Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 27 : กลับเกาหลี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ต.ค. 58

     1 ปี ผ่านไป

     ตอนนี้ฉันกับนายซิทก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน วันนี้ฉันก็จะกลับเกาหลี นายซิทก็จะกลับเช่นกันกลับไปดูธุรกิจที่นั่นด้วย ฮยอนมินก็จบอนุบาล 3 แล้วล่ะ ฉันก็เรียนจบ จะไปสานธุรกิจต่อคุณพ่อน่ะ เป็นผู้ช่วยก่อนแล้วพอเริ่ได้แล้วก็ค่อยเป็นตัวจริง

     "ซานินินินินินินิ!!"

     ขวับ!!!

     ฉันหันไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับนายซิท

     "โอ๊ยยยย นายจะตะโกนทำไม บ้านนายหายเหรอ ห๊ะ!!!"ฉันแว๊ดกลับไป หึ่ย!! ตะโกนหาบ้านเหรอไงเนี่ย

     "ปล่าวคราฟฟฟฟ"นายซิทพูดพร้อมเดินมาเกาะแขนฉัน

     "อือ มาทำไม"ฉันถามออกไป ทั้งๆที่รู้ในใจว่าเขามารับฉัน ถูกป่ะ?

     "มารับเธอนั่นแหละ"นายซิท

     โป๊ะแฉะ!!

     พล็อกแจ็คแตก ฉันทายถูก(คำถามง่ายๆ ปญย. มวกกกก : ไรเตอร์)

     "อือ"ฉันตอบออกไป

     "แล้วฮยอนมินล่ะ"นายซิทพูดพร้อมชะโงกหน้าหาฮยอนมิน

     "พี่ซิททททท"ฮยอนมินพูดพร้อมรีบเดินลงมาจากบันได

     "ระวังนะลูก"ฉันพูดพร้อมยิ้มแฉ่ง ฮยอนมินเข้าไปกอดนายซิท จะว่าไปถ้าฉันเอานายซิทมาเป็นสามีก็ดีนะ เพราะจะได้เห็นฮยอนมินมีความสุข

     "คิดถึงจังเลยค่ะ"ฮยอนมินพูด ก็คงจะคิดถึงล่ะนะ ไม่ได้มาหาตั้งสัปดาห์นึง เพราะทุกทีเขาจะมาหาแทบทุกวันแล้วซื้อขนมมาฝากด้วย

     "เตรียมของเสร็จแล้วใช่ไหมจ๊ะ"ฉันถาม

     "ค่ะ"ฮยอนมินตอบ พร้อมกับมีคนลากกระเป๋าลงมาของฉันเอาลงมาแล้วอยู่หน้าบ้าน

     "เราไปกันเถอะ"เราเดินออกไปหน้าบ้านขึ้นรถสปอตร์ของนายซิทพร้อมมีคนเอาของมาเก็บไว้ให้ แต่ที่แน่ๆ รถสปอตร์คนนี้มี 2 ที่นั่ง ฉันว่าฮยอนมินต้องนั่งตักฉันแน่เลย

     "แหะๆๆ"นายซิทหัวเราเบาๆ แก้เบี่ยงความผิด ฉันจึงมองค้อนใส่นายซิท

     "นายแกล้งใช่ไหม"ฉันกดเสียงต่ำให้ดูหน้ากลัว แต่ก็น่ากลัวจริงนะ

     "เปล่านะ"นายซิทพูดพร้อมยิ้มแฉ่ง

     "นายตาย"ฉันพูดพร้อมเงื้อมมือจะต่อยนายซิท

     "คุณแม่คะ เรามีวิธีทำให้นั่งได้สามคนนะคะ เดียวฮยอนมินนั่งตักคุณแม่ค่ะ"ฮยอนมินพูดพร้อมอ้อนฉัน เฮ้อ ลูกอ้อนขนาดนี้แล้ว ปล่อยก็ได้

     "เฮ้อ ก็ได้"ฉันพูดพร้อมอุ้มฮยอนมินเข้าไปในรถให้นั่งตักฉัน ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมต้องมานั่งเบียดอย่างงี้เนี่ย แล้วนายซิทก็เขามานั่งในรถพร้อมขับรถไปที่สนามบิท เอาของไปเก็บแล้วขึ้นเครื่อง เราสามคนนั่งชั้นวีไอพี เรานั่งด้วยกัน 3 คน แต่ฉันต้องหาทางแก้แค้นนายซิทให้ได้


     ประเทศเกาหลี

     "เฮ้อ เมื่อยอย่างแรง"ฉันพูดพร้อมบิทขี้เกียจ

     "เมื่อยเช่นกัน"นายซิทพูดพร้อมบิทขี้เกียจเช่นกัน

     "คุณแม่คะ เรารีบกลับกันเถอะค่ะ"ฮยอนมินพูดพร้อมชี้ไปข้างหน้า แล้วก็พบกับ คุณพ่อ คุณแม่ คุณป้า คุณลุง ฮยองมิน เขาดูไม่เปลี่ยนเลยนะ แล้วก็เบค ฮยอนมิน จามิน นาจอง แล้วก็ปีเตอร์ 

     "นู๊น ไง นายซิท ครอบครัวเพื่อนฉัน"ฉันพูดพร้อมชี้ไปทางนั้น แล้วลางกระเป๋าของฉันไป ส่วนของฮยอนมิน นายซิทเป็นคนลาก ฉันก็ยังงี้แหละนะ

     "อ๊ายยยย ซานิ"จายองพูด นามิน กับปีเตอร์จึงพุ่งมากอดฉัน ท่ามกลางสายตาของพวกเขา ปารืค ฮยองมินก็เช่นกัน

     "แหม กอดแต่ชายอื่นอ่ะ เค้นอ่ะตัวเอง"นายซิทพูด นับวันนายนี่จะขี้อ้อนเกินไปล่ะ

     "อะไรของนาย คนอื่นที่ไหนเพื่อนฉันชัดๆ นายก็ หวงไปได้"ฉันพูดพร้อมทำตาค้อนใส่อีกนัด หลังจากฉันพละจากเพื่อนฉันก็เข้าไปกอดคุณแม่คุณพ่อ ตามด้วยคุณลุง คุณป้า แล้วก็นายเบค

     "สบายดีไหมเนี่ย"ฉันถามนายเบค

     "โห่ ผมคิดถึงพี่แทบตายน่ะ พี่ไปบ้านเหงามากเลยอ่าาา"เบคพูด เอ่อ นิสัยเปลี่ยนไปมากไหม แถมตอนนี้ขอชมว่าหล่อมาก

     "จร้า เดียวพรุ่งนี้ไปหาของกินกัน เดียวพี่ไปรับนะ"ฉันพูด

     "คราฟฟฟ"เบคตอบ แต่เว้นคนนึงที่ฉันไม่กอดคือปาร์ค ฉันแค่พูดด้วยเฉยๆ

     "สบายดีไหม"ปาร์คถาม

     "จ๊ะ สบายดี นายล่ะ"ฉันถาม

     "อือ สบาย"เขาตอบแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร อะไรว๊ะ ทีหลังก็ไม่ต้องชวนคุยนะ

     "พรุ่งนี้คุณแม่ คูณพ่อ คุณป้าและคุณลุง จะไปเที่ยวกับพวกเราไหมคะ"ฉันถาม

     "ไม่ล่ะนะ ไปกันเถอะ"คุณแม่พูด

     "ปล่อยให้เด็กไปแหละนะ"คุณป้าพูด

     "ค่ะ"ฉันตอบรับ

     "เดียวพรุ่งนี้ส่งเฟรสไปหาว่าจะไปเที่ยวไหนนะ"ฉันพูดกับทุกคน

     "อือ โอเค"นาจอง นามิน ปีเตอร์ตอบรับ

     "งั้นเรากลับกันเถอะ"ฉันพูด
     
     "เราแยกกันตรงนี้เลยไหม"นายซิทพูด

     "แล้วแต่เลย"ฉันตอบ

     "อือ งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"นายซิทพูด

     "คร่า"ฉันตอบ แล้วพวกเราทั้งหมดก็เดินแยก นายซิทเดินไปหาลูกน้องที่พึ่งมารับตั้งเมื่อกี้ ฉัน ฮยอนมิน คุณป้า คุณลุง คุณแม่ คุณพ่อ กลับรถตู้ด้วยกัน ฉันได้นั่งข้างหลังกับนายเบคกันแค่ 2 คน คุณพ่อ คุณแม่ ฮยอนมินนั่งด้วยกันด้านหน้า ตรงกลางคือ เบค คุณลุง คุณป้า ข้างหลังจึงมีเรา 2 คน

     "อยู่นู๊นสนุกไหม"ปาร์คถามฉัน แต่สายตามองไปข้างหน้า

     "อืม สนุกมาก มีเพื่อนเยอะ แล้วก็มีลูกอีก"ฉันนตอบ

     "เหรอ แล้วลูกสบายดีใช่ไหม อยู่นู๊นน่ะ"ปาร์คถาม

     "สบายดีสิ"ฉันตอบพร้อมหันมาทางเขา

     "แล้วเรื่องพ่อได้บอกไหม"ปาร์คถามฉัน

     อึก!!

     เหมือนมีอะไรแทงในใจเลย มันจุกมากอ่ะ จนรู้สึกหายใจไม่ออก

     "หึ ไม่ได้บอก"ฉันตอบ

     "ดีแล้วล่ะ"ปาร์คพูด นี่ยิ่งทำให้ฉันเจ็บกว่าเดิมหลายเท่า ทำไมล่ะ ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่่ะ แต่ก็ดีแล้วล่ะนะ เพราะมันเป็นผลดีของพวกเรา

     "....."ไร้เสียงตอบรับจากฉัน แตาฉันก็จ้องเขาโดยที่เขาไม่หันมามองฉัน

     "เธอรู้ไหม"ปาร์คพูดพร้อมหันมาทำให้เราสบสายตากัน

     "....."ไม่มีเสียงงตอบรับจากฉัน

     "ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ"ปาร์พูดพร้อมก้มหน้าเข้ามาจูบฉัน โดยที่ไม่มีใครเห็นเพราะข้างหลังมันทึบมาก ไม่สามารถมีใครเห็นได้ เราจูบกันเนินนาน ส่งความคิดถึงผ่านจูบ ที่ผ่านมาฉันก็คิดถึงเขา แค่ไม่อยากพูดเท่านั้น ฉันทั้งรัก ทั้งห่วงเขา คิดถึง มันมีหลายความรู้สึกที่ส่งหากัน แล้วเราก็พละออกจากกัน

     "เธอรู้แล้วใช่ไหม"เขาพูด แต่ฉันไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าหมายความว่าไง

     "...."ฉันไม่ตอบ แต่จ้องหน้าเขา เขาจึงโน้มหน้ามาจะจูบกับฉันอีก แต่มีฉันเอ่ยห้ามไว้ "เดียว... เดียวมีใครเห็น"ฉันตอบกลับไป"

     "ก็ได้"เขาพูดพร้อมหันหน้ากลับ แล้วเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกตลอดทางจนถึงบ้าน คนขับรถก็แยกตัวไปส่งคุณป้า คุณลุง เบค ปาร์ค ต่อ

     ทำไมหัวใจฉันต้องเต้นแรงมากด้วยนะ เวลานึกถึงเขา....

     แล้วคำนั้นหมายความว่ายังไง....

   

     

     

     
          

15 ความคิดเห็น