[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 29 : JEON JUNGKOOK IS MINE.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 มี.ค. 60

TAEHYUNG PART


            โว้ยยยยยยยยยยยยย แทฮยอง นก นก นก ทำไมเมื่อวานคุณแม่ต้องมาขัดจังหวะลูกด้วย ฮรืออออออ อีกนิดก็เกือบจะได้ยินคำตอบจากปากจองกุกอยู่แล้วเชียว ทำไมโชคชะตาเล่นตลกกับผมแบบนี้ล่ะ นอกจากจะนกแล้ว น้องยังร้องขอให้ไปส่งเขากลับบ้านทันที ขนาดเจ้าสโนว์มันอ้อนยังไม่ได้ผลแล้วนับภาษาอะไรกับผมล่ะโว๊ยยยย


            “ ขับรถดีๆนะน้องแท แล้วก็อย่าขับเร็วด้วยมันอันตราย ”


            “ ครับแม่ ” ผมเดินเข้าไปกอดหอมคุณแม่ก่อนจะไปเรียนเหมือนที่ทำประจำในทุกๆวันนั่นแหละครับ มันเป็นเรื่องปกติของคนรักแม่อย่างผมไปแล้ว ถึงจะแอบเคืองเล็กๆกับเรื่องเมื่อวาน แต่แม่ก็คือแม่ครับ ห้ามโกรธเด็ดขาด


            “ ไอ้ลูกชาย แกหอมแก้มเมียฉันอีกแล้วนะ ต่อหน้าต่อตาเลยนะเว้ย ”


            “ ไม่ได้มีป้ายเขียนไว้ว่าห้ามหอมนิครับ ”


            “ นี่กล้าเถียงพ่อหน้าหล่อๆแบบฉันหรอไอ้เจ้าแท ”


            “ แบร่... แก้มแม่ ก็คือ แก้มของผม ใช่มั้ยครับแม่ ^ ^ ” ผมหันไปถามคุณแม่คนสวยด้วยรอยยิ้มสนุก แล้วกดจมูกฝังลงที่แก้มคุณแม่ไปอีกสองข้างเป็นการท้าทายอำนาจเจ้าบ้านเล็กๆ หึหึ แกล้งพ่อเนี่ยสนุกรองลงมาจากแกล้งจองกุกเลยนะ ผมคอนเฟิร์ม


            “ ไอ้เจ้าแทโว๊ยยยยย แกนี่มันไอ้มารหัวใจ ” ผมได้แต่ยกมือกุมท้องตัวเองหัวเราะกับความเล่นใหญ่ของคุณพ่อตัวเอง เรื่องหวงเมียเนี่ยผมยอมจริงๆล่ะครับ หวงขนาดนี้เก็บไว้ในห้องคนเดียวเลยมั้ย?


            “ โถ ชานยอล นี่ลูกเรานะคะคุณ จะหวงอะไรนักหนา ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง ” คุณแม่ของผมพูดกับคุณสามีของเขาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะผุดรอยยิ้มสวยๆจนทั้งพ่อทั้งลูกยิ้มไปตามๆกัน


            “ แบคก็ชอบพูดแบบนี้ทุกที ชานน้อยใจแล้วนะ ”


            “ เอ่อ... คุณพ่อคุณแม่ครับ คือจะสวีทง้องอนกันก็ไม่ว่านะครับ แต่อายลูกชายอายุขึ้นเลขสองไปแล้วแบบผมที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ด้วยเถอะครับ ”


            “ ทำไมฉันต้องแคร์ ก่อนจะมีแกหวานยิ่งกว่านี้อีกขอบอก ” จ้า จ้า เอาที่พ่อสบายใจอ่ะ รู้ว่าอยากอวดเมีย แต่!!!! นี่ลูกไงจำไม่ได้หรอ?


            “ คนอะไรขี้อวด ”


            “ เอ้า เมียฉันสวยก็ต้องอวดเป็นธรรมดาเนอะ ” ผมได้แต่เบะปากมองบนกับความหลงเมียแบบกู่ไม่กลับนี่จริงๆ


            “ แล้วแต่พ่อเลย ผมไปเรียนดีกว่า ไปแล้วนะครับแม่ ”


            “ เดี๋ยวสิไอ้ลูกชาย ลืมอะไรหรือเปล่า ”


            หืม ลืมหรอ ลืมอะไรหว่า ผมสำรวจตัวเองพบว่าโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าตังค์ กุญแจรถ หนังสือเรียน ก็ครบนี่หว่า ลืมอะไรวะ? ผมทำหน้ามึนพลางเกาหัวแกรกๆ ก็ครบแล้วนี่หว่า


            “ เออ จำไว้เลย ทีกับแม่แกไม่เคยลืม กับพ่อต้องให้ทวงตลอด ” โอ้โห เดี๋ยวสิพ่อ อย่ากดดัน ตัดพ้อขนาดนี้เดินมาตบหัวกันเลยดีกว่า ว่าแต่ผมลืมอะไรวะเนี่ย ผมยืนงงจนคุณแม่ต้องใบ้โดยการจิ้มไปที่แก้มของตัวเองจึกๆ ผมเลยนึกออกทันที แต่จะให้ผมทำอย่างนั้นกับพ่อเหมือนตอนเด็กๆอ่ะนะ ไม่เอาหรอก เดี๋ยวฟ้าผ่าตายกลางบ้านพอดี


            “ ไม่เอาอ่ะ แก้มพ่อสากไม่นุ่มเหมือนแก้มแม่สักหน่อย ”


            “ แบค คุณดูลูกชายเราสิ ไม่รักพ่อมันเลย ” คุณแม่ผมได้แต่ส่งยิ้มให้สามีสุดที่รักพร้อมลูบหลังเป็นการปลอบ เหอะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆทำตัวเป็นเด็กไปได้


            “ ลูกแค่เขินน่าคุณ อย่าคิดมากสิคะ ”


            “ ลูกไม่รักผมง่ะ ฮรือออ ”


            โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เออ!!! หอมก็หอม ผมเดินจ้ำพรวดเข้าไปหาคุณพ่อก่อนจะกดปลายจมูกไปที่แก้มสากแบบเฉียดๆก่อนที่จะผละออกแล้วหันหลังเดินออกมาที่รถโดยไม่หันกลับไปบอกลา คุณพ่อคุณแม่สักคำ เหอะถึงผมจะเป็นลูกผู้ชาย แต่ผมก็เขินเป็นนะเว้ยพ่อ


            ( หันกลับมาดูหน่อยก็ดีนะน้องแท จะได้รู้ว่าคุณพ่อน่ะก็เขินเหมือนลูกนั่นแหละ อิอิ )




            อ่า...คาบเรียนนี่น่าเบื่อแบบนี้ทุกวิชาหรือเปล่า? ก็อาจจะไม่ถ้าอาจารย์ที่สอนอยู่หน้าชั้นเรียนไม่ได้กำลังพูดในสิ่งที่เหมือนกับในหนังสือเป๊ะๆ ถามจริงนะจารย์เบื่อมั้ยกับการอ่านให้นักศึกษาฟัง แต่เชื่อเถอะว่านักศึกษาค่อนห้องที่นั่งหน้าสลอนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่อยู่เนี่ยมันโคตรจะเบื่อ หมดเวลาสักทีสิวะจะไปหาจองกุกกี้ยอดยาหยีของแทฮยอง


            “ แหมเลิกเรียนนี่ไวเชียวนะมึง ตอนเรียนไม่เห็นกระตือรือร้นแบบนี้เลย ”


            “ มึงอย่ามาพูดดีไอ้หมู กูเห็นนะว่ามึงนั่งแชทกับก้าฮยองทั้งคาบ ” เหอะ ทำเป็นแก้มแดง เถียงไม่ออกอ่ะดิ


            “ แล้วมึงจะไปไหน กูหิวข้าว ”


            “ ไปหาจองกุก จะไปกับกูมั้ยล่ะ ” กูรู้มึงไม่ตามกูไปหรอก เดี๋ยวมึงก็จะบอกกูว่า ไม่อ่ะ กูนัดกับชูก้าฮยองเอาไว้มึงไปเหอะ นี่มันต้องเป็นแบบนี้เชื่อผมดิ


            “ ไปดิ ” WHAT!!! ผมชะงักจนต้องหันไปมองหน้ามันเพื่อพิสูจน์ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้หูฝาด มันผิดคาดเกินไป


            “ ไม่ใช่ดิ มึงต้องไปกับก้าฮยองเหมือนทุกทีไม่ใช่หรอวะ ”


            “ ก็วันนี้ไม่เหมือนอ่ะ มึงจะทำไมล่ะ ” เออ กูไม่ทำไมมึงหรอก โถ่ไอ้อ้วนเอ้ย ยิ่งมันคบกับก้าฮยองมันยิ่งดูอ้วนขึ้นจะรู้ตัวมั่งมั้ย กูไม่บอกหรอกปล่อยให้อ้วนตายไปเลย เชอะ


            “ เออๆ ไปดิ ”


            ผมเดินมาเรื่อยๆจนถึงสาขาการถ่ายภาพที่มีไว้ให้เด็กสาขานี้โดยเฉพาะมานั่งคุย นั่งเล่นกัน ตามภาษาเด็กสาขาเดียวกัน ผมมองหากระต่ายน้อยของผมอยู่ไม่นานก็เจอ แหม...อยู่กันครบแก๊งค์เลย จองกุก ยูคยอม แบมแบม แต่บุคคลที่กำลังทำให้คิ้วของผมขมวดมุ่นก็คือไอ้ผู้ชายผมดำหน้าตาดี(แต่น้อยกว่าผม) บ้านรวย(ผมก็รวย) หุนดีมีซิคแพค(ผมก็มีวันแพค) อย่างไอ้ “ มาร์ค ต้วน ” ที่กำลังนั่งโอบไหล่จองกุกของผม กล้านะมึง กล้ามาก ( หมายถึงแทฮยองอ่ะกล้ามากที่ใช้คำว่าจองกุกของผม 555 )


            ไม่ได้ ผมยอมไม่ได้ จองกุกเป็นของผม


            “ ไอ้มาร์ค มึงมาทำไรตรงนี้ ”


            “ เอ้า ก็นี่สาขากูเหมือนกัน ทำไมกูจะนั่งที่นี่ไม่ได้ ” เออ มึงนั่งได้ แต่มึงจะโอบจองกุกของกูไม่ได้ แล้วจองกุกก็นะ ยอมให้เข้าโอบทำไมครับ


            “ มึงไปนั่งตรงอื่นเลย ไปนั่งข้างน้องเทคมึงนู่น ” ผมชี้นิ้วไปที่ว่างข้างซ้ายของยูคยอมเพราะข้างขวาถูกจองด้วยเด็กแก้มป่องแบมแบมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


            “ ไอ้วี มึงเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่ากูมานั่งตรงนี้ก่อน มึงนั่นแหละไปนั่งที่อื่น ” ฮอลลลลลลล อยากจะตะโกนด่ามันว่า “ ไอ้มาร์ค ไอ้เหี้ยยยย ” แต่กลัวจองกุกจะมองว่าผมเป็นคนหยาบคาย หงุดหงิดเว้ย!!!


            “ ไอ้มาร์คมึงไปนั่งที่อื่นเลย มึงไม่รู้หรอไอ้วีกับจองกุกเป็นอะไรกัน ” มึงพูดดีมากไอ้หมู เดี๋ยวกูเลี้ยงน้ำตาลคนนึงเลย เอาให้หวานฉ่ำปอดตายไปข้าง


            !!!!!!!!!


            หึ ไม่มีใครรู้ล่ะสิว่ากูกับจองกุกเป็นอะไรกัน ( เออ ไม่มี ) ไอ้มาร์คนี่หน้าเจื่อนไปเลย แต่ขอโทษเถอะครับมึงปล่อยมือออกจากไหล่บางๆของจองกุกได้แล้วโว้ย โอ๊ย...เหมือนมันจะไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องในใจของผมสักนิด กลับทำหน้ากวนส้นตีนยิ้มเหมือนเจอของถูกใจ แล้วใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบไอติมที่เลอะอยู่ขอบปากจองกุกก่อนส่งนิ้วเลอะไอติมเข้าปากตัวเอง


            ไอ้ เหี้ย มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค


            จองกุกนะจองกุกแทนที่จะสะบัดตัวหนีบ้าง ดันปล่อยให้คนอย่างไอ้มาร์คแทะเล็มอยู่นั่นแหละ ฮยองจะโกรธแล้วนะจองกุก เห็นขนมที่ไอ้มาร์คเอามาให้ดีกว่าวีฮยองคนหล่องั้นหรอ ฮรือออออ จองกุก อย่าโดนมันหลอกล่อสิ


            “ น้องจองกุกครับ น้องเป็นอะไรกับไอ้วีหรอ ” เอาเลย จองกุกตอบไปเลย


            “ อืม...ก็เป็นพี่เทคน้องเทคกันครับ ” แป๊ะ!!! (เสียงผมตบหน้าผากตัวเองแหละครับ) โคตรหน้าแตก ไม่ได้แตกธรรมดานะ แตกแบบยับเยิน


            “ เห็นมั้ยไอ้วี น้องเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับมึงสักหน่อย เพราะงั้นกูจีบได้เว้ย หึหึ ” หึหึ บ้านมึงสิไอ้มาร์ค


            “ อะ...แฮ่ม อะ...แฮ่ม ” เสียงกระแอมเบาๆออกมาจากผู้ชายอีกคนที่ยืนขมวดคิ้วมุ่นค้ำหัวไอ้มาร์คอยู่ เหมือนมันจะยืนทำหน้าเข้มอยู่นานแล้วแหละ แต่ไอ้มาร์คแม่งก็ไม่สนใจไง เสือกมาทำเป็นสนใจคนของผม มึงไปเคลียร์กับไอ้ “ แจ็คสัน ” ผัวมึงก่อนมั้ย ค่อยริอาจมาจีบน้องกระต่ายของกู คืนนี้มึงโดนหนักแน่!!!


            “ พวกมึงเล่นศึกชิงนางอะไรกันเนี่ย น่าสนุกนะ ” น้ำเสียงง่วงๆอันคุ้นหูเอ่ยขึ้น


            “ ให้พวกเราเล่นด้วยดิ ” ตามด้วยเสียงสดใสแบบสุดๆ


            ทุกคน ณ ที่นี้หันไปทางต้นเสียงทันที แล้วสิ่งที่ผมสงสัยคือ เด็กวิศวะมาทำหอกอะไรที่นี่ครับ ผมว่าละว่าอย่างไอ้หมูอ่ะนะมันจะไม่นัดกับก้าฮยองเอาไว้ เพียงแค่มันไม่ได้ไปหาเค้าแต่เค้าดันมาหามันถึงที่สาขาไง ผมหันไปมองไอ้หมูที่ตอนนี้มันกำลังตีหน้ายักษ์ใส่ก้าฮยองอยู่ ดูก็รู้มันไม่พอใจกับประโยคที่เอ่ยมาก่อนหน้านี้แบบสุดๆ ถถถถถถถถ ไอ้หมูขี้หึง


            “ เด็กวิศวะนี่ว่างเนอะ มีเวลาเดินมาถึงตึกนิเทศได้ทั้งๆที่ตึกวิศวะอยู่ตั้งฝั่งนู้นแน่ะ ” แขวะสิครับ รออะไร


            “ ไอ้วี อย่ามาแซวเพื่อนกู คนอย่างมันว่างเสมอเมื่อไอ้หมูต้องการนั่นแหละ กร๊ากกกกก ”


            “ เงียบปากได้มั้ยไอ้โฮป ละใครใช้ให้มึงตามกูมา กูจะมาหาเมียกู ”


            ครับ ฮยองนี่เปลี่ยนไปมากจริงๆนะครับ - * -


            “ สวัสดีครับ ฮยองใช่ยุนกิฮยอง กันเจโฮปฮยองหรือเปล่า? ” จองกุกที่บทอยากจะลุกก็ลุกขึ้นมาดื้อๆ แถมเดินผ่านผมไปเหมือนผมเป็นอากาศ ไปหยุดอยู่ตรงหน้ารุ่นพี่คณะวิศวะทั้งสองคนแล้วทำหน้ากระต่างสงสัย ทำไมต้องทำตัวน่ารักเรี่ยราดแบบเน้ รู้มั้ยว่าฮยองหวงน่ะ


            “ ใช่ ใช่ น้องน่ารักมีอะไรกับเจโฮปฮยองสุดหล่อพ่อรวยคนนี้หรือเปล่า ” โฮปฮยองถามจองกุกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนปากแทบฉีก


            “ จองกุก ใช่หรือเปล่า? ” เป็นก้าฮยองที่ถามด้วยท่าทีเหมือนคนนึกอะไรออก


            “ ใช่ครับ ผมจองกุกน้องชายจินฮยองที่เป็นภรรยาของเฮียนัมไงครับ ”


            “ อือ/อ๋อออออออออออออออออออ ” อ๋อยาวไปถึงปูซานแล้วโว้ยไอ้โฮปฮยอง


            “ พวกฮยองจำผมได้ด้วย ดีใจจัง ”


            “ ฉันก็ว่าละว่าหน้าคุ้นๆตั้งแต่เห็นที่ห้างกับไอ้วีครั้งที่แล้ว น้องชายสุดที่รักของไอ้เฮียนัมนี่เอง ”


            “ โถ่เอ้ย ไอ้เราก็นึกว่าจะแอบชอบฮยองไรงิ แห้วแดกอีกตามเคย เพื่อก้าโฮปเสียจัย ”


            “ อย่ามาแตะตัวกู กูมีเมียแล้ว เมียกูขี้หึงมาก ” โถ ก้าฮยองไอ้แบบเนี้ยมันมีเค้ารางกลัวเมียลอยรำไรๆอยู่นะรู้ตัวหรือเปล่า


            “ เชอะ ทำเป็นหวงตัว กูงอลได้มั้ย ถึงทำได้มึงก็ไม่ง้อกอยู่แล้วนิ ฮรึก กูเสียใจอ่ะ ”


            เออ! ไม่ใช่โฮปฮยองคนเดียวหรอกที่เสียใจ ขนาดนี่เป็นพาร์ทของผมแต่ทำไมทุกคนดูไม่สนใจผมเลยอ่ะ แม้กระทั่งจองกุกยังเดินผ่านผมกลับไปนั่งที่เดิม หัวเราะคิกคักกับยูคยอมกินขนมที่ไอ้มาร์คซื้อมากองไว้ให้ แถมเพื่อนรักอย่างไอ้หมูก็เดินจูงมือแฟนของมันไปนั่งร่วมโต๊ะคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกมึงสนิทกันเร็วไปมั้ยไอ้พวกเวร


            จะทำแบบนี้กับฮยองใช่มั้ย ด้าย ด้ายยยยยยยยย เดี๋ยวรู้เรื่องเลยจองกุก!!!


#เจ้ากุกตัวแสบ

แทฮยองเป็นเมน แทฮยองโหมดโวยวาย 555 พาลสุดๆน้อยใจจองกุกสุดๆ

มาคอยดูกันว่า แทฮยองจะทำอะไร ??

ฝากติดตามกันด้วยนะ

ถ้าจะให้ดีก็คอมเมนท์บอกกันบ้างนะ ขอบคุณค่ะรีดเดอร์ผู้น่ารัก ^ ^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #100 min_makkapan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:10
    ต่อนร้าาาา สงสารแทฮยองโดนน้องจองกุกและผองเพื่อนเมิน
    #100
    0
  2. #99 PimtadaU-young (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 16:04
    ขอให้มีคนเดินมาจีบวีแล้วกุกหึงงงงงนะไรท์
    #99
    0
  3. #97 Mhonland (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 20:46
    ถึงเวลาที่วีต้องเเก้เเค้นค่ะะ5555
    #97
    0
  4. #96 Sis_sisKa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 18:23
    สงสารพี่แทจริงๆ 55555 แต่พ่อชานแม่แบคของพี่แทน่ารัก ><
    รออ่านต่อน้า สู้ๆค่า
    #96
    0