[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 17 : PLASTER

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    17 ม.ค. 60

PLASTER


TAEHYUNG PART


            บรรยากาศในรถตอนนี้เงียบจนน่าอึดอัด คราวนี้จองกุกไม่แม้แต่จะหันมามองผมสักนิด ผมพยายามเรียกหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล นั่งเล่นกับเจ้าสโนว์หนุงหนิงๆกันจนน่าหมันไส้ นี่ผมทำผิดร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอ โปรดบอกกันที ผมชักเริ่มเครียดละอ่ะ ทำไงดีๆ


“ จองกุกครับ พูดกับฮยองหน่อยสิ นะนะนะ ”


“ ............................... ”


“ จองกุก ฮยองขอโทษ วันหลังไม่พูดแบบนั้นแล้วเนอะ ”


“ ............................... ”


“ จองกุก หายงอนฮยองเถอะนะ ”


“ ............................... ” ฮรืออออออออ อาการแบบนี้คืองอนจริงจังใช่มั้ยเนี่ย ไม่น่าเลยกู ไม่น่าพูดแบบนั้นเลยก็แค่จะแหย่นูน่าเล่นๆเองนะ แค่เล่นๆอ่ะ เอ๊ะหรือจองกุกจะจริงจัง โอยยยย ยิ่งคิดยิ่งเครียด เอาไงดีวะ เกิดมายังไม่เคยเครียดเพราะง้อใครไม่ได้เลยนะเว้ยยยยย อยากร้องให้ออกมาดังๆให้ลั่นรถเผื่อจองกุกจะเห็นใจ


“ จองกุก จองกุก จองกุก ” เอาดิ ไม่คุยก็จะเรียกอยู่แบบนี้แหละ


“ ............................... ”


“ จอน จองกุกครับ หายงอนฮยองเถอะนะครับ ” ผมใช้โอกาสที่รถติดไฟแดงโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบบอกเบาๆที่หู บอกได้เลยว่าตอนนี้จองกุกก้มหน้างุดๆแทบจะมุดลงไปอยู่ตรงที่วางเท้าอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่ารถผมเป็นรถสปรอต์คงทำสำเร็จอ่ะ น่าร้ากกกกกกกกกก


“ จอน จองกะ........ ” ไม่ทันที่ผมจะเรียกชื่อจบ มือขาวๆก็ยกขึ้นปิดปากผมด้วยความไวแสง ไม่ว่าด้วยความรำคาญหรืออะไรก็ตามแต่ แต่ที่แน่ๆมือนั่นน่ะอุ้มเจ้าสโนว์มาตลอดทางเลยไม่ใช่หรอ หืมมมมม TT_TT สิวขึ้นก็งานนี้แหละไอ้วีเอ้ย


“ กลับบ้าน ” สั้นๆง่ายๆได้ใจความ แต่ผมโอเคอย่างน้อยจองกุกก็ยอมพูดแล้ว


“ โอเคครับ กลับบ้านกัน ” ถึงผมจะขับรถแต่สายตายผมก็แอบชำเลืองมองจองกุกอยู่เป็นระยะๆ เค้าดูไม่เหมือนคนโกรธหรืออะไรทำนองนั้น เหมือนเงียบเพื่อลดอาการบางอย่างมากกว่า ผมพึ่งรู้จักเค้าไม่นานเรื่องบางเรื่องอาจจะต้องใช้เวลาในการศึกษากันมากกว่านี้ แต่ผมเต็มใจนะ บอกเลยว่าคนนี้จริงจัง


“ ถึงแล้วครับ ” ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น พอรถจอดสนิทปุ๊บจองกุกเปิดประตูเดินลงไปปั๊บ ไม่มีบอกลากันสักคำ ผมมองน้องจนเดินเข้าบ้านไปสักพักจึงตัดสินใจจะออกรถเพื่อกลับบ้านตัวเองบ้าง แต่ทันใดนั้นเจ้ากุกที่ผมคิดว่าคงขึ้นห้องไปเรียบร้อยแล้วกลับเดินออกมาอีกรอบ แถมกำลังเดินเข้ามาหาผมด้วย งงสิครับ


“ ปึก ” จู่ๆจองกุกก็เปิดประตูรถฝั่งผมออก จับหมับเข้าที่ข้อมือผมแล้วออกแรงดึง ผมขืนตัวนิดหน่อยไม่ได้เล่นตัวครับแต่ผมกำลังตกใจ


“ ลงมาครับ ” จองกุกพูดอย่างนั้นพร้อมออกแรงดึงผมไม่หยุด แหมจะลากฮยองขึ้นบ้านก็บอกกันดีๆสิครับไม่เห็นต้องรุนแรงเลย


“ โอเคๆ ลงครับลง ” ผมดับเครื่องยนต์แล้วลงมาตามที่จองกุกต้องการ ดูหน้าแดงๆนั่นสิ ออกแรงดึงผมจนหน้าแดงเลยหรอ หืม?


“ ตามมานี่ ”


“ จะพาฮยองไปไหนครับ แน่ะ.....จะพาขึ้นห้องหรอ ” จองกุกหันขวับทำหน้าดุใส่ผมทันที อุ้ย อยากตบปากตัวเอง คดีเก่ายังไม่หายจะเพิ่มอีกเพื่อ? เห็นหน้าตาน่ารักๆแล้วคิดอะไรไม่ดีแบบนี้ทุกทีเลยให้ตายสิ


“ -*- ” โอเค ไม่ต้องมองแรงจนหูแดงแก้มแดงขนาดนั้น ฮยองยอมแล้วววววว


“ โอเค เดินตามเฉยๆ เงียบๆเลยเนี่ย ” จองกุกดูมีทีท่าจะพอใจเลยเดินนำผมเข้ามาในบ้าน บอกตรงๆครับบ้านโคตรสวย โคตรน่าอยู่ ทุกอย่างถูกตกแต่งอย่าลงตัว โคมไฟระย้าที่ห้อยอยู่กลางห้องรับแขกนี่แบบให้ฟิลเหมือนอยู่ในปราสาท ผมเดินตามจองกุกไปเรื่อยๆ ตาก็มองนู่นมองนี่ไปทั่วบ้านไม่ได้จะขโมยของนะ คือบ้านเค้าสวยจริงอะไรจริง ถ้าบอกว่าเป็นลูกหลานท่านอลิซาเบธที่ไหนก็เชื่ออ่ะ


ปึก!!! ไงล่ะมองเพลินจนไม่ได้มองว่าคนข้างหน้าหยุดเดินตอนไหน ชนเข้าเต็มๆ


“ โอ๊ะ ขอโทษมองบ้านเพลินไปหน่อย ”


“ ไม่เป็นไรครับ ”


“ บ้านนี่จ้างคนมาออกแบบหรอ สวยมากเลยเหมือนเดินเข้ามาในปราสาทเจ้าหญิงอ่ะ ”


“ ป่าวครับ จินฮยองเค้าซื้อมาตกแต่งเองเค้าชอบแบบนี้ ”


“ โววววว พี่ชายเราเก่งมากเลยนะเนี่ย ” ผมพูดพลางกวาดตามองไม่เลิก แอบสงสัยอยู่ในใจว่าเป็นพี่ชายประเภทไหนกันถึงชอบอะไรที่มันดูPrincessได้มากขนาดนี้ ชักอยากจะเห็นหน้าแล้วสิ


“ ขอบคุณครับ ”


“ว่าแต่บ้านกว้างๆแบบนี้รับคนเพิ่มมั้ยอ่ะ ”


“ แม่บ้านหรอครับ? ”


“ ป่าว ฮยองหมายถึงลูกเขยน่ะ ฮิฮิ ” ผมพูดแบบนั้นพร้อมส่งรอยยิ้มไปให้จองกุกที่ขณะนี้เสมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าผม ไม่สนใจรอยยิ้มของผมเลยสักนิด ยิ่งหันหน้าหนียิ่งรู้สึกว่าผมเห็นโครงหน้าด้านข้างของน้องชัดเจน แต่ที่แน่ๆแก้มน่ะแดงชัดเจนมาก อยากจับดึงมาก อยากย่ำยีมาก ไม่ๆหมายถึงอยากหอมแก้มน้องมาก 555


“ ฮยองบ้านนี้มีแต่ผู้ชาย ” จองกุกพูดแต่ไม่ได้มองหน้าผมเช่นเดิม


“ หรอๆ ว๊าแย่จังเลย แต่ไม่รับสมัครจริงๆหรอ ”


“ รับครับ ” เห้ยยยยยยยยยย จริงดิ รับจริงดิ พูดจริงใช่มั้ย???? เอาดีๆ


“ จริงป่ะ ” ผมนี่ลิงโลดมากบอกเลย นี่จองกุกรู้ความหมายของคำพูดที่ผมจะสื่อจริงๆใช่มั้ยเนี่ย


“ รับ.......คนสวนอ่ะครับ สวนหลังบ้านกำลังรกพอดี ฮยองสนใจมั้ยล่ะครับ ข้าวฟรีน้ำฟรีไม่มีค่าแรงนะ ” แหม ขอเก็บเศษหน้าตัวเองแปปนึง ไอ้เราก็นึกว่าจะเข้าใจนี่มันไม่ใช่สิ่งที่คนหล่อต้องการสักนิด แต่ถ้าทำแล้วได้อยู่ใกล้ๆมองเห็นหน้าหวานๆของน้องผมก็โอเคนะ


“ ว่าแต่ห้องจองกุกรกมั้ยล่ะฮยองช่วยเก็บได้นะ น้ำข้าวไม่ต้องฮยองทำให้ฟรี เนอะๆ ”


“ ไม่ต้องเลย เอะอะจะเข้าห้องตลอด ไม่มีทางหรอก แบร่ๆ ” แหมอยากจับฟัดเสียจริง ไอ้ท่าแลบลิ้นปริ้นตาแล้ววิ่งหนีเนี่ยจะน่ารักไปไหนครับ อย่าได้ไปทำกับคนอื่นเชียว ผมหวง


“ เดี๋ยวก่อนสิ รอฮยองด้วย ”


ผมวิ่งตามจองกุกไปจนถึงหลังบ้าน แล้วผมก็ต้องเบิกตาโพลงอีกครั้งด้วยความอึ้ง ทึ่ง หลังบ้านจองกุกมีสระน้ำสระใหญ่เบ่อเร่อ คือสาบานได้มั้ยว่านี่คือบ้านไม่ใช่โรงแรม บ้านผมก็ใหญ่นะแต่เทียบกับบ้านจองกุกไม่ได้จริงๆ อลังการงานสร้างเกินไปแล้ว


“ จะพาฮยองมาเล่นน้ำหรอ ฮยองไม่ได้เอาชุดมานะ ”


“ เปล่าครับ จะให้ช่วยมาอาบน้ำเจ้านั่นตะหาก ” จองกุกชี้ไปทางเจ้าสโนว์ที่วิ่งวนไปวนมาอย่างสนุกสนานตรงบริเวรพื้นหญ้า


“ อ่าววววววววววววววว ” โชว์เหวอไปอีก ถามจริงแทฮยองกับสโนว์จองกุกจัดลำดับความสำคัญยังไงหรอ ผมว่าเจ้าสโนว์คงมาที่หนึ่งแหง ถ้าอิจฉาหมาจะเป็นอะไรมั้ยครับถามจริง....


“ ฮยองไปเอาของที่ซื้อมาสิ ผมรอตรงนี้นะ ”


“ หืม ออ ครับ เดี๋ยวมานะรอแปปนึง ” ผมเดินย้อนกลับมาที่รถของตัวเองแต่ก็ยังไม่วายมองสำรวจบ้านจองกุกไปด้วย ปากก็พึมพำกับตัวเองไปตลอดทาง โว... สวย... ว้าว... เจ๋ง... โห... นี่มันสุดยอดงานศิลปะ.......(แทฮยองโหมดคุยกับตัวเอง)


“ มาแล้วครับ ฮยองเอามาแค่พวกแชมพูนะ ของอื่นๆฮยองวางไว้ในบ้าน ”


“ ขอบคุณครับ ” จองกุกลุกขึ้นจากพื้นข้างสระแล้วอุ้มเจ้าสโนว์เดินนำผมมายังห้องน้ำแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นห้องน้ำสำหรับอาบน้ำหลังเล่นน้ำในสระเสร็จแล้วเพื่อล้างคอลรีนซึ่งมันก็กว้างพอสำหรับอาบพร้อมกัน5คนยังได้ แต่ตอนนี้จองกุกกำลังจะใช้มันเป็นห้องน้ำสำหรับเจ้าสโนว์โดยเฉพาะ


“ ฮยองมาช่วยกันหน่อย ผมไม่เคยอาบน้ำให้หมามาก่อนเลยอ่ะ ”


“ ได้สิ ระดับฮยองแล้วแค่นี้สบายมาก ”


“ ฮยองเคยทำหรอ? ”


“ ไม่อ่ะ ไม่เคย 5555 ” 


“ โด่วววว ละทำมาเป็นคุย ”


“ ก็ช่วยๆกันแหละเนอะ ” ตอนนี้เราสองคนพับแขนเสื้อและขากางเกงเป็นที่เรียบร้อย เตรียมพร้อมสำหรับกิจกรรมทางน้ำ? พวกเราสามคน เอ้ย สองคนกับอีกหนึ่งตัวยืนอยู่ในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อย จองกุกดึงฝักบัวลงมาเตรียมเปิดน้ำ ผมยืนถือชวดแชมพูเตรียมพร้อมละเลง พอจองกุกเปิดน้ำเท่านั้นแหละครับ เจ้าสโนว์ที่เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าจะถูกจับอาบน้ำก็วิ่งไปทั่ว ตอนแรกเราไม่ได้ปิดประตูเพราะคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แค่ตอนนี้ไม่แล้วครับผมวิ่งไปปิดประตูอย่างไวเพราะเจ้าสโนว์ดันจะวิ่งหนี


“ สโนว์อย่าวิ่ง มาอาบน้ำเร็ว ”


“ จะได้ตัวหอมๆไง ”


“ มาเร็ว มามะ มามะ” จองกุกนั่งยองๆ ตบมือเรียกเจ้าสโนว์ เจ้าตัวเล็กมันดูลังเลว่าจะวิ่งไปหาดีหรือจะวิ่งหนีดี สรุปมันวิ่งหนีครับ ให้ตายสิหมานี่ไม่ชอบน้ำแบบนี้ทุกตัวมั้ยนะ


ผมเห็นว่าการหว่านล้อมด้วยคำพูดคงจะไม่สำเร็จเลยวางขวดแชมพูแล้วไล่จับเจ้าหมาน้อยที่วิ่งพล่านมาจนได้ จองกุกเห็นว่าผมจับได้แล้วเลยเปิดน้ำเตรียมตัวจะอาบ แต่ไม่วายที่เจ้าสโนว์มันดิ้นๆ ส่งเสียงขู่เบาๆด้วย พอสายน้ำเบาๆโดนตัวเท่านั้นแหละมันงับผมทันที ด้วยความที่มันเป็นลูกหมาเขี้ยวเล็กๆของมันไม่ได้ทำให้ผมเจ็บเท่าไหร่ แต่ก็เล่นเอาเลือดไหลเหมือนกัน


“ วีฮยอง เจ็ยมั๊ยครับ นี่...ทำไมดื้อแบบนี้ล่ะ ” จองกุกตกใจเลยเผลอปล่อยฝักบัวลงพื้นหันไปดุหมาเสร็จ ก็กระวีกระวาดมาจับมือผมไปดูรอยแผลที่เจ้าสโนว์ทำไว้ ผมมองหน้าตาเหรอหราของจองกุก คิ้วขมวดชนกันยุ่งไปหมด น่ารักจัง


“ ไม่เป็นไร แผลนิดเดียวเอง ”


“ แต่เลือดออก ”


“ ไม่เป็นไรจริงๆครับ ” ผมจิ้มนิ้วไปที่หว่างคิ้วของจองกุกที่ยังขมวดมุ่นให้คลายออก น้องเงยหน้ามองผมสีหน้าแสดงออกถึงความเป็นห่วง และรู้สึกผิด


“ ขอโทษแทนเจ้าสโนว์มันด้วยนะครับ ”


“ ไม่ต้องของโทษหรอก เจ้าสโนว์คงไม่ได้ตั้งใจฮยองว่ามันยังไม่เคยถูกจับอาบน้ำเลยกลัวมากกว่า ” เจ้าหมาน้อยที่พูดถึงตอนนี้มันกำลังนั่งแหมะเงยหน้ามองพวกผมด้วยสายตาหงอยๆ อาจเป็นเพราะจองกุกดุมันไปเมื่อกี้นี้หูนี่ลู่เชียว


“ งั้นฮยองรอแปปนึงนะเดี๋ยวผมมา ” ผมไม่ทันร้องท้วงอะไรจองกุกก็วิ่งปรื๋อออกไปทันทีปล่อยให้ผมกับเจ้าสโนว์นั่งมองหน้ากันอยู่สักพักน้องก็วิ่งกลับมาพร้อมพลาสเตอร์แปะแผลแบบกันน้ำ


“ ฮยองยื่นมือมานี่ครับ ” มาถึงก็สั่งเลยครับ ผมก็ยอมยื่นมือไปให้น้องจับแต่โดยดี จองกุกใช้ผ้าขนหนูที่ติดมาด้วยซับความชื้นที่มือก่อนจะค่อยๆฉีกซองพลาสเตอร์ออกแล้วบรรจงแปะลงที่แผล ผมมองทุกการกระทำที่ล้วนแล้วแต่เอาใจใส่ของจองกุก ถึงแม้มันจะเป็นแค่แผลเล็กๆเท่านั้น ทำไมน้องเค้าต้องน่ารักแบบนี้ล่ะครับ


“ ขอบคุณครับ ” ผมฉีกยิ้มขอบคุณด้วยความจริงใจ จองกุกยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน มันเป็นรอยยิ้มละมุนที่ผมยังไม่เคยเห็นมาก่อน และมันก็กำลังทำให้ผมแก้มร้อนอย่างไม่มีสาเหตุ


“ รีบอาบน้ำเจ้านี่ให้เสร็จกันเถอะครับ ”


“ อืม ” ผมตอบรับจองกุกได้เพียงเท่านี้จริงๆ ทำไมผมถึงรู้สึกอยากดึงน้องเข้ามากอดขนาดนี้ล่ะ ผมเอื้อมมือออกไปแล้วพบว่าตัวเองคว้าอากาศเพราะจองกุกหันหลังเดินไปหยิบฝักบัวที่นอนแอ้งแม้งอยู่เพื่อเอามาอาบน้ำให้เจ้าสโนว์ต่อ ผมลดมือลงพยายามลดความรู้สึกที่มันกำลังพลุ่งพล่านอยู่ตอนนี้ แม่ครับ...ผมว่าตอนนี้ลูกชายของแม่จัดการความรู้สึกของตัวเองได้แล้วล่ะครับ




#เจ้ากุกตัวแสบ

หืมมมม...อารมณ์อะไรมันกำลังพลุ่งพล่านหว่า...... 55555

ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะ


1 เมนต์ 1 กำลังใจเนอะ ^ ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #126 phirayajungkook (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:43
    ความผัวเมียนี้
    #126
    0
  2. #57 ByKati (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:26
    จับกด เอ้ย กอดเล้ยยยยยย *เสียงสู๊งง*
    #57
    0
  3. #55 Sis_sisKa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 13:19
    แนวเจ้าหญิงต้องพี่จินสินะ 55555 วีกุกน่ารักมากกกก อ่านแล้วเขิน >< ฟิน. รออ่านต่อน้า สู้ๆค่า
    #55
    0