Love me รักร้ายของนายเย็นชาสุดหล่อ

ตอนที่ 13 : โรค...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58

     ฉํนค่อยๆลืมตาขึ้นมาก
     โอ๊ย ทำไมหนังตาหนักอึ้งขนาดนี้เนี่ย
     แล้วนี่ฉันอยู่ไหนเนี่ย
     ฉันคิดทบทวนเรื่องตอนนั้น
     หลังจากที่ฉันทบทวนเรื่องราว ก็พอจะเข้าใจว่าฉันอยู่ไหน
     ที่นี่ก็คือโรงพยาบาล
     "หนูซานิ หนูซานิ"
     เอ๊ะ
     เสียงใครน่ะ
     ฉันกวาดตามองก็พบคุณป้า 
     แล้วนี่อะไรเนี่ยที่มันใส่ครอบจมูกครอบหน้า
     อ่อ
     เครื่องช่วยหายใจ ว่าแต่...
     ทำไมฉันจะต้องใส่ด้วยนะ
     "ค..คุณป้า"
     โอ๊ยยยย ทำไมเสียงฉันเป็นแบบนี้
     "อย่าพึ่งพูดอะไรเลย พักก่อน ส่วนปาร์คไปโณงเรียน หนูฮยนมินอยู่บ้านกับคุณลุง เบคไปเรียนจ๊ะ หนูหลับไปตั้งสองวันเลยนะ"คุณป้าพูด
     โห หลับเยอะ สงสัยร่างกายกะจะให้นอนกินบ้านกินเมื่องเลยนะ
     ห้าววว-O-
     ง่วงจัง
     นอนนต่อดีกว่า
     แล้วก็หลับต่อ
     ค๊อกฟี้ ค็อกฟี้ ค็อกฟี้
     
     ห้าววววว
     ตื่นดีกว่า 
     เอ๊ะ ใครน่ะ
     "ตื่นแล้วเหรอ แม่ให้ฉันเฝ้าเธอเนี่ย"เขาพูด อย่างเย็นชามากกก
     แต่ฉันไม่ตอบอะไร
    โอ๊ยยยย
     ปวดฉิงฉ็องอะ ปวดมากก
     ฉันลุกขึ้น 
     โอ๊ยปวดหัน
     แล้วก็เอาที่ช่วยหายใจออก
     เฮ้อ โล่ง
     "ทำไรน่ะ"นายปาร์คพูด
     แต่ฉันไม่ตอบอะไร เรพาะขี้เกียจตอบ
     ฉันหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้ห้าโมงแล้ว
     ฉันลุกขึ้นโดยเอาตัวยันไม้ที่ใส่สายน้ำเกือและไปฉิงฉ็องในห้องน้ำ แล้วก็อาบน้ำ แต่ระหว่างที่ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วฉันก็เห็น
     ชุดนอนสายเดี่ยวเห็นล่องหน้าอกนิดเดียวตัวส้นเหนือหัวเข่าสีชมพูน่ารักวุ้งวิ้ง
     ฉันใส่มันแล้วเดินออกมา
     "เธอใส่อะไรอีกเนี่ย"เขาพูด
     ขอบอกว่าฉันขี้เกียจตอบเขาอย่างมาก ฉันเบื่อฉันอยากอยู่ที่ๆสงบ
     ฉันเดินมาบเตียง
     ก็อก ก็อก ก็อก
     แล้วก็มคนเข้ามา
     นั่นคุณหมอนี่
     "ขอตรวจสุขภาพหน่อยนะครับ"หมอพูด
     อ๊ายยยยย หล่ออะ หน้าตาน่ารักเหมือนผู้หญิงเลย อะ ตัวเล็กๆแต่สูงกว่าฉัน ผิวขาวอมชมพู ดูเรียบร้อยมาก
     หมอเข้ามาทางฉันและจับข้อมือฉันดึงเข็มออกและเปลี่ยนเข็มใหม่
     แต่ฉันก็ไม่ได้แสดงหน้าตาออกไปเลย
     "พรุ่งนี้คุณก็กลับบ้านได้แล้วนะครับ"คุณหมอพูด
     ฉันจึงพยักหน้า
     "เอ่อ..คุณรู้ยังครบว่าคุณมีโรคประจำตัว"เขาถา
     ฉันจึงส่ายหัว 
     ไม่รู้เป็นอะไรตั้งแต่ฟื้นมาฉันก็ไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น
     "คุณเป็นโรคหอบ ผมขอสั่งห้ามให้คุณวิ่งเด็ดขาดนะครรับ"คุณหมอพูด
     แล้วฉันกผ้พยักหน้า
     แทนที่ฉันจะตกใจ กลับไม่ตกใจสักนิดเดียว
    แล้วคุณหมอสุดหล่อก็เดินออกไป

     วันต่อมา ฉันก็ได้กลับบ้านดีใจจัง
     

15 ความคิดเห็น