[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 28 : YOU LOSE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 ก.พ. 60

JUNGKOOK PART


            “ จองกุก อึก...ขอร้อง......อย่า...... ”


            “ ไม่ครับ ผมจะไม่หยุด จนกว่า....... ”


            “ ไม่นะ ขอร้อง อย่าทำกับฮยองแบบนี้เลยนะ ”


            “ ฮยองก็อยู่เฉยๆสิครับ ”


            “ จองกุกกกกกกกกกก ”


            กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณแม่อยากจะกรี๊ดออกมาให้ดังลั่นบ้าน ถ้าไม่ติดว่ากลัวลูกๆจะรู้ว่าคุณนายคิมคนสวยกำลังเอาหูแนบประตูห้องนอนของเจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่น่ะนะ คือคุณแม่แค่จะยกน้ำส้มกับขนมมาให้เห็นบอกว่าจะขึ้นไปหาหนังสือวิชาอะไรกันสักอย่าง คุณแม่ก็หวังดีเห็นลูกๆขยันก็เลยจะหาอะไรหวานๆเย็นๆมาให้สักหน่อย แต่เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องทำให้ฝีเท้าคุณแม่หยุดชะงัก ถ้อยคำขาดห้วงไม่ได้ความมากนักทำให้คุณแม่เริ่มคิดไปไกลถึงไหนต่อถึงไหน แต่ใครจะรู้ล่ะว่าความจริงแล้ว


            “ จองกุก อึก...ขอร้อง......อย่า......อย่าเตะฮยองรัวแบบนั้นดิ ให้ฮยองลุกตั้งตัวบ้างได้มั้ยเนี่ย ”


            “ ไม่ครับ ผมจะไม่หยุด จนกว่า.......ฮยองจะตาย ผมไม่อยากแพ้อ่ะ ”


            “ ไม่นะ ขอร้อง อย่าทำกับฮยองแบบนี้เลยนะ อ๊ากกก จองกุก เลือดจะหมดหลอดแล้ว ไม่ ไม่ ไม่  ”


            “ ฮยองก็อยู่เฉยๆสิครับ วางจอยไว้แล้วดูความอ่อนของตัวเองซะ ”


            YOU LOSE


            “ จองกุกกกกกกกกกก ” น้ำเสียงอ่อยๆถูกเปร่งออกมาจากปากวีฮยองหลังจากเสียงในเกมร้องบอกว่าตัวละครฝั่งเขาแพ้ 555 ดูทำหน้าสิเหมือนลูกหมาโดนแย่งขนมเลย จะว่าไปผมก็เล่นมาหลายตาแล้วนะ วีฮยองก็แพ้ผมทุกตานั่นแหละ ถึงเจ้าตัวจะขอเล่นอีกสักกี่ครั้ง ผมก็ชนะอยู่ดี อิอิ


            “ ฮยองแพ้อีกแล้วนะครับ ” ผมกระแนะกระแหนเค้าด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน ช้อนหน้าก้มลงมองเขาที่กำลังก้มหน้าเหมือนเด็กน้อยงอนแม่ ริมฝีปากเรียวสวยคว่ำจนผมอดหัวเราะไม่ได้ นี่ฮยองเขางอนผมหรอ แค่ผมเล่นเกมชนะเขาทุกตาอ่ะนะ


            “ นี่ วีฮยอง งอนผมหรอ ”


            “ ............................... ” ไม่มีเสียงตอบรับจาก คิม แทฮยอง ที่ผมเรียก อ่า...งอนจริงใช่มั้ยเนี่ย


            “ วีฮยองครับ ” ผมใช้มือสองข้างประคองใบหน้าคมให้เงยขึ้นมาเผชิญหน้า แต่วีฮยองก็ยังสามารถมองไปทางอื่นได้อยู่ดี หน้าผมมันไม่น่ามองหรอฮยอง


            “ ฮยองอย่างอนดิ มาๆคราวนี้ผมจะไม่โกงละ ”


            “ เมื่อกี้จองกุกก็พูดแบบนี้อ่ะ ” น้ำเสียงงึมงำในลำคอบวกกับเสียงทุ้มๆของวีฮยองทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าแดง เพราะใบหน้าที่กำลังงองุ้มของเขามันดูน่ารักเสียจนผมเขินน่ะเซ่ นี่มันฟิควีกุก หรือ กุกวี ตอบ!!!


            “ โอ๋ๆ ไม่งอนนะครับ นะ นะ นะ ” เหมือนผมจะเห็นวีฮยองยกยิ้มที่มุมปากเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะกลับมาเบะปากคว่ำเหมือนเดิม ผมเลยใช้นิ้วจิ้มไปที่มุมปากทั้งสองข้างของเขาก่อนจะกดแรงที่ปลายนิ้วเล็กน้อยแล้วยกให้ริมฝีกปากของวีฮยองให้ยิ้มขึ้น ตอนแรกก็เหมือนจะยอมนะครับ แต่พอผมปล่อยนิ้วออกก็กลับมาคว่ำเหมือนเดิม


            “ อ่า ผมต้องทำยังไงฮยองถึงหายงอนล่ะ ”


            “ ไม่รู้... ” โอ้โห นี่งอนจริงจังไปมั้ยครับ กอดอกสะบัดหน้าหนีขนาดนี้ ฮยองดูซีรีย์มากเกินไปใช่หรือเปล่าเนี่ย


            “ ผมควรทำยังไงกับคนแก่ขี้งอนดีน้า... ” ก็เหมือนเดิมแหละครับ วีฮยองเอาแต่นั่งก้มหน้าจนเหมือนผมกำลังคุยกับผมสีน้ำตาลอ่อนนั่นมากกว่า ผมเส้นเล็กๆของวีฮยองกระพรือไปตามแรงลมของแอร์เวลาที่มันสวิงค์มาถึง ผมมองด้วยความสงสัยก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมของวีฮยองเบาๆ อ่า นุ่มเหมือนที่คิดจริงด้วย


            วีฮยองค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ใช้มือเรียวจับเข้าที่ข้อมือผมก่อนที่จะดึงมือผมลง เอ่อ เขาจะโกรธผมมากกว่าเดิมมั้ยอ่ะ เขาเป็นพี่จะชอบให้ผมที่เด็กกว่าเขาไปเล่นหัวเขาได้ยังไง ไอ้ผมก็ลืมคิดเลย โอ๊ย จองกุก เอาไงดีดูท่าวีฮยองจะโกรงจริงๆซะแล้ว


            ไม่ต้องรอให้ใครมาตัดริบบิ้นผมชิงโผเข้ากอดก่อนที่วีฮยองจะพูดอะไรด้วยซ้ำ ไม่เอาหรอกถ้าเขาเกิดโกรธผมขึ้นมาจริงๆผมจะทำไงเล่า แล้วใครจะไปส่งผมที่บ้าน? วีฮยองดูตกใจกับการกระทำของผมไม่น้อยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่มีทีท่าจะกอดผมตอบด้วยซ้ำ


            “ จองกุกขอโทษนะ ที่เล่นโกงฮยอง แล้วก็ที่ลูบผมของฮยองด้วย อย่าโกรธจองกุกเลยนะ ” น้ำเสียงติดอ้อนที่ทำให้คนถูกกอดได้ยินแล้วหัวใจแทบระเบิด จริงๆเขาไม่ได้โกรธอะไรเจ้าเด็กแสบนี่หรอก เพียงแต่อยากจะลองแกล้งงอนดูเท่านั้น อยากรู้ว่าจองกุกจะหาวิธีแบบไหนมาง้อเขา แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกลูบหัวเหมือนเด็กๆ(น้องมันแค่อยากรู้ว่าผมนิ่มมั้ยแค่นั้นแหละแทฮยอง) จองกุกที่กอดวีฮยองแน่นแนบแก้มลงกับไหล่พลางพูดขอโทษงืมงำๆ โดยไม่ได้รู้เลยว่าคนพี่น่ะยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว


            “ หายงอนหรือยังอ่ะ ”


            “ ยังเหลืออีกนิดนึง ” หืม อะไรคือยังเหลืออีกนิดนึง แบบนี้ก็ได้หรอวีฮยอง


            “ แล้วผมต้องทำยังไง ”


            “ แล้วตอนที่จองกุกงอน ฮยองทำยังไงล่ะ ” ทำยังไง ทำยังไง เอ่อ...ยิ่งคิดทำไมถึงยิ่งเขิน โอ๊ย ผมต้องทำแบบนั้นจริงๆหรอ แค่ฮยองใช้มือปลาหมึกกอดเอวผมอยู่ตอนนี้ผมว่าผมก็เสียเปรียบจะแย่แล้วนะ ผมควรจะต้องเป็นคนงอนสิแบบนี้น่ะ คิดจะใช้โอกาสนี้ลวนลามผมใช่มั้ย? ( แทฮยอง : ใช่ ^ ^ )


            “ ต้องทำแบบนั้นจริงๆหรอ ”


            “ จะไม่ทำก็ได้นะ ฮยองก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ ” ตัดพ้อกว่านี้มีอีกมั้ยวีฮยองงงงงงงงงงงง


            เอาวะ เมื่อตัดสินใจแล้วผมก็ประคองหน้าวีฮยองขึ้นมาอย่างตั้งใจ สายตาของวีฮยองมันทำให้ผมร้อนแปลกๆผมเลยเลี่ยงที่จะมองมัน ก่อนที่จะค่อยๆจรดริมฝีปากของผมเข้ากับปากเรียว แต่ดูเหมือนจะไม่พอสำหรับวีฮยองเพราะเขาสอดปลายลิ้นร้อนเข้ามาเล็กน้อย ผมตกใจเลยเผลออ้าปากออกก่อนที่จะถูกลุกล้ำอย่างง่ายดาย เขาควานลิ้นร้อนไปทั่วปากเหมือนจะสำรวจทุกๆอณูพื้นที่ช่องปากเล็ก ตักตวงน้ำหวานไปอย่างพอใจจนผมเริ่มขาดอากาศ วีฮยองเหมือนจะรู้เลยค่อยๆผละออก ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานมาให้ จนผมต้องมุดลงไปซุกอกแกร่งของเขา ฮรือออออออ จองกุกเขินเว้ย 


            “ ฮยองหายโกรธเป็นปลิดทิ้งเลย ชื่นจายที่สุด ” คำพูดของเขาปรากฏพร้อมกับรอยยิ้มสี่เหลี่ยมประจำตัวที่ผมเห็นแล้วเขินกว่าเดิม


            “ ฮยองนิสัยไม่ดี ” ผมยกมือทุบอกแกร่งเบาๆ แต่คนพี่กลับรวบมือผมไว้แล้วกดผมลงให้นอนราบไปกับโซฟาก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงมาคร่อมผมด้วยท่าทางหมิ่นเหม่ ไม่เอา จองกุกไม่เอาแบบนี้ ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยยยยย ไม่เอาบนโซฟา...(ไม่ใช่ละจองกุก)


            “ จองกุก... ” น้ำเสียงทุ้มปนแหบนิดๆกำลังเอ่ยชื่อผม แววตาจริงจังที่ส่งมาทำให้ผมยิ่งเกร็งหนักกว่าเดิม ผมไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรแต่ตราบใดที่เราเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องผมไม่จะไม่ยอมเด็ดขาด ต่อให้ผมชอบเขาก็ตาม


            “ ฮยอง...อย่าทำแบบนี้ ” ผมพูดพลางดันอกวีฮยองให้ออกห่างเพราะเขากำลังเคลื่อนวงหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดปลายจมูก ใบหน้าที่ใกล้เพียงคืบทำให้หัวใจผมยิ่งทำงานหนัก อุณหภูมิในร่างกายมันร้อนขึ้นจนเหมือนผมเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ สายพันธุ์ที่มีไวรัสชื่อ ' คิมแทฮยอง ' เป็นตัวแพร่เชื้อ


            “ ฮยองรักจองกุกนะ ” อือ รู้แล้ว รู้นานแล้ว อย่าทำแบบนี้ ผมจะตายแล้ว ตายเพราะหัวใจเต้นผิดจังหวะ


            “ อือ ผมรู้ ” ผมตอบเขาทั้งๆที่ผมหลับตาปี๋เพราะผมไม่สามารถสู้สายตาของเขาได้เลย กลัวใจอ่อน? กลัวยอม??? งือออออออออออ


            “ แล้วจองกุกล่ะรู้สึกยังไง ”


            “ ก็...ระ...รัก...ครับ ”


            “ รักใครครับ ” โอ๊ยยยยยยยยยยย


            “ รักวะ...วีฮยอง ” เกลียดตัวเองเว้ย ทำไมต้องพูดตะกุกตะกักฟร๊ะ แล้วฮยองก็อย่าเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้ได้มั้ย เห็นใจเด็กตาดำๆอย่างผมบ้าง แต่เอ๊ะ...เสียงหัวใจผมดังขนาดนี้เลยหรอเนี่ย โคตรน่าอายเลย...ไม่สิไม่ใช่ของผมนิ มันเป็นเสียงหัวใจของวีฮยองไม่ใช่หรอ 


            “ อื้อ... ” ครับ โดนจูบเรียบร้อยไปตามระเบียบ เคยถามน้องสักคำมั้ยว่าอยากโดนจูบรึเปล่า แต่ความคิดของผมมันช่างสวนทางกับการกระทำเสียจริง ก็ผมดันเผลอยกแขนขึ้นคล้องคอวีฮยองน่ะเซ่ โคตรอายเลย ฮรืออออ


            “ เป็นแฟนกับฮยองนะครับจองกุก ”

            .

            .

            .

            .

            .

            อึ้งค้างไป 10 วิ ก่อนที่วีฮยองจะค่อยๆโน้มตัวลงมาหวังจะจูบผมอีกครั้งด้วยความหมันเขี้ยว บอกเลยว่าสติของผมลอยไปไกลแล้ว ผมอยากจะพยักหน้าตอบรัวๆ แต่ร่างกายผมมันไม่รักดี มันไม่ยอมตอบสนองตามความต้องการของหัวใจ แต่มันดันช็อคไปพร้อมสมองซะงั้น และก่อนที่ผมจะได้ทันตอบอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังเรียกสติให้ผมหลุดจากภวังค์จนเผลอผลักวีฮยองอย่างแรงจนตกลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นข้างล่าง เอ่อ...ขอโทษที่มือลั่นนะครับ


            ก๊อก ก๊อก ก๊อก


            “ น้องแท หนูกุกลูก คุณแม่เอาขนมกับน้ำส้มมาให้ครับ ”


            เมื่อวีฮยองได้ยินเสียงคุณแม่ก็กระวีกระวาดลุกขึ้นไปเปิดประตู แต่ก็ไม่วายหันมาบอกผมด้วยเสียงกระซิบว่า “ ฝากไว้ก่อนนะตัวแสบ ” ผมได้แต่ยิ้มโชว์ฟันกระต่ายให้เป็นการตอบแทน ฟู่ว ขอบคุณคุณแม่ที่เข้ามาถูกจังหวะ ไม่งั้นหนูกุกของคุณแม่คนนี้ต้องนอนตายท่ามกลางโซฟาสีน้ำตาลหรูตัวนี้แน่นอน


            “ ทำอะไรกันครับลูกๆ ” คุณนายคิมเดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดขนมและน้ำส้มคั้นสดสองแก้ว สายตาก็สอดส่องไปมาเหมือนจับผิดหรืออะไรสักอย่างก่อนที่จะหยุดมองมาที่ใบหน้าผม ดีนะที่ผมปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติได้แล้วเขาเลยดูคลายคิ้วมุ่นนั่นลง คุณแม่ยกมือเกาคางพลางพึมพำกับตัวเองก่อนยกมือลูบอกตัวเองเหมือนโล่งอก คือคุณแม่เค้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับผมไม่เข้าใจเลย


            “ ผมช่วยถือครับคุณแม่ ”


            “ ขอบใจจ่ะหนูกุก ”


            “ แล้วบอกคุณแม่ว่าจะมาหาหนังสือ ไหงจบลงที่การดวลเกมแบบนี้ล่ะคะเนี่ย ”


            ผมกับวีฮยองได้แต่มองหน้ากันแล้วส่งยิ้มแหยๆไปให้คุณแม่ ก็ตอนแรกก็จะมาหาหนังสืออ่ะแหละ แต่ผมดันตาดีเหลือบไปเห็นเครื่องเล่นเพลย์4 กับแผ่นเกมที่ออกมาใหม่ล่าสุดไง และด้วยความที่ผมเป็นเด็กรักเรียนมากถึงมากที่สุดผมเลยเปลี่ยนเป้าหมายจากหนังสือมานั่งหน้าจอทีวีแทนโดยไม่ได้เอ่ยปากขออนุญาตเจ้าของห้องด้วยซ้ำ วีฮยองก็ไม่ได้ว่าอะไรพอเห็นผมสนใจก็เลยนั่งลงเล่นด้วยจนลืมเรื่องหนังสือไปซะสนิทเลย แฮะๆ


            “ คือว่าพอดีผมชวนน้องเล่นเองแหละครับแม่ ”


            “ หืม...จริงหรอครับหนูกุก ”


            “ ไม่จริงครับ ผมเปิดเล่นเองวีฮยองแค่เล่นเป็นเพื่อนผมเฉยๆ ” แหม ปกป้องกันทำไมคะลูกเรื่องแค่นี้เอง คุณแม่ได้แต่คิดในใจ แล้วส่งยิ้มให้เด็กทั้งสองคน


            “ คุณแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่คะ แค่เล่นเกมไม่ใช่เรื่องร้ายแรงสักหน่อย ถ้าแอบทำอะไรกันในห้องสิว่าไปอย่าง ” ทำไมรอยยิ้มที่หวานหยดย้อยเมื่อกี้กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเลห์แบบนั้นล่ะครับคุณแม่


            WHAT !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


#เจ้ากุกตัวแสบ

คือว่าจองกุกเกือบจะได้ตอบรับเป็นแฟนกับแทแทแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคุณแม่เคาะประตูพอดี

คุณแม่ก็แค่สงสัยว่าสิ่งที่ได้ยินแว่วๆมันคืออะไรก็เท่านั้นเองนะ 

ถึงจะแอบผิดหวังนิดหน่อยแต่ค่อยเป็นค่อยน่าจะดีกว่า


นก... ไปนะ แทฮยอง

สู้ๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #153 แทกุก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 10:04

    เราเข้ามาอ่านนี่นึกว่าตอนสเปเชี่ยวกุกวีก็เห็นเหมือนกุกลุกวีจนานนั้น55555+คนอ่านก็นกเหมือนแทฮยอง

    #153
    0
  2. #95 ByKati (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:40
    ตอนแรกมานี่ตกใจนึกว่าเข้าผิดเรื่อง5555 แม่หื่นนะคะเนี่ยยย เหมือนหนูเลย อิอิ
    #95
    0
  3. #94 Sis_sisKa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:22
    น่ารักและฟินมากๆเลยค่ะ >< ชอบบ รออ่านต่อน้าสู้ๆค่า
    #94
    0
  4. #93 Pleang_pp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:23
    งึน่ารักงือออ
    #93
    0