[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 35 : JUNGKOOK MOMMY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 เม.ย. 60

JUNGKOOK PART


     " หงิง หงิง " เสียงครางหงิงๆของเจ้าสโนว์ดังขึ้นเป็นระรอก แถมยังเอาคางมาวางตรงหน้าตักแล้วทำตาแบ้วใส่ไปอีก ถามว่าทำไมน่ะหรอ?


     " จองกุกแบ่งสตรอเบอร์รี่ให้เจ้าสโนว์บ้างสิครับ มันอ้อนใหญ่แล้วนั่น " วีฮยองบอกเพราะเขานั่งดูเจ้าสโนว์มันมาอ้อนอยู่นานสองนานแล้ว วีฮยองมองแล้วก็สงสารแต่เขาไม่ได้เป็นผู้ครอบครองจานใบใหญ่ที่บรรจุสตรอเบอร์รี่ลูกโตยังไงล่ะ จริงๆก็สงสารเจ้าสโนว์อยู่หน่อยๆนะ


     แต่สโนว์มันจะรู้หรือเปล่าว่าสตรอเบอร์รี่จานตรงหน้ามันแลกมากับอะไร!!!


     ความบริสุทธิ์ครั้งที่สองของจอนจองกุกเชียวนะ หึ!!!


     อย่าหาว่าผมใจง่ายหรืออะไรเทือกนั้นเลย เพราะผมน่ะถูกวีฮยองเอาเปรียบน่ะสิ มีอย่างที่ไหนพอผมหายป่วยเท่านั้นแหละ วีฮยองก็อ้างว่าเขาอดหลับอดนอนมาหลายคืน เพราะต้องเฝ้าไข้ผมกลัวผมเป็นอะไรไป ถามว่ามันดีมั้ย ใช่! มันดีสิ มีแฟนมานอนเฝ้าไข้มันต้องรู้สึกดีเป็นธรรมดา แต่ก็นั่นแหละ เหมือนหว่านพืชหวังผล เขาร้องขอรางวัลด้วยสายตาอ้อนสุดๆ


     แล้วคนดีๆอย่างผมก็อดสงสารแววตาลูกหมาของวีฮยองไม่ได้จนต้องยอมไปตามระเบียบ


     แต่เชื่อเถอะว่าเขาไม่เหมือนคนที่นอนไม่พอเลยสักนิด เล่นซะเกือบป่วยอีกรอบ และมันก็เป็นที่มาของสตรอเบอร์รี่ลูกโตสดๆจากไร่เอื้อเฟื้อโดยจีมินฮยองที่ทนคำขอร้องจากวีฮยองไม่ไหว หึ!!!


     " ฮยองไม่มีสิทธิ์มาบอกให้ผมแบ่งนะ เพราะทั้งจานนี้มันเป็นของผมคนเดียว " ผมบอกด้วยน้ำเสียงขุ่นนิดๆ


     " คร้าบๆ ฮยองรู้คร้าบ แต่ดูตามันสิ น่าสงสารออก "


     วีฮยองท้าวคางมองหน้าผมกับเจ้าสโนว์ไปมา เอาจริงๆนะตอนนี้เหมือนมีหมาอยู่สองตัวอ่ะ สโนว์ตังนึง กับอีกคนนึงที่ยังจ้องหน้าผมไม่เลิก


     " ถ้าจ้องขนาดนี้ กินผมเข้าไปเลยมั้ยล่ะ? "


     " ถ้าจองกุกอนุญาต ฮยองจะทานละนะคร้าบบบบ "


     " หยุด!!! " ผมชี้นิ้วบอกเป็นเชิงให้วีฮยองนั่งลงที่เดิม  แอบเห็นนะว่าเขาเบะปากเล็กน้อยเหมือนเด็กโดนขัดใจ แหม พูดเล่นหน่อยไม่ได้ จริงจังตลอด


     " โถ่ จองกุกครับ ยังไม่หายงอนฮยองอีกหรอก " 


     " ไม่อ่ะ ฮยองชอบเอาเปรียบผม ชอบบังคับ ชอบรุก ชอบเร้า ฮยองขี้โกง " ผมเบือนหน้าหนีเพราะผมดันพูดเองเขินเอง แต่วีฮยองกลับยกยิ้มเจ้าเลห์จนผมร้อนที่หน้าแปลกๆ เห็นมั้ยล่ะ ผมบอกแล้วว่าวีฮยองน่ะขี้โกง


     แค่สายตาที่จ้องมาก็ทำเอาผมเขินไปหมด ชิ!!!


     " แล้วจองกุกไม่ชอบหรือไงครับ ดูจากเมื่อคืนแล้ว จองกุกก็ไม่ได้บอกให้ฮยองหยุดนี่ครับคนดี " โอ้โห ขึ้นเลย มาพูดแบบนี้ต่อหน้าเจ้าสโนว์นี่ผมขึ้นเลย ไม่ใช่โมโหหรืออะไรนะ เขินจนแก้มขึ้นเป็นสีแดงเนี่ยแหละโว๊ยยยย จองกุก นายน่ะแพ้วีฮยองราบคาบเลย....


     " อ่ะ จะได้เลิกพูดมาก " ผมยัดสตรอเบอร์รี่ลูกยักษ์ใส่ปากวีฮยองจนเจ้าตัวต้องเอามือมาช้อนกันร่วง เหอะ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ เอาไปอีกสักลูกมะ!!!


     “ จะเขินน่ะไม่ว่า แต่อย่ารุนแรงกับฮยองสิครับ ”


     “ แค่นี้มันยังไม่พอหรอก ทีฮยองรุนแรงกับผม ผมยังไม่ว่าอะไรสักคำ ”


     “  นั่นเป็นเพราะจองกุกชอบไม่ใช่หรือไงครับ ”


     “ ย๊า...วีฮยอง หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ” เกลียดครับ เกลียดสีหน้าท่าทางเหนือกว่าเมื่อกี้มาก จำไว้เลยอย่าให้ผมอยู่เหนือบ้างแล้วฮยองจะฟินลืม...ห๊ะ!!! คนล่ะเหนือหรอ โทษทีครับ


     55555 จองกุกยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ เขินเก่งเหมือนเดิม ” ผมมองหน้าวีฮยองพลางยื่นสตรอเบอร์รี่ให้สโนว์ พอมันได้ในสิ่งที่ต้องการก็วิ่งหายไปไหนก็ไม่รู้


     “ อะไรเนี่ยอยู่ๆก็มาพูดอะไรแบบนี้ ผมเขินนะ ” ผมพยายามไม่ยิ้ม แต่มันทำไม่ได้จริงๆ สายตาอ่อนโยนที่ยังคงจับจ้องมาที่ผม มันทำให้ผมไม่สามารถละสายตาออกจากใบหน้าคมได้เหมือนกัน อ่า...วีฮยองน่ะ หล่อจริงๆนั่นแหละ


     “ ก็ฮยองพูดความจริงนิ จองกุกยังน่ารักเหมือนครั้งแรกที่ฮยองเจอ ถึงตอนนี้จะดื้อกว่าเดิมก็เหอะ แต่ฮยองก็รักของฮยองนะ อิอิ ” มา อิอิ อะไรเล่า ผมออกจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนเลยจริงจริ๊งงงงงง


     “ รู้แล้วครับ ฮยองบอกผมทุกวัน ผมก็รักฮยองเหมือนกัน เอ๊ะ! ไม่สิไม่เหมือน ผมรักฮยองมากกว่า อิอิ ” อิอิ มา อิอิ กลับไม่โกงอยู่แล้ว


     “ มันน่าหมันเขี้ยวจริงๆ ฟอดดดดด ” ผมยกมือลูบแก้มตัวเองทันทีที่ถูกหัวขโมยคิมแทฮยองฉกฉวยความนุ่มนิ่มจากแก้มผมไป


     “ ฮยองเอาแก้มผมคืนมาเลยนะ ใครใช้ให้หอมก่อนได้รับอนุญาตครับ ” ผมถลึงตาใส่วีฮยองที่นั่งยิ้มจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยม มือท้าวคางเคาะนิ้วเรียวเป็นจังหวะไปที่แก้มตัวเองไม่พอ ยังยักคิ้วข้างเดียวให้แบบกวนๆอีก ยิ่งมองยิ่งน่าหมันไส้


     “ ก็มาเอาคืนไปสิครับ ฮยองยอมคืนให้ทั้งตัวและหัวใจเลย ”  ไม่พูดเปล่ายังกางแขนออกจนสุดเหมือนพร้อมจะยกทั้งร่างกายให้ผมจริงๆงั้นแหละ ได้สิ ฮยองให้ผมก็เอาอ่ะ


     ฟอดดดด ฟอดดดด


     ผมเอาคืนเข้าด้วยการหอมแก้มทั้งสองข้างเพราะกลัวข้างใดข้างหนึ่งจะน้อยใจ และสิ่งที่ทำให้ผมยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ตอนนี้ก็คือวงแขนที่อ้ากว้างเมื่อกี้กำลังโอบกอดผมอยู่น่ะสิ ผมชอบอ้อมกอดของวีฮยองจัง มันช่างอบอุ่นเสมอ


     “ ได้แก้มคืนไปแล้ว พอใจหรือยังครับ ” วีฮยองผละอ้อมกอดออกนิดหน่อย แต่แขนทั้งสองข้างยังประคองที่เอวผมอยู่หลวมๆ


      “ อืม ไม่ครับ เพราะเมื่อกี้ผมเอาคืนไปสองทีนี่นา ” ผมพูดเหมือนแก้มขวาที่วีฮยองไม่ได้ขโมยหอมไปตอนแรกกำลังน้อยใจ


     ฟอดดดดดดดด จุ๊บ


     เหมือนวีฮยองจะรู้ว่าผมหมายถึงอะไร เพราะเขาฝังจมูกโด่งลงมาที่แก้มขวาอย่างไม่ลังเล แถมทิ้งท้ายด้วยการจุ๊บปลายจมูกผมไปด้วยอีกหนึ่งทีเขินสิครับรออะไร


     “ คราวนี้พอใจหรือยังครับ ” วีฮยองถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ไม่ว่าจะกี่ครั้งรอยยิ้มของวีฮยองมักทำให้ผมหลงได้เสมอ ผมชอบรอยยิ้มและอ้อมกอดอุ่นของวีฮยองที่สุดเลย


     “ พอใจแล้วครับ ว่าแต่ฮยองปล่อยผมได้หรือยังเอ่ย ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง เอาจริงๆผมก็ชอบอยู่ในอ้อมกอดของวีฮยองอยู่หรอก แต่ตรงนี้มันห้องนั่งเล่นไงครับไม่ใช่ห้องนอน มันเลยไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่เพราะผมกลัวคุณมาเห็นน่ะสิ


     “ แฮะๆ ขอโทษครับ จองกุกตัวนุ่มฮยองเลยลืมตัวน่ะ ” วีฮยองยิ้มแหยๆให้ แต่ผมก็กลัวเขาน้อยใจเลยจุ๊บเหม่งไปหนึ่งทีก่อนผละออกมานั่งที่เดิม


     “ ลูกๆคะ ทำอะไรกันอยู่ครับ ” นั่นไงล่ะ คุณแม่นี่อายุยืนจริงๆผมพึ่งนึกถึงเมื่อกี้เองนะ นี่ถ้าตอนนี้ผมยังนั่งกอดกันอยู่มีหวังคุณแม่ได้กรี๊ดบ้านแตก กรี๊ดบ้านแตก ณ ที่นี้คือ คุณแม่เค้าฟินน่ะครับ


     “ นั่งจีบกันอยู่ครับ ” เป็นวีฮยองที่ปากไวชิงตอบเสียก่อน แต่เดี๋ยวนั่งจีบกันหรอ? ไม่ใช่มั้งครับ


     “ วีฮยองทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ผมนั่งกินสตรอเบอร์รี่อยู่ครับคุณแม่ ” ผมดุวีฮยองนิดหน่อยก่อนหันไปแก้ตัวกับคุณแม่ แต่ดูจากดวงตาวาววับนั่นแล้วคงไม่ได้ฟังผมอยู่แน่นอน


     “ แหม น้องแทนี่โรแมนติกจังเลยนะครับลูก เป็นแฟนกันแล้วยังจีบกันอีก อร๊ายยยย คุณแม่อิจค่ะ ” วีฮยองก็ยิ้มกว้างรับคำชมจากคุณแม่ไปซะอย่างนั้นอ่ะ


     “ คุณแม่ครับ เราแค่นั่งเล่นกันเฉยๆเองนะครับ ” ผมพยายามแก้ต่าง แต่ก็อีกแหละครับคุณแม่ก็คือคุณแม่ ไม่ได้ฟังกันเลย


     “ ค่า ค่า หนูกุกนั่งคุยเฉยๆไม่ได้กอดกันกลมแถมหอมแก้มกันสักหน่อยเนอะ ” คุณแม่กับวีฮยองหันไปยิ้มเจ้าเลห์ให้กันจนผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ เดี๋ยวนะ!!! คุณแม่พูดแบบนี้แสดงว่า...


     “ คุณแม่เห็นนะคะเมื่อกี้ ” นั่นไง เห็นจริงๆด้วย ผมควรมุดหน้าหนีไปตรงไหนดี? ใครก็ได้ช่วยผมที บ้านหลังนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ ผมว่าผมควรต้องกลับบ้าน จินฮยอง เฮียนัม กลับจากต่างประเทศสักทีเถอะครับ


     “ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ ” วีฮยองถามเพราะเขาสังเกตเห็นว่าคุณแม่นั่งมองผมแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่สักพักแล้ว


     “ คุณแม่มีอะไรจะบอกหนูกุกน่ะค่ะ ”


     “ อะไรหรอครับ? ” ผมถามพลางเอียงคอสงสัย วีฮยองที่นั่งอยู่ด้วยก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกันเขามองรอยยิ้มของคุณแม่ของเขาแล้วมองหน้าผมสลับกับไปมาจนผมลุ้นไปด้วย


     “ คุณแม่จะบอกว่าคุณแม่มีเซอร์ไพรส์ค่ะ ”


     ผมขมวดคิ้วมุ่นเพราะสงสัยว่าคุณแม่กำลังคิดจะทำอะไรแปลกๆหรือเปล่า ไม่ต่างกับวีฮยองที่ยังคงมองคุณแม่ด้วยแววตาสงสัยเช่นกัน ผมว่าคนที่เจ้าเลห์ที่สุดของฟิคเรื่องนี้คงต้องยกให้คุณแม่แบคของวีฮยองแล้วแหละ


     “ เซอร์ไพรส์ ” เสียงคุณแม่แบคดังขึ้นพร้อมกับอีกเสียง


     “ ฮายยยย จองกุกเบบี้ ”


     เสียงที่ดังขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของบุคคลที่ผมไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ ที่ประเทศนี้ และที่สำคัญที่บ้านหลังนี้ ผมเบิกตาอ้าปากกว้างด้วยความอึ้ง และงงกับสถานการณ์ตรงหน้า นี่เรื่องจริงใช่มั้ยเนี่ย ผมพูดเบาๆเหมือนถามตัวเองให้แน่ใจว่าใช่คนคนนั้นจริงๆ และก่อนที่ผมจะทันรู้ตัว ผมก็ออกตัววิ่งเข้าหาคนนั้นแล้วกอดหมับด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ


     “ จองกุกหม่ามี้ ฮืออออออออ ” ความคิดถึงทำให้น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างง่ายดาย ท่ามกลางความงุนงงของวีฮยอง แต่คุณแม่แบคกลับประสานมือไว้ที่อกแล้วยิ้มจนน้ำตาคลอ


     “ ร้องไห้เป็นเด็กไปได้ครับคนเก่งของแม่ ” จอนจีฮยอน หรือเรียกง่ายๆว่าคุณแม่ของจอนจองกุกกำลังโอบกอดปลอบลูกชายคนเล็กของเขาด้วยความรักและความคิดถึง ลูกชายคนเล็กของเขาที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบหกเดือนเต็มเพราะหน้าที่การงานที่ยุ่งวุ่นวาย ต่อให้วีดีโอคอลคุยกันทุกวัน มันก็ไม่เหมือนได้กอดกันแบบนี้หรอก


     “ คุณแม่หรอ? ” ผมได้ยินเสียงวีฮยองพึมพำกับตัวเองเงียบๆด้วยความฉงน ก็อยากจะแนะนำให้รู้จักนะแต่ตอนนี้ผมขอกอดแม่ให้หายคิดถึงก่อนนะครับ


     “ ฮืออออออ กุกกี้คิดถึงหม่ามี้ที่สุดเลย ”


     “ ครับ หม่ามี้ก็คิดถึงหนูที่สุด นี่เจ้าจินก็ยังว่าอยู่เลยว่าลืมลูกหมดแล้ว แต่หม่ามี้ไม่ได้ลืมหรอกนะคนเก่ง หยุดร้องได้แล้วนะครับ ” หม่ามี้ยังคงลูบหัวผมอยู่อย่างนั้น มันอบอุ่นจนบอกไม่ถูกจริงๆ ผมคิดถึงอ้อมกอดนี้ที่สุดเลย


     “ ฮึก...อือ...แล้วหม่ามี้รู้ได้ยังไงว่ากุกกี้อยู่ที่นี่ครับ ” ผมถามเพราะผมยังสงสัยว่าหม่ามี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แถมเดินเข้าบ้านคนอื่นเค้ามาอย่างสบายๆอีกต่างหาก ผมมองตามคุณแม่แบคที่เดินเข้าไปหาหม่ามี้ของผมแล้วกอดเอวกันหลวมๆก่อนคุณแม่ทั้งสองจะยกยิ้มด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุด


     “ หม่ามี้มีสายสืบน่ะ ”


     “ หืม...หม่ามี้ให้คนตามสืบเรื่องของกุกกี้ด้วยหรอ? ” ผมเริ่มเคืองหม่ามี้หน่อยๆแล้วนะ ตัวไม่อยู่ก็ไม่เห็นต้องจ้างคนตามสืบกันเลยนี่


     “ แบคฮยอนเป็นเพื่อนซี้ เพื่อนตายของหม่ามี้เองแหละครับ อย่าพึ่งคิดไปไกลสิ ” ตอนนี้ผมยิ่งผูกคิ้วเป็นปมใหญ่กว่าเดิม ไม่ต่างจากวีฮยองที่ยืนอ้าปากค้างไปแล้วดูท่าจะพึ่งรู้เหมือนกันว่าแม่ของพวกเราเป็นเพื่อนซี้กัน


     “ เอ่อ...ขอโทษนะครับ นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ยผมงงไปหมดแล้วนะครับ ” เป็นวีฮยองทีตั้งสติถามได้ก่อน ใช่ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาไปสนิทกันตอนไหนทำไมพวกผมไม่รู้เรื่องเลย


     “ คืออย่างงี้ครับน้องแท คุณแม่กับหม่ามี้จองกุกน่ะเจอกันที่งานแฟชั่นวีคที่ลอนดอนเมื่อปีที่แล้ว แล้วเผอิญว่าสไตล์แฟชั่นของดังตรงกันน่ะ ก็เลยคุยมาเรื่อยๆจนสนิทกับไปโดยปริยายน่ะครับ ” คุณแม่แบคอธิบายโดยมีหม่ามี้ของผมพยักหน้าประกอบไปด้วย  อ้อ...เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง


     “ แล้วทำไมพวกเราไม่เห็นรู้เลยล่ะครับ ” เป็นอีกครั้งที่วีฮยองตั้งคำถาม โดยที่มีผมพยักหน้าเป็นลูกคู่


     “ ก็หม่ามี้อยู่แต่ที่ต่างประเทศใช่มั้ยละ เวลาแบคไปเที่ยวก็จะโทรชวนหม่ามี้ตลอดพวกเราก็ได้เจอกันเฉพาะตอนอยู่ต่างประเทศเท่านั้น หนูเลยไม่รู้ยังไงล่ะเจ้าลูกเขย ” หม่ามี้พูดจบด้วยรอยยิ้มสวยงาม ต่างจากพวกผมที่กำลังยืนใบ้รับประทานกับสรรพนามที่หม่ามี้ใช้เรียกวีฮยอง นี่คุณแม่แบคบอกอะไรกับหม่ามี้ผมบ้างเนี่ย 


     “ หม่ามี้ พูดอะไรแบบนั้นครับ ลูกเขยอะไร ”


     “ กุกกี้ไม่ต้องเขินหรอก หม่ามี้รู้หมดแล้วครับ ”


     “ คุณแม่แบคครับ!!!... ” ผมหันไปเรียกคุณแม่แบคเสียงดังด้วยความเขิน แต่คุณแทนที่คุณแม่จะโกรธหรือไม่พอใจที่ผมเสียงดัง กลับยิ้มหวานเสียจนแก้มแทบปริ ผมล่ะเพลีย


     “ เอ่อ...ผมชื่อ คิม แทฮยอง ครับ ตั้งแต่นี้ต่อไปผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ และผมสัญญาว่าจะดูแลลูกชายของคุณน้าให้ดีที่สุดเลยครับ ”


     “ ยังค่ะยัง ” ผมยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม แต่วีฮยองดังไปแนะนำตัวเรียบร้อยเลย และดูจากประโยคเมื่อกี้กับสายตาดุๆนั่นเล่นเอาผมเกร็งไปหมดเลย หม่ามี้ต้องยังไม่ยอมรับวีฮยองแน่ๆ


     “ เอ่อ...ยังไม่อนุญาตใช่มั้ยครับ ขอโทษนะครับ ” วีฮยองหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยจนผมรู้สึกเป็นห่วง


     “ ยัง ยังไม่เรียกหม่ามี้อีก คุณน้งคุณน้าอะไรกันล่ะลูก ” ผมเผลอถอดหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะดราม่าซะแล้ว หม่ามี้นี่ร้ายเหมือนกันนะครับเนี่ย


     “ เอ่อ... ครับหม่ามี้ ”


     “ กรี๊ดดดด ไหนมาให้หม่ามี้กอดหน่อยซิลูก ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ลูกเขยหล่อขนาดนี้ อร๊ายยยยยย ” วีฮยองดูงงๆเพราะถูกหม่ามี้ของผมดึงเข้าไปกอดซะแน่น แต่ถึงจะงงๆกันแต่ผมกลับยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว คนที่ผมรักทุกคนอยู่ตรงนี้ กำลังยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ผมชอบบรรยากาศแบบนี้จัง เอ...ว่าแต่เหมือนจะลืมอะไรไปนะ


     “ หม่ามี้แล้วป๊าล่ะ ไม่ได้กลับมาด้วยกันหรอกหรอก ” อ่อ...คนคนนั้นคือป๊ะป๋าของผมนั่นเอง


     “ ออ...ป๊าติดประชุมนิดหน่อยน่ะ พรุ่งนี้จะบินกลับมาจ่ะ ”


     “ เย่ๆ ดีเลยคืนพรุ่งนี้พวกจินฮยองก็กลับมาพอดี พวกเราไปเที่ยวด้วยกันมั้ยครับ ไปกันหมดนี่เลย ไปนะครับคุณแม่แบค ” ผมกระโดดโลดเต้นเอ่ยเชิญชวนด้วยความดีใจท่ามกลางรอยยิ้มของบุคคลผู้เป็นที่รักทั้งสามคน นานๆทีจะพร้อมหน้าพร้อมตากันขอไปเที่ยวพักผ่อนให้สนุกๆสุดๆไปเล้ยยยยยยยยยยยยย


#เจ้ากุกตัวแสบ

เอาล่ะ มาแล้วๆ มาพร้อมเรื่องเซอร์ไพรส์ค่ะ

มีคนเดาถูกด้วยว่าเป็นจองกุกหม่ามี้ เก่งมากค่ะ (ปรบมือ)

ในที่สุดก็จะได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาสักที หลังจากห่างกันไปนาน ตอนหน้าพวกเขาจะไปเที่ยวกันค่ะ

ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ ขอบคุณคร่า ^ ^



แต่เดี๋ยว!!! อย่าพึ่งกดออกไปไหนค่ะ ไรท์มีเรื่องใหม่มาฝากกันด้วย 




BABYx3...เจ้าแสบคูณสาม <<< จิ้มเลยจ้า

ขอให้มีความสุขและอมยิ้มไปกับเด็กๆนะคะ > <


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #137 yknatchada (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:26
    น่ารักกกกกกกอร้ากกกก
    #137
    0
  2. #136 JJ-Paphothing (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 21:26
    น่าร๊ากกกกกก
    #136
    0
  3. #134 Noeyjin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 16:49
    น่ารักกันจังเลยสองครอบครัวนี้^ ^ (รอนะคะสู้ๆค่ะ)
    #134
    0
  4. #133 Sis_sisKa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 03:35
    น่ารักดีค่ะ >< รออ่านต่อน้าาสู้ๆค่า
    #133
    0
  5. #132 Army_Carat (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:13
    น่ารักกกกกก
    #132
    0
  6. #131 phirayajungkook (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:33
    อีกด้านนึงนะคิมแทฮยอง
    #131
    0
  7. #120 ByKati_zx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 06:35
    คุณแม่ก็ช่วยชงคู่นี้อีกนะคะ คุณพ่อของกุกอย่าโหดร้ายเลยนะๆๆ
    #120
    0