[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 24 : SO BAD OR .....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ก.พ. 60

SO BAD OR .....



TAEHYUNG PART


            หลังจากที่เดินหนีคู่รักไซส์มินิออกมาเพราะแอบงอนไอ้หมูมันนิดหน่อย มีแฟนไม่บอกผมสักคำเลย ก็ว่าละเมื่อเช้ามันทำตัวแปลกๆ ทำตัวลอยๆเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเขินอะไรของมันก็ไม่รู้อยู่คนเดียว ถามอะไรก็ไม่ค่อยจะตอบละที่แปลกที่สุดคือผมเอาขนมปังใส้ช็อคโกแลตเหลวของโปรดมาล่อมัน มันยังนิ่งเลยคิดดูปกติมันปฏิเสธของกินที่ไหน เลยแดกเองแม่ง... มารู้ความจริงก็ตอนชูก้าฮยองเดินหอบขนมมาป่าวประกาศหน้านิ่งเมื่อกี้เนี่ยแหละ ผมเคืองอ่ะ เพื่อนแม่งแอบมีแฟนก่อน


            จริงๆผมรู้อยู่แล้วแหละว่าไอ้หมูมันก็ชอบชูก้าฮยอง แต่มันเป็นประเภทซึนไงชอบพูดว่าชูก้าฮยองไม่ได้คิดอะไรกับมันหรอกทั้งๆที่ต่างฝ่ายต่างใจตรงกัน ขนาดผมยุมันนะมันยังบอกพี่น้องกันอยู่นั่นแหละ ถึงมันจะพูดแบบนั้นแต่ดันเขินจนแก้มแดงทุกทีพอผมจะแซวแม่งก็ชอบพาเปลี่ยนเรื่อง ผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย ผมรู้ว่ามันโกหก โกหกผมได้แต่มันโกหกหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก แต่จู่ๆมันก็ไปคบกันตอนไหนก็ไม่รู้แถมชูก้าฮยองก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สงสัยเจอความก้อนจู่โจมแน่ๆ ไว้ถ้ามันเผลอเมื่อไหร่จะจับเค้นความจริงออกมาให้หมด หึหึ


            Rrrrrrrrrr กือ ซนนึล แนมีรอจวอ save me save me. I need your love before I fall fall…………..


            “ มีไร ”


            ( มึงงอนกูหรอไอ้วี )


            “ เปล่านิ กูจะงอนทำไมเพื่อนมีแฟนกูควรดีใจถูกมะ ”


            ( มึงงอนชัดๆ ) มันรู้ได้ไงวะ นี่ผมทำเสียงปกติแล้วนะไม่ได้เสียงสูงสักนิด


            “ อะไรที่ทำให้มึงคิดว่ากูงอน ”


            ( เพราะเสียงมึงต่ำผิดปกติไงไอ้ควาย ) เอ้าจริงดิ ผมทำเสียงต่ำจนมันผิดสังเกตขนาดนั้นเลยหรอวะ


            “ เออ แล้วโทรมามีไร ”


            ( กูโทรมาง้อไง... ดีกันนะเพื่อนรักกูไม่ได้ไม่อยากบอกมึงนะเว้ย แต่กูยังตกใจค้างอยู่เลย กูพึ่งถูกขอคบเมื่อคืนนี้เอง ให้เวลากูหายช็อคหน่อยไม่ได้รึไงวะ )


            “ อะไรนะ เมื่อคืนหรอ โคตรกะทันหัน ว่าแต่เมื่อคืนมึงไปไหนอะไรยังไงกูไม่เห็นรู้เรื่อง แถมไม่ชวนกูไปด้วยอีกต่างหาก ”


            ( มึงนี่จะหาเรื่องงอนกูจริงจังใช่มะ มึงเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อเอาดีๆดิ๊ )


            “ นี่มึงกำลังง้อกูอยู่นะ บอกมาให้หมดเลย )


            ( กูไปกับแทมินฮยอง เขาพึ่งกลับมาจากเมกาเลยชวนกูไปเที่ยว กูเห็นมึงวุ่นๆกับจองกุกกูเลยไม่อยากขัด เดี๋ยวหาว่ากูเสือกอีก )


            “ ใช่หรอ แล้วมึงไปเจอก้าฮยองได้ยังไง ”


            ( ไอ้วี มึงเงียบแล้วฟังกู กูจะบอกมึงให้หมดทุกอย่างเลยกูสัญญาแต่ตอนนี้ที่กูจะบอกก็คือกูโดดนะ บาย )


            “ ไอ้มะ ... หมู ” ผมยังไม่ทันจะเรียกชื่อมันจบด้วยซ้ำกดวางใส่ผมเฉย เยี่ยมไปเลยครับเพื่อนผม ผู้ชายมาหาหน่อยล่ะโดดเรียนเลยนะ เหอะ จริงๆมันไม่ได้อยากโทรมาง้อผมหรอกแต่จะบอกว่ามันไม่เข้าเรียนมากกว่าคงไม่อยากให้ผมโกรธมันมากกว่าเดิมล่ะมั้ง ไหนๆไอ้หมูมันไม่เข้าละผมจะเข้าไปเพื่ออะไรล่ะ โดดดิ ใครจะอยากเข้าไปนั่งเรียนวิชาเก็บเกรดอย่างพระพุทธศาสนากันวะง่วงตายชัก


            ผมเปลี่ยนเป้าหมายจากเข้าเรียนเป็นบ้านจองกุกทันที วันนี้น้องไม่มีเรียนเลยตกลงกันว่าผมจะไปรับสโนว์ตอนผมเรียนเสร็จ เป็นเพราะเมื่อคืนเจ้ากุกโทรมาหาผมเสียงเครียดว่าที่บ้านเลี้ยงสโนว์ไม่ได้เพราะพี่เขยดันแพ้ขนสัตว์ เลยถามว่าผมเลี้ยงได้หรือเปล่า ตอนแรกผมลังเลกลัวที่บ้านจะไม่โอเคเหมือนกันแต่พอจองกุกบอกว่าจะได้มาหามันบ่อยๆเท่านั้นแหละผมวิ่งปรื๋อลงไปถามคุณแม่อย่างไว รู้มั้ยว่าสิ่งที่ผมต้องการจริงๆไม่ใช่สโนว์แต่เป็นจองกุกต่างหาก ถ้าจองกุกคิดถึงสโนว์ เท่ากับ จองกุกจะมาที่บ้านผมบ่อยๆ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ สโนว์น่ะก็แค่หมาพ่อสื่อเท่านั้นแหละ อิอิ


            ผมขับรถมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ก่อนที่จะลดกระจกบอกยามว่าผมมาหาจองกุกเขาถึงเปิดประตูให้เข้ามาได้ ถ้ายามยืนเยอะกว่านี้อีกนิดผมจะคิดว่านี่เป็นบ้านประธานาธิบดีแล้วนะเนี่ย 5555555


            “ สวัสดีค่ะ มาพบใครคะ ” คุณป้าแม่บ้านหรืออาจจะเป็นแม่นมเอ่ยถามผมด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงนุ่มแฝงด้วยความใจดีทั้งอบอุ่น ผมเลยยิ้มให้เขาเป็นการตอบแทน


            “ ผมมาหาจองกุกน่ะครับ ”


            “ เดี๋ยวป้าไปตามคุณหนูให้ค่ะ เชิญนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะเดี๋ยวให้แม่บ้านเอาน้ำมาเสิร์ฟ ”


            “ ไม่เป็นไรหรอกครับ เกรงใจ ” ผมยกมือปฏิเสธพัลวัล เข้าใจว่าต้องดูแลแขกแต่ป้ากำลังทำผมเกร็งเนี่ย


            “ ไม่ได้หรอกค่ะ แขกของคุณหนูทั้งที ”


            “ อ่า...ขอบคุณนะครับ ” ผมเอ่ยขอบคุณอย่างจำยอม ดูท่าว่าการไม่ขัดใจป้าแกจะเป็นอะไรที่ดีกว่า ป้าเขาไม่ได้ดุแต่ผมกลับยอมง่ายๆ ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพเกินกว่าจะปฏิเสธอะไร


            ผมนั่งลงที่โซฟาลายหลุยส์ตัวใหญ่ใจกลางห้องรับแขก ถึงผมจะเคยมานั่งในห้องนี้แล้วแต่ก็ยังอดชื่นชมความอลังของมันไม่ได้เลย มันสวยจริงๆ


            “ วีฮยองงงงงงงงงงงงงง ไหนบอกมาตอนเย็นไง นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ ” มาแล้วครับเสียงสดใสของเจ้ากุกทำให้ผมหันไปหาเขาแทบจะทันที แล้วผมก็เจอเด็กหัวเหม่งเพราะเกล้าจุกขึ้นไปด้วยหนังยางสีชมพูกำลังวิ่งลงมาหาผมตามด้วยเจ้าหมาน้อยขนฟูสีขาวที่วิ่งลงบันไดคล่องกว่าผมตอนสี่ขวบเสียอีก


            “ อาจารย์ไปปฏิบัติธรรมที่วัดน่ะ ไม่ได้มาสอนฮยองเลยตรงมานี่เลยไงครับ ” ผมแถสีข้างแทบถลอก ก็ไม่อยากให้น้องมันรู้ไงว่าโดดเรียนมันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี จองกุกไม่ควรทำตามเพราะอย่างนั้นอย่าให้รู้อ่ะดีที่สุด


            “ ดีจังเลยนะครับแหม ” จองกุกมองผมด้วยสายตาแบบไม่เชื่อยังไงอย่างงั้น


“ คิดถึงจังเลย จองกุกคิดถึงฮยองหรือเปล่า ” ผมยังจำได้ว่าเมื่อคืนเจ้าเด็กแสบนี่บอกคิดถึงผมแล้วกดวางไปเลย ผมนี่นั่งแดกจุกไปครึ่งชั่วโมงจนแม่ต้องขึ้นมาตามผมลงไปกินข้าว ชอบเล่นทีเผลอก็ไม่บอกกันดีๆ


            “ ไม่ครับ ไม่มีใครคิดถึงฮยองสักคนใช่มั้ยสโนว์ ”  


            “ หรอครับ แล้วใครที่บอกคิดถึงฮยองเมื่อคืนกันน้า ”


            “ มันวิ่งหนีไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ”


            “ ว้า เสียดายจัง ถ้าจับตัวได้จะจับฟัดให้เข็ดเลย ” ผมรู้ว่าจองกุกพยายามเฉไฉ แต่ผมไม่ปล่อยเด็กเปิดเหม่งนี่หลุดมือไปหรอก ปกติก็น่ารักอยู่แล้ว แล้วนี่อะไรยังจะมัดจุกด้วยหนังยางสีชมพูที่มีลูกเชอร์รี่ห้อยอยู่สองลูก ใครทนได้ก็ทนไปเถอะครับ ผมไม่ทน


            ฟอดดดดดดดด


            คิดได้ดังนั้นผมก็จับหน้าจองกุกขึ้นแล้วกดจูบไปที่เหม่งขาวๆนั่นฟอดใหญ่ โอยยย คนอะไรทำไมน่ารักน่าฟัดขนาดนี้ จองกุกยังงงๆกับหอมเมื่อครู่ ผมเลยจัดแก้มไปอีกข้างละที งือออออ ไม่อยากปล่อยเลยอ่ะ นุ้มนุ่ม...


            “ ย๊า ฮยองที่นี่มันกลางบ้านผมนะเว้ย ”


            “ หมายความว่าถ้าในห้องจะทำมากกว่านี้ก็ได้ใช่ป่ะ ”


            “ ไม่ได้ โอยยย ฮยองแม่งโคตรฉวยโอกาส ”


            “ พูดจาไม่เพราะเลยนะ มานี่สิ๊ ” ผมดึงมือจองกุกให้เข้ามาหา เข้าใจว่าเขินแต่พูดจาแบบนี้ไม่น่ารักเลยอ่ะ จองกุกที่ไม่ได้ตั้งหลักเลยทรุดลงนั่งตักผม สีหน้าตกใจทำให้ผมต้องกอดเอวจองกุกไว้แน่นกันหนี


            “ วีอยอง ปล่อยผมนะ เดี๋ยวจินฮยองมาเห็น ”


            “ เห็นก็เห็นไปสิ แคร์ทำไมอ่ะ คนเค้ารักกันอ่ะ ”


            “ ฮยองอย่ามาขี้ตู่ ใครรักกัน วุ๊ ฮยองมั่วแล่ว ”


            “ งั้นก็อย่าทำแก้มแดงๆแบบนั้นสิครับ ถ้าฮยองทนไม่ไหวคนที่เดือดร้อนคือจองกุกนะ ”


            “ ฮยองไม่กล้าหรอก ที่นี่บ้านผม แล้วจะบอกอะไรให้นะ จินฮยองอ่ะโคตรโหดเลย คราวก่อนมีคนเดินชนผมล้ม พอจินฮยองเห็นอย่างนั้นก็เลยเรียกการ์ดจับตัวหายไปเลย จนป่านนี้แล้วจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ จินฮยองนะจินฮยองแค่น้องโดนชนเองนะ ” คำเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ออกมาจากปากจองกุกทำให้ผมเริ่มลังเลจนต้องค่อยๆปล่อยมือจากเอวน้องก่อนที่ไอ้พี่ชายจอมโหดนั่นจะโผล่มาจริงๆ สรุปบ้านนี้นี่เป็นยากูซ่าหรือเปล่าวะแค่เดินชนยังโดนอุ้มเงียบ แล้วผมมาจีบน้องชายเค้าถึงบ้านไม่โดนปืนสอยร่วงตรงนี้เลยหรอ


            “ จินฮยองโหดขนาดนั้นเลยหรอ ” ผมเผลอพึมพำออกมาเบาๆ จนลืมสังเกตุไปว่าจองกุกลุกออกไปนั่งฝั่งตรงข้ามตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


            “ ฮยองอยากเจอป่ะ เดี๋ยวผมไปเรียกมาให้ วันนี้จินฮยองไม่เข้าบริษัทพอดี ” น้ำเสียงปนความสนุกนี่มันแปลกๆอยู่นะ แต่ตอนนี้ผมแทบไม่อยากจะกระดิกตัวไปไหนเลยจริงๆ กลัวโดนสอย ไม่รู้ว่าแอบมีสไนเปอร์ตั้งอยู่ตรงไหนของมุมบ้านหรือเปล่า (วีลูก มโนเก่งอะไรเบอร์นั้น 555)


            “ มะ...ไม่เป็นไรดีกว่าจองกุก ปล่อยจินฮยองเค้าไปเถอะ เผื่อจะยุ่งๆอยู่ อย่าไปกวนเค้าเลยเนอะ ”


            “ เอางั้นหรอ ”


            “ อือ เอางั้นแหละ แล้วนี่ทำไมตื่นเช้าจัง วันนี้ไม่มีเรียนนี่ ” ผมเปลี่ยนเรื่องไปก่อน ไม่ใช่ว่าไม่อยากผูกมิตรกับพี่น้องแฟน(ในอนาคต)หรอกนะ แต่ว่าตอนนี้ผมไม่พร้อมรับมือความโหดอ่ะ


            “ เจ้าสโนว์มันปลุกน่ะสิ สงสัยมันจะหิว ผมเลยลงมาหาอะไรให้มันกินอ่ะ ว่าแต่ฮยองมาแต่เช้านี่กินไรมายังครับ ” จองกุกถามผมแต่กลับอุ้มเจ้าหมาน้อยเล่นอย่างสนุกสนาน ลูกหมาที่ว่าน่ารักแล้ว ยังสู้จองกุกตอนเปิดเหม่งแล้วยิ้มปากบานไม่ได้เลยสักนิด อ่า...จะจับกดก็ไม่ได้ ฮรือออออออออออ


            “ เอ่อ ฮยองยังไม่หิวอ่ะ ”


            “ ผมไม่ได้ถามว่าฮยองหิวมั้ย แต่ถามว่ากินอะไรมาหรือยังต่างหาก ”


            “ ออ ยังเลยครับ แยกกับไอ้หมูที่ ม. ก็ตรงดิ่งมานี่ด้วยความคิดถึงเลย ” ผมบอกจองกุกไปอย่างนั้นพร้อมส่งยิ้มกว้างไปให้ ผมยอมรับเลยว่าผมตรงมาที่นี่ทันทีเพราะผมคิดถึงจองกุกอยากเจอหน้ามั่กๆ และดูท่าว่าเจ้าตัวคงจะเขินกับคำพูดของผมไม่น้อย เพราะแก้มกลมๆนั่นมันขึ้นสีอย่างชัดเจนน่ะสิ


            “ งั้นไปกินข้าวเช้าด้วยกันสิครับ วันนี้จินฮยองน่าจะลงมือทำด้วยตัวเอง ” โอ้โห ตอนแรกก็ดีใจนะที่น้องมันชวนกินข้าวด้วย แต่อาหารที่จินฮยองเป็นคนทำเนี่ยมันจะดีหรอ แล้วต้องนั่งร่วมโต๊ะกับคนโหดๆแบบนั้นผมจะกินข้าวลงมั้ย แล้วถ้าเค้าเอายาพิษใส่ลงในอาหารให้ผมกินล่ะ ผมยังไม่ได้ขอจองกุกเป็นแฟนเลยนะเฟร้ยยยยย


            “ ไม่ดีกว่าครับ ฮยองไม่หิวจริงๆ ”


            “ ไม่ครับ ฮยองต้องไปกินข้าวกับผม อิอิ ” มา อิอิ อะไรล่ะจองกรุ๊กกก ฮยองยังไม่อยากตายเร็วครับคนดี ฮยองยังอยากอยู่มองหน้าจองกุกไปอีกนานๆ ฮยองไม่พร้อมโดนเชือดวันนี้ ไม่พร้อม ไม่พร้อมเลยจริงๆ ผมได้แต่ครวญครางในใจเท่านั้น เพราะจองกุกไม่สนใจคำปฏิเสธของผมแถมยังลากผมให้เดิมตามเขาเข้าไปในครัว แต่โชคยังดีที่เหมือนในครัวจะไม่มีใครนอกจาก ผม จองกุก แล้วก็คุณป้าแม่บ้านคนเติมเพิ่มเติมคือรอยยิ้มอ่อนโยนกว่าเมื่อกี้


            “ คุณป้า เพิ่มให้วีฮยองหนึ่งที่ด้วยนะครับ ” จองกุกพูดพลางเดินเข้าไปกอดคุณป้าพร้อมหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่ แหมผมก็อยากให้จองกุกทำแบบนั้นบ้างอ่ะ อิจ...


            “ ป้าเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ นานๆคุณจองกุกของป้าจะพาแขกมาสักที ” รอยยิ้มของป้าที่ส่งให้จองกุกนั้นทำให้ผมต้องยิ้มตามไปด้วย มันเป็นความอบอุ่นความผูกพันที่คนอยู่ด้วยกันมานานเท่านั้นถึงจะมี ผมชอบบรรยากาศแบบนี้นะ ถึงจะมีพี่ชายจอมโหดก็เถอะ


            “ ขอบคุณครับป้า วีฮยองมานั่งสิ มานั่งตรงนี้ ข้างๆผม ” จองกุกขวักมือเรียกผมให้ไปนั่งข้างๆเขา ที่ตอนนี้นั่งลงประจำที่ตัวเองเรียบร้อย ผมเลยทรุดตัวลงนั่งข้างเขาอย่างเสียไม่ได้ท่าทางที่จองกุกเรียกผมมันทำให้ผมอยากเดินเข้าไปฟัดแก้มมากกว่านั่งข้างๆเฉยๆ แต่ติดอยู่ที่มันทำไม่ได้ไง


เจ้าสโนว์ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจจองกุกเพราะเอาแต่วิ่งเล่นไล่จับนกอยู่หลังครัวอย่างสนุกสนานผมเผลอมองมันเล่นเพลินจนจองกุกสะกิดเรียกจนหันไปเจอจองกุกที่กำลังมองผมตาแป๋ว


“ อะไรหรอครับ ”


“ ฮยองหิวหรือเปล่า รอจินฮยองกับเฮียนัมแปปนึงได้มั้ยอ่ะครับ ”


“ ออ รอได้สิ ฮยองยังไม่หิวเท่าไหร่แต่ขอขนมหวานรองท้องก่อนได้ป่ะ ”


“ ได้สิ เดี๋ยวผมไปเอาให้นะ ” จองกุกดูจะเชื่อคำพูดของผม เพราะอาจจะเกรงใจที่ชวนผมมากินข้าวแต่กลับต้องให้ผมมานั่งรอพวกพี่ชายเค้าก่อน ดังนั้นพอจองกุกได้ยินแบบนั้นก็ลุกพรวดเพื่อจะไปเอาขนมหวานตามที่ผมบอก ผมดึงมือจองกุกไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะหันหลังออกไป


“ ฮยองหมายถึงจองกุกต่างหากเล่า นี่ไม่รู้จริงๆใช่มั้ยเนี่ย 555 ” ผมหัวเราะออกมาจนเห็นฟันครบทุกซี่ จองกุกเหมือนจะพึ่งเข้าใจความหมายก็เริ่มหันหน้าหนีไปทางอื่น ความน่ารักของน้องทำให้ผมเผลอตัวจับใบหน้าน้องเข้ามาใกล้ ฝ่ามือของผมรู้สึกได้ถึงความอุ่นของแก้มจองกุกที่มันขึ้นสี ความนุ่ม ความเนียนน่าฟัดนี้ มันทำให้ผมอดไม้ได้ที่จะหยิกแก้มจองกุกเบาๆด้วยความหมันเขี้ยว จริงๆแล้วผมอยากจุ๊บมากกว่าแต่สันชาตญาณของผมมันกำลังบอกว่า มึงอย่าทำตรงนี้ถ้าไม่อยากตาย ผมเลยขอแค่หยิกพอ 5555


“ ฮยองแกล้งผม ผมจะบอกจินฮยอง ” แววตาสนุกปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มซนๆมันทำให้ผมสำเหนียกได้อย่างแท้จริงว่า ไม่ควรแกล้งลูกเสือในถ้ำเสือ ผมเลยกำลังจะปล่อยมือจากแก้มจองกุกพร้อมๆกับน้ำเสียงนิ่งๆที่เปร่งออกมาจากปากผู้มาใหม่


“ ทำอะไรกันน่ะ ”


“ โอ๊ะ ” ผมค่อยๆหันไปตามต้นเสียงอย่างช้าๆทั้งที่มือก็ยังประกบแก้มจองกุกอยู่ที่เดิม เป็นช่วงเวลาที่สมองกำลังประมวลว่าผมตกอยู่ในสถานการณ์โคตรซวยเข้าแล้ว เค้าเห็นผมแกล้งน้องชายเขาหรือเปล่าเมื่อกี้ ผมควรแก้ตัวกับบุคคลตรงหน้านี่ยังไงดีก่อนที่ผมจะโดนเก็บเงียบไปจริงๆ ฮรือออออ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยแทฮยองด้วยยยยยยยย


#เจ้ากุกตัวแสบ

เอาแล้วๆไปแกล้งน้องชายให้พี่เค้าเห็นระวังโดนสอยนะแทฮยอง

จองกุกยิ่งบอกว่าพี่ชายเขาโหดๆอยู่ด้วย จะรอดมั้ยเนี่ย...

มาเพิ่มอีกตอนแล้ว ช่วงนี้ไรท์ค่อนข้างยุ่งมาก แต่จะพยายามมาอัพให้บ่อยที่สุด

นะจ๊ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #80 bvgbnem (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:43
    ต่อค่าาาา
    #80
    0
  2. #79 Sis_sisKa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:08
    พี่จินไม่โหดขนาดนั้นหรอก(มั้ง) 5555555 รออ่านต่อน้า สู้ๆค่า
    #79
    0
  3. #78 carat&army (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:22
    รอออ นั้ลล้ากกก
    #78
    0
  4. #77 PimtadaU-young (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:29
    อ้ากต่อๆๆๆๆๆๆๆๆค้างงงงง่าาาาา
    #77
    0
  5. #76 patchridanadia1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:45
    อ้ากกกกกกกกกกกกก
    รอๆๆๆๆๆ
    อยากอ่านต่อ จิ้นๆๆๆๆๆๆ
    #76
    0