[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 33 : Are you ok?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 มี.ค. 60

TAEHYUNG PART


                ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับกระชับอ้อมกอดอุ่นๆของคนตัวเล็ก ดวงตากลมปิดสนิทหลังจากกิจกรรมใต้ผ้าห่มอันร้อนแรงและยาวนาน ขนตายาวเป็นแพสวยสงบนิ่ง ไม่บอกก็รู้ว่าจองกุกหลับสนิทแค่ไหน ผมไล่มองกรอบหน้าสวยที่ยังคงนิ่งสนิทไปจนไหล่ขาวเนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนา ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ที่ผมยิ้มกับตัวเอง มีความรู้สึกหลายๆอย่างตีกันในหัวจนบอกไม่ถูก มันทั้งมีความสุข ทั้งรักคนในอ้อมกอด อยากจะทะนุถนอมอย่างดี แต่ในทางกลับกันผมก็อยากย่ำยีให้น้องร้องเสียงหลง โอ๊ยยยยยย ผมเนี่ยโรคจิตนะว่ามั้ย?


                “ วีฮยอง...จองกุกหนาว ”


ผมหันไปหาเสียงเรียกที่แหบพร่า ไม่ว่าสาเหตุจะมาจากการใช้เสียงอย่างหนักเมื่อคืน หรืออะไรก็ตามผมก็อดเป็นห่วงคนตัวเล็กกว่าในอ้อมกอดไม่ได้จนผมต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดหน้าผากตัวเองลงกับหน้าผากจองกุกก็พบว่าแฟนเด็กของผมกำลังป่วยอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นจนผมรู้สึกผิด ผมเคยได้ยินมาเหมือนกันว่าครั้งแรกมันจะทำให้เป็นไข้ได้ ดูจากเมื่อคืนแล้วมันก็น่าจะเป็นอย่างนั้น อ่า...ผมไม่น่าร้องขอจองกุกจนมากเกินไปเลย หึ แต่ใครมันจะห้ามใจไหวกันล่ะ สีหน้าท่าทางแบบนั้นมันทำผมแทบคลั่งทุกครั้งจนทนไม่ไหวน่ะสิ ฮยองไม่ผิดนะจองกุก...


“ ตัวร้อนจี๋เลย ” ผมใช้หลังมืออังต้นคออีกครั้ง ตัวน้องร้อนจนผมต้องชักมือกลับ


ผมจัดการอุ้มจองกุกไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างสิ่งที่ยังค้างอยู่ในตัวจองกุกออก ถึงมันจะทรมานสักหน่อยแต่ผมก็ไม่อยากให้น้องเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ผมรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะวางจองกุกลงบนเตียงอย่างเบามือ หาเสื้อผ้าที่คิดว่าจะปกคลุมร่างกายแล้วอบอุ่นที่สุดมาให้จองกุกใส่ และไม่ลืมห่มผ้าให้ก่อนที่ผมจะวิ่งออกไปจากห้องนอน


“ คุณแม่ คุณแม่แบคอยู่ไหนครับ ” ผมวิ่งลงบันไดมาพร้อมร้องเรียกหาบุคคลที่คิดว่าช่วยผมได้


“ คุณแม่อยู่นี่ค่ะน้องแท ” คุณแม่ที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์รายการโปรดอยู่นั้นก็ร้องบอก พลางลุกขึ้นเดินไปหาลูกชายที่ดูร้อนรนแปลกๆจึงอดถามไม่ได้


“ มีอะไรหรือเปล่าลูก วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว ”


“ จองกุกครับแม่ ”


“ หนูกุกเป็นอะไรคะลูก ” คุณแม่ถามด้วยท่าทางเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด จองกุกก็เหมือนลูกชายของเขาคนหนึ่งจะไม่ให้ห่วงได้ยังไง


“ จองกุกตัวร้อนจี๋เลยคุณแม่ น้องไม่สบายครับ ”


เมื่อคุณแม่ฟังจบก็เดินจ้ำอ้าวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมต้องวิ่งตาม คุณแม่เปิดประตูห้องเดินตรงเข้าไปยังเตียงที่จองกุกนอนหลับอยู่โดยมีผมตามมาติดๆ ผมมองจองกุกอย่างสำนึกผิด เม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาจนทำให้หน้าม้าเปียกแฉะ คิ้วขมวดเป็นปมเหมือนคนฝันร้าย  ผมใช้แขนเสื้อปาดไปที่ใบหน้าจองกุกเบาๆอย่างทะนุถนอม ก่อนที่จะกดจูบไปที่ระหว่างคิ้วหวังให้น้องคลายปมคิ้วลงบ้าง


“ น้องแท คุณแม่จะยังไม่ถามว่าทำไมน้องเป็นแบบนี้ แต่...ตอนนี้น้องแทไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดตัวน้องก่อนนะคะ ” ผมทำตามคำสั่งคุณแม่อย่างไม่มีอิดออด ผมวิ่งเข้าห้องน้ำเปิดน้ำอุ่นใส่กะละมังแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้ออกมา แล้วเอามาวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะจุ่มผ้าลงไปแล้วบิดหมาดๆเพื่อมาเช็ดตัวให้จองกุก


“ ค่อยๆเช็ดนะน้องแท ”


“ ฮยองจะเช็ดเบาๆนะจองกุก ” ผมค่อยไล่เช็ดตั้งแต่หน้าเนียนที่ตอนนี้มันดูซีดกว่าปกติไปจนถึงแขนและลำตัว ร่างกายที่ทำให้ผมแทบบ้าเมื่อคืนกลับทำให้ผมรู้สึกผิดได้มากกว่า เหมือนคุณแม่จะสังเกตเห็นบางอย่างบนร่างกายของน้อง แต่คุณแม่ก็ยังไม่ได้ถามอะไร เหมือนรอให้ผมเช็ดตัวน้องเสร็จก่อน ซึ่งผมว่ามันดีที่เป็นแบบนั้น


“ รู้มั้ยครับทำไมคุณแม่ให้น้องแททำเอง ”


“ ไม่รู้ครับ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เต็มใจทำนะครับแม่ ”


“ น้องแทมีอะไรจะบอกคุณแม่ก่อนมั้ยครับ ” ใบหน้าหวานสวยกำลังมองผมด้วยสายตาคาดคั้น จนผมเผลอหลบสายตา


“ เอ่อ...น้องแท...เอ่อ...เมื่อคืนน้องแท...”


“ น้องแททำไมครับ ” โอ๊ยยย คุณแม่อย่ากดดัน ผมก็เขินเป็นนะ


“ น้องแทจับจองกุกกดเมื่อคืนนี้ครับ น้องเลยไม่สบาย ” ผมพูดพลางหลบตาคุณแม่ เป็นใครก็อายมั้ยล่ะ เรื่องแบบนี้มันไม่ควรพูดให้ใครฟังไม่ใช่หรอ แต่จะทำยังไงได้เล่าก็ผมน่ะเคยดูแลคนป่วยที่ไหนกันล่ะ มีแต่คุณพ่อคุณแม่คอยดูแลตลอด พอจองกุกเป็นแบบนี้ผมก็ทำอะไรไม่ถูกไง มันเลยจำเป็นต้องบอกไป เพราะถึงโกหกคุณแม่ก็รู้อยู่ดี


“ อร๊ายยยยยยยยยยย น้องแทลูกแม่ทำแบบนั้นกับหนูกุกได้ยังไงคะ ” เอ่อ...คุณแม่ครับ แม่ควรดุผมมากกว่ามานั่งฟินแล้วตีไหล่ผมดั้ง เพี๊ยะ เพี๊ยะ แบบนี้มั้ยเนี่ย


“ คุณแม่เบาๆหน่อยครับเดี๋ยวจองกุกตื่น ” ผมได้แต่จับมือคุณแม่ให้หยุดตี แล้วชูนิ้วชี้จรดที่รมฝีปากเป็นการบอกให้คุณแม่ลดเสียงลง


“ ขอโทษค่ะน้องแท คุณแม่ตื่นเต้น คุณแม่อยากได้หลาน ”


“ เดี๋ยวครับคุณแม่ จองกุกเป็นผู้ชายมีหลานให้คุณแม่ไม่ได้ ”


“ อุ๊ย! จริงด้วยค่ะน้องแท คุณแม่ลืมตัว อิอิ ” ผมได้แต่ส่ายหัวให้กับความโก๊ะของแม่ตัวเองก่อนที่จะหันไปจับมือจองกุกเอาไว้


“ ที่คุณแม่ให้ผมเช็ดตัวน้องเองเพราะอะไรหรอครับ คุณแม่ยังไม่ได้บอกผมเลยนะ ”


“ อืม...เพราะคุณแม่อยากให้น้องแทได้รับผิดชอบที่ทำให้น้องป่วย น้องแทจะได้รู้ว่าการที่นอนป่วยไม่ใช่เรื่องสนุก ทีหลังจะทำอะไรจะได้เบามือบ้าง หนูกุกเป็นฝ่ายเสียเปรียบนะน้องแทควรทะนุถนอมน้องสิครับ ”


“ ครับ ผมขอโทษ ”


“ ไม่ต้องขอโทษหรอกลูก ไม่มีใครผิด พวกหนูทำไปเพราะรักกันนี่ แต่คุณแม่แค่อยากให้น้องแทดูแลน้องให้ดีๆ เวลาอยู่ด้วยกันจะได้ดูแลซึ่งกันและกันได้ ”


“ อ่า...ผมยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะเลยนะครับเนี่ย ”


“ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เดี๋ยวลูกก็จะรู้เองว่าควรทำยังไง ดูแม่กับพ่อสิ รักกันจะตาย ”


“ อือ...ผมไม่ยอมให้พ่อกับแม่มีความสุขกันคู่เดียวหรอก เพราะผมกับจองกุกไม่ยอมแพ้แน่ๆ อิอิ ” ผมเดินไปกอดคุณแม่เป็นการขอบคุณ ผมว่าผมโชคดีนะที่มีคุณแม่ที่รักและเข้าใจผมแบบนี้น่ะ


“ อือ... วะ...วีฮยอง ” น้ำเสียงแหบพร่าร้องเรียกจนผมผละออกจากแม่ด้วยความตกใจ


“ จองกุก จองกุก เป็นยังไงมั่งครับ ปวดหัวมั้ย? ”


                “ อือ...ปวด...จะ...เจ็บ ” สีหน้าจองกุกดูจะเจ็บจริงๆ เอ่อผมว่าที่น้องหมายถึงอาจจะเป็นตรงนั้น...


                “ หนูกุกลูก เจ็บมากมั้ยเดี๋ยวคุณแม่ไปเอาโจ๊กกับยามาให้นะคะ รอแปปนึงค่ะ ” คุณแม่พูดเสร็จก็ลุกพรวดเดินออกไปทันที โดยไม่ทันได้สังเกตคนป่วยที่ตอนนี้ถลึงตาโตจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า


                “ วะ...วีฮยอง ”


                “ ครับ ว่าไง ”


                “ คุณแม่เข้ามาได้ไง ”


                “ เอ่อ...ก็จองกุกไข้ขึ้นอ่ะ ฮยองทำไรไม่ถูกเลยเรียกให้คุณแม่มาช่วย ”


                “ งั้นคุณแม่ก็รู้น่ะสิ ”


                “ เอ่อ...ก็...ก็รู้อ่ะครับ ”


                “ วีฮยองบ้า อย่างงี้ผมจะกล้าสู้หน้าคุณแม่ได้ยังไง ฮรืออออออออออ ” เอาแล้วครับ ตื่นมาก็งอแงเลย ผมควรทำไงดี


                “ ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณแม่ยังหยอกเล่นเลยว่าอยากได้หลานอยู่เลย ”


                “ ย๊า...วีฮยอง...โอ๊ยยยยย ” จองกุกก็ยังคงเป็นจองกุกที่ดื้อเหมือนเดิม พอผมแซวเสร็จก็ง้างมือจะตีผมโดยลืมไปว่าตัวเองเจ็บช่วงล่างอยู่ เลยลดมือตัวเองลงแล้วไปจับบั้นท้ายตัวเองแทน


                “ อย่าพึ่งขยับเยอะสิครับ พึ่งผ่านศึกหนักมานะ ”


                “ แล้วเพราะใครกันล่ะ ไหนสัญญาว่าจะไม่ทำผมเจ็บไง ”


                “ ก็ใครใช้ให้จองกุกน่ารักล่ะ แต่ว่านะจองกุกเป็นคนบอกให้ฮยองทำตามตัวเองใจได้ไม่ใช่หรอครับ ” ได้ทีผมเลยแกล้งยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างๆหูคนป่วย อุณหภูมิที่ร้อนอยู่แล้วผมคิดว่าตอนนี้มันกำลังจะระเบิดเพราะแก้มจองกุกแดงไปหมดน่ะสิ นี่ถ้าไม่ติดว่าป่วยอยู่นะจะจัดให้อีกดอกนึง หึหึ


                “ อย่าหวังว่าจะมีครั้งหน้าเลย เชอะ ” จองกุกพูดเสร็จก็กอดอกสะบัดหน้าหนีทันที เห้ยยยยย ไม่ได้ จองกุกจะทำแบบนั้นกับฮยองไม่ได้ ฮยองไม่อยากแห้งเหี่ยวตายไปอย่างต้นหญ้าที่ขาดน้ำ ม่ายยยยยยยย


                “ อย่าทำแบบนั้นเลยนะ ถือว่าฮยองขอ นะนะนะ ฮยองต้องทนไม่ได้แน่ๆ จองกุกอยากเห็นฮยองทรมานหรอครับ ” ผมทำหน้าตาให้น่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะให้ทำอะไรก็ได้แต่อย่าห้ามไม่ให้ฮยองกอดเลยนะ ขอร้องงงงงงง


                “ ไม่!!!  ก็ผมเจ็บนิ รู้งี้ผมเชื่อจินฮยองตั้งแต่แรกก็ดี ” สาบานเถอะครับว่านี่คนป่วย เถียงผมได้ฉอดๆขนาดนี้ แล้วอะไร...อย่าไปเชื่อจินฮยอง เชื่อวีฮยองคนนี้สิสามารถทำให้จองกุกขึ้นสวรรค์ได้นะ ได้แต่คิดในใจเพราะถ้าพูดไปสงสัยได้อดจริงๆ


                “ แล้วจองกุกโกรธฮยองมั้ย ฮยองทำจองกุกเจ็บ แถมยังมานอนป่วยอีก ” ผมถาม แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ส่ายหัวดุกดิ๊กไปมาอย่างน่ารัก จนผมก้มลงไปจุ๊บปากบางนั่นไวๆอย่างหมันเขี้ยว


                “ เดี๋ยวฮยองก็ติดหวัดหรอก ” ถึงไม่ค่อยพอใจที่ผมขโมยจุ๊บแต่ก็ไม่วายจะเป็นห่วงผม น่ารักจริงๆเลยให้ตายสิ


                “ หืม...ฮยองไม่ป่วยหรอก เพราะฮยองเป็นคนปล่อยเชื้อเข้าไปในตัวจองกุกเองนี่นา หึหึ ”


                “ ย๊า...วีฮยองออกไปเลยนะ ผมไม่อยากเห็นหน้าฮยองแล้ว ออกไปเลย ”


                “ นี่จองกุก อย่าใล่ฮยองด้วยสีหน้าแบบนั้นสิ รู้มั้ยมันน่าจับกดนะ ” ใครใช้ให้ไล่ผมด้วยใบหน้าแดงก่ำแบบนั้นล่ะ มันใช้ได้ที่ไหน โอ๊ยยยยยย หัวใจทำไมทำงานหนัก


                “ จริงๆแล้วฮยองคงไม่อยากกอดผมอีกแล้วสินะ เหอะ ” อุ๊ย อย่าทำแบบนั้นเลย คนเป็นเมียเนี่ยเค้าเอาแต่ใจกันแบบนี้ทุกคนมั้ยครับทำไมคำพูดคำจาดูประกาศิตไปซะหมด


                “ ไม่อยากคร้าบ ไม่เอาเนอะ ไม่โกรธนะเดี๋ยวลูกในท้องจะหงุดหงิด ”


                “ จะไม่เลิกใช่มั้ยวีฮยอง ได้... ได้... จนกว่าผมจะอนุญาตฮยองห้ามแตะตัวผม ” กริ๊ดดดดดดดดดดด แทฮยองคนนี้ขอกรี๊ดดังๆจะได้มั้ย ทำไมจองกุกทำร้ายจิตใจอันบอบบางของฮยองได้ถึงขนาดเน้


                “ โอ๋ๆ ไม่โกรธๆ ฮยองแค่ล้อเล่นเองนะ จองกุกอย่าจริงจังไปเลยเนอะ ”


                “ ฮยองดื้อเอง ฮยองไม่เลิกแซวผมเองนะ ” ก็เห็นแก้มแดงๆแล้วมันน่าแกล้งนี่หว่า มีเมียเป็นจองกุกนี่ก็รับมือยากเหมือนกันแฮะ


                “ งั้นเอางี้ ฮยองจะให้คุณแม่ทำเค้กสตรอเบอร์รี่อร่อยๆสตรอเบอร์นี่ลูกโตๆให้กินหลังจากที่จองกุกหายป่วยทันทีเลย แต่จองกุกอย่าห้ามฮยองแตะตัวเลยนะ ได้โปรด... ” เอาวะ คิดอะไรไม่ออกเอาขนมมาล่อไว้ก่อน


                “ อืม...ฮยองคิดว่าเอาเค้กมาล่อแล้วผมจะยอมว่างั้น? ” อ่าว ไมได้ผลหรอวะ เซ็งอ่ะ


                “ แต่สตอรเบอร์รี่จากสวนสดๆเลยนะ ลูกหย่ายมาก ” เอาสิ ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน


                “ อืมมมมมม งั้นก็ได้ แต่ฮยองต้องเอามาให้ทันทีเลยนะ ” ดวงตาของคนป่วยวาวเหมือนได้ของถูกใจ ผมเห็นอย่างนั้นก็อดยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของจองกุกไม่ได้ หลอกง่ายเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นเมียแทฮยอง ถามว่าเกี่ยวมั้ย บอกเลยว่าไม่ แค่อยากพรีเซนต์ว่ามีเมียแล้ว น่ารักมากด้วย


                “ โอเค ทันทีเลยครับ ”


เรื่องหนึ่งที่ผมแอบไม่โอเคในใจคือ ผมจะไปหาสตรอเบอร์รี่สดๆจากสวนได้ที่ไหนวะครับ เออ...แต่ช่างมันก่อนไว้ค่อยฝากให้ไอ้หมูมันหาให้ แค่ตอนนี้จองกุกยอมให้ผมแตะต้องตัวได้ก็ถือว่า มิชชั่นคอมพลีทแล้ว ต่อไปนี้แทฮยองคนนี้จะไม่ “ นก ” อีกต่อไปแล้วโว๊ยยยยยยยยยยยย เยส!!!



Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“ ค่า แบคฮยอนพูดค่ะ ”

( อ่า...ใช่เบอร์เธอจริงๆด้วย มือถือฉันหายเลยโทรมาบอกเบอร์ใหม่น่ะ )

“ หืม...แล้วเธอเป็นใครเนี่ยไม่บอกชื่อหน่อยหรอ? ”

( แหม...แค่นี้ก็จำเสียงกันไม่ได้แล้วหรอยะ พึ่งไปช้อปที่ปารีสกันมาเมื่อเดือนที่แล้วนี่เองนะหล่อน )

“ เดี๋ยวๆ...จีฮยอนหรอ จอนจีฮยอนใช่มั้ย? ”


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


#เจ้ากุกตัวแสบ

เกือบแล้วแทฮยอง เกือบไม่ได้แตะตัวน้องแล้ว 5555555 ดีนะข้อเสนอเป็นที่น่าสนใจ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ หึหึ 

เอาล่ะจริงๆเรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้วล่ะ ไรท์จะพยายามไม่ยืดเยื้อ เพราะจริงๆไรท์แอบพล็อตเรื่องใหม่อยู่ อิอิ 

แต่มันยังไม่ลงตัวเท่าไหร่ แล้วก็ไม่อยากค้างๆคาๆ อยากให้จบเป็นเรื่องๆไป

หวังว่ารีดเดอร์จะติดตามผลงานกันต่อไปนะคะ


ว่าแต่ คุณแม่แบคเนี่ยคุยกับใครกันน้า.........


ไรท์ฝากเรื่องใหม่หน่อยน้า...^ ^



BABYx3...เจ้าแสบคูณสาม <<< จิ้มโลดดดดด

ฝากเด็กๆไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยเน้อ...





               

 

 

 

 

 

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #130 phirayajungkook (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:29
    แม่กุกแน่
    #130
    0
  2. #119 Sis_sisKa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 17:23
    ไม่ค่อยเลยนะพี่แท 5555 น่ารักมากค่า >< รออ่านต่อน้า สู้ๆค่าา
    #119
    0
  3. #118 CHAEWONNY (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 09:54
    มามี๊ของกุกกี้ใช่มั้ย'^'
    #118
    0
  4. #117 JK กระต่ายของพี่🐰 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 18:26
    อร้ายยยยย มาต่อไวๆนะคะ
    #117
    0
  5. #116 bvgbnem (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 17:40
    แม่แบคคุยกับแม่จองกุกแน่เลย????????????
    #116
    0