[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 15 : LOVE PUPPY OR PUPPY LOVE?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ม.ค. 60

LOVE PUPPY OR PUPPY LOVE?


JUNGKOOK PART


หลังจากที่ผมแยกออกมาจากเพื่อนตัวแสบ ผมก็โทรหาวีฮยองทันทีรอไม่นานเขาก็รับสาย


“ เลิกเรียนแล้วหรอจองกุก ” ผมพึ่งเคยกดโทรหาเขาครั้งแรกตั้งแต่มีเบอร์วีฮยอง เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสายทำไมมันทุ้มนุ่มลึกน่าฟังขนาดนี้ล่ะ ทั้งๆที่เวลาอยู่ต่อหน้าเสียงมันไม่ทุ้มขนาดนี้แท้ๆ โทรศัพท์ผมมีปัญหาหรอ หรือเป็นเพราะความรู้สึกของผมกันแน่ที่มีปัญหา แต่ช่างมันก่อนนี่ไม่ใช่เวลาหาคำตอบเรื่องนี้ เพราะตอนนี้ผมอยากกลับบ้านแล้ว


“ เลิกสักพักแล้วครับ ”


( แล้วทำไมไม่รีบโทรมาล่ะ ) โอ้ยยยยย นุ่มทุ้มจริงอะไรจริง


“ โดนไอ้คยอมมันลากไปหาแบมแบมที่ห้องสมุด ”


( งั้นรออยู่แถวนั่นแหละ เดี๋ยวฮยองขับรถไปรับ )


“ โอเคครับ มาเร็วๆนะ ”


( ฮั่นแน่ คิดถึงฮยองล่ะสิ )


“ไม่ใช่สักหน่อย ผมแค่ไม่ชอบอยู่คนเดียวนานๆ ” ผมเป็นคนขี้เหงาน่ะมีเพื่อนน้อยมาก ส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนิทเลยไม่ค่อยได้คุยด้วย ก็มีไอ้คยอมเนี่ยแหละเป็นหนึ่งในเพื่อนที่ผมเรียกได้ว่าสนิท ถึงจะเจอกันไม่นานแต่ผมเชื่อใจมันอย่างบอกไม่ถูก ผมเป็นประเภทไม่ชอบอยู่คนเดียวในที่ที่ไม่คุ้นเคยไม่ว่าจะที่ไหนผมต้องมีใครสักคนอยู่ด้วยเสมอแล้วคนๆนั้นคือพี่ชายของผมเอง จินฮยองไงจะใครล่ะ แต่ผมอยู่บ้านคนเดียวได้นะเพราะนั่นเป็นที่ของผม บางทีผมอาจจะไม่ชินกับการอยู่แปลกที่คนเดียวล่ะมั้ง


( นั่งรอดีๆล่ะ เดี๋ยวฮยองรีบไปหาเลย .... เห้ยไอ้หมูกูไปก่อนนะ ) ประโยคแรกวีฮยองบอกผมคิดว่าประโยคหลังคงบอกจีมินฮยอง


“ ผมรอที่โต๊ะใต้ต้นไม้นะ ”


( โอเค ) วีฮยองกดวางโทรศัพท์ไปแล้วผมเลยทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อน กวาดสายตามองไปเรื่อยจนไปสะดุดกับสิ่งมีชีวิตดุ๊กดิ๊กตรงพุ่มไม้ ผมเห็นหางมันไวๆเลยสงสัยว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่เลยมุดพุ่มไม้เข้าไปจนเจอเข้ากับเจ้าลูกหมาตัวน้อยขนสีขาวๆฟูๆทั่วทั้งตัว งือออออ น่ารักอ่ะ


“ นี่เจ้าตัวเล็กทำไมมาอยู่ที่นี่ตัวเดียวล่ะ แม่ไปไหน ” ผมถามเจ้าหมาน้อยที่กำลังจ้องผมตาแป๋ว ด้วยความที่มันน่ารักผมเลยอุ้มมันขึ้นมา ขาทั้งสี่ขาของมันเปื้อนดินแต่ผมไม่ได้สนใจ


“ หิวมั้ย ”


“ งิด งิด ” เหมือนมันกำลังจะตอบผมว่า “ ผมหิวฮะ ” เลยอ่ะ


“ อ่า.........ไม่มีอะไรให้แกเลย ” ตอนนี้ผมวางเจ้าหมาน้อยไว้บนโต๊ะ ส่วนผมนั่งท้าวคางมองมันต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเหมือนสื่อกันรู้เรื่อง แต่ที่ต่างออกไปคือพุ่มหางที่มันแกว่งไปมาอยู่นี่แหละ ผมว่ามันคงดีใจที่เจอคน


“ แกก็ขี้เหงาล่ะสิ ใช่มะ? ”


“ ...................... ” แหมเหมือนคุยกันรู้เรื่องจริงๆนะ ดูมันทำหน้าสลดสิ


“ เอ๊ะ เดี๋ยวนะเหมือนมีขนมปังในกระเป๋า ” ผมเปิดกระเป๋าเป้ควานหาขนมปัง ผมจำได้ว่าเมื่อเช้าหยิบมาจากโต๊ะในครัวที่แม่บ้านวางเตรียมไว้ให้ทุกวัน


“ แกโชคดีนะที่ฉันไม่ได้กินไปแล้ว ” เจ้าหมาน้อยเหมือนฟังออกมันกระดิกหางใหญ่เลย ตากลมโตวาวขึ้นเมื่อมันเห็นของกินในมือผม เริ่มเอาเท้าหน้ามาเขี่ยผมแล้ว กระโดดดึ๋งๆเหมือนจิงโจ้คงหิวมากล่ะสิ


“ โอเคๆ ถุงนี้ของแกตัวเดียวเลย ไม่มีใครแย่งทั้งนั้น ” ผมส่ายนิ้วชี้ไปมาพลางแกะถุงออกฉีกขนมปังชิ้นเล็กพอคำออกมาแล้วยื่นให้มัน เจ้านี่มันน่ารักมากเลยอ่ะมันค่อยๆงับขนมปังจากมือผมเบาๆปากเล็กๆนั่นแทบจะไม่โดนมือผมเลยด้วยซ้ำ ผมเคยเจอบางตัวที่แบบงับขนมแต่เผื่อแผ่น้ำลายมาเป็นสาย อันนั้นก็โหดไปหาน้ำล้างมือแทบไม่ทัน


“ อร่อยมั้ย ” เคียวหงับๆใหญ่เลยอ่ะ เอากลับบ้านได้มั้ยเนี่ย


“ อ่ะ ” ผมยื่นขนมปังให้มันเรื่อยๆ มันก็กินได้เรื่อยๆเหมือนกัน ตัวนิดเดียวแต่กินเก่งจัง


“ จองกุก ทำอะไรครับ ” สะดุ้งสิครับรออะไรอยู่ๆก็มีคนมาเรียก กำลังเพลินกับเจ้าตัวเล็กอยู่ดีๆ


“ โห่ วีฮยองผมตกใจหมด ”


“ ก็ฮยองจอดรถรอสักพักแล้ว ไม่เห็นเราเดินมาเลยสงสัยว่าทำอะไรอยู่ ”


“ ฮยองดูเจ้าตัวเล็กนี่สิ ” เจ้าตัวเล็กที่ว่าถูกผมอุ้มขึ้นอีกครั้งซึ่งมันก็ไม่ขัดขืนด้วย นี่ยอมขนาดนี้เพื่อแลกกับขนมปังใช่มั้ยหืมมมมม


“ โอ๊ะ หมาใครอ่ะน่ารักจัง ” วีฮยองดึงเจ้าตัวเล็กออกไปจากมือผมเฉย แถมยังเอาไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงสงสารมันบ้างเถอะครับ มันตัวนิดเดียว


“ ฮยองอย่ากอดมันแรงสิ เดี๋ยวมันก็เจ็บหรอก ”


“ โทษทีๆ ขอโทษนะเจ้าตัวเล็ก ” บอกผมเสร็จก็ก้มลงไปบอกเจ้าหมาต่อ ดีครับทำดีนี่คงเป็นอีกคนที่คุยกับเจ้าตัวเล็กนี้รู้เรื่องสินะ


“ น่ารักเนอะ ”


“ อืม น่ารัก ” วีฮยองดูท่าจะชอบจริงๆครับ เจ้าตัวเล็กมันคงรู้ว่าวีฮยองเป็นมิตรมันเลยเลียปลายจมูกเขาไปหลายทีจนเศษขนมปังที่มันคงเคี้ยวไม่หมดหลุดติดปลายจมูกมาเป็นของแถมด้วย วีฮยองก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจอะไรด้วยนะหรือว่าไม่รู้ตัว


“ ฮยองอย่าให้มันเลียหน้าสิครับ ” ผมดึงเจ้าตัวเล็กกลับมามันมองผมตาแป๋ว ทำหน้าประมานว่า “ ผมกำลังสนุกเลยนะฮะ ”


“ ครับๆ ” ฮยองตอบรับผมยิ้มๆพลางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดแก้มตัวเอง แต่เศษขนมปังอ่ะยังอยู่ที่เดิม ผมว่าเค้าไม่รู้จริงๆ


“ ฮยองมานี่ๆ ” ผมกวักมือเรียกเขาจากที่ไม่ได้ยืนไกลกันมากอยู่แล้วกลายเป็นตอนนี้ห่างกันแค่คืบ


“ เรียกฮยองมาใกล้ๆแบบนี้คิดอะไรป่ะเนี่ย ” หน้าตาทะเล้นสุดๆ ผมควรปล่อยให้เศษขนมปังมันติดไว้แบบนั้นจนถึงบ้านเลยดีมั้ย หมันไส้


“ ป่าว ผมแค่จะเอาไอ้นี่ออกให้ ” ผมเอื้อมมือไปหยิบเศษขนมปังชินเล็กนั้นออกให้เค้าดู พึ่งสังเกตุเห็นว่าปลายจมูกของวีฮยองมีขี้แมลงวันเม็ดเล็กๆอยู่ด้วย มันไม่ได้ดูน่าเกลียดแต่มันกลับเพิ่มเสน่ห์ให้ดูน่ามองมากกว่าเดิมเสียอีก นี่ผมกำลังหลงอยู่ในวังวนคิมแทฮยองหรอ? ไม่นะ


“ ขอบคุณนะจองกุก ”


“ เจ้านี่น่ารักเนอะฮยอง ” ผมดึงสติตัวเองกลับมาหลังจากโดนสะกดจิตด้วยขี้แมลงวันบนปลายจมูกวีฮยอง


“ ช่าย ฮยองแพ้ทางอะไรน่ารักๆแบบนี้อ่ะ ” ก็พอเข้าใจเพราะผมเองก็ชอบเหมือนกัน แต่ว่าทำไมวีฮยองเค้าจ้องหน้าผมแล้วยิ้มแบบนั้นล่ะ รอยยิ้มแบบนั้นมันทำให้ผมใจไม่ดีเลยนะ เหมือนจะชมหมาแต่ทำไมผมเขิน    .  ////// .


“ ฮยองว่ามันมีเจ้าของมั้ย? ”


“ อืม ไม่รู้สิมันค่อนข้างมอมแมมนะ น่าจะเป็นลูกหมาที่หลงกับแม่มันมากกว่า ”


“ ผมอยากเอากลับไปด้วยจัง มันฉลาดมากเลยนะ ฮยองดูตามันสิอ้อนวอนสุดๆ ”


“ งั้นก็เอากลับสิ ดูมันอยากไปด้วยนะ ” เจ้าตัวเล็กมันกระดิกหางใหญ่เลยมันจ้องมาที่ผมเหมือนมันรู้ว่าผมอยากเอากลับไปด้วยงั้นแหละ


“ ไม่รู้ว่าจินฮยองจะว่ายังไงอ่ะ ”


“ จินฮยองคือใครหรอ? ” น้ำเสียงเจือความสงสัยปนคิ้วขมวดมุ่นถามขึ้น


“ พี่ชายครับ ถ้าเค้าไม่อนุญาตก็แย่เลย ” คิ้วที่ขมวดเป็นปมเมื่อกี้คลายออกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว ทำไมฮยองเค้าเปลี่ยนอารมณ์ไวจังผมตามไม่ทันแล้วเนี่ย


“ ออ...พี่ชายงั้นหรอ ..... มันน่ารักขนาดนี้พี่ชายของจองกุกอาจจะชอบมันนะ ” 


“ ฮยองว่าอย่างนั้นหรอ ”


“ อืม ” วีฮยองเอื้อมมือมายีหัวผม แถมด้วยรอยยิ้มกว้างๆจนเห็นฟันครบทุกซี่ ผมว่าผมโชคดีที่วีฮยองเป็นพี่เทคไม่งั้นผมคงไม่เจอคนที่อบอุ่นแบบนี้


“ ผมจะลองดู ” ผมยิ้มกลับให้เขาบ้าง ไม่รู้ว่าทำไมรอยยิ้มมักปรากฏขึ้นง่ายเวลาอยู่หน้าวีฮยอง เหมือนมองหน้าเขาแล้วมีความสุขยังไงก็ไม่รู้


“ งั้นกลับบ้านกันได้แล้ว ” ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นรถมาด้วยมันดูตื่นเต้นที่เจอสิ่งแปลกใหม่หันซ้ายหันขวาไม่ยอมหยุด แต่ที่ผมพึ่งมานึกได้ก็คือผมอุ้มเจ้าลูกหมามอมแมมขึ้นมาบนรถ ASTON MARTIN สุดหรูของวีฮยองเนี่ยเจ้าตัวไม่เอ่ยปากว่าซักคำ


“ ฮยอง รถฮยองจะเปื้อนนะ ” หันไปมองหน้าวีฮยองที่ตั้งท่าจะออกรถ ราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก


“ ไม่เป็นไรหรอกน่า นิดๆหน่อยๆ ไม่เลอะเทอะหรอกเนอะเจ้าตัวเล็ก ” วีฮยองลูบหัวเจ้าตัวเล็กไปด้วยแถมก้มหอมหัวมันอีกต่างหาก ทำไมเป็นคนแบบนี้ ทำไมต้องอบอุ่น ทำไมต้องทำตัวน่ารักล่ะครับวีฮยอง


“ ขอบคุณนะครับ ”


“ นี่ฮยองเก็บหมาหลงมาสองตัวหรอ ”


“ หืม มีเจ้านี่ตัวเดียวนี่ ”


“ ดูสิแก้มเลอะดินหมดแล้ว เล่นกันยังไงเนี่ย หืมมมมมม ” น้ำเสียทุ้มๆนี่อีกแล้ว ฮรือออออออ ไม่ไหวๆ จองกุกจะไม่ทนอีกต่อไปทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องไล่นิ้วโป้งเช็ดคราบดินเบาๆที่แก้มผมแล้วตามด้วยจุ๊บกลุ่มผมไปอีกหนึ่งที นี่ไม่ใช่หมานะแต่ทำไมหัวใจถึงเต้นรัวแบบนี้ล่ะ ผมว่าผมเริ่มชัดเจนกับความรู้สึกที่มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆโดยที่ผมเองก็ไม่ทันรู้ตัวละล่ะ ฮยองบอกว่าฮยองแพ้ทางอะไรที่น่ารักใช่มั้ยล่ะแต่ผมคิดว่าตอนนี้ผมแพ้ทางความอบอุ่นของเขาเข้าเต็มเปาเลย

“ ผมชอบวีฮยอง ” 


#เจ้ากุกตัวแสบ

ฮรืออออออ มาแล้ว...ในที่สุดเจ้ากุกก็รู้ตัวเองสักที จุดพลุ....ปุงปัง ปุงปัง

ดีใจน้ำตาจิไหล TT - TT

ฝากติดตามกันต่อไปด้วย ช่วงนี้อาจจะมาน้อยไปบ้างแต่ก็มานะ อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #124 phirayajungkook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:26
    กรี๊ดดดดดด
    #124
    0
  2. #43 ByKati (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:18
    'ผมชอบวีฮยอง' แม่ขาาาาาาาา
    #43
    0
  3. #42 Sis_sisKa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 16:50
    เจ้าหมาน้อยน่าเอ็นดูมาก กุกรู้ตัวว่าชอบพี่แทแล้ววว >< ชอบมากค่า รออ่านต่อนะคะ สู้ๆค่า
    #42
    0