[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 14 : I'M SICK?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

I'M SICK?




JUNGKOOK PART


เป็นไปตามคาดครับผมเรียนไม่รู้เรื่อง สาเหตุน่ะหรอ?ไม่ได้เป็นเพราะวีฮยองหรอก เพราะตอนนี้ผมโคตรง่วง โคตรอยากหลับ เสียงอาจารย์นี่ยิ่งแล้วใหญ่ออกฤทธิ์ดีกว่ายานอนหลับแรงๆบางตัวซะอีก กินมาอิ่มๆแบบนี้โคตรทรมาน จะหลับก็หลับไม่ได้ พยายามดึงสติตัวเองไม่ให้ดับวูบไป ว่าแต่ไอ้คยอมมันก็เก่งนะครับดูสิตั้งใจเรียนเชียว ???


อ้าวเห้ย!!!!! ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้นี่หว่า........


" คยอม คยอม " ผมแอบเขย่ามันเบาๆ ไอ้นี่มันกล้าท้าทายอำนาจมืดกับ " อิม แจบอม " ขนาดนี้เลยหรอวะ เดี๋ยวซวยละจะหาว่าไม่เตือนนะเว้ยเห้ย


" ........zZZ "


" มึง ลืมตาดิวะ " ตัวมันอ่ะตั้งตรงแต่ตามันปรือมากบอกเลย เข้าใจนะว่าแดกมาอิ่มๆแล้วมาเรียนคาบบ่ายมันง่วงแค่ไหน ผมยังง่วงเลยแต่ต้องถ่างตาเอาไว้ เพราะมีความเสี่ยงต่อการโดนอาจารย์แจบอมเล่นงานสูงมาก


" ............. "


" มึงอย่าหลับนะเว้ย ไอ้คยอม " ผมยังมีความพยายามในการปลุกมันอยู่ครับ ไอ้นี่ก็ให้ความร่วมมือซะเหลือเกิน นิ่งเชียะ


" หืม..... " 


" มึงอย่าหลับ เดี๋ยวโดนเล่นหรอก "


" เออ อืม...อืม...."


เสียงอาจารย์แจบอมยังคงดังกระทบประสาทผมเรื่อยๆ สไตล์อาจารย์แกก็ดูSWAGดีอ่ะนะ แต่ทำไมเสียงเหมือนบทสวดมนต์งี้วะ จะว่าไปผมก็จะหลับเหมือนกันทำเป็นเล่นไป


" .....zzZZZzz..... " หึ ไม่ต้องสงสัยไอ้คยอมมันเลื้อยลงโต๊ะไปเรียบร้อย ให้มันได้อย่างนี้ดิเพื่อน


" คยอมเว้ย ตื่นนนนนนน " ผมเขย่ามันรัวๆเลยทีนี้ ท่ามกลางนักศึกษามากมายที่ดูเหมือนจะตั้งใจเรียนผมรู้จริงๆแม่งก็ง่วงเหมือนกันแต่ไม่กล้าหลับ โด่วววววว ดูเพื่อนกูเป็นตัวอย่างนี่


" นักศึกษาตรงนั้นน่ะ " เอาแล้วไงหวังว่าจะไม่ได้เล็งมาที่ไอ้คยอมเพื่อนผมหรอกนะ ตาก็ตี่เป็นขีดเดียวยังจะเสือกเห็นอีก


" ............... " ทั้งห้องแม่งเงียบกริบเลยวุ้ย 


" นักศึกษานั่นแหละ "


" ผม? " ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเป็นเชิงถามและได้รับสายตาที่ส่งกลับมาบ่งบอกได้ว่า " มึงนั่นแหละ " โอเค ผมก็ได้


" ช่วยกระชากเพื่อนนายมายืนหน้าห้องหน่อยสิ " งานเข้ามึงละล่ะคยอมเพื่อนรัก เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะกรวดน้ำไปให้ทุกวันเลย สัญญา


" ครับ " ผมพยาพยามเขย่ามัน ไอ้นี่ก็หลับจริงจังไปมั้ยเมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไงมัวแต่เต๊าะแบมแบมใช่มะ


" เขย่าเบาแบบนั้นไม่ตื่นหรอกมันต้องแบบนี้ " 


ป๊าบบบบบ!!!!!!


จัดไปชุดใหญ่ไฟกระพริบ ปริบปริบ ชีทเป็นปึกที่ถูกม้วนไว้แน่นบินกระแทกหัวไอ้คยอมอย่างจัง เป็นไงล่ะมึง วิ้งเลยดิ กูก็เตือนมึงแล้วไม่ฟังกันบ้าง จงรับชะตากรรมไปโดยผู้เดียวเถิดเพื่อน


" โอ้ย!!!!! " มันสะดุ้งตื่นขึ้นทันทียกมือกุมหัวด้วยความตกใจแถมเสือกเด้งพรวดขึ้นมาจนเข่ามันกระแทกกับใต้โต๊ะเต็มๆ "โครม" เค้าเรียกว่าตบหัวครั้งเดียวเจ็บยันหัวเข่า อ้าว ไม่ใช่หรอ?


" โอ้ยยยยยยยยย " ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่า สมน้ำหน้า


" เจ็บบบบบ "


" อ้าว ตื่นแล้วหรอครับ " เป็นเสียงที่ฟังดูสบายๆ แต่ขนลุกไปพร้อมกัน 


" คะ....ครับ "


" ผมเห็นมาสักพักละ ฝันดีมั้ยล่ะครับ "


" เอ่ออออ ขอโทษครับ ที่ผมเผลอหลับ "


" แหมดีจังที่คุณรู้ด้วย "


" วันหลังผมจะไม่ทำอีกครับ "


" ดีมาก แต่ตอนนี้คุณควรไปยืนหน้าห้อง "


" จองกุก ช่วยกูด้วย " ยังมีหน้าหันมากระซิบกระซาบ งานนี้กูช่วยไม่ได้บอกเลอ ไม่ได้ไม่รักเพื่อนครับแต่อาจารย์เค้าไม่ได้เจาะจงมาที่ผมไง ใช่มะ


" เพื่อนคุณช่วยไม่ได้หรอก " นอกจากตาดีละยังจะหูดีอีก น่ากลัวเกินไปแล้วโว้ยยย


" ............. " มันนิ่งครับ หน้างิหงอยเป็นหมาอดอาหารเชียว


" หาอะไรทำแก้ง่วงหน่อยมั้ยพวกเรา " จารย์แกพูดขึ้นพลางหันไปถามความเห็นกับนักศึกษาทั้วทั้งห้อง


" ครับ / ค่ะ " นี่ก็พร้อมเพรียงกันดีจังเลย


" เมียงูสักเพลงเนอะ " โดนแล้ว โดนเข้าแล้ว เมียงูในตำนานจากรุ่นสู่รุ่นสินะ รอยยิ้มกว้างโชว์เงิกดูเหมือนเป็นคนใจดี แต่ไม่ใช่เลย นั่นมันรอยยิ้มแห่งความสนุกชัดๆ


สงสารก็แต่ไอ้คยอมมันเนี่ยแหละ เดินไปหน้าห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ยืนเก้ๆกังๆเหมือนทำตัวไม่ถูก เพื่อนในห้องก็มองไปที่มันกันหมดไม่เว้นแม้แต่ผมที่ลุ้นอยู่ว่ามันจะเต้นยังไง โชว์สเต็ปเลยเพื่อนไม่ต้องอาย ไม่ต้องแคร์สื่อ ตะโกนบอกมันในใจพอเดี๋ยวโดนด้วยมันจะไม่ดี ให้มันเดบิวท์เดี่ยวไปแหละดีแล้ว ไม่ต้องมาดูโอ้ผมไม่โอเค


" เอาล่ะ เริ่ม " เมื่ออาจารย์แจบอมให้สัญญาณทุกคนก็ร้องทำนองเพลงเมียงู ไอ้นี่ก็ยืนบิดไปบิดมาเหมือนงูโดนน้ำร้อนลวก


" อยากเต้นทั้งคาบก็ได้นะ " นี่เป็นคำใบ้กลายๆว่าถ้าเต้นอ่อนๆแบบนี้กูจะให้เต้นทั้งคาบไม่เชื่อก็ลองดูอะไรประมาณนั้น


" เริ่ม " ทำนองถูกร้องขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันจัดเต็มครับเหมือนวิญญาณโคโยตี้เข้าสิงโยกย้ายส่ายตูดบิดสะโพกเหมือนเพลงเร้ามาก เพลินมาก เซ็กซี่มาก แต่ในสายตาผม แม่งเสื่อมมาก ท่าอะไรโคตรอุบาทว์


" เอ้า ดูท่าจะชอบเต้นนะ เอาอีกมั้ย? " อาจารย์แกดูจะชอบความร่อนเอวของไอ้คยอมมันนะฉีกยิ้มซะกว้างเชียว กลัวฟันหน้าแกจะไปเจาะหน้าผากเด็กแถวหน้าจัง


" พอแล้วครับอาจารย์ " หอบเป็นหมาเลยเพื่อนกู


" คราวหลังอย่าหลับในคาบผมอีก ทุกคนก็เหมือนกัน "


" ครับ / ค่ะ "


" ไปนั่งที่ได้ "


" ขอบคุณครับ " มันเดินก้มหน้าก้มตากลับมาที่โต๊ะระหว่างเดินผ่านโต๊ะเพื่อนก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักๆของเพื่อนเป็นระรอกๆ ไม่โดนมั่งให้มันรู้ไปคนที่ซ้ำเติมมันได้มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นเหอะ


" ไอ้กุก ทำไมมึงไม่ปลุกกู "


" กูเขย่าจนสมองมึงจะไหลออกมาอยู่ละ มึงไม่ตื่นเอง "


" กูโคตรอายยยยยยย "


" เออ เป็นกูกูก็อายแต่ท่ามึงนี่โคตรเจ๋ง นั่นเรียกว่าเต้นจริงๆใช่มั้ย 555 "


“ มึงอย่ามาแซวเดี๋ยวตบหัวทิ่ม ”


“ ทีกับเพื่อนเนี่ยโหดจังนะ แหม ”


" แม่งเอ้ย พึ่งหัวเราะเยาะวีฮยองมาเมื่อกี้ โดนเองเฉย "


" สมน้ำหน้า "


" ดีนะที่เห็นกันแค่ในห้อง แค่นี้กูก็อายจะแย่ "


" ใครบอกว่าแค่ในห้อง "


" ทำไม? "


" หึหึ " ผมส่งยิ้มโคตรเจ้าเลห์ไปให้มันพร้อมยกมือถือเครื่องหรูให้มันดูหน้าจอที่ผมเปิดแอพวีดีโอค้างไว้ ไม่น่าเชื่อครับมันตกใจมากถึงมากที่สุด


" ไอ้เหี้ยยยยยยยยย " 


" ไม่เป็นไรนะเพื่อนกูบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้แล้ว "


" ไม่ดิ มึงต้องไม่ทำแบบนี้ "


" แบบนี้แหละถูกแล้วเว้ย " 


" จะคุยกันอีกนานมั้ยครับสองคนนั้น "


เสียงของอาจารย์แม่งหยุดทุกอย่าง ผมรอดตัวไปเพราะไม่งั้นอาจโดนไอ้เพื่อนตัวดีตบกระบาลลั่นได้ มันส่งสายตาอาฆาตมาให้ก่อนจะหันเข้าหากระดานหน้าห้อง ทำเหมือนตั้งใจเรียน แต่ผมรู้มันด่าผมอยู่ในใจ จองกุกใสๆไม่มีอยู่จริงหรอกนะครับ 55555


ออ แล้วขอบอกว่าอะไรดีๆแบบนี้ จองกุกจะไม่เก็บไว้ดูคนเดียว หึหึ แบมแบมเห็นแบบนี้จะว่ายังไงน้า   


ได้เวลาสนุกแล้วสิ ได้เวลาสนุกแล้วสิ ^ ^


เย่ เลิกเรียนสักทีกว่าจะฝืนตัวเองไม่ให้หลับได้นี่มันต้องใช้ความพยายามมากเลยนะ อาจารย์นี่ก็เล่นจ้องกันทั้งคาบเพราะไอ้คยอมคนเดียววันหลังไม่นั่งกับมันละ เหอะ


“ อาจารย์แม่งโคตรโหดดดดดด ” ไอ้นี่ออกจากห้องมาได้มันก็บ่นก่อนเลย


“ ก็มึงหลับเองนิหว่า ”


“ เออ หมั่นหน้าว่ะ คิดว่าหล่อมากมั้ง เก๊กจังเลย ” มึงผิดเองมึงก็อย่าไปพาลเค้าสิ ตอนนี้หน้ามันมุ่ยมากบ่นๆๆๆๆอะไรไม่รู้เยอะแยะ


“ กูว่ามึงอย่าไปว่าอาจารย์เค้าเลย ”


“ นี่มึงเข้าข้างอาจารย์หรอ กูเป็นเพื่อนมึงนะไอ้กุก ” เออกูรู้ว่ากูเป็นเพื่อนมึงแต่มึงควรเลิกนินทาได้แล้วก่อนมึงจะซวยอีกรอบนะเว้ย เดินมานู่นละน่ะ


“ ป่าว มึงอย่าพึ่งพูด เชื่อกู ”


“ ทำไม โห่ขี้เก็กๆๆๆๆ ” ยัง ยังไม่หยุด


“ ใครขี้เก็กหรอครับ ” น่านง่ะ


“ เอ่อออออออออออออออ ” ไก่ต้มทั้งโลกควรเรียกไอ้คยอมตอนนี้ว่าพ่อ หน้าแม่งอย่างซีด 55555555


“ ใครครับ? ” เอาอีกแล้วโว้ย น้ำเสียงเย็นๆแบบนี้อีกแล้ว กูควรไปจองหลุมให้มึงก่อนมั้ยคยอม


“ เอ่อ เพื่อนผมน่ะครับมันขี้เก็กมาก ” หึหึ อย่ามาพยักเพยิดหน้ามาทางกูเลย กูอ่ะน่ารักใสๆไม่ขี้เก็กเว้ย


“ งั้นหรอครับ ”


“ คร้าบบบบบบบบบ ” เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะมึง เมื่อกี้ใส่อารมณ์กับกูอยู่เลย


“ เจบี ” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก พบว่าเป็นอาจารย์อีกท่านหนึ่งใส่ชุดสูทเรียบๆแต่ดูโดดเด่นมาก มองไกลๆว่าหน้าหวานแล้ว มาใกล้ๆนี่แบบหวานมากกกกกกก รอยยิ้มผสมรอยตีนกานั้นมันช่างดูเซ็กซี่เสียจริง (ไม่ใช่ละ)


“ อ้าวคุณทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ ”


“ มาทำธุระแถวคณะนิเทศเลยแวะมา จะได้กลับพร้อมกัน ” อุ้ย เมียมาอ่ะอาจารย์ (เมียหรือเปล่าผมไม่รู้หรอก แต่มีออร่าบางอย่างบอกผมว่า ชัวร์)


“ ออ โอเค งั้นไปกันเถอะ ”


“ บ้าย บายนะเด็กๆ ” ทำความเคารพแทบไม่ทัน มาเร็วเครมเร็วมาก


“ รอดไปนะ ” จารย์แกยังไม่วายหันมากระซิบรอดไรฟัน สงสัยกลัวใคร(คนข้างๆ)จะได้ยิน


“ สวัสดีครับ เดินทางดีๆนะครับ ” ไอ้คยอมมันเลยชิงหนีก่อนเลย สีหน้ามันตอนนี้เริ่มกลับมามีสีแล้วล่ะครับ โด่วเอ้ยนึงว่าจะเจ๋ง


“ ฮู่ววววววววว..........กูนึกว่าจะไม่รอดแล้ว ”


“ มึงควรเอาพานพุ่มไปถวายอาจารย์หน้าหวานคนนั้นนะ เค้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตมึง ”


“ ขนาดนั้นเลยหรอวะ ธูปเทียนก็พอมั้ง ”


“ นั่นคนครับเพื่อน ไม่ใช่พระพุทธรูป ”


“ อ่าวหรอ? ”


“ พอๆไปหาแบมแบมกัน รอจนหลับไปแล้วมั้งน่ะ ”


“ เออว่ะ ไปๆ เร็วดิมึง ” ครับเอาที่มึงสบายใจลากกูวิ่งให้พอ มันลืมล่ะสิพอพูดถึงปุ๊บหูตั้งปั๊บลากผมทันที นายเยี่ยมมากเพื่อน พอมาถึงห้องสมุดมันก็ยกโทรศัพท์โทรหาสักพักแบมแบมก็เดินลงมาพร้อมหนังสือหนา2เล่ม ทำไมเขาขยัน ทำไมเราขี้เกียดวะ


“ มึงกูกลับก่อนนะ ”


“ มึงจะรีบไปไหนกูมีเรื่องจะคุยกับแบม ”


“ ไม่ต้องเลย วันนี้กูรีบมากกกกกกกกกก กูไปก่อน บาย ” มันรู้ดีว่าผมจะคุยอะไรกับแบม หึหึ ก็เรื่องเมียงูไง น่าเสียดายที่มันเสือกรู้ทันไม่งั้นคงมีเรื่องสนุกๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกวันอื่นยังมี ไม่รอดหรอกคยอมเพื่อนรัก


“ เจอกันพรุ่งนี้นะจองกุก ”


“ บาย ” ผมยกมือบ้ายบายแบมแบมที่ตอนนี้ถูกคยอมมันกอดคอลากเดินไปแล้ว


“ กลับดีๆนะมึง ”


“ เออ ” มันตะโกนมา ผมตะโกนกลับ ไม่โกง 5555


ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรบอกลุงคนขับรถว่าไม่ต้องมารับจากนั้นก็กดโทรหาวีฮยองต่อ ผมไม่รู้ว่าทำไมเค้าถึงอยากไปส่งผมแค่เป็นพี่เทคไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ไม่ใช่หรอ ผมเกรงใจนะแต่อีกใจนึงผมก็รู้สึกดีที่เป็นวีฮยอง ผมรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้ ตัวร้อนๆ......... หน้าแดงๆ หรือว่าผมจะ...................

...................................

........................

............

.....

.

ไม่สบาย!!!!!!!


#เจ้ากุกตัวแสบ

สวัสดีปีใหม่นะรีดเดอร์ทุกโคนนนนนนนนนน

หลังจากหายไปกับงานเทศกาล ไรท์ก็ได้กลับมาทำหน้าที่ต่อแล้ว เย่ๆ

มาแบบสบายๆเนอะ อยากจะบอกว่าฟิคเรื่องนี้ไม่มีดราม่านะ มีแต่ไร้สาระ 

เหมือนไรท์ไปวันๆเท่านั้นแหละ 5555

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #157 ray_leul (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 11:46

    ทำไมยูค ทำพี่ขำได้น้ำหูน้ำตาไหลแบบนี้ ไรท์เขียนได้เห็นภาพและตลกมากๆ555

    #157
    0
  2. #123 phirayajungkook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:19
    โรคหัวใจของน้องต่าย..
    #123
    0
  3. #41 Sis_sisKa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 02:52
    กุกมีอาการตกหลุมรัก อิอิ สงสารคยอมมากๆ แต่ก็ขำ 5555555 รออ่านต่อเลยน้า สู้ๆค่า
    #41
    0
  4. #40 NazijungZozi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:03
    กุกค่ะ ไม่ได้ป่วยค่ะ -!ชอบ!เขา!
    #40
    1
    • #40-1 Honey_VK(จากตอนที่ 14)
      5 มกราคม 2560 / 18:24
      55555 ไรท์ก็ว่างั้น
      #40-1