[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 11 : SAMGYETANG

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59

SAMGYETANG




JUNGKOOK PART

 

คุณลุงคนขับรถขับมาส่งผมที่มหาวิทยาลัยตามคำประกาศิตของจินฮยอง ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรอกครับ ถึงผมจะดื้อยังไง สุดท้ายผมก็ต้องยอมอยู่ดี 555555 ยิ่งกว่าแม่ก็จินฮยองเนี่ยแหละ ผมเดินมานั่งรอไอ่คยอมที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ มันเพิ่งโทรมาบอกว่ามันถึงแล้ว ให้รอมันด้วย ก็เลยมานั่งแหมะอยู่ตรงนี้ให้มันเห็นง่ายๆ


“ ไอ่กุกกกกกกกกกกกกก ” จะลากชื่อกูทำไมยาวๆเนี่ย


“ อะไร ตะโกนเพื่อ? ” ผมก็สงสัยนะมันจะตะโกนทำไม อยู่ใกล้แค่นี้


“ มึง กูมีไรจะบอก ” อะไรของมันวะ ผมทำหน้าสงสัยสักพักก็สังเกตุเห็นผู้ชายคนนึงที่เดินตามไอ่คยอมมันมาห่างๆ พอผมสบตาเข้ากับคนนั้นเข้าเขาก็ยิ้มแฉ่งให้ผม ตัวเล็กๆบางๆ ตาก็โต แก้มย้วยๆน่ากัดนั่นมันอะไรกัน ทำไมเป็นผู้ชายที่น่ารักขนาดนั้นอ่ะ ไอ่คยอมมันซุกกิ๊กหรอเนี่ยยยยยยยย OMG


“ ใครวะ? ” ผมกระซิบถามเพื่อนที่ยืนค้ำหัวผมอยู่


“ ก็กูจะบอกอยู่นี่ไง มึงนี่ใจร้อนจังวะ ”


“ เออๆ ใครอ่ะ ”


“ นี่ แบมแบม เพื่อนกูที่บอกว่าไปรับที่สนามบินไง ” อ่า เพื่อนหรอกหรอนึกว่ากิ๊ก มันชี้นิ้วไปทาง แบมแบม ที่ยังคงยิ้มให้ผมอยู่อย่างนั้น


“ เป็นคนไทยหรอ? ”  เหมือนผมจะนึกขึ้นได้ว่ามันเคยบอกว่าไปรับเพื่อนกลับมาจากไทย


“ สวัสดีครับ ผมชื่อ แบมแบม ยินดีที่ได้รู้จักนะ ” แบมแบมพูดภาษาไทยใส่ไม่ยั้ง ผมโชว์เอ๋อออกไปอย่างไม่ปิดบัง จนแบมแบมหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเอามือกุมท้อง เดี๋ยวนะ หน้าผมมันตลกหรอ?


“ นี่จอน จองกุก เพื่อนมี่เอง ” คยอมมันหันไปแนะนำผมกับแบมแบม ที่ผมสงสัยคือ ทำไมแทนชื่อตังเองว่ามี่อ่ะ ทีกับผมล่ะ กู มึง เชอะ!ไอ่สองมาตรฐาน


“ ยินดีที่ได้รู้จักนะ แบมแบม ” ผมส่งยิ้มให้เขา เขาก็ยังคงยิ้มหน้าแป้นแล้นส่งกลับมา ผมว่าเค้าน่ารักดีนะ ดูเป็นคนร่าเริงตลอดเวลา


“ เดี๋ยวแบมขอตัวก่อนะ คาบนี้ได้ยินมาว่าอาจารย์โหดด้วย ” พูดภาษาเกาหลีได้นิ แล้วที่รัวภาษาไทยใส่เมื่อกี้นี่แกล้งกันใช่มั้ยครับยัยแก้มป่อง


“ มี่ไปส่ง ” มี่ไปส่ง ชิ หมันใส้


“ ไม่เป็นไร เดี๋ยวแบมไปเอง มี่ไปเรียนเถอะ ” ส่งยิ้มโบกมือบ๊ายบายให้พวกผมสองคนแล้วก็หันหลังเดินออกไป


“ กูว่าไม่ใช่แค่เพื่อนอ่ะ ” ผมหรี่ตามองเพื่อนผมที่กำลังหลบตาผมอยู่ หูมันแดงๆนะ ไอ่นี่นี่แอบชอบเค้าใช่มั้ยบอกมา


“ ไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะเว้ย............เพื่อนกัน ” หรา..............


“ หรอ งั้นกูจีบได้ป่ะน่ารักดีอ่ะ ”


“ เห้ยยยยยยยย ไม่ได้ดิเพื่อน ” สีหน้ามันดูตกใจ คิดว่าผมจะจีบจริงๆมั้ง ผมแค่แหย่มันเล่นเฉยๆเอ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง


“ หวงหรอ ” ผมยกแขนกอดคอมัน ดึงเข้ามาใกล้จนไหล่มันชนกับอกผม ขยี้ผมมันด้วยความหมันใส้ ท่าทางมึงมันชัดเจนขนาดนี้ยังจะมาทำปากแข็งอีกหรอวะ ห๊ะ!


“  >/////////////////< ” มันหน้าแดงไปแล้วครับตอนนี้


“ แล้วทำไมพึ่งมาเรียนตอนนี้อ่ะ เปิดเทอมมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ”


“ เค้า จัดการกับเรื่องที่ไทยไม่เรียบร้อยดี เลยมาช้ากว่าที่แพลนเอาไว้ ”


“ นึกว่าเรียนคณะเดียวกับพวกเราซะอีก ”


“ แบมแบมเรียนอักษรศาสตร์เอกเกาหลีอ่ะ ”


“ แย่จัง..... อดมองหน้าหวานๆเลย ” ผมพูดแหย่ แล้วก็ได้ผลครับมันหันมาค้อนใส่ผมวงเบ้อเร่อ 5555 จะหวงไรเนี่ยไหนบอกเป็นเพื่อนกัน ไม่เนียนจริงๆนะ คิม ยูคยอม


“ ไปเรียนได้แล้ว ” มันสะบัดแขนผมออก ลุกกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางห้องเรียน ผมลุกเดินตามมันไปมองไล่แผ่นหลังมันแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ พึ่งรู้ว่ามันก็มีมุมขี้อายเหมือนกัน


คาบเช้าเป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดๆ แอบหลับไปตั้งนาน ส่วนไอ่คยอมไม่ต้องหวังว่ามันจะปลุกผมหรอก มันโชว์หลับก่อนผมด้วยซ้ำ ตอนนี้มันยังเดินเซเหมือนไม่ตื่นดีอยูข้างๆผมเนี่ย น่าถีบจริงๆ


“ มึง แบมแบมมา ” เหมือนมีใครดึงวิญญาณมันกลับเข้าร่าง หน้าตื่นขึ้นมาทันที


“ ไหนวะ มึงหลอกกูหรอ ” มันหันซ้ายหันขวาหมุนรอบตัว3ทีเหมือนหมาไล่งับหางตัวเองพอไม่เจอก็หันมาโวยวายใส่ ตลกอ่ะ เออกูหลอกมึงครับ เดินเซไปเซมากจะชนมุมตึกอยู่ละ ไม่รู้ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมา พอมันตั้งสติได้ก็ง้างมือจะตบกระบาลผม ไม่ทันหรอกผมไวกว่า 55555555


“ ไปหาไรกินหน้ามอกัน ”


“ กูไปรับแบมก่อน ไปกินด้วยกัน ”


“ ไม่ต้องหรอก มานู่นละ ” ผมเพยิดหน้าไปทางข้างหลังคยอมมันหันตามสายตาผมไป พอเจอเจ้าเพื่อนตัวเล็กเท่านั้นแหละกระดี้กระด้าเหมือนหมาได้กระดูก เพราะคราวนี้ของจริงไงไม่ได้หลอกวิ่งดุ๊กๆมุ่งหน้ามาหาพวกผมด้วยท่าทางร่าเริงสุดๆ นี่กินลูกอมรสยิ้มเข้าไปหรอ ยิ้มได้ทั้งวัน


“ ว่าจะไปรับที่คณะอยู่พอดี ”


“ แบมเก่งจะตาย แบมมาเองได้ ”


“ ครับๆ ” คยอมมันเอามือลูบหัวแบมแบมด้วยท่าทางเอ็นดูสุดๆ นี่สาบานได้มั้ยว่าใช่เพื่อนกันจริงๆ ผมเบะปากมองบนกับเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่ได้อิจฉานะ แต่หมันใส้กับความปากไม่ตรงกับใจของเพื่อนตัวเอง ชักช้าระวังหมาตัวอื่นคาบไปแดก หึหึ ( นี่เจ้ากุกว่าเพื่อนเป็นหมามาสามรอบแล้วนะ 555)

 

ตลาดนัดหน้ามอเป็นแหล่งเดินเล่นระหว่างรอเรียนคาบถัดไปของนักศึกษาที่นี่ ร้านอาหารต่างๆตั้งเป็นแนวยาวไปตามทางของถนน ไม่เว้นแม้แต่พวกเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของจุกจิกทั้งหลาย แต่ผมไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากของกิน ผมไล่สายตามองหาร้านอาหารที่ผมอยากกิน แต่ผมกลับไปสะดุดผมสีเงินของจีมินฮยองที่กำลังเดินกอดคอมากับวีฮยอง


“ ฮายยยยยยยยยยย จองกุก ” วีฮยองที่จู่ๆก็เงยหน้าขึ้นมา พอเจอผมก็โบกไม้โบกมือยิ้มตาหยีตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล แหม อายคนอื่นเค้าบ้างเถอะครับ


“ สวัสดีครับฮยอง ”


“ หวัดดีจองกุก ” จีมินฮยองตอบพร้อมส่งยิ้มน่ารักมาให้


“ มาเดินเล่นกันหรอครับ ”


“ พาไอ่หมูนี่มาหาของกินน่ะ จองกุกล่ะ ”


“ ผมก็มาหาอะไรกินเหมือนกัน ”


“ มาคนเดียว? ”


“ มากับคยอมกับแบมแบมครับ ” อ้าว ผมหันซ้ายหันขวา พบว่าผมยืนอยู่คนเดียวไร้เพื่อนรักข้างกาย หายไปไหนวะเนี่ย ทิ้งกูไปสวีทกันสองคนใช่มั้ย อย่าให้กูเจอนะเว้ย


“ เห็นชัดๆว่านายอยู่คนเดียวเนี่ย ” จีมินฮยองไม่ต้องย้ำหรอกครับตอนนี้ผมรู้ตัวว่าถูกเพื่อนชิ่ง


“ ไปกับฮยองก็ได้นะ จองกุกกี้ ” เดินเข้ามากอดคอแล้วกดหน้าผากถูกับหน้าผากผมไปมา กะ...กะ...ใกล้ไปมั้ยครับ ผมผละออกจากฮยองอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ


“ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพวกมันคงตามมา ”


“ เอาน่าๆ ไปด้วยกันแหละ ”


“ ไปด้วยกันแหละจองกุก มีร้านนึงอร่อยมากฮยองคอนเฟิร์ม ”


“ จริงหรอครับ ” ตางี้วาวเป็นประกายวิ้งๆเลย ผมป่าวใจง่ายนะแค่อยากรู้ว่ามันอร่อยตามที่จีมินฮยองบอกรึป่าวก็แค่นั้นเอง ไหนๆเพื่อนก็หายละ ไปกับพวกฮยองก็ได้วะ


“ จริงดิ ฮยองไม่โกหกหรอกน่า ”


“ เย่ๆ ไปกันจองกุก ”


ผมเดินตามฮยองมาจนถึงร้านๆนึง ร้านนี้ตกแต่งแบบธรรมดาแต่มีกลิ่นอายของอาหารเกาหลีพื้นเมือง เจ้าของร้านเป็นคุณลุงกับคุณป้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ผมเดินเข้ามาในร้านมองไปรอบๆ ร้านธรรมดาๆแต่รู้สึกอบอุ่นเหมือนกลับบ้านแล้วเจออาหารที่คุณปู่คุณย่าช่วยกันทำ ผมชอบแฮะ


“ เป็นไง บรรยากาศร้านดีใช่มั้ยล่ะ ”


“ ครับ บรรยากาศอบอุ่นดีจัง ” ผมพยักหน้าหงึกหงักสายตาก็ยังมองไปรอบๆร้านไม่วางตา


“ ว่าแล้วจองกุกต้องชอบแน่ๆ ”


“ คุณลุงคร้าบบบบบบบบ สั่งอาหารหน่อยครับ ” จีมินฮยองจัดการสั่งอาหารกับคุณลุงเจ้าของร้าน มีการบอกด้วยว่า ขอเยอะๆเลยนะครับด้วย


“ นี่จองกุก หายโกรธฮยองแล้วใช่ป่ะ ” อยู่ๆวีฮยองก็ถามขึ้นมาอย่างนั้น จีมินฮยองละสายตาจากเคาน์เตอร์อาหารมามองผมกับวีฮยองทันที


“ พวกนายสองคนไปแอบโกรธกันตอนไหน ” หันตะเกียบชี้สลับไปมาอย่างจับผิด


“ ก็เมื่อคืนกูส่งสติ๊กเกอร์รัวๆไป น้องเล่นเกมอยู่ เสียสมาธิเลยตาย ”


“ นี่มึงมีไลน์น้องด้วย? ”


“ ทำไม นี่น้องเทคกู แปลกตรงไหน ” แปลกตรงที่ฮยองมาพูดเรื่องนี้อะไรตอนนี้ครับเนี่ย พาลนึกถึงเรื่องเมื่อคืนซะงั้น


“ หรอ หรอ ” สายตาจีมินฮยองโคตรไม่เชื่ออ่ะบอกเลย


“ ไม่มีอะไรหรอกครับจิมินฮยอง แล้วผมก็ไม่ได้โกรธวีฮยองหรอก ผมแค่หงุดหงิด ” ผมพูดเรื่องจริง เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ผมโกรธขนาดนั้น


“ งั้นเดี๋ยวฮยองเลี้ยงเป็นการไถ่โทษนะ ”


“ ไม่เป็นไร ผมไม่ได้โกรธฮยองสักหน่อย ”


“ เอาน่าเพื่อความสบายใจ ให้ฮยองเลี้ยงเถอะ ”


“ อ่า........ก็ได้ครับ ” โอเค เพื่อความสบายใจของฮยองหรอกนะ อิอิ


“ เย่ๆ ไอ่วีเลี้ยง ”


“ ได้ข่าวกูมีน้องเทคคนเดียวนะ ไอ่หมู ”


“ แหมมมมมมม เลี้ยงเพื่อนอีกซักคน ไม่จนลงหรอกเนอะจองกุก ”


“ ใช่แล้วครับ ” ผมส่งยิ้มหวานๆให้ จีมินฮยองส่งมือมาแท็คมือผม


“ เข้ากันเป็น กระต่ายกับลูกหมูเลยนะ ” คำเปรียบเปรยนี้ได้แต่ใดมาหรอครับ ความวีฮยองนี่มันเหนือความคาดหมายตลอด


“ อาหารมาแล้วจ่ะเด็กๆ ” คุณป้ายกอาหารมาวางลงบนโต๊ะ  กลิ่นหอมๆลอยมาเตะจมูกยิ่งทำให้หิวหนักกว่าเดิม น่าตาก็น่ากินมากๆ ผมว่ารสชาติมันต้องเยี่ยมแน่ๆ แล้วปริมาณนี่ไม่ต้องพูดถึง เยอะตามคำขอของจีมินฮยองจริงๆด้วยล่ะครับ คุณป้าส่งยิ้มให้พวกผมแล้วเดินเข้าครัวไป


“ น่ากินมากเลยอ่ะฮยองงงงงงงงง ”


“ ใช่มั้ยล่ะ ฮยองไม่ทำให้นายผิดหวังหรอก ”


“ กินให้เต็มที่ วันนี้ไอ่วีเลี้ยง เย่ๆ ”


“ กินไปเถอะไอ่หมู พูดมาก ”


“ อ่ะนี่จองกุก อันนี้อร่อย ” วีฮยองเลื่อนถ้วยซัมเกทัง ( ไก่ตุ๋นโสม ) มาให้


“ ขอบคุณครับ ” ผมลองตักน้ำซุปขึ้นชิม โอ้โห ไม่อยากจะบอกเลยครับว่ามันอร่อยมากๆ ผมได้มาร้านนี้อีกแน่นอน อร่อยยยยยยยยยยยยยยย


“ อืม......อร่อยอ่ะ ” มันอร่อยจนผมเผลอยิ้มกับตัวเอง ไม่ได้สังเกตสายตาวีฮยองที่จับจ้องมาที่ผม ก่อนที่ผมจะรู้สึกตัวเค้าก็ยื่นมือมาลูบหัวผม ผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียวไม่อยากเสียเวลาเขินให้กับอาหารอร่อยๆตรงหน้าแม้แต่นาทีเดียว ( จริงๆผมก็เขินอ่ะแหละ >/////< )


“ ถ้ามึงจะจ้องน้องมันขนาดนั้น กินแทนข้าวไปเลยมั้ย ”


“ ได้หรอ ”


“ มึงถามจองกุกยัง ”


“ ได้มั้ย? ”


“ อะ.....เอ่อ.....ผมไม่ใช่ของกินนะ ” จะให้ตอบว่าไง กินได้เลยตามสบายงี้หรอ บ้าดิผมเป็นคนนะไม่ใช่อาหาร ถึงสายตาของวีฮยองมันจะสื่ออย่างนั้นจริงๆก็เถอะ


“ วั๊ย อดว่ะเพื่อน 5555 ”


“ ไม่เป็นไรหรอกกูไม่รีบ เนอะ ”


“ เนอะอะไร ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อยเหอะ ” ด้วยความหมันไส้หรือเขินก็ยังไม่แน่ใจ ผมบิดน่องไก่ในชามซุบออกมาแล้วยัดใส่ปากวีฮยองที่กำลังอ้าปากจะพูดต่ออย่างแรง


“ อ๊ะ ”


“ ได้อิ่มสมใจเลยมึง 55555555555 ” จีมินฮยองหัวเราะเยาะวีฮยองเสียงอย่างดัง จนโต๊ะอื่นเริ่มหันมามองเบาๆ


“ อร่อยป่ะวีฮยอง ”


“ เขินรุนแรงนะเราอ่ะ ”


“ ฮยองอย่ามามั่วผมไม่ได้เขิน ฮยองพูดมากขี้เกียดฟัง ” คนอะไรพูดไม่ยอมหยุดเวลากินก็ต้องกินสิไม่ใช่พูดจาให้คนอื่นเค้ารู้สึกเขินแบบเน้ รีบกินแล้วรีบไปเรียนต่อดีกว่าคาบบ่ายที่สุดแสนจะน่าเบื่อรออยู่ ละถ้าไอ้เพื่อนตัวแสบโผล่หัวมาเมื่อไหร่นะ จะโดดโบกหัวแม่งสักทีโทษฐานปล่อยผมเดินเอ๋ออยู่คนเดียว หึ



#เจ้ากุกตัวแสบ


หลายคนอาจจะสงสัยทำไมชื่อตอนมีแต่ชื่อของกิน

เอาตรงๆเลยนะ ไรท์คิดชื่อตอนไม่ออก กร๊ากกกกกก ไม่อยากจะบอกไป...จริงๆก็อายอยู่เหมือนกัน

เอาเป็นว่าหากมีชื่อตอนมาแปลกๆ จงรู้ไว้ว่าไรท์จนมุม 5555555


มาแล้ว.......มาแล้วจ้า ตอนใหม่มาแล้ว

ขอบคุณที่ติดตามกันน้า (◕‿‿◕)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #121 phirayajungkook (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:13
    เขิลลล
    #121
    0
  2. #32 BTS01091997 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:24
    สนุกมากรออ่านต่อนะค้ะ>///<
    #32
    0
  3. #31 Sis_sisKa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 15:44
    น่ารักดีค่า 555 กุกเขินพี่เค้ามากไหม =.,= รออ่านเลยค่ะ สู้ๆน้า
    #31
    0
  4. #30 NazijungZozi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 10:45
    กุกวันหลังเขินมากจูบวีคืนเลยลูก
    >?<
    #30
    0