[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 20 : PARK JIMIN?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ม.ค. 60

PARK JIMIN?


YOONGI PART


            กริ๊งงงงงงงงงงง


            เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้กำลังร้องเตือนคนที่หลับสนิทอย่าง มิน ยุนกิ ให้ตื่นขึ้น เพราะตั้งแต่เขากลับมาจากมหาลัยเมื่อตอนเย็นจนบัดนี้เขาก็ยังนอนนิ่งไม่ได้ขยับไปไหนเลย คนตัวขาวที่เริ่มรำคาญเสียงนาฬิกาที่ตัวเองตั้งปลุกไว้นั้น เอื้อมมือมาหมายจะกดมันทิ้งแล้วนอนต่อ แต่เหมือนใครบางคนที่รู้นิสัยผู้ชายร่างโปร่งคนนี้เป็นอย่างดีก็โทรเข้ามาประจวบเหมาะกับเสียงนาฬิกาที่พึ่งเงียบไปไม่ถึงวินาที    


            “ เออ ”


            ( กูว่าแล้วมึงยังไม่ตื่นใช่มั้ยเนี่ย )


            “ เออ ”


            ( เออ เหี้ยไร ลุกเลย ชวนกูแล้วมึงไม่ตื่นเนี่ยนะ นอนเป็นเต่าล้านปีไปได้ )


            “ เออ ”


            ( ถ้ามึงเอออีกทีกูจะบุกไปกดกริ่งรัวๆที่หน้าคอนโดมึงให้คนข้างห้องมึงออกมาตะโกนด่าเล่นๆดีมะ? )


            “ เออ ไอ้สัส กูอาบน้ำก่อน ”


            ( กูรู้สึกดีมากที่มึงงัดร่างเน่าๆของมึงไปอาบน้ำได้สักที กูรอข้างล่างนะลงมาไวๆ ยุงกัด )


            “ เออ ” ผมรับปากไอ้เพื่อนตัวดีแล้วลุกเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนที่จะลงไปโบกกระหม่อมเพื่อนซี้อย่าง จอง โฮซอก มันสักทีสองที คนบ้าอะไรพูดพร่ำเพรื่อน่ารำคาญชิบเป๋ง ในบางครั้งผมก็มานั่งคิดนะว่าทนคบมันมาได้ยังไงตั้งสามปี อาจเป็นเพราะความไร้สาระของมันล่ะมั้งที่ทำให้อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ถึงมันจะเป็นบ้าในบางทีก็เถอะ


            “ โอ้โห กว่าจะเสด็จลงมาได้ ยุงแทบจะลากกูกลับรังมันไปด้วยอยู่ละ ”


            “ ก็ดีแล้วนิ หูกูจะได้โล่งๆมั่ง ”


            “ โถ พ่อเทพพระบุตรลงมาจุติ คนบ้าอะไรหน้าตาดี แต่ปากเสียชิบหาย ”


            “ จะไปมะ? หรือจะยืนล่อยุงอยู่ตรงนี้ก็แล้วแต่มึงนะ ” ผมเดินก้าวฉับๆไปที่ลานจอดรถโดยไม่รอไอ้เพื่อนหน้าม้าที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรก็แล้วแต่ที่มันอยากจะพูด ผมขี้เกียจรอฟังเลยเดินหนีมันแม่ง


            “ ว่าแต่เพื่อนครับ มึงจะทรงเครื่องหนังไปไหนวะเนี่ย ไปคลับไม่ได้ไปถ่ายแบบ ” ผมว่าผมก็แต่ตัวปกตินะ กางเกงยีนส์สีดำขาดเข่า กับเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำธรรมดา ทับด้วยแจ็คเก็ตหนังดำตัวโปรด ไม่ได้หนังทั้งตัวเหมือนไอ้โฮปมันว่าหรอก ไอ้นั่นมันก็เวอร์ไปครับ แต่ตัวมันเองก็ไม่ธรรมดาหรอกไปคลับจะใส่แว่นดำเพื่อ?


            “ เสื้อผ้ามึง? ”


            “ ของกูก็ใส่อยู่นี่ไง ทำไมอ่ะ ”


            “ กูหมายถึง เสื้อผ้ากูมันหนักส่วนไหนของพร่องมึงมิทราบ ”


            “ โหยเพื่อนก้าใจร้าย พ่อเค้าทำไรผิดง่ะ ”


            “ ผิดที่มีลูกไม่เต็มบาทแบบมึงนี่ไง กูสงสารบริษัทในอนาคตของพ่อมึงจริงๆ ”


            “ โถ่ อย่าตัดสินกันจากภายนอกสิ เค้าฉลาดนะตัวเองก็รู้ววววววว ” เออ เรื่องนี้ผมไม่เถียงครับถึงมันจะทำตัวบ้าๆบอๆไปวันๆแต่ผลการเรียนมันโคตรจะตรงข้ามกับการทำตัวไร้สาระไปวันๆแบบมันมาก ครั้งแรกที่ผมเห็นผลสอบของมันยังแอบอึ้งเลย เคยคิดนะว่ามันให้พ่อมันซื้อคะแนนจากอาจารย์หรือเปล่า แต่ผมก็คิดผิดเพราะแม่งเก่งจริงไรจริง บางทีรายงานของผมที่ผ่านๆมาก็ได้มันเนี่ยแหละช่วย


            “ ไปได้ละ น่ารำคาญ ”


            “ ใช่สิ๊ ใช่สิ๊ ใช่สิ๊ ” น้ำเสียงโคตรตัดพ้อ แต่ผมไม่ได้สนใจมันหรอกครับมันก็เป็นของมันแบบนี้จนผมชินแล้ว ต่อให้ผมด่ามันแรงกว่านี้มันก็ยังยกยิ้มปากบานให้ผมได้อยู่ดี


            รถเบนซ์สีดำถูกจอดในพื้นที่โซน VIP ที่ประจำของผม ผมมาที่นี่บ่อยเพราะรุ่นพี่ที่สนิทเป็นเจ้าของ มันก็ไม่แปลกหรอกถ้าจะมีที่จอดรถส่วนตัวเป็นของตัวเองน่ะจริงมั้ย? จอดรถเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้ามาโดยที่การ์ดไม่จำเป็นต้องตรวจบัตรเพราะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่วายจะโค้งงามๆให้พวกผมคนละทีอยู่ดี


            ผมกับไอ้โฮปเดินดิ่งขึ้นชั้นบนทันที เพราะข้างบนเป็นส่วนของ VIP ทั้งหมด ห้องเดิม มุมเดิม ยังเป็นของพวกผมไม่ว่าจะมากี่ครั้งห้องๆนี้จะถูกเปิดเพื่อรับรองเสมอ เพราะเป็นห้องมีมุมที่สุดยอดที่สุด สามารถมองลงไปเห็นผู้คนมากมายที่ดื่มด่ำกับค่ำคืนอันแสนร้อนแรง สนุกสนาน ปะปนกันไป หากแต่คนด้านล่างไม่สามารถมองเห็นภายในห้องด้านบนได้เลย ผมชอบความพิเศษของมันเพราะโดยส่วนตัวแล้วผมไม่ชอบพบปะผู้คนสักเท่าไหร่


            “ ก้า มึงเอาเหมือนเดิมใช่ป่ะ ”


            “ เออ ” ไอ้โฮปมันถามผมทั้งๆที่มันก็รู้อยู่แล้วว่าผมมาทีไรก็กินแบบเดิม ไม่รู้มันจะถามทำไมทุกครั้งให้น่ารำคาญ มันถามผมเสร็จก็หันไปบอกพนักงานเสิร์ฟคนเดิมที่ยืนยิ้มรอรับออเดอร์เหมือนทุกครั้ง น้องเขาพยักหน้าตอบกลับไอ้โฮปก่อนจะหันหลังเดินออกไป


            “ วันนี้คนเยอะเนอะ ว่ามะ ” มนุษย์หน้าม้าที่ตอนนี้ไปยืนจังก้าอยู่หน้ากระจกสอดส่องสายตาลงไปข้างล่าง หากคนข้างล่างเขามองเห็นอาจจะคิดว่าไอ่นี่มันเป็นบ้าคิดว่าตัวเองเป็นอุลตร้าแมนรึไง ก็ดูท่าที่มันยืนซะก่อน ธรรมดาที่ไหนกางขาออกกว้างมือสองข้างกำหมัดท้าวเอว และที่สำคัญนะแอ่นเป้าออกไปเพื่อ? ผมส่ายหัวกับพฤติกรรมแปลกๆของมันเป็นครั้งที่ล้าน อยู่กับมันผมเจออะไรแปลกๆบ่อยจนตอนนี้มันเริ่มจะเป็นเรื่องน่าระอาสำหรับผมไปแล้ว (ไม่ใช่เรื่องชินตานะ เรื่องน่าระอา 555)


            “ ว่าไงพวกมึง ไม่มีที่อื่นจะไปกันรึไงวะ มาแต่ที่นี่กูล่ะเบื่อขี้หน้าพวกมึงจริงๆ ” ผมหันไปตามต้นเสียงที่พูดจากวนอวัยวะเบื้องล่าง ก็เจอกับชายหนุ่มผิวขาวร่างกายที่มีกล้ามเนื้อสวยๆโผล่พ้นเสื้อแขนสั้นสีดำ ผมสีบรอนด์ตัดกับไฮไลท์สีน้ำเงินที่คุ้นตากำลังเดินเข้ามา ว่าละคนเดียวที่กล้าพูดจาหมาๆแบบนี้มีอยู่คนเดียว


            “ โถ่ ไอ้วอนโฮฮยองครับ ถ้าพวกผมไม่มาสถิตอยู่ที่นี่ฮยองอย่างมึงก็คิดถึงแย่อ่ะดิ ใช่มะไอ้ก้า ”


            “ หึหึ ” ผมเพียงแต่หัวเราะเบาๆ เพราะไอ้สองคนนี่เจอกันทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที


            “ แหม ถ้ามึงจะเรียกไอ้วอนโฮขนาดนี้ เดินมาตบหัวทักทายเลยดีกว่ามะ ”


            “ เอ้า ผมทำได้หรอ ละก็ไม่บอก ”


            ป้าปปปปปปปปป!!!!!!


            “ โห นี่เอาจริงหรอเนี่ย เจ็บนะเว้ย ”


            “ เออ ล้ำเส้นเกินไปละมึงอ่ะ ให้มันน้อยๆหน่อย ” เสียงตบกระบาลลั่นเมื่อกี้ไม่ได้เป็นวอนโฮฮยองหรอกที่โดน ไอ้โง่โฮปนู่นเสือกไปปีนเกลียวไม่เข้าเรื่อง ถึงพวกเราจะสนิทกันมากแต่เดินทำสีหน้าจริงจังไปเงื้อมือใส่เค้าก็โดนสิครับ ก็สมน้ำหน้ามันอ่ะนะฮยองเขาก็ทำถูกแล้ว


            “ วอนโฮโอป้า... เค้าเจ็บง่ะ ซัดมาได้ไม่ออมแรงเลยนะ ”


            “ ไม่ต้องมาทำสำออย มาๆเดี๋ยวเป่ากระหม่อมให้หายเจ็บให้ ”


            “ หือ.....ไม่เอาง่ะ เป่าบ้าเป่าบออะไรเงื้อมือตีวงสวิงกว้างขนาดนั้นจะตีกอล์ฟหรอ? ไม่เอาอ่ะ ” ไอ้โฮปที่ตอนแรกจะเดินเข้าไปหาวอนโฮฮยองหวังว่าเค้าจะเป่ากระหม่อมให้มันจริงๆก็เป็นอันต้องหยุดฝีเท้าเพราะมือที่ง้างพร้อมฟาดกระบาลมันอีกรอบ ผมว่าไอ้โฮปมันตลกดีนะ


            “ 5555555 มึงนี่มันกวนส้นตรีนจริงๆเลย แล้วนี่สั่งอะไรกันยัง ”


            “ เรียบร้อยแล้ว ” ผมตอบออกไปบ้าง


            “ เอาสาวๆสวยๆสักคนสองคนมะ กูพึ่งรับเข้ามาเมื่อวานอย่างแจ่ม ” วอนโฮฮยองเสนอความคิด ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงตอบรับอย่างไม่รีรอ แต่ไม่ใช่สำหรับผม


            “ เอาๆ เอามาหลายๆคนเลย ” ดูไอ้นี่มันดี้ด้าน่าถีบจริงๆ


            “ ไม่อ่ะ ฮยองก็รู้ผมไม่ชอบแนวนั้นแค่มานั่งชิวเฉยๆ ”


            “ เพื่อนก้า...สักคนเถอะกูขอ นะ นะ นะ ”


            “ ไม่ ถ้ามึงอยากหนีบสาวก็ลงไปข้างล่างนู่น ” ผมชี้นิ้วลงไปข้างล่างไอ้โฮปเห็นดังนั้นก็เบะปากทันที ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรมันนะถ้ามันจะหลีสาว แต่ต้องไม่เอาขึ้นมาในห้องที่ผมนั่งอยู่เพราะผมไม่ชอบสายตากรุ้มกริ่มที่พวกหล่อนส่งมาให้สักเท่าไหร่


            “ ไรวะ มาเที่ยวทั้งทีจะมานั่งมองหน้าไอ้โฮปมันทำไม แค่เห็นก็เหี่ยวเฉา ”


            “ เดี๋ยวๆ ฮยองพูดจาให้มันดีๆสิ๊ นี่หล่อมากนะขอบอก สาวๆงิเพียบ ”


            “ เค้าเดินมาสะกิดแล้วบอกว่า โอป้าคะ...โอป้าทำฟันหน้าหลุดทิ้งไวอ่ะค่ะ หรอกใช่มะ? ”


            “ หืยยยยย พูดอย่างงี้มันขึ้น ขึ้นมาก อย่าอยู่เลยเว้ย ตายเฝ้าคลับของฮยองไปซะ  ”


            “ 5555555555555555555555555555555 ”


            เสียงโหวกเหวกโวยวาย หัวเราะเสียงดังลั่น ทำให้ผมลุกขึ้นปลีกตัวออกมายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปล่อยให้ทะเลาะกันไปครับ ผมไม่ยุ่ง ถึงสองคนนั้นจะดูกวนกันตลอดเวลาแต่ก็เพราะสนิทกันมากถึงได้กล้าทำแบบนั้น แต่จะให้ผมไปต่อล้อต่อเถียงแบบที่ให้โฮปทำก็ไม่ไหว ขออยู่นิ่งๆดูพวกมันไปจะดีกว่า เปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ


            “ เครื่องดื่มมาแล้วคร้าบ ” เสียงขอผู้มาใหม่ทำให้ผมละจากกระจกบานใหญ่แล้วหันมายิ้มให้กับเด็กเสิร์ฟหน้าหวานคนเดิมที่เดินถือถาดบรรจุเครื่องดื่มมาวางลงบนโต๊ะให้ทีละแก้ว


            “ ขอบใจนะมินฮยอก ” ผมเอ่ยขอบคุณเพราะเด็กคนนี้ผมเจอบ่อยจนเริ่มสนิทแล้ว เขาเป็นเด็กน่ารักครับ นิสัยดี ยิ้มแย้มตลอดเวลา ถ้าไม่ติดว่าผมมีใครในใจแล้วน่ะนะ ผมคงจะจีบเค้าไปแล้ว


            “ วันนี้ก็ทำหน้าที่ได้ดีเหมือนเคยเลยนะ มานี่สิป๋าจะตบรางวัลให้งามๆ ” เป็นวอนโฮฮยองที่พูดจาหยอดมินฮยอกด้วยสายตาเจ้าเลห์ แต่เจ้าตัวกลับมุ่ยหน้า ทำท่าทีเหมือนแมวที่กำลังขู่ ฟ่อๆ ดูก็รู้ครับว่าไอ้วอนโฮฮยองมันคิดจะงาบ แต่ติดตรงที่เจ้าแมวน้อยไม่ยอมเล่นด้วย ก็เป็นถึงเจ้าพ่อเพลย์บอยซะขนาดนั้นใครเค้าจะอยากคบด้วยล่ะ


            “ ไอ้ก้า นั่นใช่หมูจีมของเราป่าววะ ” ผมลุกพรวดทันทีหลังจากได้ยินชื่อบุคคลที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ เพื่อความแน่ใจว่าไอ้โฮปไม่ได้ตาฝาดหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ผมเลยเดินไปยืนมองทางที่ไอ้โฮบมันชี้นิ้ว


            “ จีมินหรอ? ” ผมพึมพำเบาๆเพื่อถามตัวเองว่าคนที่ผมเห็นเป็นเจ้าหมูจริงๆหรือเปล่า คนที่นั่งยิ้มหวานให้กับใครอีกคนที่นั่งกอดคอกันอย่างแนบชิดสนิทสนม คนที่กำลังหัวเราะร่วนอย่างมีความสุขกับผู้ชายผมสีเงินคนนั้นที่กำลังลูบผมนุ่มๆของเจ้าหมู คนตัวเล็กที่ใส่เสื้อแขนกุดโชว์กล้ามแขนขาวๆนั้นยิ่งทำให้มือเริ่มสั่นมากกว่าเดิม ผมพยายามหรี่ตามองเพื่อให้เห็นภาพได้ชัดเจนที่สุดเท่าที่สายตาของผมจะทำได้ นั่นมัน “ จีมิน ” จริงๆด้วย


            “ มากับใครวะนั่น แฟนหรอ? ไม่เห็นรู้เลย ” ไม่ยุก็เหมือนยุ เพราะตอนนี้ผมดันเผลอกำหมัดตัวเองแน่น ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกกำลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย อารมณ์ของผมตอนนี้มันกำลังขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ผมหันหลังเดินออกมาจากห้องโดยไม่สนใจเสียงร้องเรียกของโอ้โฮปด้วยซ้ำ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่ทำไมมันยิ่งทวีคูณความระอุขึ้นเรื่อยๆเพียงเพราะจีมินยิ้มร่าแบบนั้นให้ชายคนอื่นอย่างนั้นหรอ?


            “ มานี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ”


#เจ้ากุกตัวแสบ

เอาล้าวววว...ตอนหน้ามีเรื่องมั๊ยให้ทายยยยย

พี่ก้าคน SWAG จะเข้าใจถูกหรือเปล่าน้าาาาา ว่าเด็กผมเงินข้างล่างนั้นจะใช่จีมินจริงๆ

มาลุ้นแล้วก็ให้กำลังใจกันเยอะๆน้า

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่าน & Fev 

> <

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #68 jammies1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:05
    งืออออ พี่ก้าาขึ้หึ้งงง
    #68
    0
  2. #67 minnypayRY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:06
    ลุ้นๆรอนะคะไรท์
    #67
    0
  3. #65 bvgbnem (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 18:38
    ต่อนร้าาาาไรท์
    #65
    0