[FIC BTS] FIRST LOVE รักนะ...เจ้าเด็กแสบ [ VKOOK ] [END]

ตอนที่ 10 : Special : Christmas Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ธ.ค. 59

SPECIAL : CHRISTMAS DAY




JUNGKOOK PART

 

We wish you a merry Christmas
We wish you a merry Christmas
We wish you a merry Christmas
And a happy New Year.
Glad tidings we bring
To you and your kin;
Glad tidings for Christmas
And a happy New Year!

 

 

            เสียงเพลงคริสต์มาสดังไปทั่วบริเวรลานกว้างของสวนสาธารณะไม่ว่าผมจะเดินไปทางไหนก็จะได้ยินเพลงนี้เปิดซ้ำๆ จนตอนนี้มันเริ่มติดหูซะแล้ว บรรยากาศคึกคักน่าสนุกสนาน ผู้คนมากมายต่างออกมาเฉลิมฉลองเทศกาลคริสต์มาส เด็กๆหลานคนจูงมือคุณพ่อคุณแม่เดินไปทั่วชี้ไฟประดับตามทางเดินอย่างตื่นเต้น ต้นคริสต์มาสต้นยักษ์ที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางลานกว้างเรียกความสนใจจากผู้คนได้เป็นอย่างดี คู่รักหลายคู่เดินจูงมือกัน ถ่ายรูปกัน กอดกัน หรือแม้กระทั่งแลกของขวัญสุดพิเศษให้แก่กัน บรรยากาศรอบข้างมันช่างอบอุ่นครุกรุ่นด้วยความสุขมากมาย แตกต่างจากความรู้สึกของผมตอนนี้ ผมอยู่คนเดียว ผมกำลังเหงา แล้วผมก็คิดถึงเขา....................

 

เฮ้อออ.......เมื่อไหร่วีฮยองจะกลับมาสักทีนะ ผมนั่งลงตรงม้านั่งข้างทางของสวนสาธารณะ ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ แต่ผมกลับรู้สึกเหงา สาเหตุที่ผมต้องอยู่คนเดียวเป็นเพราะวีฮยองบินไปทำธุระกับพ่อที่ต่างประเทศเป็นอาทิตย์แล้ว พวกเราติดต่อกันทุกวันก็จริง แต่วีฮยองดูจะยุ่งๆตลอดเวลา ผมไม่อยากกวนเวลางานของเขามากนัก จึงเป็นฝ่ายขอวางก่อนทุกที

 

ผมคิดถึงวีฮยอง รีบกลับมาเร็วๆสิครับ เสียงกระซิบเบาๆที่ได้ยินเพียงแค่ผมเท่านั้น ผมถอนหายใจก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา นี่ผมเดินเล่นคนเดียวมา2ชั่วโมงแล้วหรอเนี่ย แต่ยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้เลย บ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้ก็เงียบเหงาเช่นกัน จินฮยองกับเฮียนัมหนีผมไปฮันนีมูนที่ปารีสกันสองคนหวานชื่นปล่อยน้องชายอย่างผมอยู่กับแม่บ้านอีก 2 คน แม่บ้านอีกส่วนก็กลับบ้านไปฉลองกับครอบครัวของพวกเขา ฮรืออออ ผมเหงาอ่ะ

 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

ตือดึ้ง~ 

 

ยังไม่ทันจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังรัวๆ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกจินฮยองเนี่ยแหละตายยากชะมัดนินทาเมื่อกี้นี้เอง ผมเปิดดูว่าส่งอะไรมารัวๆขนาดนั้น หึ เหมือนฮยองแกล้งผมอ่ะ ก็ดูดิมีแต่รูปคู่โชว์สวีทหวานแหวว ฉากสวยๆ บรรกาศดีๆ ฮรือออออออ จำเป็นต้องทำให้ผมอิจฉาขนาดนี้ด้วยหรอ แทนที่จะปลอบน้องให้หายเหงา ดันส่งรูปคู่มาเยาะเย้ย อย่าให้ถึงทีผมมั่งก็แล้วกัน ชิ

 

ผมส่งสติ๊กเกอร์ร้องให้กลับไป มันขึ้น Read แล้วจินฮยองก็วีดีโอคอลหาผมทันที

 

มีเวลาโทรหาน้องด้วยรึไง หึ ผมยู่ปากบ่งบอกว่าตอนนี้ผมกำลังงี่เง่า


( ไม่งอนสิจองกุก ) ผมเห็นหน้าพี่ชายของผมผ่านหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรู ข้างหลังจินฮยองมีเฮียนัม ที่นั่งจิบไวน์ดูโทรทัศน์อยู่ สงสัยกลับมาถึงโรงแรมก็ส่งรูปให้ผมรัวๆสินะ


ผมไม่ได้งอน ผมรู้ฮยองไปเที่ยวกับสามี


( นานๆทีน่า ไม่ได้บ่อยสักหน่อย ใช่มั้ยนัมจัง ) จินฮยองหันไปถามความเห็นจากเฮียนัม เฮียแกก็แค่พยักหน้าหงึกหงัก เฮียนัมมักจะเป็นนัมจังผู้น่ารักของจินฮยองเสมอ ก็ลองขัดใจสิ หูอาจจะขาดได้


จะกลับเมื่อไหร่อ่ะ ผมเหงานะ


( อีกไม่นานหรอกน่า แล้วทำไมอยู่คนเดียวล่ะ ไม่ไปเที่ยวกับยูคยอมหรอ )


ฮยองคิดว่าผมอยากไปเป็นก้างเวลามันกับแบมแบมจู๋จี๋กันมั๊ยล่ะ


( อืม ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ เพื่อนกันทั้งนั้น )


ใช่สิ ฮยองไม่เข้าใจคนไม่มีคู่ในเวลาสำคัญๆแบบนี้หรอก ชิ


( โอเคๆ ฮยองไม่แกล้งละ อ่า....คิดถึงเจ้าเด็กแสบของฮยองจัง ) ฮยองมันทำหน้าแอ๊บแบ๊วทำเหมือนคิดถึงผมมาก จนน่าหมันไส้


ผมไม่เห็นคิดถึงฮยองเลย


( นัมจังๆ มีเด็กปากแข็งแหละ ) หันไปคุยกับนัมจัง เอ้ย เฮียนัมเฉยเลย อีกอย่างผมไม่ได้ปากแข็ง


( ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเฮียก็กลับแล้ว มีของฝากนายเต็มไปหมด )


ขอบคุณครับเฮีย ให้เยอะตามที่พูดก็แล้วกันไม่งั้นจะงอนยาวๆทั้งฮยองทั้งเฮีย


( นี่มันก็ดึกแล้วนะจองกุก กลับบ้านได้แล้ว )


อืม ก็ว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน


( ฮยองไปพักก่อนนะกลับดีๆล่ะ แล้วเจอกัน บาย ) ฮยองทั้งสองคนส่งยิ้มโบกมือบ๊ายบายให้ผม ผมโบกตอบกลับไปก่อนจะกดวาง


ตอนนี้เป็นเวลา 21.30 น. ได้เวลากลับแล้ว ผมลุกขึ้นจากม้านั่งเดินออกมาตามทางเดิน สังเกตเห็นคุณลุงซานตาคลอสที่กำลังเดินแจกของให้กับเด็กๆ หัวเราะเสียง โฮ่ โฮ่ โฮ่ จนเด็กๆชอบใจ ผมแอบยิ้มให้กับบรรยากาศน่ารักๆนั่น ก่อนที่ผมจะก้าวเดินออกไปคุณลุงซานต้าก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาล้วงมือลงไปในถุงสีแดงใบใหญ่ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญกล่องเล็กสีเขียวอ่อนที่ผูกด้วยริบบิ้นสีขาวขึ้นมาแล้วยื่นให้ผม


ให้ผมหรอครับ ถึงจะงงๆแต่ผมก็ยื่นมือไปรับโดยอัตโนมัติ


โฮ่ โฮ่ โฮ่ โฮ่ เอ่อ พูดไม่ได้หรอครับทำไมต้องหัวเราะ ผมไม่ใช่เด็กนะที่จะไม่รู้ว่าข้างในก็เป็นคนอ่ะ


ขอบคุณนะครับ ผมส่งยิ้มให้คุณลุงซานต้าเป็นการขอบคุณ แปลเอาเองว่าเสียงหัวเราะนั่นหมายถึงเค้าให้ผม


หน้านายเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่านะ อยู่ๆลุงซานต้าก็พูดขึ้น ผมรู้สึกคุ้นกับน้ำเสียงทุ้มๆนุ่มๆที่เอ่ยออกมา มันเหมือนเสียงของคนที่ผมกำลังคิดถึง แต่มันคงเป็นไม่ได้หรอก ผมอาจจะคิดถึงเค้ามากเกินไป ผมหันไปขอบคุณคุณลุงซานต้าอีกครั้งก่อนหันหลังเดินออกมา มองของขวัญในมือที่ได้มา นี่เป็นของขวัญคริสต์มาสชิ้นแรกของผมเลย ผมเก็บของขวัญลงในกระเป๋าเสื้อโค้ชชั้นในแล้วมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถที่ค่อนข้างไกลจากสถานที่จัดงาน ยิ่งเดินออกมาจากงานมากเท่าไหร่ไฟตามทางก็ค่อยๆน้องลง

 

แซกๆ แควกๆ

 

ผมหยุดเดินเพราะได้ยินเสียงแปลกๆ หันมองด้านหลังก็ไม่เจออะไรจึงตัดสินใจเดินต่อแต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

 

สวบๆ  สวบๆ

 

อีกแล้วได้ยินเสียงอีกแล้ว ผมหันไปมองข้างหลังอีกครั้งทันทีหางตาผมเห็นเหมือนเงาผู้ชายในชุดสีดำใส่หมวกแก๊ปสีดำปิดบังหน้าตาแอบอยู่ตรงโคนต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน ผมรู้สึกว่าตอนนี้เริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว จะปล้นผมหรอไม่มีอะไรให้ปล้นหรอกนะเว้ย วิ่งดิ วิ่งดิ ผมรู้แค่ว่าผมต้องวิ่งให้ถึงรถให้เร็วที่สุด ออกตัววิ่งเต็มกำลัง เสียงฝีเท้าของคงแปลกหน้าก็วิ่งตามผมมาเช่นกัน


อย่าตามมานะโว๊ยยยยยย


สวบๆ สวบๆ


กูไม่มีอะไรให้มึงปล้นหรอก กูมีแค่ของขวัญกับกุญแจรถสปอร์ตป้ายแดงเนี่ยแหละที่ติดตัวอยู่ ไม่มีเงินหรอกโว๊ยยยยยยยยย


สวบๆ สวบๆ เสียงฝีเท้าที่เริ่มใกล้ผมเข้ามาทุกที


ไอ้เหี้ยยยยยยย อย่าตามมา


สวบๆ สวบๆ ยังๆ ยังไม่เลิกตามกูมาอีก ไม่มีใครอยู่แถวนี้บ้างเลยรึไงวะ


วีฮยอง ช่วยผมด้วย เผลอตะโกนชื่นคนที่อยากเจอขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็รู้แหละว่าไม่อยู่ แต่มันช่วยไม่ได้ที่อยากให้เค้ามาปกป้องนิ อยากจะร้องไห้ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะเนี่ย ผมเห็นรถแล้วอยู่ไม่ไกลเกินก้าว ล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ชควานหากุญแจรถที่ตอนนี้มันอยู่ไหนวะ…………….????


กุญแจ กุญแจรถกู้วววววว อยู่ไหน? ” ผมพยายามควานหา มันใช่เวลามาหลบอยู่ในซอกหลืบกระเป๋ามั๊ยคนยิ่งรีบๆอยู่ ผมควานหามันจนเจอหยิบออกมากำลังจะกดปลดล็อค แต่ไม่ทันข้อมือผมดันโดนไอ้ผู้ชายชุดดำล็อคซะก่อน ฮรือออออออออออออ ใครก็ได้ช่วยกุกด้วยยยยยยยย


ปล่อยนะเว้ย ตะโกนใส่หน้ามัน กลัวก็กล้ว แต่ผมไม่ยอมให้มันทำร้ายได้ง่ายๆหรอก


“ ...................... ”


ปล่อยดีวะ ผมยกมืออีกข้างขึ้นเพื่อจะชดหน้ามัน แต่มันดันรับหมัดผมได้ซะงั้นแถมจับมือผมล็อคสองข้างเลยทีนี้ เอาวะยังเหลือขา ยกขึ้นกะจะถีบให้โดนจุดสำคัญแต่เสือกรู้ทันจับผมหมุนหันหลังชนกับอกมันแล้วล็อคตัวผมทั้งตัวเลย ผมหมดทางสู้แล้วใช่มั้ย ไม่เว้ย ดิ้นๆ ดิ้นๆ ดิ้นแม่งเข้าไปยังไงผมเป็นผู้ชายตัวก็ไม่ใช่เบาๆ เดี๋ยวหนักก็คงปล่อยเองแหละ


ไม่ครับ ผมคิดผิด มันไม่ยอมปล่อยแถมกอดผมแน่นกว่าเดิม โอ๊ย กูหายไม่ออก ปล่อยกู้วววววว ตอนนี้ผมหยุดดิ้นละแม่งไม่ปล่อยผมซักทีผมเหนื่อย อยู่ๆมันก็ปล่อยผม ได้ทีผมก็เลยจะออกตัววิ่ง จะอยู่ทำไมล่ะเหวยหนีดิ


จะไปไหน ตัวแสบ ก็หนีดิจะอยู่ให้มึงขโมยของขวัญกูหรอ ไม่มีทาง............ เออมีทางก็ได้แม่งทำไมมือไวจังวะดึงแขนผมไว้อย่างนี้ผมจะหนียังง้ายยยยยย


พอแล้ว ไม่ต้องวิ่งแล้ว ฮยองเหนื่อย ห๊ะ อะไรนะ ฮยองหรอ ฮยองไหน ฮยองไหนวะ? ตอนนี้ไม่มีฮยองไหนอยู่เกาหลีซักคนนะเว้ย อย่ามาหลอกกู


กูไม่รู้จักมึง ปล่อยกู ผมยังคงดึงแขนตัวเองออกจากมือมัน หนึบชิบเป๋ง ชาติที่แล้วเกิดเป็นปลาหมึกหรือไงวะ


แน่ใจหรอ เมื่อกี้ยังตะโกนเรียกให้ช่วยอยู่เลยนะ เมื่อกี้ผมตะโกนเรียกใครวะ สติๆ ขอสติจงมาเกิดแก่จอน จองกุกผู้นี้ด้วยเถิด เพี้ยง!!! ผมใช้เวลารำลึกประมาน 5 วิ ถึงได้รู้ว่าเมื่อกี้ผมเรียกวีฮยองนี่หว่า ฮยองเค้าอยู่ต่างประเทศไม่ใช่หรอวะ


วีฮยองอยู่ต่างประเทศ อย่ามาหลอกกู คนแบบนี้ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยหรอกครับ กู มึง เนี่ยแหละ เหมาะสุด


วีฮยองอยู่นี่ตะหากล่ะ หมวกสีดำค่อยๆถูกมือเรียวถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายเจ้าของดวงตาคมเข้ม หล่อเหลา และรอยยิ้มสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคย ชัดเลย นี่มันวีฮยองจริงๆด้วย ตอนนี้ผมบอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกยังไงแต่ร่างกายของผมมันกระโดดกอดวีฮยองก่อนที่สมองผมจะสั่งซะอีก ฮรืออออออออออ ผมคิดถึงเค้า ผมคิดถึงวีฮยองมากๆเลย 


ฮึก......ฮือออออออออออออออ รู้ตัวอีกทีผมก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด ก็คนมันคิดถึงนิ


โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคนดี ฮยองกลับมาแล้วครับ น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ วีฮยองผละผมออก เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มผมเบาๆ ผมมองหน้าเค้า ผู้ชายคนเดียวที่ผมคิดถึง คือผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคนนี้ วีฮยองก็คิดถึงผมมากเหมือนกัน ดูจากสายตาที่ส่งมาให้มันสื่อออกมาได้ดีกว่าคำพูดเป็นไหนๆ


ผมคิดถึงฮยอง


ฮยองก็คิดถึงกุกกี้ที่สุด วีฮยองโอบเอวดึงผมเข้าชิดกับอกแกร่ง มืออีกข้างยกลูบหัวผมเหมือนผมเป็นเด็กๆ แล้วค่อยๆลากปลายนิ้วมาจรดอยู่ที่ปลายคางออกแรงดันเล็กน้อยเพื่อให้ได้องศาก่อนที่วีฮยองจะก้มลงประทับริมฝีปากเข้ากับปากบาง จูบที่แสนคิดถึง น้ำตาผมไหลอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ ผมปล่อยให้วีฮยองจูบผมอยู่อย่างนั้น ความคิดถึงส่งผ่านจูบได้เป็นอย่างดี ถึงจะไม่ได้มีการรุกล้ำใดๆ แต่ผมว่ามันเป็นจูบที่หวานที่สุดเลย


“ ฮยองกลับมาตอนไหน ทำไมไม่บอกผมจะได้ไปรับ ”


“ กลับมาเมื่อตอนสายๆน่ะ ”


“ แล้วทำไมไม่มาหาผมล่ะ ”


“ ฮยองยุ่งนิดหน่อย ”


“ หรอครับ แล้วทำไมต้องใส่ชุดดำแบบนี้ล่ะ ผมนึกว่าโจร ” ไล่ชี้นิ้วไปที่วีฮยองตั้งแต่หัวจรดเท้า ดำไปทั้งตัวจริงๆ ตัวดำละยังใส่ชุดดำทั้งตัวอีกแทบแยกไม่ออก


“ โจรที่ไหนหล่อขนาดนี้ ” ไม่มีสำนึกหรอก ยิ้มแป้นแล้นอีกต่างหากสนุกมากมั๊ยที่ได้แกล้งผมเนี่ย


“ ไม่เล่นนะครับ เมื่อกี้ผมกลัวจริงๆนะ ”


“ ขอโทษ แค่อยากเซอร์ไพรส์น่ะ ” จับมือผมแกว่งไปมา แถมยังส่งยิ้มให้ผมไม่เลิก จริงๆก็แอบโกรธอยู่นิดหน่อย ที่มาเล่นแบบนี้ แต่รอยยิ้มที่ส่งมาทำให้ผมโกรธเค้าไม่ลง ทำไมผมใจอ่อนแบบนี้วะ


“ ผมจะไปเรียนมวยไทย คราวหน้าเล่นแบบนี้อีกจะเตะให้ยับเลย ” ผมขู่แล้วมันก็ได้ผล วีฮยองหุบยิ้มลง เปลี่ยนมาอ้อนผมแทนทันที


“ โถ่ อย่าเลยเนอะคนดี ”  


“ แล้วถ้าฮยองมีกิ๊ก ผมจะโดดกัดหูให้ขาดด้วย ”


“ ไม่มีกิ๊กที่ไหนหรอก ฮยองรักจองกุกคนเดียว ” ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขโมยหอมแก้มผมแล้วรีบผละออก ผมแกล้งเงื้อมือจะต่อยก็ทำเป็นหลบ ท่าทางกลัวแบบไม่จริงจังนักทำให้ผมง้างมือสูงขึ้นอีก วีฮยองหลับตาปี๋ ได้ทีผมเลยจัดการ.....หอมแก้มเขากลับ นิ่งเลยที่นี้ คงคิดว่าผมจะต่อยจริงๆ หน้าวีฮยองตอนนี้โคตรเหวอ ตล๊กกกกกกกก


“ ผมก็รักวีฮยองคนเดียวเหมือนกัน ” หลังจากที่ชิงหอมแก้มคืน ผมก็กระซิบเบาๆ ปากบางของผมชนกับปลายหูของวีฮยองเข้าโดยบังเอิญ ผมไม่ได้ตั้งใจ แต่คนฟังกลับมองหน้าผมด้วยสายตาเจ้าเลห์


“ จองกุก ฮยองว่าเรากลับบ้านกันเถอะเนอะ ” มองตาก็รู้แล้วว่าฮยองมันคิดอะไร หื่นจนปิดไม่มิดเลยนะเว้ย


“ ฮยองก็กลับบ้านฮยองไปสิ ผมจะกลับบ้านผม ”


“ นี่ ฮยองไม่ได้เจอจองกุกมาหลายวันเลยนะ ไม่ได้หรอ ”


            “ ไม่ได้ ละไหนของขวัญผมล่ะ ”


“ ก็ให้ไปแล้วไง ”


“ อย่ามาเนียน ”


“ ไม่ได้เนียน ก็กล่องที่อยู่ในเสื้อโค้ชไง ” ผมล้วงมือเข้าไปหยิบของขวัญออกมา ไม่ใช่แล้วกล่องนี้คุณลุงซานต้าให้มาต่างหากล่ะ


“ กล่องนี้ลุงซานต้าให้ผมมานะ ”


“ ก็กล่องนี้แหละของฮยอง ”


          “ อะไร ผมงงไปหมดแล้วนะ วีฮยองคือลุงซานต้าหรอ ”


            “ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ชอบมั๊ยครับ นี่ฮยองไปหาเช่าชุดทันทีหลังจากถึงสนามบินเลยนะ ”


            “ จริงหรอเนี่ยที่บอกว่ายุ่งๆคือเตรียมทุกอย่างเพื่อผมหรอ? ”


          “ ใช่แล้ว แล้วชอบหรือเปล่า ”


“ ชอบมาก ชอบมากๆเลยครับ วีฮยองอ่า ผมรักวีฮยองที่สุดเลย ” น้ำตาผมเริ่มคลออีกแล้ว ทำไมวันนี้ขยันทำผมร้องให้จัง


            “ ไม่ร้องนะครับ เปิดกล่องดูสิ ” วีฮยองเอื้อมมือมาลูบหัวผมเป็นการปลอบโยน ผมค่อยๆเปิดกล่องสีเขียวอ่อนนั่นออกด้วยความตื่นเต้น เผลอยิ้มออกมาเมื่อพบว่าของขวัญนั่นคือกำไลข้อมือสีเงิน มันสวยมาก และผมก็ชอบมันมากเช่นกัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรืออะไร ก็ในเมื่อของขวัญที่ผมเตรียมไว้น่ะมันก็........


          “ ผมชอบมากเลย ขอบคุณนะครับฮยอง ” ผมเงยหน้าขึ้นจากของขวัญตรงหน้า ส่งยิ้มให้ผู้ชายที่ผมรักที่สุด วีฮยองยิ้มตอบดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง อ้อมกอดที่ทำให้รับรู้ได้ถึงความอบอุ่น ความอ่อนโยน และความรักของกันและกัน ถ้าผมบอกรักเค้าอีกครั้งจะเป็นอะไรมั๊ยนะ > ////// <


            “ ดีใจจังที่กุกกี้ชอบ ” ผมผละออกจากเขา หยิบกุญแจรถมาปลดล็อคแล้วเปิดประตูรถออกกว้าง ผมสอดตัวเข้าไปเพื่อค้นหาบางอย่าง สิ่งที่ผมหาคือของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้วีฮยอง ของขวัญที่ผมบรรจงเลือกมาอย่างดีเพื่อคนที่ผมรัก


            “ Merry Christmas ครับวีฮยอง ” ผมยื่นกล่องของขวัญสีเดียวกันให้เขา วีฮยองดูงงๆ อาจเพราะมันเป็นกล่องสีเดียวกัน และขนาดเท่ากันเป๊ะ เลยสงสัยว่าผมเอาของขวัญคืนเค้าทำไมแหละมั้ง


            “ ของฮยองหรอ ” เขารับของขวัญไปแล้วเปิดออก เมื่อเขาเห็นของในกล่องก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที ผมบอกแล้วว่ามันบังเอิญ เพราะผมน่ะก็ซื้อกำไลให้วีฮยองเหมือนกัน ดีไซน์เดียวกันแต่ของวีฮยองเป็นสีดำ ผมหยิบกำไลออกจากกล่องแล้วใส่ให้วีฮยอง เขายังคงมองหน้าผมแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น


            “ บังเอิญจังเลยเนอะ กลายเป็นกำไลคู่ไปซะแล้ว 5555 ”


            “ ฮยองชอบมากเลย ขอบคุณนะจองกุก ” เราสองคนยืนจับมือกัน ผมมองที่ข้อมือของเรา มองกำไลคู่ อ่า...ผมมีความสุขจัง


            “ ถ่ายรูปกันเถอะ ” ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เราสองคนชูสองนิ้วขึ้นคนละข้าง ผมไม่ได้สนใจที่ตอนนี้แก้มเราแนบชิดกันมากแค่ไหน แต่ผมกำลังโฟกัสไปที่กำไลคู่นี่ต่างหากล่ะ ผมกดชัตเตอร์รัวๆได้มา 3-4 ภาพเลือกภาพที่สวยที่สุดลงทวิต สักพักก็ได้คอมเมนท์กลับมา ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ จินฮยองเจ้าเดิมเพิ่มเติมคือ GIF ทำหน้าตาหมันไส้ใต้ภาพ ไหนบอกผมว่าจะพักผ่อนไง นี่นอนเล่นโซเชียลอยู่ล่ะสิ


            “ เรากลับบ้านกันเถอะจองกุก ” น้ำเสียงออดอ้อนสุดๆ ผมรู้ว่าวีฮยองต้องการอะไร สายตานั่นมันสื่อออกมาชัดเจน


            “ ฮยองไม่หิวหรอ ไปกินไก่งวงกันมั้ย ” ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล


            “ ไม่อ่ะ ฮยองอยากกินไก่กุก กุก ” ไม่ว่าเปล่า แถมไม่ทันปล่อยให้ผมเขินด้วยซ้ำ วีฮยองก็ลากผมขึ้นรถสอดตัวเองเข้าฝั่งคนขับแล้วออกรถทันที


            “ ฮยองจะพาผมไปไหนเนี่ย ”


            “ ไปกินไก่ไง ไก่กุกกี้อ่ะ ”


            “ ย๊า...คิม แทฮยอง ” โอเคครับยอมรับว่าผมเขิน ถึงผมจะตะโกนเรียกชื่อเค้าห้วนๆเสียงดังลั่นรถเขาก็ไม่แม้แต่จะหันมาดุผม กลับนั่งยิ้มฮัมเพลงไก่กุกกุกอย่างมีความสุข เฮ้อ....ผมว่าผมให้ของขวัญเขาไปแล้วนะแต่เหมือนเขาต้องการของขวัญชิ้นใหญ่กว่านั้นอ่ะ ฮรืออออออ ไม่พร้อมเลย...... ยังไม่ได้หาโบว์ใหญ่ๆมาผูกเลยนะ อ่าวไม่ใช่หรอ 55555555555555 วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขจัง ^ ^

 


Merry Christmas นะครับทุกคน ”




#เจ้ากุกตัวแสบ

ไรท์แต่งให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสกับทุกๆคน และ A.R.M.Y ด้วย

หวังว่ารีดเดอร์ทั้งหลายจะชอบนะ

ฝากติดตามกันด้วย 

ไรท์อาจจะยังเป็นมือใหม่แต่จะพยายามสู้ๆ ฮึบๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #29 BTS01091997 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:22
    สนุกมากเลยค่ะไรท์รออ่านตอนหน้าอยู่น้า สุ้ๆค่ะไรท์
    #29
    0
  2. #28 Sis_sisKa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 02:16
    น่ารักมากๆๆๆเลยค่า >< เซอร์ไพร์สน้องซะตกใจ 555
    รออ่านเรื่องหลักน้า สู้ๆค่า
    #28
    0
  3. #27 NazijungZozi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:55
    อยากให้มีตอนต่อเลยอ่ะพี่ไรท์
    #27
    0
  4. #26 NazijungZozi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:54
    พี่ไรท์อยากอ่านฉากNCอ่าาาาาา!!!!
    #26
    0