[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 22 : FIND A NEW HOME

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ก.พ. 60

FIND A NEW HOME


JUNGKOOK PART


            หลังจากวีฮยองวิ่งหนีผมแล้วชิ่งกลับบ้านไปแล้วนั้น ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับเจ้าหมาน้อยเพราะยังไม่มีใครกลับมาเลยสักคน ระหว่างที่กำลังรอพวกพี่ๆกลับมาผมก็เล่นกับเจ้าสโนว์ไปพลางๆแก้เบื่อ แต่สมองกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะบอกเรื่องเจ้าหมานี่กับจินฮยองยังไง บ้านเราไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนเสียด้วยสิ แต่ก็นะจินฮยองเป็นคนชอบอะไรน่ารักๆน่าจะอนุญาติแหละมั้ง เอ...และถ้าไม่ล่ะจะทำยังไง? เอากลับมาบ้านแถมตั้งชื่อให้มันไปเรียบร้อยแล้วด้วย 


            “ สโนว์ ไปคาบลูกบอลมาเร็ว ” ผมบอกเจ้าสโนว์ก่อนจะโยนลูกบอลสีเหลืองนุ่มนิ่มออกไป ดวงตากลมๆกำลังจดจ้องบอลไม่วางตา ทันทีที่ผมปาออกไปมันก็วิ่งเข้าใส่ลูกบอลอย่างไม่คิดชีวิต ลูกบอลมันไม่ได้กลิ้งไปไกลมากหรอกแต่มันดันออกตัวแรงเกินไปจนต้องใช้กงเล็บเล็กๆของมันจิกกับพื้นเพื่อเบรค แต่เผอิญว่าพื้นบ้านผมมันเป็นหินอ่อนไงเลยถลาลื่นล้มจนหน้าแถพื้น ไม่ทันไรก็กระวีกระวาดลุกขึ้นวิ่งย้อนกลับมาคาบลูกบอลมาให้ ผมโคตรตลกกับความติ๊งต๊องของมันจนอดที่จะแกะขนมให้เป็นรางวัลไม่ได้


            “ อ่ะ รางวัลแห่งการแถ 55555555 ”


            “ โฮ่ง... ” มันงับขนมจากมือผมแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย


            “ นี่เจ้าสโนว์ ถ้าทุกคนในบ้านชอบแกก็คงจะดีนะ ทำตัวน่ารักๆล่ะรู้มั้ย ” ผมลูบหัวมันพลางบอกให้มันทำตัวดีๆ เอาตรงๆผมไม่มั่นใจเลยว่าจินฮยองจะโอเคกับเรื่องนี้


            “ แพลบ แพลบ ” สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ใบหน้า เหมือนเจ้าลูกหมาตาแบ๊วตรงหน้ามันรับรู้ว่าผมกำลังกังวลเลยเลียปลอบใจ เห็นมั้ยล่ะครับว่ามันน่ารักขนาดไหนอยากให้จินฮยองมาเห็นมันเร็วๆจัง แต่ว่าสโนว์อาหารสุนัขที่แกกินเข้าไปเมื่อกี้มันโคตรจะเหม็นคาวเลย วันหลังปลอบวิธีอื่นได้มะ


            “ พอแล้วอย่าเลีย เหม็นขี้ฟัน 555 ” มันมันจะรู้ว่าผมว่ามันว่าปากเหม็น มันก็เลยหมันเขี้ยวกระโดดเอาปลายจมูกทู่ๆของมันโหม่งคางผมซะงั้นเล่นเอาเกือบหงายหลัง ไอ้หมานี่มันแสบเหมือนใครวะนี่พึ่งเจอกันได้ไม่ข้ามวันเลยนะเห้ย!!!


            “ อ่า...ใกล้เวลาที่พวกพี่ๆจะกลับมากันแล้ว ทำตัวดีๆล่ะ อย่าซนให้มันมากนัก เข้าใจมั้ย? ” ผมเงยหน้ามองนาฬิกาตั้งพื้นเรื่อนใหญ่ตีเวลาหนึ่งทุ่มตรงเป็นเวลาที่พวกพี่ๆใกล้จะกลับมากันแล้ว ส่วนใหญ่พวกเค้าก็จะกลับกันมาประมานนี้แหละ หรือถ้ามีงานด่วนต้องกลับดึกกว่านี้พวกเขาก็จะโทรมาบอกก่อนเพื่อให้ผมกินข้าวก่อนได้เลยไม่ต้องรอ พวกเขาเป็นพี่ที่ดีใช่มั้ยละครับ อิอิ


            “ ฮายยยยยยย จอนจองกุกกี้น้องรักของซอกจินนี่ฮยองสุดหล่อมาดแมนและโซคิวท์คนนี้กลับมาแล้ว คิดถึงฮยองหรือเปล่าเอ่ย ” ผมกรอกตาให้กับความปัญญาอ่อนของพี่ชายแท้ๆ นี่ผมคลานตามคนๆนี้ออกมาจริงๆหรอ?  ขนาดยังไม่ได้เห็นตัวเลยนะเสียงมาก่อนแต่ไกลแล้วอ่ะ แล้วอย่าไปบอกใครนะครับว่าอยู่บ้านแล้วเป็นแบบนี้ เสียภาพพจน์ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่หมด แต่ถึงอย่านั้นผมก็ชอบนะ 555


            “ ดุ้ก ดุ้ก ดุ้ก ” เจ้าสโนว์กำลังทำหน้าที่ของมันแหละครับ ผมเคยบอกแล้วว่ามันฉลาด พอได้ยินเสียงจินฮยองเท่านั้นแหละวิ่งปรี่เข้าไปหาเจ้าตัวทันที แถมยังคาบลูกบอลสีเหลืองไปวางตรงเท้าเหมือนชวนเล่นอีกด้วย จินฮยองที่ดูงงๆกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กตรงหน้าจนคิ้วขมวดมุ่นทำให้ผมเริ่มเกร็ง มือไม้ชื้นเหงื่อไปหมด จากตอนแรกที่เดินแหกปากโวยวายเข้ามาเหมือนคนบ้าพอเจอเจ้าสโนว์เข้าไปถึงกับหยุด กึก ผมได้แต่ดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆรอดูปฏิกิริยาของจินฮยองว่าจะเป็นไปในทางไหน แต่แล้วผมก็ยิ้มออกเมื่อจินฮยองดูจะแพ้สายตาแบ๊วๆกลมๆของหมาน้อยที่นั่งรออย่างมีความหวังพร้อมทั้งกระดิกหางรัวๆไปมา  


            จินฮยองก้มลงหยิบบอลสีเหลืองขึ้นมาทำให้เจ้าสโนว์ลุกขึ้นเตรียมตัวพร้อมจะเล่นด้วย แต่ยังไม่ทันที่หมาน้อยจะโชว์ความน่ารักไปมากกว่านี้จินฮยองก็อุ้มมันขึ้นมากอดแล้วลูบหัวมันเบาๆอย่างเอ็นดู รอยยิ้มสวยๆราวกับเจ้าหญิงปรากฎขึ้นทำให้ผมมั่นใจว่าเขากำลังหลงความน่ารักและขี้อ้อนของเจ้าสโนว์เข้าเต็มเปาเลยล่ะ


            “ นี่ลูกหมาของใครเนี่ย น่ารักจังแถมดูฉลาดอีกต่างหาก ” ตอนนี้เจ้าสโนว์กำลังนั่งนิ่งอยู่บนตักจินฮยองเรียบร้อย หางไกวไปไกวมาเหมือนอารมณ์ดีที่ทำให้เจ้าบ้านอย่างจินฮยองหลงรักมันได้ จนผมชักจะหมันไส้ในความมั่นหน้านั่นละ


            “ ฮยองชอบมันมั้ยอ่ะ ” ผมลองเชิงถามดูก่อน ชอบไม่ชอบยังไงจะได้แถต่อถูก


            “ อืม...ชอบสิมันน่ารักซะขนาดนี้ ดูสิอ้อนใหญ่เลย เหมือนจองกุกอ้อนฮยองตอนอยากไปดูไอร่อนแมน 55555 ” ในบางครั้งผมว่าเจ้าสโนว์มันก็เล่นใหญ่ไปครับ เอารางวัลนักแสดงหมายอดเยี่ยมแห่งปีไปเลยมั้ย? ดูมันสิครับ  ทำเป็นเอาหน้าไปถูๆกับอกพี่ชายผมแบบนั้นนี่ถ้ามันเป็นคนคงโดนเฮียนัมไล่เตะตูดอ่ะบอกเลย ว่าแต่ทำไมเหมือนโดนแซะว่าเหมือนหมาไปด้วยล่ะวะ


            “ ฮยองกำลังว่ากุกเป็นหมานะ ”


            “ ฮยองไม่ได้พูดแบบนั้นนะ เราอ่ะคิดไปเองอย่ามาใส่ร้ายกันสิเนอะ ” ทำเป็นหันไปคุยกับสโนว์ เชอะ ได้ๆ เดี๋ยวรู้เลยฮยอง ว่าไอ้ลูกหมาเนี่ยของผมเอง หึ


            “ เชอะ ”


            “ ไม่ต้องมากอดอกละทำหน้าแบบนั้นเลยนะฮยองไม่ง้อหรอก แล้วก็ยังไม่บอกเลยนะว่าเจ้านี่อ่ะหมาใคร? ” จินฮยองถามพลางจิ้มหัวสโนว์ จึก จึก


            “ เอ่อ...คือ...หมาของกุกเองแหละ แฮะๆ ”


            “ อะไรนะ!!! จองกุกนี่เราซื้อมันมาหรอแล้วทำไมไม่ปรึกษาฮยองก่อนล่ะ ” หูย จะขึ้นเสียงทำไมเล่าแค่นี้ก็เกร็งจะแย่อยู่ละยังจะทำหน้าดุใส่อีก คิ้วขมวดมุ่นทำให้ผมเริ่มเป็นกังวลอีกครั้ง เอาวะไหนๆก็เอามาแล้วอ่ะ ยังไงก็ต้องรับผิดชอบชีวิตน้อยๆนี่ให้ได้ จะให้เอากลับไปไว้ที่เดิมผมทำไม่ลงหรอก


            “ เปล่า กุกไม่ได้ซื้อมา เก็บมาจากมหาลับต่างหากมันหลงกับแม่มัน กุกสงสารเลยเอากลับมาเลี้ยงเอง ” ผมพูดความจริงออกไป เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องโกหกนี่ เพราะถ้าใครเห็นมันอยู่แบบนั้นไม่สงสารมันทนไหวหรอ ใครจะปล่อยมันเดินเล่นในมหาลัยต่อไปก็ทำเถอะแต่ผมทนไม่ได้ไง


            “ ออ...เข้าใจละ แล้วทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะ 555 คิดว่าฮยองจะดุหรอ? ถึงดุกุกก็ไม่ฟังฮยองอยู่แล้วนิ ใช่มะ? ” จินฮยองมันยิ้มร่าที่อำผมได้สำเร็จ โห่ จะแกล้งกันทำไม เล่นซะผมเครียดจริงจังเลย น้ำเสียงหยอกล้อของจินฮยองกลับมาอีกครั้งทำให้ผมคลายกังวลไปได้เยอะเลย


            “ ใครจะไปรู้ล่ะ คิดว่าฮยองจะไม่โอเคนิ ”


            “ โอเคดิ มันน่ารักออก ”


            “ แล้วผมเลี้ยงมันได้ใช่ป่ะ? ” ผมพยักเพยิดหน้าไปทางเจ้าสโนว์ที่กำลังฟัดตุ๊กตาหมาไซบี้อย่างเมามันส์


            “ ได้อยู่แล้ว กุกจะได้มีเพื่อนเวลาพวกฮยองไม่อยู่บ้านไงดีมะ? ” เมื่อผมได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นกระโดดกอดคอพี่ชายจนหงายหลังลงไปนอนกับโซฟา เสียงหัวเราะร่ายิ่งทำให้ผมกอดเขาแน่นกว่าเดิม ทำไมพี่ชายผมน่ารักอย่างงี้เนี่ยเดี๋ยวหาสามีเพิ่มให้อีกคน 555


            “ เย่ๆ สำเร็จแล้วเจ้าสโนว์ ”


            “ นี่พวกนายวางแผนกันมาใช่มะ จริงๆเลยเด็กพวกนี้นิ แล้วนี่กินอะไรกันหรือยังล่ะ ”


            “ ยังเลย ก็รอฮยองไง แล้วเฮียนัมไม่ได้กลับมาด้วยกันหรอ ” ผมถามพลางชะเง้อมองไปทางประตูหน้าบ้าน เพราะปกติจะกลับมาพร้อมกันสงสัยจะติดประชุมล่ะมั้ง


            “ ออ รายนั้นเดี๋ยวคงมาแหละไปประชุมที่สาขาย่อยน่ะ ” เห็นมั้ยล่ะผมเดาไม่ผิดหรอก


            ระหว่างที่ผมรอจินฮยองขึ้นไปอาบน้ำเพื่อลงมากินข้าวพร้อมกันผมเลยนั่งเล่นเกมส์ไปพลางๆ ส่วนเจ้าสโนว์นั้นเล่นจนเหนื่อยเลยหลับไปแล้ว กินก็กินก่อนยังจะมีหน้ามาหลับก่อนอีกอ่ะโคตรดีเกิดเป็นหมานี่มันสบายจริงๆ ผมละสายตาจากมันแล้วหันมาสนใจควบคุมจอยเกมส์ต่อ


            “ นี่จองกุก ฮยองบอกกี่ครั้งแล้วว่าจะเล่นเกมส์ให้ใส่แว่นกันแสง สายตาสั้นขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ ” จินฮยองลงมาตอนไหนผมก็ไม่รู้หรอกเพราะผมเอาแต่จดจ่ออยู่กับเกมส์บนจอโทรทัศน์ขนาด 48 นิ้ว ที่ฮยองเขาพูดแบบนั้นก็เป็นเพราะผมชอบนั่งติดจอไงมันสนุกกว่าถ้าภาพมันอยู่ใกล้ๆ จินฮยองเห็นผมเล่นเกมส์บ่อยเลยไปซื้อแว่นมาให้แต่ผมไม่ค่อยได้ใส่มันหรอกเกะกะ


            “ เดี๋ยวเลิกแล้ว เล่นรอฮยองเฉยๆ ไม่ต้องใส่หรอก ”


            “ เออ วันไหนร้องขอให้พาไปตัดแว่นนะ จะไม่พาไปด้วย ไอ้ดื้อ ”


            “ กุกไม่ดื้อ ”


            “ ดื้อ ”


          “ ไม่ดื้อ ”


            “โคตรดื้อ ”


            “ นี่ๆจะดื้อไม่ดื้อกันอีกนานมะ ยืนหัวโด่อยู่เนี่ยไม่มีใครสนใจเลยอ่ะ ” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้น เฮียนัมกลับมาแล้ว เย่ๆไม่งั้นก็อาจจะยังเถียงกับจินฮยองไม่เลิกซักที เจ้าตัวเล็กที่ตอนแรกมันหลับสนิทแต่พอมันได้ยินเสียงผู้มาใหม่เท่านั้นแหละ หูงิตั้งเชียวหางกระดิกรัวๆพร้อมปฏิบัติภาระกิจอ้อนอย่างไรให้ได้ผล 555 ดูท่ามันจะตื่นเต็มตาเลยด้วยล่ะ


             “ โถ่ นัมจังทำเป็นน้อยใจก็มาเงียบๆเองนิช่วยไม่ได้ ” จินฮยองกำลังเดินเข้าไปหาสามีแต่กลับถูกเจ้าหมาน้อยชิงวิ่งถลาตัดหน้าเข้าไปหาเฮียซะก่อน


            “ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก ” เฮียนัมที่สังเกตุเห็นหมาน้อยกำลังวิ่งเข้าหาก็แหกปากตะโกนเสียงดังลั่นก่อนออกตัววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ผมมองเหตุการณ์ด้วยความสงสัย เจ้าสโนว์มันออกจะน่ารักเฮียจะวิ่งหนีทำไม ละไม่ได้วิ่งหนีธรรมดานะแหกปากไปด้วยอีกต่างหาก สโนว์มันก็คงคิดว่าเฮียแกอยากวิ่งเล่นไล่จับมั้งเลยวิ่งไล่แบบเอาเป็นเอาตาย ตอนแรกก็ดูเหมือนจะสนุกนะแต่ท่าทางกลัวของเฮียมันทำให้ผมต้องหยุดไอ้หมาแสบนี่ก่อน


            “ สโนว์ มานี่มา ” ผมร้องเรียกพลางวิ่งตามไปจับมันอุ้มขึ้นมา เพราะไม่อย่างนั้นคงจะวิ่งตามเฮียนัมทั้งคืนไม่ต้องกินข้าวกันพอดี


            เหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้ตอนนี้ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ จินฮยองดูจะงงปนตกใจไปพร้อมๆกันคงไม่เคยเห็นสามีตัวเองวิ่งหนีอะไรจริงจังแบบนี้มาก่อนล่ะมั้ง ไม่ต่างจากเฮียที่ยืนหอบแฮกๆอยู่ตรงหลังซอกตู้บานใหญ่ ปฏิกิริยาแปลกใหม่ที่ผมพึ่งเคยเห็น เขาไม่ชอบ เกลียด หรือตกใจ หรืออะไรสักอย่างที่ตอนนี้มันกำลังทำให้ผมเครียดอีกครั้ง


            “ เป็นอะไรนัมจัง วิ่งหนีสโนว์ทำไมอ่ะ ” เป็นจินฮยองที่ชิงถามในสิ่งที่ผมสงสัยซะก่อน


            “ ฉันแพ้ขนสุนัขขั้นรุนแรง เอามันออกไปไกลๆเลย ฮะ ฮะ ฮะ ฮัดเช้ยยยยย ฟืด...ฮัดชิ้วววว... ” ผมถอยหลังออกมาทันทีที่เฮียนัมพูดแบบนั้น เจ้าตัวเล็กยังคงกระดิกหางไม่หยุดมันไม่ได้รับรู้ว่าคนก็มีโรคแพ้ขนสัตว์ มันรู้แค่ว่ามันอยากเล่นด้วยเท่านั้น เจอแบบนี้ผมไปไม่ถูกเลยทั้งๆที่จินฮยองอนุญาตแล้วแท้ๆ


             “ เป็นหนักนะเนี่ยนี่ขนาดมันยังไม่ได้โดนตัวนายเลยนะ ” สีหน้าจินฮยองดูเป็นห่วงเฮียมาก เขาเดินเข้าไปหาขณะที่เฮียก็ยังจามไม่หยุด แล้วอย่างงี้ผมจะเลี้ยงมันได้มั้ยเนี่ย


            “ จองกุกเอาสโนว์ไปไว้หลังบ้านแปปนึงเราคงต้องมาปรึกษากันใหม่แล้วล่ะ ”


            ผมอุ้มเจ้าสโนว์เดินออกมาหลังบ้านปล่อยให้มันวิ่งเล่นตัวเดียวไปก่อน ผมกำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าควรจะทำยังไงถ้าในเมื่อเฮียนัมแพ้ขนสัตว์แบบนั้น คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมจนผมเองยังรู้สึกได้ ผมเดินกลับมาที่ห้องรับแขกที่มีเฮียกับจินฮยองนังรออยู่แล้ว ของๆเจ้าสโนว์ก็ยังวางเกลื่อนไปหมด จินฮยองเหมือนจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรเลยลุกขึ้นมานั่งข้างๆแล้วลูบหัวผมอย่างที่เคยทำ


            “ จองกุก ฮยองว่า..... ”


            “ เราเลี้ยงมันไม่ได้จริงๆหรอครับ ” น้ำเสียงตัดพ้อของผมทำให้จินฮยองชะงัก เขากำลังมองหน้าผมด้วยแววตารู้สึกผิดซึ่งจริงๆแล้วไม่ได้มีใครทำผิดเลยสักคน


            “ แต่นัมจุนแพ้ขนสัตว์นะ แพ้มากด้วย ”


            “ ให้มันอยู่ห่างๆก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง บ้านเราออกจะกว้าง ฟืด... ” เฮียนัมพูดพลางใช้ทิชชูเช็ดน้ำมูกไปด้วย ผมเคยบอกแล้วว่าเฮียนัมน่ะถึงจะหน้าโหดแต่ก็ใจดี ถึงแม้ตัวเองจะแพ้ขนสัตว์แต่ก็ยังอยากจะให้ผมเลี้ยงเจ้าสโนว์ต่อ


            “ แต่ว่าถ้าเกิดฮยองเป็นอะไรขึ้นมาล่ะครับ ผมไม่อยากทำไห้เฮียป่วยนะ ”


ผมแอบเห็นว่าทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ ผมเข้าใจนะถึงเหตุการณ์มันจะออกมาแบบนี้ มันก็ช่วยไม่ได้นี่ถ้าเราเป็นคนแพ้เราก็คงไม่อยากเข้าใกล้เหมือนกัน แต่ว่านะจะทำยังไงดีล่ะ ผมเอามันกลับมาขนาดนี้แล้วผมปล่อยมันไม่ลงหรอก


            “ หรือจะเอาไปฝากเพื่อนฮยองมั้ยล่ะ รายนั้นรักสุนัขมากเลย รับรองว่าเลี้ยงดูได้ดีแน่นอน หมดห่วง ”


            “ ไม่ดีกว่า กุกไม่อยากให้มันอยู่กับคนอื่นอ่ะ กุกคงคิดถึงมันแย่ ”


            “ เอาน่าจิน ให้เจ้ากุกเลี้ยงไปเถอะ เค้าไม่เป็นไรหรอก ”


            “ จะเอาแบบนั้นหรอ ”


            “ อือ แบบนั้นแหละ ไม่อยากเห็นน้องรักทำหน้าเศร้าอ่ะ ”


            “ โอเค กุกตัดสินใจแล้ว กุกจะให้คนอื่นเลี้ยงก็ได้ ”


            “ งั้นเดี๋ยวฮยองโทรหาเพื่อนให้ ”


            “ เดี๋ยวก่อน กุกขอลองถามใครบางคนก่อนว่าเขาเลี้ยงมันได้มั้ยถ้าไม่ได้ค่อยให้เพื่อนฮยองนะ ”


            “ แล้วแต่กุกเลย ” ผมลุกออกมากจากห้อรับแขกตรงไปยังห้องนอนเพื่อโทรหาใครบางคน จริงๆผมไม่อยากจะให้ใครเอาสโนว์ไปเลี้ยงทั้งนั้นเพราะผมรักมัน แต่ถ้าเฮียนัมแพ้ขั้นรุนแรงผมก็จะหาเจ้านายให้มันเอง อย่างน้อยวีฮยองน่าจะดูแลมันได้ดีพอ


            Rrrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrrrr


            ( ฮัลโหล จองกุกของวีฮยอง ห่างกันยังไม่ถึงสองชั่วโมงคิดถึงกันแล้วหรอครับ ) ก็อยากจะเขินอยู่หรอกครับแต่ตอนนี้ผมซีเรียสมากกว่า


            “ วีฮยองงงงงงงงงงงง ” ใส่ความอ้อนไปให้สุดครับอย่ากั๊ก


            ( ว่าไงครับ ทำเสียงอ้อนแบบนี้ อยากให้ฮยองไปหาตอนนี้เลยป่ะ รับปากว่าจะไม่ปล่อยมือเลย )


            “ หยุดทะลึ่งแปปนึงได้มั้ยครับ ผมซีเรียสอยู่นะ” วีฮยองนี่นะ อ้อนนิดอ้อนหน่อยไม่ได้เลยจริงจังตลอด


            ( งั้นมีอะไรครับ ว่ามาเลยฮยองรอฟังอยู่ )


            “ คือว่า ผมเลี้ยงเจ้าสโนว์ไม่ได้ เฮียนัมแพ้ขนสุนัขขั้นรุนแรง ”


            ( เฮียนัมนี่ใครอีกล่ะเนี่ย ทำไมชื่อผู้ชายรอบๆตัวเราเยอะจัง ฮยองหึงนะ ) เอาจริงๆตอนนี้เริ่มไม่เครียดละ เขินแทน


            “ เฮียนัมเป็นสามีของจินฮยองครับ ”


            ( อออออออ ห๊ะ!.......สามี ) ดูเหมือนวีฮยองจะตกใจกับคำว่าสามีนะ ตะโกนซะผมต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู ไม่งั้นหูอื้อไปแล้ว


            “ ช่ายๆ สรุปฮยองเลี้ยงได้มั้ย ผมไม่อยากให้มันไปอยู่กับคนอื่นอ่ะ ”


            ( อืม...ถือสายรอแปปนึงนะ เดี๋ยวฮยองมา ) วีฮยองพูดแบบนั้นแล้วก็เงียบไปจริงๆครับ ไม่รู้ว่าไปไหนได้ยินแต่เสียงเหมือนคนวิ่ง ตุบ ตุบ ตุบ ออกห่างไปเรื่อยๆ ผมถือสายรอสักพักก็ได้ยินเสียงกุกกักๆเหมือนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


            ( จองกุก แฮ่กๆ....แฮกๆ....ฮยองไปถามแม่มาละ แม่ฮยองบอกว่าเลี้ยงได้ครับ ) ทำไมวีฮยองถึงน่ารักแบบนี้ล่ะครับ ถึงขนาดวิ่งลงไปถามแม่แล้ววิ่งขึ้นมาบอกผมเลยทันที โอ๊ยยยยยย อย่าทำให้ผมชอบฮยองไปมากกว่านี้สิ ไอ้หัวใจบ้าอย่าเต้นแรงดิ


            “ จริงหรอฮยอง ดีจังที่ฮยองเลี้ยงมันได้ สโนว์มันคงดีใจมากๆ ”


            ( แต่จริงๆแล้ว ฮยองอยากเลี้ยงจองกุกมากกว่าอ่ะ ได้ป่ะ? )


            “ เลี้ยงหมาของจองกุกไปก่อนละกัน 555 ”


            ( แหม พอรู้ว่าสโนว์ไม่ต้องไปอยู่กับคนอื่นนี่เสียงสดใสขึ้นทันทีเลยนะ )


            “ ก็ผมอยากให้มันอยู่กับฮยองมากกว่านิ ผมจะได้ไปหามันได้บ่อยๆ ”


            ( มาอยู่ด้วยเลยฮยองก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ มาดิฮยองอยากเลี้ยงกระต่าย )


            “ ผมไม่ใช่กระต่าย เพราะผมไม่ชอบกินแครอท บู่ววววววว ”


            ( ไว้ลองแล้วจะติดใจน่า ร้องขอกินอีกแทบไม่ทัน )


            “ ผมไม่คุยกับฮยองละ ไปกินข้าวดีกว่า ” ผมไม่ได้หนีแต่ทนความกามของวีฮยองไม่ไหว ตั้งแต่บอกว่าชอบผมไปเมื่อเย็นนี่เอาใหญ่เลยนะ อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็แล้วกัน หึ


            ( อะไรเนี่ย พอได้ดั่งใจแล้วก็หนีเลยนะ อยู่ให้หยอดต่อหน่อยไม่ได้หรือไงครับ )


            “ ไม่อ่ะ ผมหิวแล้ว ไปกินข้าวก่อน ฮยองก็กินเยอะๆล่ะ คิดถึงนะครับ บาย ”


            ตื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


            ผมชิงกดวางทันทีหลังพูดจบไม่ต้องรอให้วีฮยองมันตอบกลับหรืออะไรทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่ว่าไม่เขินแต่อยากเอาคืนบ้างคิดว่าหยอดเป็นคนเดียวหรือไง ป่านนี้นั่งกินจุดจนอิ่มแทนข้าวไปแล้วมั้ง นึกภาพออกเลย 555 ผมเดินลงมาหาพี่ชายทั้งสองคนบอกพวกเขาว่าผมหาคนเลี้ยงได้แล้ว ทั้งสองคนเห็นว่าผมดูจะแฮปปี้ที่หาคนเลี้ยงได้เองเลยส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ ทุกอย่างจบลงด้วยดีถึงแม้ว่าเจ้าสโนว์จะไม่ได้อยู่กับผมแต่ถ้ามันไปอยู่กับคนที่ผมเชื่อใจผมก็โอเค


#เจ้ากุกตัวแสบ

สรุปว่าจองกุกก็เลี้ยงสโนว์ไว้ที่บ้านไม่ได้เพราะเฮียนัมดันแพ้ขนสัตว์

เดือดร้อนวีฮยองที่ต้องมารับเลี้ยงเจ้าหมาขนฟู แถมด้วยเจ้ากระต่ายที่บอกว่าจะมาหาสโนว์บ่อยๆด้วย

มันช่างเข้าทางเจ้าวีเสียจริง เป็นแผนล่อน้องเข้าบ้านแบบเนียนๆ

ยังไงก็ฝากติดตามกันเรื่อยๆน้าาา ไรท์แต่งเป็นเรื่องแรกอาจจะมีตกหล่นไปบ้างก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ขอบคุณรีดเดอร์ผู้น่ารักทุกคนเลยจ้า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #128 phirayajungkook (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:55
    น่ารักมากกก ชอบๆๆ
    #128
    0
  2. #72 PimtadaU-young (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:12
    น่ารักกก
    #72
    0
  3. #71 Sis_sisKa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:00
    น้องกุกกับพี่จินน่ารักกันจัง 55555 ยังดีที่สโนว์ได้ไปอยู่กับแท รออ่านต่อน้า สู้ๆค่า
    #71
    1
    • #71-1 Honey_VK(จากตอนที่ 22)
      8 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:39
      เดี๋ยวอีกหน่อยจะให้จองกุกไปอยู่กับแทด้วย อิอิ
      #71-1