[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 27 : WELCOME TO TAE FAMILY.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 ก.พ. 60

JUNGKOOK PART


            หลังจากที่ผมได้ยินคำว่าเค้กสตอเบอร์รี่ที่อบโดยฝีมือคุณแม่ของวีฮยองเท่านั้นแหละ ผมไม่รอช้ารีบวิ่งไปอ้อนวอนจินฮยองทันที รายนี้ก็กลัวว่าผมจะไปสร้างความวุ่นวายให้บ้านตระกูลคิม เลยพยายามห้ามผมด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ ไหนจะบอกว่าเดี๋ยวไปซื้อเค้กเจ้าอร่อยร้านดังที่สุดในเกาหลีมาให้ แล้วไหนจะยอมเสียเวลาอันมีค่าเพื่อที่จะมาอบเค้กให้ผมอีก แล้วคิดว่าผมสนมั้ย ไม่ไง ผมอยากไปส่งสโนว์ อยากไปกินเค้ก จินฮยองเข้าใจมั้ยครับ ผมไม่ได้เห็นแก่กินนะบอกเลอ


            ความอ้อนของผมเป็นผลสำเร็จเมื่อผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซน ไม่ก่อกวนหรือสร้างความวุ่นวายอย่างเด็ดขาด บางครั้งผมก็สงสัยนะว่าทำไมจินฮยองไม่ค่อยอยากให้ผมไปไหนเลย นี่ผมโตแล้วนะไม่ใช่เด็กชายจองกุกที่เดินตามจินฮยองต้อยๆเหมือนตอนเด็ก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เข้าใจว่าฮยองเป็นห่วงผม


            “ จองกุกคิดอะไรอยู่ครับ นั่งยิ้มอยู่คนเดียวนานแล้วนะ ”


            “ ผมนั่งยิ้มคนเดียวมาตลอดทางเลยหรอ ”


            “ ก็ใช่น่ะสิ ดีใจที่จะได้ไปบ้านฮยองขนาดนั้นเลยหรอ ” ถ้าผมบอกออกไปว่า เปล่า วีฮยองจะเสียใจมั้ยอ่ะ ที่ผมนั่งอมยิ้มคนเดียวเป็นเพราะผมคิดถึงเรื่องที่เดินเข้าไปอ้อนจินฮยองต่างหากล่ะ กว่าจะได้มานี่ไม่ใช่ง่ายๆนะครับ แต่ผมก็ไม่อยากตอบไปแบบนั้นหรอก สายตาที่วีฮยองส่งมานั้นมันทำให้ผมไม่กล้าบอกออกไปแบบนั้น


            “ อือ ผมอยากรู้ว่าบ้านฮยองเป็นยังไง แล้วก็...เค้กจะอร่อยมั๊ย แฮะๆ ” ผมยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน แล้วส่งยิ้มแหยๆไปให้วีฮยอง และแล้วมันก็ไม่พ้นเรื่องกินหรอกครับ หนึ่งในเหตุผลหลักๆที่ผมอยากไปบ้านวีฮยองคือ เค้ก เนี่ยแหละ จริงอยู่ว่ามันหาซื้อที่ไหนก็ได้มีขายเยอะแยะ เพราะเดี๋ยวนี้พวกคาเฟ่ร้านขนมร้านกาแฟก็เปิดเยอะเสียจนมองแล้วเอียน แต่ขนมพวกนั้นน่ะ จะสู้เค้กโฮมเมดได้ยังไงล่ะ


            “ ว๊า...ที่แท้ก็แค่อยากมากินเค้กเท่านั้นน่ะหรอ ” น้ำเสียงผิดหวังเล็กๆทำให้ผมหันไปมองวีฮยองทันที คนอะไรขี้น้อยใจจัง ผมเลยอาศัยจังหวะที่รถกำลังชะลอความเร็วยืดแก้มวีฮยองไปหนึ่งทีด้วยความหมันใส้ล้วนๆ


            “ เจ็บนะจองกุก ” วีฮยองลูบแก้มตัวเองป้อยๆ


            “ 5555555555 ดูสิแดงเลยอ่ะ ” ผมใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตรงที่ผมหยิกไปเมื่อกี้ มันแดงจริงแหละครับ ผมว่าผมไม่ได้หยิกแรงเลยนะ


            “ ยังจะหัวเราะอีกนะ มันน่ามั้ยเนี่ย ”


            “น่าอะไร น่ารักใช่ป่ะ 555555555 ” วีฮยองดูอึ้งกับคำพูดของผมเล็กน้อย ผมรู้ตัวว่าผมอ่ะน่ารักไม่งั้นวีฮยองจะชอบผมหรอ อิอิ


            “ เปล่า.... ”


            “ อ้าว........... ” แอบหน้าแตกเล็กๆเพราะคำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากวีฮยองเมื่อกี้ ฮรืออออออ ผมไม่น่ารักจริงๆสินะ


            “ ไม่ได้น่ารักอย่างเดียว...แต่น่าจับฟัดด้วย หึหึ ”


            “ วีฮยองงงงงงงง อย่า!!! ” เสียงห้ามของผมมันไม่ไวเท่าฝ่ามือหนาของวีฮยองที่ประกบเข้าที่แก้มผมแล้วฉุดดึงเข้าหาก่อนจะประกบปากเรียวมาที่ปากเล็กของผมจนเกิดเสียงดังจุ๊บ ฮรือออออออ ทำไมต้องแกล้งผมแบบนี้ล่ะ ใจผมเต้นจนจะทะลุออกมาอยู่แล้ว


            “ เป็นไงล่ะคนน่ารัก เงียบเลย ” รอยยิ้มสี่เหลี่ยมที่ผมเคยมองว่ามันมีเสนห์แต่ตอนนี้มันกลับฉายแววเจ้าเลห์ขึ้นมาซะอย่างนั้น วีฮยองโหมดเจ้าเลห์ก็ทำผมใจเต้นแรงไม่ต่างจากวีฮยองโหมดอบอุ่นเลย นี่ผมชอบคนแบบนี้จริงๆหรอเนี่ย จองกุกต้องตายเพราะหัวใจเต้นผิดจังหวะเข้าสักวันแน่


            “ วีฮยองนิสัยไม่ดี!


            “ อ้าว เป็นงั้นไป แต่ไหนๆก็นิสัยไม่ดีแล้วอ่ะเนอะ ขออีกสักทีแล้วกัน ”


ทำไมจองกุกเป็นฝ่ายเสียเปรียบล่ะ ผมโดนขโมยจุ๊บไปหลายทีจนต้องหลับตาปี๋เพราะคนพี่ดันจุ๊บรัวๆจนหลบไม่ทัน ถามจริงไปหมันเขี้ยวผมมาจากชาติไหนหรอ แต่แล้วก็เหมือนพระเจ้าช่วยชีวิตให้ผมได้หายใจหายคอได้สะดวกสักที ต้องขอบคุณสัญญานไฟจราจรที่มันเปลี่ยนเป็นสีเขียวจริงๆ


            “ แบบนี้เค้าไม่เรียกขอสักทีหรอก บู่ววววววว ” เหอะ จองกุกอารมณ์เสียบอกเลย วีฮยองเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว คอยดูนะผมจะเอาคืนบ้าง ฮึ่ย!!!


            “ หึหึ ” เสียงหัวเราะของวีฮยองทำให้ผมแอบยิ้มคนเดียวอยู่หน้ากระจกรถ หวังว่าเขาคงไม่สังเกตุเห็นแก้มแดงๆของผมหรอกมั้ง ขนาดกระจกรถมันใสมันยังสะท้อนให้เห็นเป็นสีแดงเลยอ่ะ งือ ผมเขิน


            รถสปอร์ตคาร์คันหรูชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้ถึงที่หมาย ผมมองออกไปอย่างตื่นเต้น บ้านของวีฮยองอยู่ในหมูบ้านที่เต็มไปด้วยบ้านหลังใหญ่คล้ายคฤหาสน์สไตล์ยุโรป ดูก็รู้ว่าเป็นหมูบ้านที่พวกเศรษฐีอยู่กัน ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกเพราะรถซุปเปอร์คาร์ที่วีฮยองเป็นเจ้าของราคามันธรรมดาซะที่ไหนล่ะ


            “ โอ้โห บ้านฮยองสวยมากเลยอ่ะ ” ผมเอ่ยปากหลังจากวีฮยองขับรถผ่านประตูรั้วบ้านเข้ามา ผ่านลานจอดรถที่มีรถจอดอยู่อีกหลายคัน ไหนจะสวนที่ตกแต่งสวยงามจนน่าลงไปนอนกลิ้ง และที่ดูสะดุดตาผมที่สุดคือ น้ำตกจำลองที่โคตรเหมือนจริงเสียจนคิดว่าไปยกมาจากแหล่งกำเนิดของมันจริงๆ


            “ แหม สู้บ้านจองกุกไม่ได้หรอก นั่นน่ะสวยของจริง ”


            “ ผมว่าในบางครั้ง ผมก็คิดว่าอยู่ในโบสถ์อ่ะ ”


            “ อย่าพูดแบบนั้นให้จินฮยองได้ยินล่ะ โดนงอนไม่รู้ด้วยนะ 555 ”


            “ รู้แล้วน่า ผมไม่พูดจาทำร้ายจิตใจจินฮยองหรอก ”


            “ เข้าบ้านกันจองกุก เจ้าสโนว์นี่ก็หลับได้หลับดีเลยนะจะขี้เซาไปไหนเนี่ย ” วีฮยองเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ผม เพราะผมอุ้มเจ้าลูกหมาขี้เซาอยู่ในอ้อมกอดแถมไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆเสียด้วย จะรู้มั้ยเนี่ยว่าตัวเองมีบ้านใหม่แล้ว


            ผมก้าวเท้าลงมากจากรถ แล้วยืนรอวีฮยองที่กำลังขนข้าวของของเจ้าสโนว์ออกมาก่อนที่จะล็อครถแล้วเดินนำหน้าผมเข้าบ้านของเขา ใจจริงตอนนี้อยากวิ่งไปเล่นน้ำตกจำลองนั่นมากกว่า แต่จะทำแบบนั้นไม่ได้ไง ผมเป็นเด็กดีก็ต้องไปสวัสดีแม่สามี เอ้ย คุณแม่ของวีฮยองก่อนสิถึงจะถูก


            “ กลับมาแล้วหรอแทฮยองลูก ” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาบ้าน


            “ กลับมาแล้วคร้าบบบบบบ ” วีฮยองกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาคุณแม่ของเขาทั้งที่มือก็หิ้วของพะรุงพะรัง ก่อนจะกดหอมแก้มผู้เป็นแม่ดังฟอดใหญ่ จนผมอดยิ้มกว้างไม่ได้ เห็นแบบนี้นี่คิดถึงคุณนายจอนขึ้นมาทันทีเลยอ่ะ สงสัยคืนนี้ต้องวีดีโอคอลไปหาหน่อยแล้ว รอก่อนนะจองกุกมามี้


            “ ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะครับลูก อุ้ย...แล้วเด็กคนนั้นเป็นใครน่ะน่ารักจัง ” วีฮยองยังไม่ทันได้ตอบคำถามอะไรคุณนายคิม เพราะทันทีที่สายตาคู่สวยหันมาทางผม คุณแม่วีฮยองก็ผละจากลูกชายตัวเองแล้วเดินมายืนประจันหน้าผมแทบจะทันที เล่นเอาผมตั้งตัวไม่ทันเลย ดวงตากลมสวยไล่มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเอ็นดูเหมือนเห็นผมเป็นลูกกระต่ายยังไงอย่างงั้นแหละ แล้วคุณนายคิมก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาเหมือนนึกอะไรออก


            “ อย่าบอกนะครับลูกว่านี่คือเด็กคนนั้นน่ะ ”


            “ อะ...เอ่อ... ” เด็กคนนั้น เด็กคนไหน เด็กที่ไหนหรอที่คุณนายคิมเข้าใจว่าเป็นผม?


            “ ใช่แล้วครับแม่ คนนี้แหละ จอน จองกุก ที่ผมเคยบอกแม่ไง น่ารักเหมือนที่ผมบอกใช่มั้ยล่ะ ”


            “ ตอนแรกแม่ก็คิดว่าน่ารักขนาดไหนลูกถึงได้พร่ำเพ้อขนาดนั้น ตอนนี้แม่เข้าใจแล้ว น้องแทแม่จะเอาคนนี้ ” WHAT???


            “ ก็ต้องเป็นคนนี้อยู่แล้วล่ะครับแม่ ” เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนใครก็ได้อธิบายให้จองกุกคนนี้เข้าใจหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น มาคนนั้นคนนี้อะไร ผมงงไปหมดแล้ว แล้วสายตาวีฮยองน่ะลดเสนห์ลงหน่อยเถอะ ผมจะบ้าตายอยู่แล้วนะ ฮรืออออออ


            “ หนูชื่ออะไรนะจ๊ะ ”


            “ เอ่อ...จองกุกครับ จอน จองกุก ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้เลยว่าผมเกร็งขนาดไหน เพราะผมยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าไง ก็ตอบไปแบบงงๆ ผมแอบเห็นคุณนายคิมทำท่าครุ่นคิดเหมือนนึกอะไรได้ พึมพำอะไร จอนๆ สักอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูด ยิ่งทำให้ผมสงสัยขึ้นไปอีก


            “ อ๊ายยยยยย คุณแม่ชอบอ่ะน้องแท ”


            “ คนนี้ของผมนะครับแม่ อย่ามาแย่งของคนของผมสิครับ ”


            “ แหมทำเป็นหวงนะเจ้าลูกชาย เชอะ ว่าแต่เจ้าตัวนี้หรอที่จะเอามาเลี้ยงบ้านเราน่ะ ” จู่ๆคุณแม่คนสวยของวีฮยองก็เปลี่ยนเรื่องเอาซะดื้อๆ เมื่อเขาพึ่งสังเกตเห็นลูกหมาขนปุยสีขาวที่ตอนนี้มันลืมตาแป๋วมองหน้าคุณแม่ของวีฮยองอยู่


            “ ใช่ครับ จริงๆผมรับมาเลี้ยงทั้งหมา ทั้งเจ้าของหมาเลยแหละครับ ”


            “ วีฮยองงงงงงงง ” ผมได้แต่ร้องเรียกเขาเท่านั้นเพราะสายตาเอ็นดูของคุณแม่ทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก คือเข้าใจผมมั้ยครับว่าคนตรงหน้าน่ะดูยังไงก็ใจดี แถมใจดีสุดๆ แต่ผมเกร็งเพราะคุณแม่มองผมตลอดเวลาเนี่ยแหละ เป็นใครก็เขิน เชื่อผมสิ


            “ ปล่อยน้องหมาลงเถอะลูก หนูกุกมากับแม่ดีกว่านะคะ ” ผมวางเจ้าสโนว์ลงตามคำสั่งอย่างงงๆพอเท้าทั้งสี่ของมันแตะพื้นก็เริ่มวิ่งไปทั่วเหมือนสนุกกับการสำรวจพื้นที่ใหม่ แต่ที่งงกว่านั้นคือคุณนายคิมลากผมเดินเข้ามาในบ้าน ผ่านห้องนั่งเล่น ห้องฟิตเนส ห้องดูหนัง ห้องน้ำ ห้องหนังสือ จนมาถึงห้องครัว โอย บ้านวีฮยองจะห้องเยอะไปไหน นี่แค่ชั้นล่างเองมั้ย (ได้ข่าวว่าบ้านจองกุกห้องเยอะกว่าอีกค่ะลูก)


            “ คุณแม่ จะเอาจองกุกของผมไปหนายยยยยย ” เสียงของวีฮยองดังไล่หลังมาพร้อมกับวิ่งเหยาะๆ คือ ขอถามครับ ใครตอบได้ช่วยยกมือตอบผมด้วย คือ บ้านนี้เข้าเป็นแบบนี้กันหมดหรอครับ ผมงงไปหมดแล้วนะ รู้ตัวว่าน่ารักแต่จำเป็นต้องแย่งกันมั้ย กุกเพลีย


            “ หนูกุกมานี่ค่ะ มานั่งตรงนี้ ”


            “ ครับคุณน้า ”


            “ อุ้ย อย่าเรียกคุณน้าสิคะ เรียกคุณแม่ค่ะ คุณแม่ ” ผมเชื่อแล้วครับว่าวีฮยองเหมือนใคร เหมือนคุณแม่เค้ามากๆ ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งเหมือนสุดๆ รวมถึงนิสัยแล้วก็ความอบอุ่นนี่ด้วย


            “ ครับ คุณแม่ ”


            “ อ๊ายยยยยย น่ารักมากค่ะหนูกุก ” งืออออ ผมโดนคุณแม่หยิกแก้มอ่ะ ผมเจ็บ ผมส่งสายตาอ้อนวอนไปให้วีฮยองที่ยืนยิ้มแหยๆให้ผม ดูเหมือนเขาก็ไม่สามารถจะช่วยอะไรผมได้เท่าไหร่ มีแต่จะเดินมาหยิกแก้มผมอีกข้างล่ะสิไม่ว่า


            ผมทำใด้แค่ยิ้มยิงฟันกระต่ายไปให้คุณแม่ก่อนที่เขาจะเดินหายลับตาไปหลังประตูไม้บานใหญ่ วีฮยองได้ทีก็เลยเดินมานั่งข้างๆผม แล้วสิ่งที่ผมคิดไว้เมื่อกี้มันก็เป็นจริงเพราะเขาหยิกแก้มผมอีกข้างนึงน่ะเซ่...


            “ วีฮยอง แก้มผมช้ำไปหมดแล้วนะ ” ผมยกมือปกป้องแก้มได้ทันก่อนที่วีฮยองจะหยิกซ้ำอีกรอบ ผมว่าผมคิดผิดที่ขอจินฮยองมาบ้านนี้ ผมเป็นคนนะครับไม่ใช่ตุ๊กตาเวลาหมันเขี้ยวก็หยิกเอาๆแบบนี้อ่ะ


            “ ก็จองกุกน่าแกล้งนิ เด็กอะไรแก้มนุ้มนุ่ม ”


            “ เอาสิ ถ้าฮยองหยิกผมอีกทีผมจะกลับบ้านจริงๆด้วย ”  ก็ไม่แปลกหรอกถ้าผมจะงอแง ก็ผมเจ็บแก้มนิ


            “ อ๊ะๆ คุณแม่ได้ยินนะคะ ใครจะยอมให้หนูกุกกลับไปง่ายๆกันล่ะ คุณแม่อุส่าห์ไปเอาเค้กออกมาจากเตาเลยนะ พึ่งแต่งหน้าเสร็จเมื่อกี้นี้เอง ”


            ผมนี่หันขวับคอแทบหลุด สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมลืมความเจ็บที่แก้มไปชั่วขณะ เค้กครับ เค้กโฮมเมดตกแต่งด้วยสตรอเบอร์รี่ลูกยักษ์สมคำอ้างของวีฮยองจริงๆด้วย กลิ่นหอมๆของเค้กพึ่งอบเสร็จใหม่ๆมันช่างยั่วยวนต่อมน้ำลายของผมยิ่งนัก ฮรืออออ จองกุกอยากได้สตรอเบอร์รี่ลูกนั้นอ่ะ ลูกที่ใหญ่ที่สุดบนเค้กก้อนนั้น


            “ เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าจะกลับบ้าน ”


            “ ไม่มีนิ ฮยองหูฝาดหรือเปล่า ”


            “ งั้นหรอ แหมแย่จังเลยเนอะ ”


            “ เอาน่าๆ ไม่ต้องเถียงกันครับลูกๆ อ่ะนี่ของหนูกุกจ่ะ ส่วนชิ้นนิ้ของน้องแทนะ ” ผมมองจานเค้กที่คุณแม่ตัดแบ่งเป็นชิ้นสามเหลี่ยมนั้นถูกยื่นมากให้ ผมนี่ยิ้มแก้มแทบแตกก็เพราะสตรอเบอร์รี่ลูกที่ผมเล็งเอาไว้ มันมาอยู่บนจานผมไง อยากจะลุกไปกอดคุณแม่แน่นๆจริงๆ


            “ ขอบคุณครับคุณแม่ ผมจะทานให้อร่อยเลย ”


            “ เชิญเลยครับลูก กินเยอะๆเลยนะ ”


            “ แม่ ทำไมของแทก้อนเล็กกว่าของจองกุกล่ะ ” น้ำเสียงกระเง้ากระหงอดที่คนเป็นแม่ฟังแล้วก็อดยิ้มให้ลูกชายคนเดียวของเขาไม่ได้


            “ น้องแทเป็นพี่ก็ต้องเสียสละให้หนูกุกสิครับ อีกอย่างแม่ก็ทำให้น้องแทกินบ่อยๆอยู่แล้วหนูกุกพึ่งมาก็ต้องให้น้องก่อนสิ ”


            “ ผมยอมก็ได้ เพราะเป็นจองกุกหรอกนะ เชอะ ” ผมหันหน้าไปหาวีฮยองที่เบะปากบึนเหมือนเด็กโดนขัดใจ แต่สักพักก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ผมหลงไหลเหมือนเดิม ผมว่าครอบครัววีฮยองน่ารักมากๆเลย ไหนจะเค้กแสนอร่อยที่คุณแม่ของวีฮยองทำนี่อีก อ่า นี่มันสวรรค์ของจองกุกชัดๆ ผมไม่ได้หมายความว่าจินฮยองทำไม่อร่อยนะ แต่ถ้าเทียบกับของคุณแม่แล้วของจินฮยองนี่ตกเป็นรองไปเลยล่ะ อย่าไปบอกเขาเชียวนะครับ ผมขี้เกียจง้อ


            “ งิด งิด ” ผมก้มมองสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ หวังจะได้กินเค้กกับเขาบ้าง แกได้กลิ่นหอมๆล่ะสิถึงวิ่งตามกลิ่นมาถูกทางขนาดนี้ เพราะงั้นผมเลยเสียสละสตรอเบอร์รี่ลูกที่เล็กที่สุดให้มันครับ อย่าคิดว่ามันจะไม่กินเชียวครับ ทุกคนคิดผิด หลังจากที่มันได้ลิ้มลองลูกแรกไปแล้วดูเหมือนมันต้องการมากกว่าลูกเดียว ไม่ได้นะ สตรอเบอร์รี่ลูกใหญ่เป็นของจองกุก สโนว์ห้ามแย่ง


            “ อ่ะจองกุก ฮยองให้นะ ”


            “ ฮยองไม่กินหรอ ”


            “ แค่เห็นจองกุกกิน ฮยองก็มีความสุขแล้วครับ ” สตรอเบอร์รี่สีแดงสดหลายลูกถูกวางลงบนจานของผมด้วยฝีมือของวีฮยอง อ่า...ผมยิ้มอีกแล้ว ตั้งแต่ผมเดินเข้าบ้านหลังนี้มาผมยังยิ้มไม่หยุดเลย เชิญเลยครับ เชิญเลย ใครอยากหยิกแก้มจองกุกตอนนี้ เชิญเข้ามาเลย ผมยอม ความเจ็บมันแทนที่ด้วยความหอมกรุ่นจากเค้กและความอบอุ่นจากครอบครัวนี้ไปหมดแล้ว จองกุกมีความสุขที่สุดเลย


#เจ้ากุกตัวแสบ

โอ๊ยจองกุกเป็นใครทำไมน่าหยิก 555 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #150 JVK_Jung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 10:32
    'ผมว่าในบางครั้ง ผมก็คิดว่าผมอยู่ในโบสถ์' มีความจี้หนักมากกกก ชอบค่ะ5555555
    #150
    0
  2. #92 jammies1 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:11
    เห็นแก่กินมากลูกกุก5555555
    #92
    0
  3. #91 Pleang_pp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:18
    เขิลลล
    #91
    0
  4. #90 bvgbnem (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:23
    ชอบบบบบบบ ต่อค่ะ
    #90
    0
  5. #89 ByKati (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:54
    เห็นแก่กินนะะยัยกุกกก //ยื่นมือไปหยิกแก้มกุก
    #89
    0
  6. #88 chvkook (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:54
    น่ารักกกกก
    #88
    0