[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 26 : RABBIT BITES

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ก.พ. 60

TAEHYUNG PART


            “ จองกุก ฮยองอิ่มมากเลยอ่ะ จินฮยองทำกับข้าวอร่อยมากเลย ” ผมนั่งลูบพุงไปมาเหมือนคนแก่เพราะหลังจากผมกินข้าวเสร็จเรียบร้อยจองกุกก็พาผมมานั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านพร้อมกับเจ้าสโนว์ที่ยังคงวิ่งไปวิ่งมาอย่างสนุกสนาน ส่วนพวกฮยองก็ขึ้นไปบนบ้านบอกว่าขอไปเคลียร์เอกสารที่ค้างไว้อีกนิดหน่อย  


            “ ใช่มั้ยล่ะครับ นานๆทีผมจะได้กินฝีมือจินฮยองเหมือนกันแหละ รายนั้นงานเยอะล้นมือเลย วันนี้โชคดีที่จินฮยองไม่ได้เข้าบริษัท เลยมีเวลาทำอาหารอร่อยๆให้ผมกินไง ” จองกุกหันมายิ้มตอบ แต่มือยังคงหยิบลูกบอลโยนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าให้สโนว์วิ่งไปคาบ


            “ ฮยองว่าฮยองคงต้องไปเรียนทำอาหารบ้างแล้วสิ ” มือที่จะหยิบลูกบอลชะงักไป พร้อมหันมาถามผมเป็นเชิงสงสัย


            “ เรียนทำไมอ่ะครับ ฮยองอยู่บ้านมีคุณแม่ทำกับข้าวให้กินไม่ใช่หรอ ”


            “ ก็มีอ่ะล่ะ แต่ฮยองอยากเรียนทำไว้เผื่อจะได้ทำให้จองกุกกินไงครับ ” ผมบอกจองกุกไปแบบนั้นเพราะผมคิดแบบนี้จริงๆอ่ะ ดูเจ้าเด็กหัวเหม่งนี่จะชอบกินอาหารอร่อยๆ ถ้าผมจะต้องทำอะไรเพื่อใครสักคน จองกุกคงเป็นหนึ่งในชอยส์แรกๆที่ผมเลือกเลยล่ะ


            “ เอ่อ...ที่บ้านผมก็มีแม่บ้านอยู่แล้ว คงไม่เดือดร้อนฮยองหรอกครับ ” น้ำเสียงพึมพำที่ออกมาจากปากจองกุกฟังดูแทบจะไม่ได้ยินแต่ผมหูดีพอที่จะจับความได้ ท่าเกาแก้มแล้วหันมองไปทางอื่นผมจะคิดว่าน้องไม่ได้เขินผมได้มั้ยนะ 


            “ไม่เลยครับจองกุก ในอนาคตถ้าเราแต่งงานอยู่ด้วยกัน ฮยองจะเป็นคุณสามีที่น่ารักคอยทำกับข้าวให้คุณภรรยาอย่างจองกุกทานยังไงล่ะครับ ” คำตอบของผมทำเอาเด็กแก้มใสตรงหน้าอ้าปากค้าง แถมยังนั่งนิ่งจนเจ้าสโนว์มันเข้าใจว่าถูกเมินเลยกระโดดดึ๋งๆบนตักจองกุกใหญ่ จนน้องเริ่มเซหลบไปหลบมาจนหงายหลังลงไปนอนราบกับพื้นหญ้าสีเขียวนุ่มที่ถูกตกแต่งไว้อย่างดี


            “ วีฮยองบ้า ใครจะแต่งงานกับฮยองกันเล่า อย่ามามโนเหอะ ” จองกุกกำลังใช้มือปิดหน้าตัวเองแล้วนอนขดอยู่บนพื้นหญ้าอยู่แบบนั้น ถึงเจ้าตัวจะเถียงผมกลับมาแต่ใบหูที่ขึ้นสีมันทำให้ผมอยากอุ้มน้องขึ้นมานอนบนตักแล้วจุ๊บเหม่งหลายๆที


            “ ว่าแต่ เมื่อกี้ที่หลอกฮยองเนี่ย ยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ หืม ”


            “ อะไร ใครหลอกฮยอง มีแต่ฮยองนั่นแหละคิดไปเองนิ ” ผมมองจองกุกที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิตั้งตัวตรงเตรียมพร้อมเถียงผมอย่างขำๆ


            “ ฮยองคิดไปเองงั้นหรอ ว๊า...อย่างนี้ฮยองก็ผิดเองน่ะสิ ”


            “ ช่ายๆ วีฮยองเนี่ยไม่ไหวเลยนะ ขี้มโน ”


            “ งั้นหรอครับตัวแสบ ” ผมทนความน่าหมันเขี้ยวไม่ไหวจนต้องเขยิบเข้าไปหาเจ้าตัวดีที่ยังทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้มองฟ้า มองดิน เหมือนมันมีอะไรน่าสนใจนักหนา แต่ผมไม่แคร์ครับตอนนี้ผมขอจัดการเจ้าเด็กหัวจุกนี่ก่อนเถอะ อดทนมาพักใหญ่ๆละ ว่าแล้วผมก็จัดการเอื้อมทั้งสองมือออกไปแล้วทำการ จี้ ครับ 55555 จี้เอวบางๆของคนตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มเอามือมากกีดกันมือผมพัลวัน เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากทำให้ผมยิ่งหมันเขี้ยวมากกว่าเดิม


            “ วีฮยอง 555 ปะ...ปล่อยนะ 555 ผมจักจี้ ”


            “ เมื่อกี้ใครแกล้งฮยองครับบอกมา ”


            “ มะ...ไม่มีครับ 55555 ” ยังคงปฏิเสธทั้งๆที่ตัวเองก็หัวเราะไม่หยุดดิ้นไปดิ้นมาจนหงายลงไปนอนกับพื้นท่าเดิม ถึงจะโดนแบบนี้ก็จะไม่ยอมรับใช่มั้ย ด้าย ด้ายยยยยยยย


            “ งั้นฮยองจะไม่ปล่อยจองกุกไปแน่ๆ หึหึ ” ผมหัวเราะไปด้วยเพราะท่าทางของจองกุกมันน่าเอ็นดูมากสำหรับผม หัวเราะจนหน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย


            “ โอเค..อะ..โอเค 55555 ผมเอง ผมเอง 5555 ”


            “ ผมเองนี่ใครครับ ”


            “ จะ...จองกุกเอง 55555 ที่แกล้งวีฮยอง 555555 ” พอเจ้าตัวสารภาพผมก็เลิกจี้เอวน้องทันที เพราะตอนนี้สภาพจองกุกนี่แบบ หน้าแดงๆ น้ำตาคลอที่เกิดจากการหัวเราะมากเกินไป หายใจหอบรัวเร็ว แถมยังนอนราบแบบนี้มันทำให้สติผมกำลังเตลิด มันกำลังคิดไปในทางที่ไม่ดีเลย โอ๊ยยยยยย สภาพแบบนี้ใครเห็นเป็นต้องอยากจับกด แต่ตอนนี้ผมทำได้เพียงจับหัวกลมๆของจองกุกให้นอนลงบนตักของผมก่อนที่ผมจะประทับจูบเบาๆที่เหม่งเป็นเชิงขอโทษแต่จองกุกกลับยิ้มให้ผม เรายิ้มให้กันท่ามกลางเสียงหายใจหอบถี่ของจอกกุกที่ค่อยๆเบาลง


            “ วีฮยองนิสัยไม่ดี ”


            “ อีกสักทีมั้ยล่ะครับ ”


            “ พอแล้ว ผมเหนื่อย หัวเราะจนเหนื่อยไปหมดแล้วเนี่ย ถ้าฮยองจี้อีกครั้ง ผมจะอ้วกโชว์ฮยองจริงๆด้วย ”


            “ 55555 ฮยองล้อเล่นน่า แค่อยากให้เด็กแถวนี้ยองรับเฉยๆเอง อิอิ ”


            “ ไม่ต้องมา อิอิ เลย ง่ำ... ” ครับ ดูเหมือนความแสบของเจ้ากระต่ายหัวจุกยังไม่สิ้นสุด ก็ดันพูดๆอยู่แล้วหันหน้ามากัดพุงผมที่ไม่ได้ตั้งตัวเข้าอย่างจัง ถึงจองกุกจะไม่ได้กัดแรงอะไรแต่ก็ทำเอาผมสะดุ้งจนต้องเอามือจับไปที่รอยฟันแห่งรักที่จองกุกฝากไว้เมื่อกี้


            “ ฮยองเจ็บนะจองกุก ” ผมตีหน้าดุใส่คนบนตักจนน้องนิ่งไปพักนึงเหมือนจะสำนึกผิด แต่ผมคิดผิดครับเพราะรอยยิ้มร้ายนิดๆถูกส่งมาให้ผมและก่อนที่ผมจะรู้ตัว จองกุกก็กัดพุงผมอีกครั้งที่เดิมแต่ต่างจากครั้งแรกนิดหน่อยตรงที่ครั้งนี้กัดแรงกว่าเดิม คันฟันหรอจองกุก TT  TT


            “ 55555555555555 ” 


            “ นี่ฮยองเจ็บนะ มานี่เลยนะจองกุก ” ตอนนี้จองกุกลุกออกจากตักผมแล้ววิ่งหนีไปแล้วครับ ผมได้แต่แอบมองลอดเสื้อตัวเองเข้าไปพบว่าตอนนี้มันแดงเป็นรอยฟันของน้องเลย โดยเฉพาะฟันคู่หน้าเนี่ยลึกเป็นพิเศษเชียวล่ะ หึหึ


            หลังจากสำรวจความเสียหายแล้วพบว่าตอนนี้ผมปวดบริเวรพุงนิดหน่อย และผมจะไม่ยอมเจ็บพุงฟรีแน่นอน ผมลุกขึ้นโดยไม่ได้สนใจปัดหญ้าที่ก้นออกก่อนจะวิ่งตามจองกุกไปทั่ว เจ้าสโนว์ที่เห็นว่านายของมันกำลังวิ่งไล่จับกันไปมา ก็วิ่งตามไปด้วยความสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังเป็นระรอกๆเมื่อผมกำลังจะจับตัวจองกุกได้แต่น้องดันไวพอที่จะบิดตัวออกไม่ไห้ผมจับได้ง่ายๆ มันสนุกเสียจนผมลืมไปว่าผมเป็นเด็กมหาลัยแล้วไม่ใช่เด็กประถม แต่ช่างมันเถอะครับ โมเม้นต์แบบนี้ผมว่ามันเกิดเพราะผมอยู่กับจองกุกต่างหาก


            “ แฮ่กๆ จับตัวได้แล้ว เจ้ากุกตัวแสบ แฮ่กๆ ” กว่าจะจับได้นี่เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน เห็นตัวเล็กๆแบบนี้วิ่งเร็วเหลือเกิน


            “ 55555555555555 ใครใช้ให้วิ่งตามล่ะ แฮ่กๆ ” จองกุกก็เหนื่อยไม่แพ้ผม ผมกอดน้องจากด้านหลังหลวมๆจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่เพราะต่างคนต่างเหนื่อยไม่แพ้กัน เนื้อตัวพวกเราเต็มไปด้วยเหงื่อ จองกุกหันมามองหน้าผมพร้อมส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ แก้มแดงสุกเพราะเกิดจากความเหนื่อยทำหน้าน้องดูน่ารักขึ้นเป็นกอง ผมเลยก้มลงจูบกลุ่มผมที่ชื้นเหงื่อของน้องโดยไม่นึกรังเกียจ อ่า...ชื่นใจจัง


            “ นี่หยุดเลยนะจองกุก ถ้ากัดฮยองอีกที ฮยองจะจับกดตรงนี้จริงๆนะ ” เกือบห้ามเจ้าตัวแสบนี่ไม่ทัน ดีนะเหลือบมาเห็นตอนจับแขนผมขึ้นมาอ้าปากหวังจะงับพอดี ไม่งั้นมีหวังได้รอยเขี้ยวเพิ่มที่แขนมาอีกรอยแน่ สรุปเป็นกระต่าย หรือเป็นลูกหมา เอาดีๆสิ


            “ แฮะๆ ก็ฮยองน่าหมันเขี้ยวอ่ะ ”


            “ หืมมมม หมันเขี้ยวฮยองเรื่องอะไรครับ ”


            “ ฮยองชอบทำหน้าแบบนี้อ่ะ ” ไม่ว่าเปล่าแต่ทำท่าทางประกอบให้ดูอีกต่างหาก ผมก็ว่าไปทำอะไรให้เจ้าเด็กจุกที่หมันเขี้ยว พอจองกุกทำหน้าตาทะเล้นปนรอยยิ้มสี่เหลี่ยมประจำตัวผมเท่านั้นแหละก็ถึงกับอ๋อ ฮยองหล่อน่ากินล่ะสิ กัดเอา กัดเอาเนี่ย


            “ ฮยองหล่ออ่ะดิ ตกหลุมรักฮยองบ้างหรือยังอ่ะ ”


            “ อืม...ไม่รู้สิ ” ตอบไม่รู้ได้แต่อย่าแก้มแดง ขอร้อง เดี๋ยวฮยองก็รู้ว่าเราเขินหรอก อิอิ


            “ อะไรอ่า ไม่รู้ได้ไงฮยองมาจีบถึงที่บ้านขนาดนี้ ไม่ชอบบ้างเลยซักนิดนึงก็ไม่เลยหรอ หืม ”


            “ อืม.................... ”


            “ ................................. ” ผมมองจองกุกด้วยท่าทางคาดหวังในคำตอบ


            “ ก็ นิดนึงล่ะมั้ง ” ห๊ะ! อะไรนะ ผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย


            “ หืม อะไรคือนิดนึงครับ ” อย่าหาว่าผมงั้นงี้เลยนะ ผมก็อยากรู้บ้างว่าน้องคิดยังไงกับผม ถึงเขาจะไม่ได้ปฏิเสธ หรือ ขัดขืดเวลาผมล่วงเกินเขา แต่ผมก็อยากได้ยินให้ชื่นใจสักหน่อย ผมจะได้รู้ว่าผมมีหวัง


            “ ก็ ชอบฮยองนิดนึงล่ะมั้งครับ ” พูดจบก็หันหน้ามาเผชิญหน้ากับผม แล้วก็ยิ้มยิงฟันกระต่ายมาให้หนึ่งที โอ๊ย ผมนี่แทบล้มทั้งยืนเลยทีเดียว


            “ แค่นั้นก็พอแล้วครับ ขอแค่ตอนนี้ฮยองรู้ว่าจองกุกชอบฮยองบ้างนิดนึงฮยองก็ดีใจแล้ว ” ผมยิ้มให้จองกุกแล้วดึงน้องเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆคาดว่าน้องคงได้ยินเสียงหัวใจของผมที่มันเต้นรัวอยู่เป็นแน่


            “ วีฮยองงงงงงงงงง ”


            “ ว่าไงครับคนดี ”


            “ ผม..... ” อะไรๆ จะบอกอะไรฮยองงั้นหรอ อย่ามาช้อนสายตาแบบนี้ใส่ฮยองสิครับ หัวใจฮยองมันทำงานหนักมากไปแล้วนะวันนี้


            “ ว่าไงครับ ”


            “ ผมหิวอีกแล้วอ่ะ ” แป่ว...ไอ้เราก็นึกว่าจะมีคำพูดอะไรหวานๆ หึ เปล่าเลย จองกุกก็คือจองกุกครับน่ารักน่าฟัดไม่เปลี่ยน ด้วยความหมันเขี้ยวผมเลยขยี้ผมน้องจนฟุ้งไปหมดแล้วด้วยความที่ผมน้องยังเปียกเหงื่อมันเลยทำให้เส้นผมชี้ไปมายิ่งกว่าขนเม่นซะอีก 555 เอ็นดู


            “ งั้นไปหาขนมกินบ้านฮยองมั้ยล่ะ เมื่อเช้าคุณแม่ของฮยองอบเค้กไว้ปอนด์เบ่อเร่อเลยนะ น่ากินมาก แถมสตรอเบอร์รี่ยังลูกหย่ายด้วย ” เหมือนผมเป็นตาลุงโรคจิตที่กำลังหลอกล่อเด็กหัวจุกด้วยขนมชิ้นเค้กชิ้นโต ถ้าคิดว่ามันไม่ได้ผลล่ะก็คุณคิดผิดครับ เพราะปฏิกิริยาของจองกุกตอนนี้มันตกหลุมพรางของตาลุงโรคจิตอย่างผมไปเรียบร้อยแล้วแหละ ตานี่วาวเชียว


            “ ไปครับ งั้นเดี๋ยวผมไปบอกจินฮยองก่อนนะ ”


            “ โอเคครับ ” ถือว่าการล่อลวงกระต่ายเข้าบ้านเป็นผลสำเร็จ อิอิ


            “ ฮยองรอผมที่ห้องรับแขกก่อนนะ เอาเจ้าสโนว์ไปด้วย เฮียนัมน่าจะอยู่ข้างบนกับจินฮยองแล้วแหละ ”


            “ ครับผม ” หลังจากที่จองกุกวิ่งเข้าไปในบ้านแล้ว ผมเลยเรียกเจ้าสโนว์ให้เดินเข้าบ้านมาด้วยกัน มันก็ยังเป็นหมาที่ฉลาดเหมือนเดิม ฉลาดเหมือนเจ้าของมันไม่มีผิด ผมนั่งลงที่โซฟาแล้วอุ้มสโนว์ขึ้นมาวางไว้บนตักมันเดินวนๆสักพักก่อนจะขดตัวลงนอนแล้วหลับไปในที่สุด คงเหนื่อยเพราะวิ่งเล่นมาตั้งแต่เช้า ผมลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู หลังจากนี้เราก็จะไปอยู่ด้วยกันแล้วนะสโนว์คงวุ่นวายน่าดู


            “ วีฮยองงงงงงง ผมมาแล้ว ” เหมือนภาพเดจาวู เมื่อจองกุกวิ่งลงบันไดมาพร้อมส่งเสียงเรียกผมเหมือนเมื่อเช้า แต่จะต่างก็ตรงที่จุกนั้นหายไปแล้วแทนที่ด้วยหัวเห็ดแทนพร้อมกับเปลี่ยนชุดมาใหม่ ชุดเอี๊ยมยีนส์สีซีดขาสั้นเข้ากันกับเสื้อสีขาวแขนสั้นนั้นมันยิ่งทำให้จองกุกเหมือนเด็กตัวเล็กๆน่ารักเข้าไปอีก โอ๊ย จะน่ารักไปเพื่อใครครับ หืม?


            “ เดี๋ยวจองกุก อย่าลืมโทรศัพท์สิ ” จองกุกหันไปตามเสียงเรียกพบว่าเป็นจินฮยองที่เดินถือกระเป๋าเป้สีดำใบเล็กมายื่นให้เจ้าตัวแสบ จองกุกรับมันก่อนจะกระโดดกอดพี่ชายของเขาพร้อมบอกขอบคุณ พี่น้องคู่นี้นี่น่ารักจริงๆเลย ชักอิจฉาคนมีพี่น้องก็วันนี้แหละ


            “ วี ฮยองฝากเจ้าตัวแสบนี่ด้วยนะ จริงๆก็เกรงใจไม่อยากให้ไปรบกวนหรอก แต่เจ้ากุกเร้าหรือจนฮยองต้องยอม ”


            “ 555 ไม่เป็นไรหรอกครับ ฮยองไม่ต้องห่วง ”


            “ จินฮยอง กุกไปบ้านวีอยองนะไม่ได้ไปเข้าค่ายลูกเสือ ฮยองเอาอะไรยัดใส่กระเป๋ามาเยอะแยะเนี่ย ” เป็นจองกุกที่โวยวายขึ้นมาหลังจากเจ้าตัวเปิดกระเป๋าดูของที่อยู่ข้างใน โอ้โห ขนมเพียบ อยากจะถามออกไปนะว่า จองกุกนี่จริงๆแล้วกี่ขวบหรอฮยองถึงดูแลประคบประหงมดีขนาดนี้อ่ะ


            “ เอาไปเหอะฮยองรู้ว่าเดี๋ยวกุกก็หิวระหว่างทาง ” ถึงจองกุกจะเบะปากแต่ก็ยอมปิดกระเป๋าแล้วสะพายขึ้นหลังตัวเองแต่โดยดี ผมนึกขำในใจถึงจะดูเหมือนดื้อแต่จริงๆแล้วเป็นเด็กดี แค่ขอให้ได้เถียงนิดหน่อยเป็นอันพอใจ


            “ งั้นเราไปกันเลยเนอะ ฮยองเอาของของสโนว์ขึ้นรถไปหมดแล้ว เจ้าสโนว์ก็ด้วยป่านนี้นอนตากแอร์ในรถหลับสบายไปเรียบร้อย ”


            “ ผมไปก่อนนะครับจินฮยอง ฝากลาเฮียด้วย ”


            “ อืม จะบอกให้ ขับรถดีๆล่ะ แล้วก็ขอบคุณเรื่องสโนว์ด้วยนะ ”


            “ ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี ”


“ อย่าไปซนบ้านเค้าล่ะเจ้ากุก ”


            “ คร้าบบบบบบบบบบบ ฮยองเห็นกุกเป็นเด็กรึไง กุกโตแล้วนะ ” แทนตัวเองว่ากุกนี่โตมากมั้ยถามใจดู


            ผมขับรถออกมาจากบ้านจองกุกโดยมีหมาน้อยนอนหลัยปุ๋ยอยู่บนตักตุ๊กตาหน้ารถอย่างเจ้ากระต่ายหัวเห็ด ผมชำเลืองมองน้องแล้วเผลอยิ้มออกมา ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้าที่นั่งขับรถไปยิ้มไปอยู่คนเดียว จองกุกกำลังเพลิดเพลินกับการฟังเพลงบนรถอย่างสนุกสนานโยกหัวไปตามจังหวะจนผมเห็ดกระเจิง งือออ โคตรน่ารัก แม่ครับวันนี้ผมพา(ว่าที่)ลูกสะใภ้มาหาแม่ได้แล้วนะครับ


#เจ้ากุกตัวแสบ

มาแล้วตามสัญญา อิอิ มาพร้อมความน่าหมันเขี้ยวของจองกุก เด็กอะไรน่ารักจริงๆ

ฟิคเรื่องนี้ใสๆน้า ไม่มีควันมาม่าแน่นอน 5555 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #87 bvgbnem (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:52
    ต่อค่ะ :)
    #87
    0
  2. #86 Sis_sisKa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:28
    กุกกุกน่ารักน่าหยิกจริงๆเลยยย. พี่แทเอาขนมมาล่อน้อง 555
    #86
    0
  3. #84 fomkwa55 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:33
    รีบมาต่อนะค่ะ
    #84
    0
  4. #83 ByKati (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:57
    ฮือออ น่ารักก อยากมีพี่ชายหล่อๆดีๆค่ะ ;-; คือไม่มีพี่น้องไง มีแต่ข้างบ้านซึ่ง..นะ อนาถถ
    #83
    0