอก แค่ฮยองเห็นจองกุกกินฮยองก็อิ่มแล้ว เอาไปเท่าที่อยากกินเลย ฮยองเลี้ยงเอง ” วีฮยองว่าแบบนั้นพลางส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ เป็นอีกครั้งที่ผมตกหลุมรักรอยยิ้มนี้ และผมสัญญาว่าจะตกหลุมรักไปทุกวันเลย แต่ผมไม่บอกวีฮยองหรอก เดี๋ยวจะได้ใจไป


            ผมกับวีฮยองหยิบขนมที่อยากกินลงตระกร้า มันเยอะเสียจนวีฮยองต้องไปหยิบตระกร้าเพิ่มอีกใบ แหม...ก็ผมไม่ได้กินคนเดียวนี่ ผมซื้อไปเผื่อพวกฮยองด้วยต่างหากล่ะ ถึงส่วนมากที่หยิบมาจะเป็นของที่ผมอยากกินก็เถอะ และระหว่างที่ผมยืนเลือกขนมรอวีฮยองไปเอาตระกร้านั้น ผมก็รับรู้ได้ถึงแรงสะกิดเบาๆที่หัวไหล่จนทำให้ผมต้องหันไปมอง คิ้วของผมขมวดขึ้นเล็กน้องเพราะคนที่เข้ามาสะกิดผมนั้นหน้าตามันคุ้นๆแต่ผมดันนึกไม่ออกเนี่ยสิ


            “ เอ่อ...ขอโทษทีนะ นายชื่อจองกุกใช่หรือเปล่า ”


            “ อือ ” ถึงจะงงๆผมก็ดันพยักหน้าตอบเค้าไป แต่หน้าตาเนี่ย...คุ้นๆจริงๆนะ


            “ จองกุกจริงๆด้วย ตอนแรกเรานึกว่าทักผิดคนซะแล้ว ” เขาว่าพลางยิ้มจนตาหยี ดูดีใจอะไรเบอร์นั้นแค่ทักถูกคนเนี่ยนะ แปลกคนแฮะ


            “ เอ่อ...แล้วนายชื่ออะไร รู้จักเราด้วยหรอ ” ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆ พลางถามคำถามที่ผมเองก็แคลงใจ เหมือนจะคับคล้ายคับคลาว่ารู้ แต่ก็ไม่แน่ใจอ่ะ งงมั้ยครับ


            “ ขอโทษที เราชื่อ มินกยู เรียนคณะเดียวกับนายแหละ แต่เราอยู่สาขาการแสดง ” ออ พอจะเข้าใจบ้างแล้วแหละว่าทำไมผมถึงคุ้นหน้าเขา เพราะเรียนคณะเดียวกันนี่เองตอนรับน้องก็เห็นบ่อยๆนะ แต่คนมันเยอะมากไง ผมจำไม่ได้หรอกว่าใครเป็นใคร


            “ แล้วทำไมนายถึงรู้จักชื่อเราล่ะ ” อันนี้ผมถามเพราะสงสัยจริงๆ คือเอาง่ายๆผมแทบจะตัวติดกับไอ้คยอมตลอด มีบ้างที่อยู่กับเพื่อนคนอื่นๆแต่นั่นก็เพื่อนในสาขา แต่นี่นอกสาขานะเขาจำคนเก่งขนาดนั้นเลยหรอ?


            “ ออ...คือ...คือว่าเรา...เราจำได้ตอนนายแนะนำตัวตอนรับน้องไง เออ..ใช่ๆ ตอนนั้นแหละ ” มีพิรุธนะครับผมว่า ผมแค่เดาเล่นๆแต่เขาบอกว่าจำได้ตอนรับน้องนี่มัน...แต่ช่างเถอะครับ เขาก็ดูเป็นคนเฟรนด์ลี่ดี จะมีเพื่อนต่างสาขาเพิ่มอีกสักคนก็คงไม่เป็นไรหรอก แถมเขายังยิ้มสวยอีกต่างหาก ไม่เหมือนไอ้คยอมสักนิด ไอ่นั่นน่ะยิ้มทีไร เท้าผมกระตุกทุกที


            “ แล้วนี่มินกยูกำลังจะไปไหนหรอ? ” มินกยูดูตกใจเล็กน้อยที่ผมเรียกชื่อ ท่าทางเขาดูประหม่าเวลาคุยกับผม ดูสิก้มหน้าอยู่นั่นแหละไม่ยอมตอบผมสักที


            “ เอ่อ...เรากำลังจะไปเที่ยวกับที่บ้านน่ะ ระหว่างทางก็เลยแวะหาอะไรกินนิดหน่อย ”


            “ เหมือนเราเลย เราก็กำลังจะไปเที่ยวเหมือนกัน ”


            “ แล้วจองกุกมากับใครหรอ? ” เขาถามด้วยสายตาคาดหวัง ผมสงสัยว่าเขากำลังคาดหวังให้ผมมากับใคร ตาถึงเป็นประกายขนาดนั้นน่ะ


            “ ออ เรามากับที่บ้านน่ะ แล้วก็ พะ... ”


            “ ผัวน่ะครับ ” เดี๋ยวนะ ผมไม่ได้ได้พูดนะคำเมื่อกี้น่ะ ผมสัมผัสได้ถึงไอดำมืดที่กำลังแผ่กระจายอยู่ทางด้านหลังก่อนที่ผมจะค่อยๆหันไปแล้วต้องยิ้มแห้งเมื่อเจอกับผัว เอ๊ย วีฮยองที่กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ แต่เดี๋ยวนะผมจะรู้สึกผิดทำไมเนี่ย ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่หว่า???


            “ เอ่อ...ผะ...ผัวเลยหรอครับ ” มินกยูดูหน้าเสียลงทันทีที่วีฮยองตอบไปแบบนั้น จากสีหน้าสดใสเมื่อกี้กลายเป็นหม่นจนเห็นได้ชัด วีฮยองนี่ก็จริงๆเลย ไปบอกเขาแบบนั้นได้ยังไง ถึงจะเป็นจริงๆแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องป่าวประกาศขนาดนั้นมั้ยล่ะ ว่าแล้วก็ตีเข้าที่ไหล่กว้างไปทีด้วยความหมันไส้


            “ ครับ ผมเป็นผัวของน้องจองกุก โอ๊ย.. ” ไม่ต้องรอให้วีฮยองพูดอะไรมากไปกว่านี้ ผมจัดการตีเข้าที่ไหล่ลาดอีกทีอย่างเต็มแรง วีฮยองมองผมด้วยแววตาขี้เล่นก่อนที่จะหันไปตีหน้านิ่งใส่มินกยูอีกครั้ง


            “ วีฮยองนี่มินกยูเพื่อนผมเอง เรียนอยู่สาขาการแสดง มินกยู นี่วีฮยองรุ่นพี่สาขาเราอยู่ปี2 ” ผมแนะนำคร่าวๆให้พวกเขารู้จักกัน แต่ถึงจะเอารายละเอียดมากกว่านี้ผมก็ไม่มีหรอก ก็พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้เองนี่หน่า แล้วนั่นวีฮยองเป็นอะไรถึงได้ปั้นหน้านิ่งจ้องหน้ามินกยูอยู่แบบนั้นเล่า


            “ ไม่ใช่แค่รุ่นพี่เท่านั้นนะ ยังพ่วงด้วยตำแหน่งสามีในอนาคตอีกด้วย ” เอ่อ เอาเข้าไปครับ ผมรู้นะว่าวีฮยองอ่ะหึง มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่จำเป็นต้องแกล้งยืนทำหน้าเข้มใส่มินกยูแบบนั้นมั้ยเล่า ดูสิเกร็งไปหมดแล้วเห็นมั้ย


            “ โอเค พอๆวีฮยองเลิกแกล้งเพื่อนผมได้แล้วน่า เขาเกร็งไปหมดแล้วเห็นมั้ย? ”


            “ ฮยองไม่ได้แกล้งนะ ก็จองกุกบอกเพื่อนเราไม่ครบเองนี่ ฮยองก็แค่บอกให้ครบไงครับ ”


            “ เอ่อ...จองกุก เราว่าเราต้องไปแล้วแหละ แม่เราคงรอนานแล้ว ไปก่อนนะครับวีฮยอง ” มินกยูดูอึดอัดเวลามองหน้าวีฮยองเลยต้องขอตัวไปก่อน ส่วนวีฮยองก็เหมือนจะได้ใจเลยทำเป็นโบกมือให้ไปแบบคลูๆ ประมาณว่าจะได้สวีทกับเมียต่อไรงิ แหม มันน่าตีจริงๆนะครับ แฟนใครเนี่ย


            “ แหม ฮยองไม่อยู่แปปเดียว มีผู้ชายมาจีบแล้วหรอ แบบนี้จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไงครับเนี่ย ”


            “ เขาเข้ามาทักเฉยๆมั้ยล่ะ ฮยองอ่ะคิดมากไปหรือเปล่า ”


            “ ฮยองคิดมากตรงไหน ดูสายตาที่มันมองจองกุกสิ ดูก็รู้ว่าชอบจองกุกอ่ะ มีแต่จองกุกเท่านั้นแหละที่ดูไม่ออก เชอะ ” อ่าว อย่าสะบัดหน้าหนีแล้วอมลมเข้าปากแบบนั้นสิครับ มันน่ารักเกินไปนะวีฮยอง


            “ ที่ผมดูไม่ออก เพราะผมไม่ได้สนใจไง ก็ผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้วนี่นา ” โอ๊ย พูดเองทำไมเขิน ผมได้แต่หยิบขนมลงตระกร้าแก้เขินโดยไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าหยิบอะไรมาบ้าง วีฮยองก็ดูจะเขินไม่แพ้กันแต่ยังทำเนียนเม้มปากแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว แต่ผมเห็นนะเว้ย...


            “ มาทำให้ฮยองเขินแบบนี้อย่าหวังว่าคืนนี้จะรอดเลยจองกุก หึหึ ” คำพูดเบาๆคล้ายกระซิบของวีฮยองกลับดังมากในหัวผมอยู่อย่างนั้น ผมทำอะไรไม่ถูกเลยเดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน ตามหลังมาด้วยวีฮยองที่เดินเอามือล้วงกระเป๋าแล้วผิวปากเบาๆอย่างอารมณ์ดี คอยดูนะคืนนี้ผมจะหนีไปนอนกับจินฮยอง ดูสิใครกันแน่ที่จะรอด อิอิ


#เจ้ากุกตัวแสบ

ฮรือออออ...มาแล้วคร่า หลังจากหายไปนานเลย ไรท์มีหลายๆอย่างที่ยุ่งค่ะ แต่ก็มาอัพให้แล้วนะคะ

ตอนนี้ยาวกว่าปกตินิดหน่อยค่ะ ถือว่าเป็นการขอโทษที่หายไป

ขอให้สนุกนะคะ

ขอบคุณที่ยังติดตามกันคร่า... > <



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #141 tungtung25 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 12:34
    55555 เจโฮปผู้โดดเดี่ยว
    #141
    0
  2. #140 CHAEWONNY (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:10
    โฮปผู้โดดเดี่ยว มิงมาบทสุถาพมากลูก555
    #140
    0
  3. #139 rainpast (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 16:07
    วงวารเจโฮป55555
    #139
    0
  4. #138 phirayajungkook (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 15:25
    ฉงฉานมินกยู~
    #138
    0