Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 14 : ปีสุดท้าย(ซะเมือไหร่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 มิ.ย. 58

          ตอนนี้ก็ผ่านไปเจ็ดเดือนแล้วหลังจากตอนนั้นที่ฉันเข้าโรงพยาบาล
          หลังจากที่ฉันมาอยู่ที่นี่ครบสองเดิอนพ่อและแม่อนุญาติให้ฉันอยู่ที่นี่ได้
          โดยที่ฉันไปๆมาๆ บางครั้งก็ไปนอนบ้านบ้างแล้วแต่อารมณ์แต่ฉันก็พาฮยอนมินไปด้วย
          พรุ่งนี้แล้วสินะที่ฉันจะจบม.6 ดีใจจัง แล้วฉันจะไปเข้าโรงเรียนอะไรดีนะ 
          ฉันว่าฉํนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจินเนียร์(ชื่อมั่วๆ)ดีกว่า ซึ่งเป้นมหาวิทยาลัยอันดับหน่งของเกาหลี
          มหาวิทยาลัยจินเนีย์มีแต่คนหัวกระทิทั้งนั้น
          ก็อก ก็อก ก็อก
          เสียงเปิดประตู
          "ขออนุญาตินะจ๊ะ"คุณป้านี่หนา
          "ค่ะ"ฉันตอบ
          พร้อมเดินไปทางประตู
          ฉันเห็นคุณป้าถือของมาด้วย
          "แล้วหนูฮยอนมินล่ะคะ"ฉันถาม เพราะแปลกใจ
          "อยูกับคุณโอ ยามินน่ะจ๊ะ"คุณป้าตอบ
          "อ๋อค่ะ"ฉันตอบพร้อมเดินมานั่งที่เตียง
          วันนี้ปาร์คและเบคไม่อยู่ เห็นว่าไปเที่ยว
          "ป้ามีอะไรจะให้หนูน่ะจ๊ะ"คุณป้าพูดพร้อมเอาของในถุงออกมา
          "อะไรหรือคะ"ฉันถาม เพราะมันเป็นซองเหมือนซองจดหมยเลย
          "ห้ามเปิดดูจนกว่าจะเสร็จพิธีนะจีะ"คุณป้าพูด
          "ค่ะ"ฉันพูดพร้อมรับมันไว้
          "งั้นป้าไปก่อนนะจ๊ะ"คุณป้าพูด
          "ค่ะ"
          แล้วคุณป้าก็ออกจากห้อง  ฉันจึงเก็บซองนั้นไว้กับกระเป๋า
          เฮ้อ
          พรุ่งนีี้แล้วนะ สู้ๆ

          เช้าวัตต่อมา
          ฉันตื่นขึ้นมาและอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาทานข้าว
          "เอ้า หนูซานิ"คุณป้าพูด
          "คะ"ฉันพูดและเเดินมาทานข้าวที่โต๊ะ
         "ตื่นนานจ๊ะ"คุณป้าถาเหมมือนเดิม
          "ก็ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำแล้วก็ลงมาค่ะ"ฉันตอบ
          "งั้นมากินข้าวมา"คุุณป้าพูด
          "ค่ะ"ฉันตอบ
          ตอนนี้ฉันนั่งทานข้าวโดยมีปาร์คและเบคแล้วก็คุณลุงคุณป้าอยู่
          "ผมไปก่อนนะครับ"ปาร์คพูดพร้อมหยิบกระเป๋า
          "หนูก็ไปก่อนนะพร้อมหยิบกระเป๋าเดินตาปาร์คไป
          "เดียวป้าตามไปนะจ๊ะ"คุณป้าพูด
          "ค่ะ"ฉันพูด
          แล้วฉันก็เดินตามปาร์คไป
          
          ณ อาคารอเนคประสงค์สอง(ที่จัดงาน)
          ตอนนี้ทุกคนก็มาแล้ว 
          "เริ่มพิธีกันเลยนะ"พิธีกรพูด(คุณครู)
          แล้วพิธีก็เริ่มขึ้น
          "@%$$#%^*))*&&^%%$#@%^&*&*&(&$#%$###%#$@!&*!!!!!"แล้วคุณครูก็พูดจบ
          เฮ้อ!! 
          จะใกล้แล้ว
          "ขอเชิญปาร์คฮยองมินมากล่าวสุรทรพจครับ"
          แปะ แปะ แปะๆๆๆๆๆ
          พิธีกรเชิญนายปาร์คขึ้นมากล่าว
          "ขณะที่ลูกพีชบานวันเวลาล่วงเลยไป ผมรู้สึกเป็นเกียติอย่างยิ่งที่ทุกท่านมารวมตัวกัน ในวันเลิกงามยามดีเช่นนี้ มาร่วมพิธีที่แสนวิเศษ ในถานะตัวแทนนักเรียนผมของขอบคุณมาก"แล้วเขาก็เดินลงจากเวที
          "ต่อมา เชิญโอ ซานิครับ"
          โอ๊ย ถึงแันแล้วอะ ทำไมเพื่อนต้องส่งตัวฉันด้วยอะ
          ฉันเดินขึ้นไปบนเวที
          "โอเลนเวอร์ คาวฮิวโก(ประมาณนี้) เคยกล่าวไว้ว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่ของโลกไม่ใช่ที่ ที่เรายืนอยู่ แต่เป็นทิศทางที่มุ่งไป วันนี้พวกเราจบการศึกษา ผ่านมาหลายปีแล้วเรามาไกลขนาดนี้ เมื่อบทนี้ของชีวิตบทนี้จบลง แล้วพวกคุณจะไปไหนกันต่อ พัทตคารจีน หรือพัทตคารครัวล่ะ"ฉัหยุดพูดเพราะมีเสียงหัวเราะจากข้างล่างเวที"คิดว่าฉันพูดตลกแล้วกันนะ เพราะว่าฉันยังไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองจะเป็นยังไงเหมือนกัน ไม่สิ ฉันยังตามหาอยู่เหมือนกัน"ฉันพูดจบและเดินลงเวที
          "ตอนนี้ก็จบพิธีแล้วนะ"คุณครูพูด
          ตอนนี้ทุกคนแยกย้ายกัน ฉันเดินไปหาคุณป้า เพราะเห็นคุณป้าแล้วก้เบคคุณลุงคุณพ่อคุณแม่มา
          "แม่ พ่อ"ฉันเรียก
          "ซานิ ดีมากเลย"แม่ฉันพูด
          "ค่ะ"ฉันตอบ
          และพวกเราก็เดินออกไปข้างนอก
          ตอนนี้พวกเราอยู่ข้างนอกฉันเห็นจายองกับนามินเพื่อนรักของฉันยืนอยู่ใกล้ๆต้นไม้ฉันจึงเดินไปหา
          "นามิน จายอง"ฉันเรียก
          "ซานิ วันนี้เธอจะไปปาร์ตี้ที่ร้านออาหารกับพวกเราไหม"จายองถาม
          "ไปกับใครล่ะ"ฉันถาม
          "ก็ทั้งห้องสองอะ"นามินตอบ 
          "มันจะดีเหรอ มีฉันคนเดียวที่อยู่ห้องหนึ่ง"ฉันพูด
          "ทำไมจะไม่ดี เธอดังทั้งโรงเรียนมีแต่คนรู้จักเธอ เธอไปไหนก็มีคนอยากให้ไปด้วยทั้งนั้น"นามินพูด
          "ก็ได้"ฉันตอบ
          "โอเค เจอกันที่ร้านXXXX ตอนหกโมงนะ"จายองพูด
          "อื้อ"


          

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น