[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 23 : SOPE.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ก.พ. 60

SOPE


J-HOPE PART


            Hello everyone ในที่สุดผมก็ได้มีพาร์ทเป็นของตัวเองสักที555 ผม จองโฮซอก หรือเรียกแบบหล่อๆว่า เจโฮป ทำไมต้องเจโฮปอ่ะหรอ? ก็เพราะผมเป็นความหวังของทุกคนไง เป็นทั้งความหวัง(ความหวังลมๆแล้งๆ) ความสุข(ถามคนอื่นหรือยังว่าเขาสุขด้วยมั้ย) แล้วก็ความบ้าคลั่ง(คำว่าบ้าคลั่งบางทีอาจจะน้อยไป) 55555


            วันนี้อากาศดีผมเลยตื่นเช้ามั่กๆ เพราะไม่มีคาบเช้าเลยกะจะตื่นขึ้นมารถน้ำต้นผักชีหน้าบ้านสักหน่อย ไม่อยากจะบอกว่าผมปลูกมันด้วยตัวเองเลยนะ เผอิญวันนั้นเดินเข้าครัวเห็นพี่สาวตัวดีมันทำกับข้าวแล้วดันจะทิ้งรากผักชี ด้วยความที่ผมเป็นคนดีไง เลยเอารากมันมาปักไว้ในกระถางต้นกุหลาบของพ่อ ตอนนี้มันกำลังแตกใบอ่อน ผมตื่นเต้นจนต้องตื่นเช้ามารถน้ำให้มันทุกวัน เจ้าผักชีน้อยๆต้นนี้เป็นความภาคภูมิใจของผมเชียวนะ อิอิ


            Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr


            ผมยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ดีๆมือถือผมก็ดังขึ้นเลยล้วงมือไปหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสั้นตัวโปรด มันจะไม่น่าแปลกใจเลยถ้าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ไอ้ มินยุนกิ เพื่อนตัวขาวที่รักการนอนมากกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกใบนี้ คนอย่างมันเนี่ยนะจะตื่นขึ้นมาตอน 7 โมงในวันที่ไม่มีคาบเช้าแบบนี้ ไม่มีทาง!!! ปกติโทรไปปลุกมันแทบจะไม่รับโทรศัพท์ด้วยซ้ำ แต่ด้วยความสงสัยเลยลองกดรับให้มันรู้ไปเลยว่ามันคือไอ้ก้าจริงๆไม่อิงนิยาย ถ้าไม่ละเมอก็อาจจะเมาค้าง คิดได้อย่างนั้นก็กดรับทันที


            “ เออ ว่าไง ” เอ้าโทรมาแล้วเงียบเพื่อ? สงสัยละเมอแหง ผมเลื่อนนิ้วโป้งไปที่ปุ่มสีแดงเพื่อจะกดวางก่อนที่จะ...


            ( ไอ้โฮป!!! ) โอ้โห นี่ขนาดอยู่ที่มือยังดังขนาดนี้ ถ้าแนบหูอยู่จะขนาดไหน ไอ้บ้านี่ไม่ห่วงสุขภาพหูกูเลย


            “ อะไร?


            ( ออกมา กูรอหน้าบ้าน )


            “ ห๊ะ!...มึงจะไปไหนวันนี้ไม่มีเรียนเช้านะเว้ย ” ผมงงกับแม่งมากอยู่ๆก็จะมาบังคับให้ออกไปข้างนอกกับผู้ชายสองต่อสอง เค้าก็ลูกมีพ่อมีแม่นะ >////<


            ( ไปมอ ออกมาได้แล้ว ให้เวลา 10 นาที )


            “ มึงเดี๋ยวก่อนดิ ขอเวลากูอาบน้ำอาบท่าก่อนได้มะ จะลากกูไปยังจะไม่ให้เวลากูอีก ”


            ( เหลือ 9 นาที )


            “ เออ ไอ้เพื่อนเหี้ย รอแปปนึง ” ผมได้แต่กระวีกระวาดวิ่งไปปิดน้ำแล้วขึ้นไปจัดการตัวเองด้วยความเร็วยิ่งกว่า Fast8 มาถึงก็สั่งๆเพื่อนใครวะเอาแต่ใจชิบเป๋ง นี่ถ้าไม่ห่วงว่ามันเป็นปกติหรือเปล่านะ ไม่ออกมากะมันหรอกแม่งเสียเวลารดน้ำต้นผักชีกูหมด ผมว่ามันอ่ะแปลกตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากที่มันเดินดุ่มๆออกจากห้อง VIP ไปนานสองนานละ หายไปสักพักมันก็เดินฉีกยิ้มกว้างเข้ามาอย่างกับคนบ้า อย่างกับไม่ใช่ไอ้ก้าที่ผมรู้จัก ผมพยายามเรียกมันแต่มันกลับไม่สนใจเสียงเพราะๆของผมเลยสักนิด แล้วมันก็หยิบกุญแจรถเดินออกไปโดยที่ไม่บอกอะไรผมสักคำ ผมกับวอนโฮฮยองได้แต่มองหน้ากันแบบงงๆ แถมเดือนร้อนผมต้องเรียก TAXI กลับบ้านเองอีกต่างหาก


            “ มึงแดกยาผิดขวดหรอ หรือผีตนไหนเข้าสิงมึงปกติเวลานี้มึงนอนตายอยู่นิ ” เจอหน้ามันปุ๊บผมก็ยิงคำถามใส่มันทันที แต่ไอ้ก้าก็คือไอ้ก้า ไม่หือไม่อือไม่ตอบแถมยังเอามือแคะขี้หูเหมือนรำคาญผมเต็มทน แล้วก็ออกรถไปหน้าตาเฉย ถามจริงมึงเอากูมาด้วยเพื่อ?


            “ ไอ้ก้า ถ้ามึงไม่ตอบกู กูจะไม่ช่วยมึงทำโปรเจ็คกูพูดจริง ” ผมทนความขี้เกียจพูดของมันไม่ได้อีกต่อไปจะ save energy อะไรหนักหนาเลยต้องขู่บ้างอะไรบ้าง ตอนแรกก็ดูจะไม่สนอีกตามเคยแต่พอได้ยินคำว่าโปรเจ็คเท่านั้นแหละ มันก็ทำหน้าเซ็งๆแล้วตอบผมแบบขอไปทีสุดๆ


            “ ไป มอ ”


            “ ไปทำส้นรองเท้าเบอร์8ทำไมหรอครับเพื่อน กูจำได้ว่าวันนี้มีเรียนบ่ายนะ ”


            “ เออน่า เงียบปากได้มั้ย เดี๋ยวถึงก็รู้เองแหละ ”


            “ นิ เพื่อนรัก ช่วยอธิบายให้เข้าใจกันก่อนได้ป่าววะ มึงจะไปมอทำไม? ”


            “ แวะ ซุปเปอร์มาร์เก็ตแปป ” เหมือนผมถามดิน ฟ้า อากาศ หรือพวงมาลัยรถ ไม่ตอบผมไม่ว่ายังเสือกเปลี่ยนเรื่องอีก เอ๊ะ...หรือมันเห็นว่ายังเช้าอยู่เลยจะแวะซื้ออะไรให้ผมกิน แหม ปากร้ายใจดีนี่หว่า ผมแอบยิ้มกับตัวเองที่โชคดีได้เพื่อนดี


            มันจอดรดได้ก็ปล่อยผมไว้ในรถโดยไม่ถงไม่ถามสักคำว่าเอาอะไรมั้ย หายเข้าไปได้สักพักก็เดินออกมาพร้อมหิ้วขนมมาสองถุงใหญ่ๆ เปิดประตูได้ก็วางถุงขนมไว้หลังรถทันที ผมที่ยื่นมือหวังจะรับต้องชักมือกลับ รู้สึกวืดมากบอกเลย


            “ มึงซื้อขนมมาทำไมเยอะแยะ เอามาให้กูหรอ? ” หลังจากนกที่เพื่อนไม่ส่งขนมให้แล้ว เลยลองเชิงถามมันดูเผื่อมันเขินไม่กล้าให้ไรงิ


            “ ให้หมู นี่ไม่ใช่ของมึงอย่าแตะ ” ผมขอถอนคำพูดที่ชมมันไปในบรรทัดบน


            “ หมู? หมูไหน ที่บ้านมึงเลี้ยงหมูด้วยหรอกูไม่เห็นรู้เลย แต่เดี๋ยวนะหมูบ้านมึงแดกขนมแบบนี้หรอหมูมันแดกรำข้าวไม่ใช่ง่ะ? ” นี่ผมกำลังสงสัยจริงจังนะ เพื่อนผมมันแปลกไปจริงๆนะเว้ยเห้ย!!!


            “ นั่งเงียบๆเถอะ กูรำคาญ ”


            “ เออ!!! ” ถึงจะขัดใจแต่ก็ยอมนั่งเงียบๆ แต่จริงๆผมก็ยังไม่เลิกสงสัยมันนะครับ หรือผมควรโทรปรึกษาหมอผี?


            ไอ้ก้ามันขับรถเข้าไปจอดเรียบร้อยก่อนหยิบถุงขนมมายัดใส่มือผมแล้วเดินนำหน้าไป นี่กูเป็นเพื่อนมึงหรือกูเป็นลูกกระจ๊อกของมึงเอาดีๆ เห้อ ถึงจะพูดไปก็เท่านั้นแหละครับมันไม่สนใจอยู่ดีหน้าที่ของผมตอนนี้คือเดินตามมันไปเรื่อยๆ ขาก็สั้นเสือกเดินเร็วอีก


            “ ไอ้ก้า รอกูด้วยดิวะ ”


            “ มึงก็เดินให้มันเร็วๆดิ ”


            “ รีบมากหรอมึงอ่ะ ”


            “ เออ อย่าพูดมาก ตามมาเร็วๆ ”


            “ แหม กูชักอยากจะรู้ละว่ามึงมาตึกนิเทศทำไมทั้งๆที่ตึกวิศวะอยู่ตั้งอีกฟากนู่นแน่ะ ”


            “ เดี๋ยวมึงก็รู้เองแหละ วุ๊!!! ” ผมเบะปากทันทีทำมาเป็นจิ๊จ๊ะ เชอะ


            ผมเดินตามมันจนมาถึงส่วนในของตึกนิเทศเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆเหมือนชำนาญทางมากจนมาหยุดอยู่หน้าสาขาการถ่ายภาพ ผมนี่อ๋อทันที


            “ นี่มึงอย่าบอกนะว่าที่มึงให้กูหิ้วขนมมาทั้งหมดเนี่ยเป็นของไอ้หมูจีมมันอ่ะ ”


            “ หึหึ ” หัวเราะแบบนี้นี่ใช่แหง


            “ แหน่ะๆ ร้อยวันพันปีมึงไม่เคยอยากมาคณะนี้เองนอกจากกูลากมึงมาเลยนะ วันนี้มึงมาแปลกนะไอ้ก้า ”


            “ วันนี้กูอยากมาไง ”


            “ มาหาใครล่ะ ไอ้วีรุ่นน้องคนสนิทของมึงหรือเพื่อนหมูของมันวะ 5555 ” ได้โอกาสผมก็แซวมันสิครับรออะไร ผมรู้ว่ามันอ่ะชอบจีมินแต่เสือกขี้ป๊อดไม่กล้าจีบน้องมันไง ทีเรื่องต่อยตีนี่ต้องร้องขอให้หยุดอย่าไปทำเค้า มึงช่วยเฉลี่ยความกล้าให้มันเท่าๆกันหน่อยก็จะดีนะ


            “ เออ แล้วมึงจะทำไม ” คำตอบที่เหมือนจะหาเรื่องแต่มันยิ้มครับ ยิ้มตาหยีเลยด้วย เอาดีๆนี่เพื่อนกูคนเดิมจริงใช่มะ?


            “ เหยๆ เดี๋ยวนะนี่มึงยอมรับว่ามาหาไอ้หมูจีมจริงๆอ่ะนะ ”


            “ เออใช่ กูมาหาหมูของกูมันผิดตรงไหน ”


            “ ง่อวววว หมูของกูซะด้วย ไม่ธรรมดาละ ”


            “ เออ ผิดมากป่ะ ”


            “ ผิดตรงที่มึงยอมรับว่ามาหาน้องมันไงก็ปกติมึงปากแข็งอ่ะ ”


            “ วันนี้กูปากนิ่ม ลองดูมะ ” ไม่พูดเปล่ามันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมนี่ถอยหลังแทบไม่ทัน ฮู่ววว ใจหายใจคว่ำหมด อารมณ์ดีเกินไปมั๊ยแหม


            “ แล้วแต่มึงเลย แต่ก็ดีละที่มึงกล้าสักทีช้าเรื่องเดี๋ยวจะโดนหมาคาบไปแดกก่อน ” ผมเห็นมันเริ่มกล้าทำตามความรู้สึกตัวเองแบบนี้ผมก็สบายใจหน่อย มันแอบมองจีมินมาตั้งนานแต่เสือกไม่กล้าเข้าหา เผอิญมันโชคดีหรอกที่มันเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกับไอ้วีตอนเรียนม.ปลาย เลยบังเอิญได้รู้จักจีมินไม่งั้นป่านนี้ก็นั่งเหงือกแห้งเป็นปลาขาดน้ำไปแล้ว โด่วโคตรอ่อน!!!


            “ อ้าว ก้าฮยองมาได้ไงเนี่ยคิดถึงผมช่ะ? ” พูดถึงไอ้วีมันก็มาเลยวุ้ย ตายยากจริงๆ


            “ เปล่า คิดถึงหมูเลยมาหา ”


            “.............................” แดกจุดกันถ้วนหน้าเลยครับ ไอ้บรรยากาศ Dead air นี่มันอะไรกัน คือทั้งผมทั้งไอ้วีแล้วก็จีมินที่เดินตามหลังไอ้วีมาอีกทีพอได้ยินประโยคเด็ดเมื่อกี้เข้าไปก็สตั๊นไปตามๆกันเลยครับ กูว่าในบางครั้งมึงก็กล้าไป หรือแอลกอฮอล์ในเลือดมันยังไม่สร่างวะ?


            “ ห๊ะ! ฮยองว่าอะไรนะเมื่อกี้ ” เป็นไอ้วีที่ตั้งสติถามไอ้ก้าได้ก่อน แม่งคงเข้าใจว่าหูมันฝาดแน่ๆเลยต้องขอให้มันพูดอีกรอบ


            “ กูมาหาหมูของกูเพราะคิดถึง ”


            ตอนนี้ทุกคนหันขวับไปทางจีมินเป็นตาเดียว ผมกับไอ้วียังมองด้วยความอึ้งและงงงวย แต่สายตาที่ไอ้ก้ามันมองเนี่ยไม่ธรรมดาเลย เจอสายตาแบบนั้นเข้าไปรับประกันได้ว่าใครเห็นเป็นต้องเขิน แถมมันยังยิ้มโชว์ฟันขาวไปอีก หึ ส่วนจีมินน่ะหรอยืนก้มหน้าหลบสายตาพวกผมเหมือนจะซ่อนริ้วแดงๆบนแก้ม หารู้ไม่มันแดงไปยันหูแล้วเว้ยไอ้หมู


            “ เดี๋ยวก่อน นี่กูพลาดอะไรไปหรือเปล่า ”


            “ เออใช่ ผมงงไปหมดละนะ มาถึงก็ทำเพื่อนผมเขินแบบนี้ได้ไง ”


            “ อ่ะ ฉันซื้อขนมมาฝาก กินเยอะๆได้โตไวๆนะเจ้าหมู ” หืม...ไอ้ก้ามันคว้าถุงขนมในมือผมแล้วเดินเอาไปยัดใส่มือป้อมๆของจีมิน แถมสิ่งที่ทำให้พวกผมอ้าปากค้างมากกว่าเดิมก็คือ มันหยิกแก้มไอ้หมูจีมด้วยความหมันเขี้ยวแบบสุดๆส่ายหน้าเล็กๆนั่นไปมา จนแก้มเริ่มย้วยตามมือไอ้ก้ามาอยู่ละ


            “ เห้ย หยุดก่อนแปปนึง วันนี้มึงทำกูอึ้งกับมึงมาหลายตลบละช่วยอธิบายให้เพื่อนสุดหล่ออย่างกูเข้าใจหน่อยได้มะ ”


            “ แล้วป๋าก้าคน SWAG ของผมหายไปไหน นี่มันชูก้าฮยองโหมดมุ้งมิ้งอ่ะ แทรับไม่ด้ายยยยย ” ไอ้วีมันก็ดูไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่หรอก ดูจากความย่นของคิ้วมันอ่ะนะ


            “ งั้นฟัง กูพูดรอบเดียว ”


            “ ฮยองงงงงงงงง ” จีมินที่ยืนเขินอยู่เงียบๆเมื่อกี้นี้ พอไอ้ก้าอ้าปากจะพูดอะไรมันก็เบิกตาโตแล้ววิ่งเข้าไปบีบมือไอ้ก้าซะแน่น ดูก็รู้ว่ามีอะไรในกอไผ่แน่นอน แล้วไอ้บรรยากาศสีชมพูดอกไม้โปรยปรายนี่มันอะไร ห๊ะ!


            “ กูกับจีมินเป็นแฟนกันแล้ว จบนะ ” โอโม...มึงประกาศด้วยหน้านิ่งแบบนั้นคิดว่ามันจบง่ายๆมั้ย ไอ้นี่นิ


            “ ห๊ะ! / อะไรนะ ” ผมกับไอ้วีผสานเสียงกันดังลั่นจนเด็กนิเทศคนอื่นๆหันมามอง


            “ นี่อย่าบอกนะว่าที่มึงทำตัวแปลกๆคือไม่ได้เมาค้าง แต่มึงแหกตาตื่นขึ้นมาเพื่อซื้อขนมมาขุนแฟนมึงเนี่ยนะ โอ๊ย...อกอิโฮปจะแตก ” ผมพูดพลางยกมือขึ้นทาบอก นี่ไม่ได้แอคติ้งโอเวอร์แต่มันเป็นอะไรที่คาดไม่ถึงจริงๆ


            “ เออ ก็มีแค่นี้แหละที่จะบอก ”


            “ แล้วฮยองไปคบกับมันตอนไหนผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย ไอ้หมูเดี๋ยวนี้มีอะไรไม่บอกกูเลยนะเชอะ ” ดูเหมือนไอ้วีมันจะแอบนอยด์เล็กๆที่เพื่อนมีแฟนแล้วไม่บอก แต่กูว่ามึงควรถามไอ้ก้าก่อนมั้ยว่ามันงาบเพื่อนมึงไปตอนไหน ไม่เป็นงานเลย วุ๊!


            “ เมื่อคืน ” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับคำตอบ เมื่อคืนเนี่ยนะที่มันเดินตีหน้ายักษ์ออกแล้วเดินยิ้มเหมือนคนบ้าเข้ามานั่นคือมันไปขอคบไอ้หมูมันอ่ะนะ บทมึงจะกล้ามึงก็กล้าแบบไม่ปรึกษากูสักคำ


            “ อย่าบอกนะที่หายไปนานสองนานนี่มึงไปเล่นกีฬาในร่มก้มแล้วแทงกันมาอ่ะ ”


ป้าปปปปปปปปปป


            “ พูดจาให้มันดีๆหน่อยกูแค่ขอจีมินคบ ไม่ได้มีอะไรอย่างที่มึงคิดหรอกไอ้ควาย ” ทำไมคำว่าควายมันกระแทกหน้าแรงจัง ฮึก...แถมเจ็บกระบาลอีกแค่นี้ลงไม้ลงมือ


            “ หรา...มิน่าล่ะ บอกกูตั้งแต่แรกก็จบละให้กูงงกับมึงมาตั้งแต่เช้าเพื่อ? ”


            “ หน้ามึงตลกดี ”


            “ แหมขอบใจ กูเป็นเพื่อนมึงนะไม่ใช่ตัวตลก เมื่อกี้ก็ใช้ถือของทีละ ”


            “ โฮปมึงไปซื้อน้ำให้กูหน่อยดิ คอแห้งว่ะ ”


            “ เออ เอาน้ำไรอ่ะ เดี๋ยวกูไปซื้อให้ ”


            “ 55555 ก็มึงมันเป็นแบบนี้ไงกูถึงชอบใช้มึงอ่ะ ไอ้ควาย ” โอ้โห...หลอกใช้กูยังไม่โกรธเท่าเจอคำว่าควายรอบสอง ไอ้เพื่อนก้า ไอ้เพื่อนเหี้ยยยยยยยยยยยยยยย


            “ กูไม่คุยกับมึงละ ไปหาสาวควงมั่งฝ่า เบื่อคนมีคู่ ไอ้วีไปกะกูมะ มึงก็ไม่มีคู่นิ ”


            “ ไม่ล่ะ ช่วงนี้งดเต๊าะสาว เพราะผมมีเจ้าของหัวใจแล้ว อิอิ ”


            “ อย่ามโน ใครมันจะบ้ามาชอบคนอย่างมึงวะ ”


            “ มีก็แล้วกันน่า ฮยองจะไปไหนก็ไปไป๊ ผมไปหาเด็กผมมั่งดีฝ่า ปล่อยสองคนนั้นเค้าสวีทกันไปเถอะ ” ผมกับไอ้วีเดินแยกออกมาจากคู่รักไซส์มินิ YOONMIN ถึงจะตกใจที่มันสองคนคบกันแต่ผมก็ดีใจนะที่เพื่อนผมมันกล้าที่จะทำอะไรตามหัวใจของมันได้สักที หันมามองที่ตัวเองผมกลับไม่เคยรู้สึกรักใครจริงๆสักครั้ง อาจจะเป็นเพราะผมยังไม่เจอคนที่ใช่ล่ะมั้ง เรื่องแบบนี้ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของพรหมลิขิตก็แล้วกัน อยู่กับเพื่อนๆกับน้องๆแบบนี้ผมก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ไหนๆออกมาแล้วก็ไปเหล่เด็กเภสัชสักหน่อยดีกว่าเขาว่าน่ารักๆทั้งนั้น 555555 แบบนี้เขาเรียกว่ารู้จักใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ช่ะ?


#เจ้ากุกตัวแสบ

ในที่สุดก็มีพาร์ทโฮปสักที มาแบบเฟรนด์ลี่น่ารักๆตามสไตล์เจ้าตัวนั่นแหละ

ความรักเพื่อน ห่วงเพื่อน ถึงจะโดนพูดจาเย็นชาใส่แต่ก็ยังยิ้มร่าได้เหมือนเดิม

มาอัพแล้วนะ ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วย

1 เมนท์ 1 กำลังใจ ให้ไรท์มีแรงกำลัง ฮรึกกก ขอบคุณมากๆเลยน้าาาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #75 ThitinanAuenzin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:15
    เหล่สาวเภสัช เค้าว่าาา ระวังตาเขน้ะโฮป
    #75
    0
  2. #74 patchridanadia1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:24
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ชอบอ่าาาาาาาาาา
    น่าร้ากกกกกกกกกก
    #74
    0
  3. #73 pimmmmmmmmm_kiki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:12
    งื้ออออออ น่าร้ากกกกกก
    #73
    0